(@) - Raf

İlk defa çizgi roman okudum! Çizgi romanlara dair nasıl bir beklentim vardı bilmiyorum ama kesinlikle böyle bir duygusal çöküş yaşatacak hikaye ile başlamayı beklemiyordum. Kapağına ve içeriğine bakarsak fantastik bir maceraya çıkacakmış hissi veren tasarımlar sizi de yanıltmasın; insan ilişkileri,…devamı

alazsu 2 years ago

The Magicians

Sera Gamble

7 Gönderi

Spoiler içeriyor ☆ Nereden başlasam bilmiyorum ama bu paylaştığım en uzun şeylerden biri olacak. Çünkü çokça repliği not ettim. Aslında ilk bölümleri izlerken kendimi çok saçma rezil bir şey izliyor gibi hissetmeme rağmen; bu dürtüme engel olamadım ve yazdım çokça cümleyi bir…devamı☆ Nereden başlasam bilmiyorum ama bu paylaştığım en uzun şeylerden biri olacak. Çünkü çokça repliği not ettim. Aslında ilk bölümleri izlerken kendimi çok saçma rezil bir şey izliyor gibi hissetmeme rağmen; bu dürtüme engel olamadım ve yazdım çokça cümleyi bir kenara. Bu yazıda şu an için sadece ilk sezona dair konuşmalarım var ancak diğer sezonları izledikçe yoruma eklemeyi planlıyorum. Klasik inceleme yazılarım gibi konuyu bir özetlesem iyi olacak ama klasik diziler gibi kısaca özetleyebileceğim bir konu yok ortada. O kadar çok karakter, dünya ve olaylar örgüsü var ki... kafalar karışacak. İlk sezonunun son bölümüne kadar bu kafa karışıklığım asla gitmemişti (yani az önceye kadar, 25.09.2023 Saat 04.40 civarı). Aslına bakarsanız hala gitmedi, kafam karışık bu dizi hakkında. Oldukça karışık... Özete başlamadan şunu söyleyeyim, The Magicians, fantastik bir kitap serisinden uyarlanmaymış. Birkaç yerde baktığım yazılara göre kitap serisinin -bizi şaşırtmayacak şekilde- daha iyi olduğunu söylüyorlar. Haydi olaylara kısaca giriş yapalım. Ama uyarayım spoiler içeren bir kısım var. (Kimsenin kafasının dayanıp da okuyacağına inanmasam da söyleyeyim yine.) Sezonun sonu nasıl bitti vs anlatmasam da ilerleyen bölümlerde çözülmüş bazı sırlardan bahsetmiş olabilirim. (Aslında çok da mühim değil çünkü okuyan olsa da anlamayacak.) ▪︎ Quentin Coldwater, tüm çocukluğunu ve gençliğini fantastik kitaplarla geçirmiştir. Bunlara o kadar bağlıdır ki sihire inancı gittikçe uç noktalara varmıştır. Kendini akıl hastanesine yatırılacak kadar çıldırmış bir noktada ilaçlar kullanırken bulur. Yale'i kazanmış biri için trajikomik bir durum ama insanların inandığı bir şeyden vazgeçebilmesi ne zaman kolay oldu ki? Q, Yale için mülakata gittiğinde görüşme yapacağı kişinin masasında en sevdigi fantastik seriden bir kitap bulur: Fillory ve Ötesi 6. Kitap. Ama böyle bir kitap asla basılmamıştır. Tam o sırada yanında ona destek için gelen en yakın ve en eski arkadaşı Jules ile odadaki asıl sorunun farkına varırlar: Görüşme yapacakları kişinin cesedi ve kanlar. Polis sorgusundan sonra dışarı sokağa çıkarlar ve Jules ile başka yollara giderler. Q sokak boyunca ilerlerken, Jules ise bindiği asansör yukarı doğru çıkmaya başlamışken etrafları değişmeye başlar. Her gün yürüdüğünüz ve her köşesini bildiğiniz bir sokağın içinde yeni büyüyen otlar ya da hep girdiğiniz bir binanın içinin başka bir yere çıkması gibi düşünebiliriz. Q bir bahçeye çıktığında kocaman eski bir bina ile karşılaşır. Gotik