(@) - Raf

Bu gönderi, hem izlediğim ilk sitcom'un profilimde bulunması hem yazma yetimi kaybetmenin eşiğinde olmak hem de @b12madeni'ni mutlu etmek (eheh) için yazılmıştır (🐣) Dizimiz bir kitapçıda geçiyor ama böyle bir kitapçı olacağını hayal etmemiştim. Kitap aşığı herkesin belli bir dönem…devamıBu gönderi, hem izlediğim ilk sitcom'un profilimde bulunması hem yazma yetimi kaybetmenin eşiğinde olmak hem de @b12madeni'ni mutlu etmek (eheh) için yazılmıştır (🐣) Dizimiz bir kitapçıda geçiyor ama böyle bir kitapçı olacağını hayal etmemiştim. Kitap aşığı herkesin belli bir dönem hayallerini süsleyen cinsten bir mekan. Özellikle hâlâ işlek mi veya turistik mi diye araştırdım ve Londra'da, Collinge & Clarke adıyla bu kitapçı açıkmış fakat iç dizaynı tamamen sahne dekoru olduğu için şuan dizideki gibi değilmiş *-* (buyrun tam konum: Collinge & Clark, 13 Leigh Street, Bloomsbury, Londra) Burada; Kitap okunmuyor, satılmıyor, dükkân zaten bir içsel çöküş merkezi gibi. Müşteriye gülümseyen yok, kahve yerine şarap içiliyor ama yine de kendinizi orada otururken hayal ediyorsunuz. İçinde sinirle sarılmış her an azar yemeye hazır bir huzur (?) var. Bernard ikonik bir karakter, hem de baştan sona Sevmediğim çokk fazla davranışı var ve asla bana hitap eden biri değil fakat dizi genelinde izlemek aşırı zevkliydi Manny desen başlı başına bir psikolojik denge denemesi. En başta bunları çekip çevireceğini düşündüğümüz fakat zamanla çarkıfelek olduğunu keşfettiğimiz eleman Fran ise “normalim” iddiasında olup asla normal olmayanlardan. En az diğer ikisi kadar başka dünyada yaşayan bir kızçe Dizi çok iyiydi. Ayıldım bayıldım diyemiyorum sanırım çünkü sitcom'un benlik bir tür olup olmadığına karar veremedim hâlâ ama hitap eden ve bayılan çok insan var o yüzden siz de bir şans verin derim Replikler, absürtlük dozu, sahne geçişleri… Özellikle her bölümde bir kitaba filme gönderme yapmaları ve entelektüeliteyi bizlere aşılaması, mükemmel 🤌 Bernardı seviyorsam kitaplarla olan bağının ve bu göndermelerinin payı büyük Hani böyle hiç anlamlı bir şey olmuyormuş ama izledikçe içindeki bütün boşluklara sızıyor ve her bölümde hayatın saçmalığına birer kadeh kaldırılıyor gibi. Gülüyorsun, sonra durup neden güldüğünü düşünüyorsun ki kendini çoktan akışa kaptırmış hâlde buluyorsun Bana diziyi öneren balıma tekrardan teşekkürler 💞 İyi seyirler ve bol kitaplı günler 📚

