Biliyorsunuz, çok uçlarda yaşarım. Birini sevmeyecek gibi olursam, "Ne tuhaf biri," demem; direkt, "Bütün insanlardan nefret ediyorum!" noktasına geçerim. "Hayatımda beni kurtaracak biri yok, ve bu kişi de beni kurtaramaz. Öyleyse en kötü ihtimalle, onunla tanışmadan önceki hâlime geri dönerim." Sevgiyle yük aynı şeyin iki yüzü.
Su yüksek yerlerden alçak yerlere akardı. Yerçekimi kanunu böyleydi. Duygular da yerçekimine göre hareket ediyordu. Bağınız olan, duygularınızı paylaştığınız birinin karşısında yalan söyleyip paçayı kurtarmak zordu. Gerçekler ortaya çıkmak isterdi. Bu, özellikle üzüntünüzü ya da hassasiyetinizi gizlemeye çalıştığınız zamanlarda geçerliydi. Üzüntünüzü bir yabancıdan ya da güvenmediğiniz birinden saklamak daha kolaydı.
İçimi kaplayan duyguyu izah etmem zor. Kızgınlık, kırgınlık ya da düş kırıklığı değildi. Beklentiye dair beklentisini yitirmek gibi bir şey… Yıllarca yasını tuttuğunuz birinin aslında hiç yaşamamış olduğunu öğrenmek gibi bir şey..
Mutlak bir özgürlüğe hiçbir zaman ulaşamayacağımı bilsem de bu yolda ilerlemeye devam ediyorum. Yolun sonu silinmiş. Yolun olmadığı bir yol yaratmaya çalışıyorum ama o engebeli zeminin üstünden ne kadar geçsem de bir yola dönüşmek bilmiyor. Parmaklarım taşlara çarpmaya devam ediyor.
"Yalnızlığı sence sadece duyguyu akıldan önce koyanlar mi hisseder?" "Aynen öyle. Dünya üzerindeki en korkunç şeyin yalnız kalmak olduğuna inananlar sadece duyguyu ön planda tutan insanlardır. Oysaki dünya üzerindeki en korkunç şey yalnızlık değil seni yalnız hissettiren insanlardır. Mantığı ön planda tutan biri o doğru insanları hayatına alabilirse asla yalnız hissetmez." "Yalnızlık konusunda mantığın da bir yere kadar önemli olduğunu düşünüyorum. Her insanın güçlü olabilme sınırı var, yalnızlığa gelince herkes kırılır. Yalnızlık kadar güçlü bir şey yok bu dünyada, seni onarılamayacak kadar kırabilir."
ben ormanda yolunu kaybeden ve yolunu kaybettiği için de dehşete kapılan ve yolunu bulmak umuduyla oraya buraya koşuşturan birisi gibiydim; attığı her adımda kafasının daha da karıştığının farkında olan, ama elinden oradan oraya koşuşturmaktan başka bir şey de gelmeyen birisi gibi.
Herkes anı yaşa der ya. Söylemesi kolay, anı yaşamak ne demek ki? Esasen anı yaşamak, şu anda yaptığımız şeye tüm kalbimizi vermemiz demektir. Nefes alırken sadece soluğumuza, yürürken sadece adım atmaya, koşarken sadece koşmaya odaklanmak demektir. Her seferinde tek bir şeye odaklanmak yani. Geçmişi ve geleceği unutmak..