mimarisi ile bir şatoyu andıran aslında üniversite kategorisinde sayabileceğimiz bir çeşit okul olan Brakebills. Binanın taş duvarında oturan Elliot, Q'ya sınava gireceği yere kadar eşlik eder. Diğer yandan Jules de aynı odaya götürülüyordur. Olayların garipliğinin yanında karakterlerin tepkilerini verecek bir zaman da yoktur. Her şey hızlıca gerçekleşir. Sınav kağıdıyla bakıştıklarında harflerin büyülü bir şekilde kıpraşması ve birtakım ilginç olaylar daha... derken sınavın ilk aşamasını Q geçer. Jules ile bu olayları çok saçma bulduğundan sınavı düzgün çözememiş ve geçememiştir. Q sınavın ikinci aşamasında iken küçük bir açıklama yaparlar. "Brakebills isimli büyü okuluna katılmak için hak kazandınız!" Ya da buna benzer bir şey işte. İkinci aşamada bir uygulamalı sihir testine tabi tutulur. Q sihre inanmasına rağmen böyle bir şey olmadığını bilmektedir. Bunu en çok isteyen kişilerden olmasına karşın aklını yitirmemeye çalışmaktadır. Cebindeki ilaç kutusu da bunun en büyük kanıtı. Biraz zorlamanın ardından Q'nun içindeki büyü gücü hep yanında taşıdığı iskambil kağıdı destesinin uçmasını sağlar ve bir bina şeklini alır. "Tanrım ben sihir mi yaptım!?" Aklı başında her insan gibi bayılır. ●!!!!Spoilerlar başlasın!!!!● Jules ise ilk sınavdan kaldığı için şansını kaybetmiştir. Büyünün gerçekliğini sonunda kavradığında müdüre ona bir şans daha tanımaları için yalvarır. Ama o şansı çoktan kaybetmiştir ve hafızası silinecektir. Koluna açtığı bir kesik sayesinde daha sonra sihrin gerçek olduğunu hatırlasa da aynı zamanda sihrin diğer tarafında bulur kendini. Tıpkı bir uyuşturucu bağımlısı gibi büyü yapmanın isteğiyle kıvranan Julia ileride birçok kötülüğe de vesile olur. Bir zamanlar en yakın arkadaşın olan Q'ya bile... Q ise Brakebills'de okula başlamıştır. İlk gün tanıştığı Elliot ve Elliot'un ekürisi Margo tüm yıl boyunca onun peşinde olacaktır. Biraz garip bir arkadaşlık anlayışları olsa da... ilginç ve eğlenceli bir grup olurlar. Okula başladığı ilk gün Fillory'in yeni cilti kaybolur. Q daha çok az sayfasını okuyabilmiştir ve kitap hakkında daha bir fikri yoktur. Nereden geldi ya da neden geldi? Oda arkadaşı Penny'e sorsa ve her yeri arasa da bulamaz. Kısa bir süre sonra kitabın başrollerinden biri olan Jane Chatwin'i rüyasında görür. Jane ona bir şeylerden bahseder. Oldukça gerçekçi olan bu rüyanın ardından, her zaman Fillory diyarının gerçek olduğunu düşünen Q'nun kafası iyice karışmıştır. Sihir gerçekse büyülü bir diyar neden gerçek olmasın ki? Brakebills ise dışarıdan görüldüğü kadar havalı ve eğlenceli bir yer değildir. Üç yıl önce tüm 3. Sınıfların kaybolduğu ama ne olduğu bilinmemektedir. Ardından okul yılı başladığında Q, Alice isimli inek ve ailesi büyücü olduğu için okulda dışlanan bir kızla arkadaşlık kurar. Alice'nin abisinin kaybolan üçüncü sınıflardan olduğunu ve ona ne olduğunu bulmak için okula girdiğini sonra öğrenecektir. Dersler başladığında işler iyice karışır. Q, Alice, Penny ve Penny'in ilk günden yaptığı sevgilisi Kady aynı sınıftadır. Kader bir şekilde ağları örer :) ve bu dörtlü bir tür büyü yaparlar. Gece yaptıkları büyünün etkisi gündüz kötü bir sonuçla geri dönmüştür. Ders