_nyctophilia_ 1 year ago

Geveze

Ethan Kross

1 Gönderi

Beklentiyle başladığım ve beklentimi neredeyse hiç karşılamayan bir kitapla karşınızdayım. Sorun eserde mi yoksa benim kişisel gelişim kitaplarını içselleştirememem mi bilmiyorum ama tatmin olmadım efendim. Elbet bazı katıldığım noktalar var, oralara değineceğim ve diğer eleştirdiğim kısımları söyleyeceğim. Yani fazlaca kitaptaki…devamıBeklentiyle başladığım ve beklentimi neredeyse hiç karşılamayan bir kitapla karşınızdayım. Sorun eserde mi yoksa benim kişisel gelişim kitaplarını içselleştirememem mi bilmiyorum ama tatmin olmadım efendim. Elbet bazı katıldığım noktalar var, oralara değineceğim ve diğer eleştirdiğim kısımları söyleyeceğim. Yani fazlaca kitaptaki uygulamalardan bahsedeceğim o yüzden SPOİLER hassasiyeti olan arkadaşların dikkatli olması gereken bir gönderidir. . . Kitabın temel önerisi, iç sesin zararlı hale geldiği durumlarda ona bilinçli olarak müdahale etmek. Kross, bu sesi üçüncü tekil şahıstan konuşarak dönüştürmenin, geçmiş deneyimleri yeniden çerçevelemenin ya da dikkat odağını genişletmenin çözüm olabileceğini söylüyor. Ancak kitabın sunduğu bu tekniklerin çoğu, oldukça yüzeysel deneylere veya soyut kavramsallaştırmalara dayandırılmış. Mesela sahne korkusuyla başa çıkmak için kendimize 3.kişiyle hitap ederek “Nyc bunu yapabilir” demenin etkili olduğu iddiası gibi örneklerde, yöntemin kalıcılığı ya da farklı kişiler üzerindeki değişkenliği sorgulanmadan kesin bir fayda sunuluyor. Fakat sahne korkusu kişinin geçmiş yaşantısına, kişisel olarak anksiyete derecesine ve toplum önünde bir konuşma ile geçmiş deneyimi olup olmamasına kadar değişkenlik gösteren bir olay. Bu deneyde ise "Kendisine 'Sam, bunu yapabilirsin' gibi 3. kişiyle hitap eden gruptakilerin daha az streslendikleri ve işi güzel yönettikleri, diğerlerinin ise stresle baş etmede çok zorlandıkları görünüyor." tarzında ifadesi bana göre absürt bir genelleme. Çünkü bu durum dediğim gibi sadece tek bir hitapla değişecek bir şey değil. Böyle örnekler çok, ki çoğu da bu şekilde denek olan insanların öznelliği hesaba katılmadan yapılan uygulamalar. Ve bunlar da kitabın bilimsel görünmeye çalışırken basitleştirici bir dil kurmasına neden olmuşlar şahsen. Kitabın en zayıf halkalarından biri, kişisel deneyimin çok boyutluluğunu ihmal etmesi. “Ebeveynlik zaten zordur, herkes zorlanıyor”, "Ah evet onu çoğu insan yaşamıştır" gibi ifadeleri karşı tarafın iç sesini olumlu yönde bastırmak ve yönetmek için kullanmayı öneriyor. Ben buna fazlasıyla karşıyım çünkü karşı tarafa olan bu yaklaşım o kişide "Benim yaşadıklarım küçümseniyor ve kâle alınmıyor" hissiyatına sebep olup daha fazla iç sese maruz kalmasına sebep olabilir. Kross’un bu tür genellemeleri, okura evrensel bir rahatlama sağlamayı amaçlasa da, çoğu zaman acının özgünlüğünü yok sayıyor. Oysa psikolojik yük, başkalarının da aynı şeyi yaşayıp yaşamadığından çok, bireyin onu nasıl deneyimlediğiyle ilgilidir. Kitap, bu farklılıkları fark edebilecek bir derinliğe çoğu zaman ulaşamıyor. Geveze, iyileşmeyi genellikle zihinsel kontrolle ilişkilendiriyor. İç sesini dizginlersen, daha güçlü bir benlik kurarsın fikri üzerinden ilerliyor. Oysa gerçek hayat, bu kadar doğrudan ve net ilerlemiyor maalesef. İç konuşmalar kimi zaman sadece düşünsel bir dağınıklık değil, aynı zamanda geçmiş yaşantıların, ilişkisel travmaların ve kimliğin parçalarının birer göstergesi olabilir. Dolayısıyla yalnızca ‘dilsel bir teknik’ ile bu yükü hafifletmeye çalışmak, hem etkisiz kalabilir hem de okuru geçici bir kontrol yanılsamasına sürükleyebilir. Zaten bu noktadaki aşırı basitliği beni bunalttı. (Çünkü bu uygulamaların 'anlık işinizi görebilir' sonucuna değinmeden sanki kesin ve sürekli bir etkisi olurmuş gibi davranıyor) Tabi hakkını da verelim, Geveze; zihninde karmaşayla karşılaşan birine başlangıç seviyesinde araçlar sunabilir. Ki bunlar teorik ifadeler olmadığı ve yalın bir şekilde popüler psikoloji çevresinde okuyucuya aktarıldığı için sıkmayan ve akıcılığı sağlanmış bir okuma deneyimidir. Gösterdiği yöntemleri hayatına uygulayarak faydasını görenler de var. Siz neden görmeyesiniz? Benim katıldığım bir düşüncesi de şudur "Birine acınızı anlattığınızda iyi hissetmezsiniz, aksine tekrar hatırlatıldığı için huzursuz olursunuz" (cümle alıntı değil ama dediği şey bu) Evet çünkü acı paylaştıkça azalmıyor, en azından ben hiç bu yüzden daha iyi hissettiğimi hatırlamıyorum. Ayrıca kişinin kendisine 3. kişi olarak hitap etmesi veya dışardan bir gözle bakması elbet işe yarayabilecek şeyler. Kişinin daha nesnel şekilde durum değerlendirmesi yapmasını sağlıyor. Hoşuma gitmeyen kısım bu 'varsayımları' deneyle kanıtlanmış gösterip böyle yaparsanız işe yarar genellemesi üzerine fazla durması. (Bu arada deneyler gerçekten var, yapılmış şeyler, ama bu deneylerin yapılma şekli sağlam değil. Bana göre sağlam olmayan bu örnekleri kitaba kanıt olarak koymaksa işi daha çok batırıyor) Başta da dediğim gibi, bilimsel görüneyim derken bu açıdan bakan biri için daha fazla şüphe barındıran yüzeysel bir esere dönüyor. Fazla yersiz bir eleştiri yumağına mı girdim bilmiyorum, kitabı bitirdiğimde beni hiç tatmin etmeyen aksine elde var sıfır psikolojisine girdiğim bir deneyim oldu. İç sese müdahale için okuması kolay bir eser istiyorsanız size hitap edebilir, bana etmedi ama sonuçta edenler var. Velhasılı kelam, böyleyken böyle 🤗 (Sandığımdan uzun oldu, sory 🐣)

