şebnem ferah’ın “artık karşımdaki insandan çaba bekliyorum. eskidendi o her şeyi sırtladığım günler. kimseye çiçek bahçesi vaat etmiyorum artık. isteyen olursa birlikte ekeriz.” dediği yerdeyim...
ben canım yanıyorken de geçtim kenara oturdum, yemin ederim çok kırıldım ama kendimle bile konuşmadım. nasıl oluyor da hepinize bu kadar, yani öylece dururken bile yük oldum.
birinin ilk günaydın dediği kişi olmak, gece yatarken son konuştuğu kişi olmak, seni günün tüm yoğunluğuna rağmen sesini duymak için 5 dakika da olsa aramak için vakit ayırması, seninle biraz daha vakit geçirmek için yürürken yolu uzatması. bunlar öyle güzel…devamıbirinin ilk günaydın dediği kişi olmak, gece yatarken son konuştuğu kişi olmak, seni günün tüm yoğunluğuna rağmen sesini duymak için 5 dakika da olsa aramak için vakit ayırması, seninle biraz daha vakit geçirmek için yürürken yolu uzatması. bunlar öyle güzel şeyler ki.
gidenin gideceği bir yeri olmasaydı gitmezdi, bunu unutmayın. çok su için kendinize iyi bakın, herkese umut bağlamayın, yalanlara bazen inanıyormuş gibi yapın, ama kimseye güvenmeyin. son olarakta kendinizi bol bol sevin.
“Başına gelen her şeyin üstesinden gelebileceğini unutma. Hayat her zaman sana ikinci bir yol sunar. Düştüğün gibi yükselir, günün birinde iyileşirsin. Zaman alır, biraz acıtır ama eninde sonunda sular durulur. Kendini kırmadan, durgun sulara saklamayı bil.”