esnasında beliren bir tür canavar, herkesin donmasini sağlar, elbette bizim dörtlü dışında. Öğretmenlerden biri ölürken müdür de yaratığı durdurmaya çalışırken gözlerini ve ellerini kaybeder. Canavarın etrafında uçan ve yüzünü örten güveler tüm sezon boyunca Q ve arkadaşlarının peşini kovalar. Jules ise kendilerine Çit Cadıları ismini veren ve bir çeşit tarikat gibi buluşup büyüler öğrenen gruba karışır. Marina isimli başları Julia'ya bela getirirken, Julia'da belaya oynamaktan çok zevk almaya başlar. Sezon sonlarında yaptığı aptallıklar fark edip dindar ve iyilik yapma niyetli bir büyücü topluluğuna katılsa da bu macerası da kötü biter. ●Spoiler Sonu● Sanırım diziyi izlemeye devam etme nedenim Q'yu çok iyi anlamamdı. Üniversiteye başlayacak olmamız ve fantastik evren aşkımız... Kısaca Q ile çok bağlandım. Büyüye olan ilgi ve sevgileri, bizim gibi dünyada yaşarken böyle bir şeyin olduğunu öğrenmeleri... hangimiz istemez ki bunu? Bir gün kahraman olacağının hayallerini kurmadan büyüyen çocuk yoktur sanırım. Varsa da gerçek bir çocukluk yaşamamıştır. Peki ya bu hayali kuran ve gerçekleştirmiş kaç kişi vardır? Çok az. Kahraman olmak illa sihirle olmaz, evet, bunun geç de olsa farkına varıyorum. Belki bizim dünyamızda sihir yok ama kurtarılmayı bekleyen hayatlar, doğa, hatta atomlar var. Bunun hiç farkına varmayacaklara ne yazık... ▪︎ Alt tarafta o kadar çok alıntı var ki anlatmaya gerek yok görüyorsunuzz dksjxjjxx ♤♤♤♤♤♤ "Sana söylemedikleri şey şu: Büyü yetenekten gelmiyor, acıdan geliyor." ▪︎ "Çabuk bağlanırım. Zaman bir ilizyondur." ▪︎ "Size nasıl güvenmem gerekiyor?" "Neden birine güvenesin ki?" ▪︎ "Kitaplar... her şeyden daha gerçek gibi hissettiriyorlar." "O zaman gerçektir." ▪︎ "Kader yoktur, doğuştan kahraman yoktur." ▪︎ "Orta Dünyada yaşamıyoruz Quentin. İnsanın peşinden gideceği yeteri kadar asil görev yok." ▪︎ "Sana söylemekten korkuyorum çünkü bu doğru. Sana aşığım." ▪︎ "Hepinizden nefret ediyorum. Çünkü hiçbir şey bilmiyorsunuz." ▪︎ "Ne yapmam gerek?" "Hepimizin hep yaptığı şeyi. Karar ver." ■ 1. Sezon 4. Bölüm Jules Quentin'e Büyü yapıyor. Quentin zihninde akıl hastanesine hapsoluyor ve büyücülük dünyasının hayal olduğuna inandırmaya çalışıyorlar onu. Shake it off söyleyerek Penny'i zihnine çekiyor. Penny dekandan yardım alıyor. Marina ve Jules okula giriyorlar kalkanların kalkmasıyla. Marina'dan çalınan anıların yani büyülerin olduğu kutuyu okuldan alıyor. ■ 1. Sezon 7. Bölüm Brakebils öğrencileri Antarktika da deli bir buyucuden (Mayakowsky) dersler alıyorlar. Kady ve Penny'nin arası önce düzelse de sonradan bozuluyor maalesef. Alice ve Q tilki formu :) ▪︎ "Birçok dünya var ve biz bunlardan birinde yaşıyoruz." ■ 1. Sezon 8. Bölüm "Tahmin edilebilir olmak kötü bir şey değil." ▪︎ "Senin büyüye uyuşturucu gibi davranma sebebin, çünkü sana bunu öğreten kişilerin size uyuşturucu satıcısı gibi davranması. Alıyor ve satıyorlar, bunun için savaşıyor ve sevişiyorlar. Yaşamanın tek yolu bu değil." ▪︎ "Dışarıda iyi insanlar var Julia. Dünyayı çözmeye çalışan ve onu daha iyi bir yer haline getirmeye çalışan insanlar. ▪︎ "Cevaplar yok Quentin. Çünkü ne olacağı hakkında hiçbir fikrimiz yok."