_nyctophilia_ 1 year ago

Sevgili Raf ahalisi, nasılsınız? 🪄 Bu aralar hakkında birçok okuma yaptığım ve hatırı sayılır bi' aydınlanmaya ulaştığım bir konu hakkında sizleri de aydınlatmak ve sizler tarafından aydınlanmak istedim. Dilerim sıkılmazsınız ~•° 𝚃𝚛𝚊𝚗𝚜𝚓𝚎𝚗𝚎𝚛𝚊𝚜𝚢𝚘𝚗𝚎𝚕 𝚃𝚛𝚊𝚟𝚖𝚊 𝙰𝚔𝚝𝚊𝚛ı𝚖ı 𝚟𝚎 𝙴𝚙𝚒𝚐𝚎𝚗𝚎𝚝𝚒𝚔 𝙺𝚊𝚕ı𝚝ı𝚖 Hiç durup dururken…devamıSevgili Raf ahalisi, nasılsınız? 🪄 Bu aralar hakkında birçok okuma yaptığım ve hatırı sayılır bi' aydınlanmaya ulaştığım bir konu hakkında sizleri de aydınlatmak ve sizler tarafından aydınlanmak istedim. Dilerim sıkılmazsınız ~•° 𝚃𝚛𝚊𝚗𝚜𝚓𝚎𝚗𝚎𝚛𝚊𝚜𝚢𝚘𝚗𝚎𝚕 𝚃𝚛𝚊𝚟𝚖𝚊 𝙰𝚔𝚝𝚊𝚛ı𝚖ı 𝚟𝚎 𝙴𝚙𝚒𝚐𝚎𝚗𝚎𝚝𝚒𝚔 𝙺𝚊𝚕ı𝚝ı𝚖 Hiç durup dururken içini tarif edemediğin bir hüzün kapladı mı? Hayatında ters giden hiçbir şey yokken, sanki başka birinin acısını taşıyormuşsun gibi hissettin mi? Ben bunu yaşamış ve arkadaşıma "Paralel evren varsa ve orda yaşananları bizim de hissedebildiğimiz bir şekildeyse, bu hafta ya terk edildim ya da sevdiğim biri öldü." demiştim. Başta güldü tabi ama ben ciddiydim, mutlu bir dönem geçirmeme rağmen durduk yere psikolojik acılar çekiyordum. Sorgulamalarımın yoğunlaştığı o süreçte "Seninle Başlamadı" adlı kitabı gördüm ve hemen okumaya başladım. Tam olarak benim bahsettiğim durumu bilimsel bir şekilde ele almıştı. Kitap benim nezdimde gönderi atılmayı pek hak etmiyor çünkü güzel bir konuyu basit ve etkileyici bir şekilde ele almasına rağmen; fazla yüzeysel, metaforik ve sürrealist bir yaklaşımı vardı. "Yok devenin nalı" diye diye ilerlettiğim kitapta en sonunda dedim ki ben bu konuyu kendim derinlemesine araştırmalıyım. Hadi başlayalım 🐣 Epigenetik, genetik bilginin ötesine geçen, yaşanmış deneyimlerin hücresel hafızasıdır. Klasik genetik yalnızca DNA dizilimini aktarırken, epigenetik; travma, stres ve çevresel etkilerin "gen ifadesi" üzerindeki değişimini nesilden nesile taşıyabileceğini söyler. Anneniz kendi hayatında travma denecek bir şey yaşamış, veya size hamileyken böyle bir duruma maruz kalmış olabilir. Daha da ötesi anneanneniz, annenize hamileyken; annenizin mevcut üreme hücreleri bu genetik kalıtımdan bir iz barındırıyor olabilir. (Kadınlar yaşamı boyunca kullanacağı tüm yumurta hücrelerini en baştan üretir ve ölene kadar yenisi oluşmaz, bunları kullanır. Yani anneniz, annesinin karnındayken sizi de barındırıyor: 𝘛𝘦𝘬 𝘷𝘶̈𝘤𝘶𝘵𝘵𝘢 3 𝘯𝘦𝘴𝘪𝘭) Mark Wolynn bu gerçekliği fazla dramatik ve iddialı bir şekilde ele alıyor, sanki ta o zaman yaşananları her türlü biz de yaşayacakmışız gibi. Böyle değil. Biyolojik olarak ifade edilen doğru, psikodinamik olaraksa o travma üzerinde taşıyıcı olma 'olasılığımız' mevcut; çünkü hayatımızı şekillendiren çok daha baskın ve etkili süreçlerimiz var. Buna bakarak direkt bir çıkarımda bulunamayız. Şu alıntı ise anlatılmak isteneni özetler nitelikte: "DNA metilasyon değişiklikleri, travma ve stresin nesiller arası aktarımında en çok belgelenmiş epigenetik değişiklikler arasındadır. Bu değişiklikler, çevresel deneyimlerin (örneğin, şiddetli stres) gen düzenlemesinde sonraki nesillerde nasıl değişikliklere yol açtığını açıklayan olası bir moleküler bağlantı sağlar "¹ Yani anlayacağınız, yaşadığınız beklenmedik ağır duygu durumlarının tek sebebi sizin hayatınız olmayabilir. Peki ama bu aktarım sadece bir hissiyat mı? Yoksa bilim dünyasında karşılığı olan, gözlemlenmiş bir gerçeklik mi? Epigenetik biliminde yapılan güncel araştırmalar (meraklısına kaynak atabilirim), yaşanılan travmaların yalnızca psikolojik değil, biyolojik izler de bıraktığını ortaya koyuyor. Soykırıma uğrayan bir ailenin yanında zorunlu göç etme durumunda bulunan bir çevre de bu stres ve travmadan etkileniyor. Travma sonrası stres bozukluğu yaşayan bireylerin çocuklarında da kortizol seviyelerinde benzer bozulmalar olduğunu bu tarz bazı çalışmalarla görüyoruz. Örneğin 11 Eylül saldırıları sırasında hamile olan kadınlarda görülen yoğun stres, doğan bebeklerin stres düzenleme mekanizmalarını da etkilemiş. Yani yaşanmış bir acı, sadece anlatılarla değil; moleküler düzeyde de nesilden nesile aktarılabiliyor. Gelin bir de biyolojik aktarımın ötesinde, psikoanalitik ve psikodinamikte bu durum nasıl açıklanıyor ona bakalım? Freud, “Yas ve Melankoli” adlı makalesinde (Sigmund Freud'un bu konu hakkında çok fazla araştırması ve kuramı var, pek çok kısımda ondan referans aldığımı söyleyebilirim), bastırılan yasın bilinçdışı bir şekilde depresyon ve melankoliye dönüşebileceğini belirtmiştir. Eğer kayıplar dile gelmiyor, yaşanamıyor, yas süreci tamamlanamıyorsa; o yük, bir sonraki kuşağa devredilebiliyor. Psikanalistler bu durumda yeni kuşağın, bir başkasına ait olan duyguyu 'adeta kendiymiş gibi' taşıdığını ifade eder. Carl Jung bunun kolektif bilinçdışı içinde yer aldığını, özellikle aile sistemlerinde kuşaktan kuşağa aktarılan bir "duygusal miras" olduğunu psikanalitik kuramında savunur. Bu konu hakkında söylediği "Bilincinize getirmediğiniz her şey karşınıza kader olarak çıkar" sözü de olguyu özetler nitelikte. Üstü örtülen ve saklanan travma, gelecek nesle gönderilmek üzere hazırlanmış bir mektup gibi. Onun üzerini kapatmanız, postalamak adına zarfa koymanızla aynı anlamda; travmaya aktarılmak için fırsat tanıyor. Bunları öğrendikten sonra kendi yaşadığım hayata daha farklı bir pencereden bakma olanağı buldum. Ve soy ağacımı güvenilir kaynaklardan (bknz.büyükler) sorguladım. Bununla alakalı da bir alan varmış bu arada; aile soyunun yanında yaşanan travmaları da inceliyor: Psikogenealojik veya Genogram. (Daldan dala atlamamam gerek, üf) Sonuç olarak kendi hayatımdan böyle izler buldum, kendi hayatımda yaşadığım ve gelecek nesle aktarılabilecek şeyler buldum ve bir de oturup kendi akışımı kesmenin yanında kendimden geleceğe bir akış olmaması için de uğraşacağım 🤗 Peki neden bu aktarımı siz devraldınız? Neden önceki kuşakta veya kardeşte değil de sende ortaya çıktı? Bunun sebebi de duygusal yatkınlıkmış. Eğer bu tarz duygu durumları için müsait bir yapıya sahipsen bu akış sende ortaya çıkabiliyor. Buna da psikolojide "Bilinçdışı sadakat” (Loyalty to the unconscious family narrative) deniyor. Kısacası size aktarılan 'emaneti' (böyle geçiyor çok acayip) kabul edecek ve bu farkındalığa, yaşadığınız duygu değişimlerinin kaynağına ulaşmanın rahatlığıyla (beynimiz belirsizlikleri sevmez ve sorunun kaynağını bulduğunuzda bile, gevşeme denilen tedavideki ilk adım sağlanmış olur.) bilinçli bir yaklaşım sergileyeceksiniz. "Nyc, nyc; illaki aktarılmak zorunda mı veya bunu hayatımda yaşamak zorunda mıyım?!" dediğinizi duyar gibiyim. HAYIR efendim. Öyle bir şey yok. Yaşadığınız ve anlamlandıramadığınız duruma, bilimsel bir pencereden bakıyoruz. Zaten bireyin DNA’sında taşıdığı “potansiyel” bir epigenetik iz, ancak çevresel bir stresle “açığa çıkar” ya da “sessiz kalmaya devam eder." Bu, bilimsel olarak “differential susceptibility” (farklı duyarlılık) ya da “epigenetic plasticity” terimleriyle de açıklanır. Yani eğer yaşanan travmayı tetikleyecek bir durumla karşılaşmazsanız veya yaşantınız bu tarz geri dönütlere sebep olacak şekilde huzursuz, travmatik değilse; yüksek ihtimalle haberiniz olmadan yaşayıp gidecek ve sadece bir taşıyıcı konumunda olacaksınız. Bunların uyarılması durumunda ise taşıyıcı konumundan 'şifacı' diyebildiğimiz fark eden ve iyileştirerek gelecek nesle aktarılmasını engelleyen kişi olacaksınız. Bu bir lanet değildir unutmayın, gelecek neslin bir nevi koruyuculuğudur. *taşıyıcı ifadesi olayı daha açıklayıcı kılmak içindir, bilimsel bir kavram değil. Yazı uzadıkça uzuyor ve belki aklınızda sorular vardır. Uzun uzun açıklamak istediğim ama yapamadığım kısımlar oldu, bunun için maalesef yapabileceğim bir şey yok. Sorularınız varsa sorun, cevaplayalım :) Dilerim ki bende olduğu gibi sizde de bir aydınlanma yaşanmış, yazıyı yazarken aldığım keyfi okurken yaşatabilmişimdir. Kendinize iyi bakın, ki gelecek nesil böyle dertlerle uğraşmasın .d 🪷 . . . ¹https://www.mdpi.com/1422-0067/26/7/3075 *bilgilerimi tekrar doğrulamak adına Chat Gbt'den yardım alınmış, aktarılan tüm cümleler onaylanmıştır.

_nyctophilia_ 1 year ago

Beş Sevgi Dili

Gary Chapman

25 Gönderi

Şimdiye kadar okuduğum en etkili kişisel gelişim kitabı olmaya aday bir kitapla gelmiş bulunmaktayım. Çünkü size 'şunu yaparsan şöyle değişirsin' tarzı klişe laflardan ziyade direkt olarak hayatın gerçeği olan bir durumu açıklayıcı bir şekilde anlatıyor. Okuduğum her şeyin gelecek bana…devamıŞimdiye kadar okuduğum en etkili kişisel gelişim kitabı olmaya aday bir kitapla gelmiş bulunmaktayım. Çünkü size 'şunu yaparsan şöyle değişirsin' tarzı klişe laflardan ziyade direkt olarak hayatın gerçeği olan bir durumu açıklayıcı bir şekilde anlatıyor. Okuduğum her şeyin gelecek bana bir nasihat ve yol gösterme niteliğinde olması, kendimi tanımam için bir kılavuz ve ilerde tanışacağım insanlarla kuracağım sağlıklı iletişimler adına önemli bir adım olması gibi yönlerden takdirimi kazanan bir kitap oldu. Tabi bu kitaba bakış açınız ve bunu hayatınız için ne derece önemli göreceğinizle alakalı da düşünceleriniz değişebilir. Şahsen ben insan ilişkilerinde etkin ve doğru bir iletişim kurmaya fazla çaba harcayan biri olduğum için, bende yeri ayrı olacak bir kitap. Peki o zaman gelelim beş sevgi dilinin ne olduğuna. Kanaatimce herkesin bilmesi gereken bir olgu bu. 1- Onay Sözleri 2- Nitelikli Beraberlik 3- Hediye Alma 4- Hizmet Davranışları 5- Fiziksel Temas Şunu da belirtmek istiyorum; ben sevgi dilinin, karşı tarafa sevgimizi gösterdiğimiz davranışlar olduğunu sanıyordum (aslında büyük çoğunluğunda böyle). Ama karşı taraftan gördüğümüzde sevildiğimizi hissettiğimiz, görmediğimiz zaman da bizi en olumsuz etkileyen durum bizim sevgi dilimizi oluşturuyormuş. Kendinizi şöyle bir gözden geçirin; partnerinizden, ebeveynlerinizden, arkadaşlarınızdan hangi davranış gördüğünüzde sevildiğiniz hissediyorsunuz? Takdir edilip güzel iltifatlar adığınızda, yaptıklarınız onaylandığı zaman, olumlu şekilde desteklenmek ve güzel sözlerin duyulması sonucu mu? Böyleyse sevgi diliniz, Onay Sözleri'dir. Birlikte bir şeyler yapmak, beraber sinemaya gitmek, ortaklaşa işlerde bulunmak, karşılıklı diyaloğa girmek mi sizi tatmin eden? İşte bu Nitelikli Sevgi dilinin göstergesidir. Hediye almayı çok sevmek, ufak hediyelerden bile aşırı mutlu olmak ve hediye gelmediği zaman kendinizi sevilmediğinizi hissetmekse yaşadığınız; muhtemelen sevgi diliniz Hediye Almak'tır. Sizin yapmanız gereken bir işi karşı tarafın üstlenmesi, ortak paylaştığınız bir yaşamda yaptıklarıyla bir nevi size hizmet etmesi ve herhangi basit ev işlerini yaptığında bile sizin sevildiğinizi hissetmeniz, hizmet görmediğinizi düşündüğünüzde değersiz hissetmeniz ise; sevgi diliniz Hizmet Davranışları olduğunun bir göstergesidir. Son olarak; sürekli temas istiyor ve bir nevi temas bağımlısıysanız, ufak bir dokunuş, normal bir sarılma bile size bir ihtiyaç gibi geliyorsa, fiziksel temas olmadığında sevilmediğinizi düşünüyorsanız da sevgi dilinizin Fiziksel Temas olduğu anlaşılıyor. Elbette bir kişinin birden fazla sevgi dili olabilir, yine de karşı tarafı yormamak için öncelik sırasına koymanız daha iyi olacaktır 🤗 Daha üzerine çok konuşulası bir konuya sahip olan bu kitap, bana büyüdüğüm ailedeki tüm sorunları da gözler önüne sermiş oldu. Bazı farkındalıklar falan. Neyseki bu bilince ulaştığım için, ilerde kendi hayatımda güzel adımlar atabileceğim. Zaten bizi iyi insan yapma yolundaki şeyler yaşadığımız travmalar sanırım. Yoldan çıkaranların da travmalar olması gibi. Velhasılı kelam, insan ilişkilerinde büyük yeri olan bu durumun anlatıldığı kitabı kesinlikle tavsiye ederim, okuyun okutun. Tanıştığınız ve tanışacağınız kişilere de sevgi dilini sormayı unutmayınnn ✨ (Tahmin etmesi daha eğlenceli)

_nyctophilia_ 1 year ago

Fahrenheit 451

Ray Bradbury

199 Gönderi

Bilim kurgu klasikleri bana hep geleceğe mektup gibi gelmiştir. Öyle öngörüler olabiliyor ki bazen yüz yıl önce yazılan kitabın yaşadığın günün aynası olduğunu anlıyorsun. Muazzam bir his ve aynı zamanda ürkütücü. Kitap boyunca devam eden bu ürperme hissini ise fazlasıyla…devamıBilim kurgu klasikleri bana hep geleceğe mektup gibi gelmiştir. Öyle öngörüler olabiliyor ki bazen yüz yıl önce yazılan kitabın yaşadığın günün aynası olduğunu anlıyorsun. Muazzam bir his ve aynı zamanda ürkütücü. Kitap boyunca devam eden bu ürperme hissini ise fazlasıyla seviyorum. Eserin dili beklediğimden çok sadeydi. Bir şeyi anlamak için çaba harcamanız gerekmiyor çünkü açıkça anlatılmış olanlar. Bu durum da kitabın yüzeysel kalmasına sebebiyet vermiş biraz. Ama bu kadar hızlı akıp gitmesi de okuyucuyu tutmak ve ilgiyi devamlı kılmak için idealdi, zaten 200 sayfa kitaplar çerez oluyor bu da öyleydi. Elbet alt metinlerine de inmek gerek. İnsanların zihninin boşaltıldığı, düşünmeyi engelleyici faktörlerin kasıtlı biçimde insan hayatına entegre edildiği bir gelecekte geçiyor kitabımız. Günümüzün evrildiği, çağımızın distopyası bir nevi. İnsanlar sorgulamamalı ki güdülen bir sürü gibi istenilen şekilde davransınlar, onları yönetebil ve olası bir başkaldırıyı daha olmadan engellemiş ol. Bunu da insan zihnini sürekli dolduran ve yoran devasa ekranlarla, hiç susmayan sesler ve bunun için kullanılan kulaklıklarla, etrafını görmeni engelleyecek hızda araçlarla ve sıkılmana, düşünmene izin vermeyecek bir yaşam tarzıyla sağla. Size de tanıdık geldi mi? Günümüzde insanı esir eden ekranlar (kitabın dönemindeki televizyonun aksine telefona evrildiğimiz şu süreç) kişiyi içten içe mallaştırırken, bir yerden bir yere sürekli müzik dinleyerek giden toplumun düşünmek için vakti yok. Çünkü düşünmesini engelleyecek onca etken var; televizyonun arkada dönen sesi, kişinin telefonda sürekli kaydırması, sokağa çıkıldığında reklam panoları (Türkiye olmasa bile Amerika ve Japonya gibi ülkeleri düşünün) veya hiç sorgulamadan taktığımız kulaklıklar... Düşünmeyi engellemenin yanında hayatı da basitleştiriyor. Alınan tat ve anlam her saniye yok olurken bilgi bilmek bir suç, entelektüel kelimesi hakaret hâline geliyor. Tek önemli olanın mutluluk olduğu ve bunun için bilinçten yoksun hedonist bir toplum yaratmak, o toplumun çöküşü için en güzel yoldur esasında. (Cesur Yeni Dünya da böyleydi mesela) Aynı zamanda eğitimdeki öğretme adı altında bildiğini unutturan sisteme de güzel eleştiriler var. Velhasılı vermek istediği mesaj net ve akıcıydı. Sondaki konuşmalar çoğu şeyin özeti niteliğinde gayet güzel ve yerinde, yazarımızın düşüncelerini açıkça gördüğümüz kısımlardı. Kitap âşığı biri olarak bayıldım, favori olası bir eser kesinlikle tavsiye ederim. Şu İthaki'nin bilim kurgu klasikleri için yaptığı minimal tasarımlar da her seferinde beni mest ediyor.

_nyctophilia_ 1 year ago

Ermiş

Halil Cibran

141 Gönderi

Esere dair hiçbir bilgim yoktu ve aynı şekilde beklenti de yapmamıştım, bir şeye bilginiz olmayınca beklenti de oluşmuyor hâliyle. Ve sevdim. Şiirsel dille yazılması, beni cezbeden bir noktasıdır. 1923 yılında yazılmasına rağmen bu kadar güncelliğini koruması da cabası elbet. Kitaba…devamıEsere dair hiçbir bilgim yoktu ve aynı şekilde beklenti de yapmamıştım, bir şeye bilginiz olmayınca beklenti de oluşmuyor hâliyle. Ve sevdim. Şiirsel dille yazılması, beni cezbeden bir noktasıdır. 1923 yılında yazılmasına rağmen bu kadar güncelliğini koruması da cabası elbet. Kitaba gönderi yazma isteğim de alıntılarımı bir yerde toplamak, onlar hakkında düşüncelerimi paylaşmak amacı... Aşk'tan başlamak istiyorum öncelikle, ❃"Ne sahip olur aşk ne de sahip olunmak ister. Çünkü aşka aşk yeter." ❃"Sanmayın aşkın rotasını çizebileceğinizi, çünkü aşk sizin rotanızı çizer, sizi buna layık bulursa eğer." ❃"Birbirinizi sevin ama aşkı pranga eylemeyin: Bırakın ruhlarınızın kıyıları arasında dalgalanan bir deniz olsun aşk." Bu alıntıyla ölçüyü çizmeye başlıyor Halil Cibran. Aşk dediğimiz kavram şu zamanda yanlış algılanan ve yaşatılan en büyük şeylerin başında gelir benim nezdimde. İnsanlar birbirine huzur vermek yerine aşk adı altında zulüm olmuş, hayatı beraber yaşayalım derken omuzlara onlarca yük kondurmuş. Pranga yapmamaktır asıl mesele, sürekli varlığını hissettiren ve huzuru içinde yaşatan bir olgudur özünde aşk. Ve aşkı evlilikle taçlandırarak devam eder, ❃"Birbirinizin tasını doldurun ama aynı tastan içmeyin. Birbirinize ekmeğinizden verin ama aynı somundan yemeyin.." diyerek evlilikteki sınırların ehemmiyetine de dikkat çekiyor yazarımız. Sınırlar olmazsa birliktelik olmaz, ortak yaşamak tek bir yaşamda birleşmek değil buluşmaktır. Bunu anlamalı eşler, ki anlaşmalı. Evlilikten sonrası çocuktur isteyene, buraya da bir dipnot ekler ❃"Onlar gibi olmaya çabalayabilirsiniz, ama onları kendinize benzetmeye çalışmayın." Çocuk yetiştirmede yapılan en büyük yanlışların başını çeken bu durumda atlanan nokta şudur, evladını yetiştirmek istiyorsan kendini yetiştir, o zaten sana benzer. Benzetmeye çalışırsan bozarsın, zorlarsan yıkarsın... Ve çocuklar aslında en hayalperest, en olunmadık şeyleri akleden ve saflığıyla güzelliği temsil eden bir timsaldir; onlardan öğrenilecek çok şey var. İnsan ilişkilerinden başlamışken burdan devam edelim, dostluk. Yine zamanımızda zor bulunan, koruması da bulması kadar zor olan o değerli kavram. Yoldaş, sırdaş, derttaş... Elbette böylesi yüce bir bağa yakışır bir öğüt gerekliydi, en beğendiğim alıntılardan olabilir son cümlesi. ❃"...en iyi yanlarınızı dostunuza ayırın. Eğer moralinizin bozuk olduğunu bilmesi gerekliyse dostunuzun, bırakın yüksek olduğunu da bilsin. Dostunuz ne içindir ki onu zaman öldürmek için arayasınız? Onu hep yaşanası zamanlarla arayın. Çünkü o sizin ihtiyacınızı karşılamak için vardır, boşluğunuzu doldurmak için değil." ... Alıntılara katacağım yorumları bunlarla sınırlı tutacağım sanırsam, şimdi de sizlere birkaç soru yöneltmek istiyorum alıntılar arasından ❃"Ya pişmanlıkları yaptıkları yanlışları çoktan aşmış olanları nasıl cezalandırırsınız? Pişmanlık değil midir, hizmete heves ettiğiniz o hukukla sağlanan adalet?" Bu düşünceye katılır mıydınız? Pişmanlık onca suçu örtmek için yeterli, dahası geçerli bir sebep olabilir mi? Kişinin kendiyle hesaplaşmasıdır pişmanlık, zarar verdiği kişiyle hesaplaşmasını ne yapmalı? Ve gelelim son kısma, ❃"Düşüncelerinizle barışık olmadığınız zaman konuşursunuz... " diye belirtiyor Halil Cibran Şöyle bir baktığımızda ama, insan barışık olduğu, kendi içinde kabul ettiği düşünceleri paylaşmaz mı? Veya onu kendi içine kabul ettirmek için bir onama ihtiyacı mı duyar da konuşmaya dalar? Böyleyken böyle efendim, yeterince konuştuk, artık susma vakti. Okuduğunuz için teşekkürlerimi sunuyor ve bu düşünmeye sevk eden eseri sizlere tavsiye ediyorum. Esenlikler ~•°

_nyctophilia_ 1 year ago

Kelebeğin Rüyası

Yılmaz Erdoğan

227 Gönderi

Kim derdi ki bu filmi izlediğinde ağlayacak kadar seveceksin.. Şairlerin arasında dolanıp usul usul şiir toplarken, kendini bir köşede uçan aciz bir kelebek gibi hissedeceksin.. Neden bilmem şiir seven insanlar, şiirden anlayan insanlar ve dahası hayatın her yerinden tutup şairliğini…devamıKim derdi ki bu filmi izlediğinde ağlayacak kadar seveceksin.. Şairlerin arasında dolanıp usul usul şiir toplarken, kendini bir köşede uçan aciz bir kelebek gibi hissedeceksin.. Neden bilmem şiir seven insanlar, şiirden anlayan insanlar ve dahası hayatın her yerinden tutup şairliğini konuşturan insanlar; dünyada kaybolmuşken, yapayalnız sokaklarda dolanırken önüme düşmüş bir ışık huzmesi gibi hissettiriyor bana. Sanki içimde olanları daha iyi anlayacaklar, aynı dili konuşurmuş gibi ruhlarımız bir güvence altında sarmaş dolaş olacak, en sonunda ifade edilemeyen sözler birer birer kelimelerde tercümanını bulacak... Şiir bir yaşamdır, yaşadığın her âna kendi yorumunu katabilmek, belki de bu yüzden bir türlü basit yaşamayı öğrenememektir. Ağır bir yük yapar omuzlarında; yaşamın keşmekeşinde su üzerindeyken bir anda batırır, bazen bu keşmekeşte seni sudan kurtaran bir ağaç dalıdır. Evet, haklısınız, daha uzatmadan filme gelmek gerek. (Her zaman dillendirip yine hasretini çektiğim şeyi burda da dillendireceğim. Keşke tüm şairlerin bir arada olduğu, dergi hakkındaki fikir alışverişinin mektuplaşma ile yapıldığı, şairlerin birbirini tanıyıp karşılıklı atıştığı dönemlerde yaşasaydım, o zamanın atmosferinden feyz alıp hayata sadece bu pencereden baksaydım.) Oyuncu kadrosundan tutun sahnelerin güzelliğinden, dönemini yansıtan her bir zorluğun gerçekçiliğinden tutun ortadaki hayat kalitesinin uçurum farklarından... Her bir detay ayrı güzel işlenmiş, yerinde aktarılmış, duygular geçirilmişti. Umutsuz aşkın girdabında boğulurken dostluk eline sarılıp derin bir nefes alıyorsunuz. Veremin acısında kahrolurken küçük sevinçlerle yüzünüze bir tebessüm konduruyorsunuz.. Buram buram tarih, dostluk, aşk, sevgi, umut... kokan bir yapım, fevkalade idi. Genelde söylerim, bir filmi daha etkileyici yapan şeylerin başında yaşanmış olması gelir, sizi vurulmuşa döndürür, zaten gerçek değil tesellisine engel olur ve yüreğinize bir öküz gibi oturur. Bu film de tam olarak öyleydi işte, her duyguyu bir arada yaşatması bir kenara, bu kadar sahici yaşatması da beni pek etkiledi. Muzafferin acı dolu gülüşleri, Rüştü'nün o çocuksu neşesi, Bahçet Necatigilin kıyamayan azarları, babacan tavırları.. Suzan'a bir yorum yapmak istemiyorum, daha yorum yapmak istediğim onlarca şey beklerken.. Ne desem filmden bir bilgi, bir spoiler içerecek, o yüzden susuyorum, eminim izleyen herkes aynı şeyleri hissetmiş, aynı tatlılıkların ve kekremsi tatların buruk lezzetine bakmıştır. Cümlelerim yetersiz çünkü film seyri boyunca olabilecek her şeyi yaşadım, kelimelerimi yuttum... Elbet abarttığımı düşünen, sevmeyen, peh diye içinden geçiren olmuştur Yine de Eğer şiir, edebiyat ve dönem filmi seviyorsanız; kesinlikle tavsiye ederim. Şimdiden iyi seyirler, şiirle kalın 🍂

_nyctophilia_ 1 year ago

High School Mercenary

YC

1 Gönderi

Dostum bu webtoon bir harika!!! Evet evet evet, nerden başlayacağımı bilemiyorum şuan... Huh Kâh gülüp kâh hüzünlendiğim aksiyonu doruklarda yaşayıp sevginin en güzel örneklerine şahit olduğum kimi yerde söverken çoğu yerde övgüler düzdüğüm şimdiye kadarki açık ara en beğendiğim(şüpheli, beğendiğim…devamı

_nyctophilia_ 1 year ago

Selamlar raf ahalisi, nasıllarsınız🐣? Bu aralar ilgimi çeken ve araştırıyor olduğum bir konuyu sizlere de açmak istedim. (*pat diye dalmışım konuya) ~•Beynimiz farklı titreşimler sayesinde omuriliğe belirli sinyaller gönderir ve bunlar da farklı frekans aralıklarının oluşmasını sağlar. Bu sinyaller alfa,…devamıSelamlar raf ahalisi, nasıllarsınız🐣? Bu aralar ilgimi çeken ve araştırıyor olduğum bir konuyu sizlere de açmak istedim. (*pat diye dalmışım konuya) ~•Beynimiz farklı titreşimler sayesinde omuriliğe belirli sinyaller gönderir ve bunlar da farklı frekans aralıklarının oluşmasını sağlar. Bu sinyaller alfa, beta, teta, delta ve gama şeklinde olup nöronlara ve kaslara bir uyarıcı niteliğindedir. Örneğin Alfa frekansı (8-13 Hz) beynin sakin çalışması gerektiğini belirtirken Beta frekansında(13- ... Hz) bir problemin çözümünü kolayca halletmesi gerektiği görülür. Teta'da (4-7 Hz) algı ve sezgimiz en üst seviyeye ulaşırken Delta frekansı(0-4 Hz) rüya görmemizi sağlayan aralıktır. Ve Gama frekansı bilincimizin en açık olduğu kısımdır, deltadaki bilinçaltına kaymanın aksine. Bu aralıksa (20- ... Hz) şeklindedir. Yani Hertz büyüdükçe bir noktada anlama kapasitesi, bilinç seviyesi gibi durumlar da artıyor. 🪄İşte gelelim konumuza: 40 Hz Binarual Beat. Beynimiz 40 hz'de yani gama sinyallerinin olduğu seviyede, biyolojik olarak nöronların birbirlerine bağlantısında kullanılan nörotransmitterlerin sinaptik bağlantıyı daha hızlı kurmasını sağlar. 🙂‍↕Bu da beraberinde hafızada, odaklanmada, dikkat eksikliğini büyük ölçüde aşmada ve alzheimer gibi ileri boyutlu durumları yavaşlatmada etkin rol oynatır. Ben son zamanlarda üst seviye unutkanlık ve dikkat toplayamama, odaklanmayı mumla arayacakken mumu bile unutma seviyesine gelen biriyim. Ki normalde her şeyi hafızamda tutmamla da bilinirim fakat bir anda, nazar değdi nazar, işler tersine döndü. 🖋Hafıza için su da çok önemliymiş, aman diyim aksatmayın. Bunun üzerine çalışmalarımda, 40 Hz Binarual Beat dinlemeye başladım, etkisini gördüğümü düşünüyorum şuanlık ki ilerde daha da belli olacak. Şunu da belirtmeden geçmeyeyim, bu frekans aralığı kiminde baş ağrısı gibi olumsuz sonuçlar doğurabiliyormuş o yüzden sesi düşük seviyede tutarak temkinli davranmak önemli bu noktada. 🪄Şimdi de bahsetmek istediğim bir diğer konu, Beyaz Gürültü Genel olarak araştırdığınızda bebeklerin sakinleşmesi ve uyuması için kullanılan bu yöntem, yetişkinlerde de gerginliği azaltma ve zihnin dinlenmesinde öncü olarak dikkati artırma, hiperaktiviteyi baskılama ve uyku kalitesini olumlu etkileme gibi şekillerde etkisini gösteriyor. 🛌Beyaz gürültüye bakarsanız, ses aynı arabada otobandayken duyulan uğultu ve radyonun boş olduğundaki statik sese benziyor. Ve süpürge makinesi çalışırken de sanki bu sesi duyduğumuzu fark ettim. Bunların ortak yönü, bebeklerin uyuduğu anlar. Arabaya bindiği anda uyumaları, süpürge makinesi çalışırken sakinleşmeleri vesaire. Sanırım bu anne karnındayken içerisinde oldukları ses atmosferini andırıyormuş o yüzden de kendilerini güvende, sakin hissediyorlarmış. Eğer diyorsanız ki "Ya Nyc, bebekler şimdi ne alaka" Fazla bilgi göz çıkarmaz a dostlar 🤗 Bunu da öğrendikten sonra yine stresli olduğum anlarda, genelde de ders çalışırken dinlemeye başladım. Ve bunun da olumsuz sonuçlar doğurma ihtimali yine varmış. Ama yüksek sesli olursa. Hani bilesiniz. Velhasılı kelam; çok su içmeye, ders çalışırken 40 Hz dinlemeye ve kafa dağıtırken de Beyaz Gürültü tercih etmeye karar verdim. En azından bir süre, denemekten zarar gelmeyecek haliyle. Bunları araştırırken de Pembe gürültü, Mavi gürültü, Kahverengi gürültü gibi çeşitlerin olduğunu da öğrenmiş oldum. Konu da fazlasıyla ilgimi çekti, bununla alakalı bildiğiniz kitap/ makale varsa ve önerirseniz çok sevinirim ~•° İyi akşamlarrr ve okuduğunuz için teşekkürler 🌸

_nyctophilia_ 1 year ago

Ejderhanı Nasıl Eğitirsin?

Dean DeBlois

63 Gönderi

Ne zamandır aklımda olan filmi sonunda erkek kardeşimle birlikte izleyebildim. Dedim bu kadar görüşmeyince böyle aktiviteler iyi olur ilişki pekişir, o da sever dedim. İnsan bir mimik oynatır ama ya, ablasının hatırına tepki verir ne bileyim bir kelime söyler. Yok…devamı