alazsu 2 years ago

Ölü Ozanlar Derneği

Peter Weir

326 Gönderi

Spoiler içeriyor Film uzun süredir izlenecekler listemdeydi. Kitabı olduğunu öğrenince ve "Kitap Oku" uygulamasında bulunca hemen okumaya başladım. Sonradan öğrendim ki, kitap senaryodan uyarlanmış. Kitabın yorumunda konuyu detaylıca anlatmıştım. O yüzden burada konudan bahsetmeyeceğim, onun yerine şöyle bir şey düşündüm: ▪︎Dikkat!!!! Spoiler…devamıFilm uzun süredir izlenecekler listemdeydi. Kitabı olduğunu öğrenince ve "Kitap Oku" uygulamasında bulunca hemen okumaya başladım. Sonradan öğrendim ki, kitap senaryodan uyarlanmış. Kitabın yorumunda konuyu detaylıca anlatmıştım. O yüzden burada konudan bahsetmeyeceğim, onun yerine şöyle bir şey düşündüm: ▪︎Dikkat!!!! Spoiler içerir.▪︎ Kitap ve Film Arasındaki Farklar 1》Okulun açılış konuşmasında müdür sırasıyla Cameron, George, Knox ve Neil'e okulun prensiplerinin ne olduğunu sormuş ve cevap almıştı. Filmde böyle bir diyalog olmadı. Yine kitaptaki açılış konuşmasında Welton'ın hayattaki en yaşlı mezunu kürsüye davet edilip kısa bir konuşma yapmıştı, filmin aksine. 2》Dersler başlamadan önce bizim tayfa, Bay Nolan'ın ofisine giderek hangi ders dışı etkinliklerde görevlendirildiklerini öğrenmişti kitapta. Todd önceki okulunda futbol oynadığı için -bu okulda kürek istemesine rağmen- müdür tarafından tekrar futbola yazılıyordu. Filmde böyle bir sahne yoktu, olmaması da yerinde olmuş. Çünkü kitabın ilerleyen yerlerinde bu etkinlikleri yapmalarından söz edilmemisti. 3》"Beyler dört ilke nedir?" "Adaletsizlik. Korku. Yozluk. Dışkı." Oğlanlar Neil ve Todd'un odasında toplandığında böyle bir diyalogla müdürün okulun ilkeleri hakkında yaptığı konuşmaya gönderme yapıldı filmde. Kitapta sadece Meeks, Todd'a "Cehenneme hoş geldin," diyerek okula kötü bir benzetme yapmıştı. 4》Kitapta Neil'in babası odasına gelip Neil'in artık okul yıllığında calismayacagini söyledikten sonra odada Neil ile Tod arasında: "Söyle bakalım, babam hakkında ne düşünüyorsun?" diye sormuştu Neil. "Benimkine tercih ederim" sessizce cevap vermişti Todd. Ardından Neil'in elinde tuttuğu başarı iğnesi eline batmıştı. Todd'un kana karşı içi bir tuhaf olurken, Neil dikkatle kanı incelemeye devam etmişti. 4》Kitapta Bay Keating sınıfa ilk girdiğinde, biraz sessizce durmuş ardından öğrencilere birkaç laf ettikten sonra onur salonuna inmislerdi. Filmde Keating sınıfa giriyor ve hiç konuşmadan arka kapıdan çıkıyor. Öğrenciler de mecbur onu takip ediyorlar. 5》Kitapta onur salonunun oturma alanı da varken filmde ayakta duruyorlardi. 6》"Günü yaşa" diye tekrarladı Keating. "Şair bu dizeleri neden yazmış?" "Çünkü acelesi varmış!" Kitapta bu cümleyi kimin dediği belirtilmemişti, filmde Charlie söyledi. 7》Kitapta Knox, Danbury'lerin evine gittiğinde onların kızıyla -Virginia- da tanışıyordu. 8》Filmde Keating'in kitaptan yırttırdığı 21. sayfayı ilk Charlie yırtıyor. Kitapta böyle bir detay yoktu. Sonrasında filmde o bölümün tamamını yırtmalarını istiyor Keating, kitapta sadece tek bir sayfaydı. 9》Filmde Cameron'un sayfaları cetvelle yırtması detayı... komikti. 10》Kitapta yırtılan sayfaları çöp kutusuna toplatan Keating, çöplerin üstünde zıplamıştı. :)) 11》Filmde yemek yenirken McAllister, Keating'in sınıfı sanata ozendirmesine karşın alaycı bir şiirle laf soktu. Keating'de buna kendi şiiriyle karşılık verdi. Havalı bir andı 12》 "Sadece ölü şairlerin şiirlerini mi okuyordunuz?" "Her türlü şiir kabulümüzdü, Bay Perry. İsmin anlamı ise şuydu: Derneğe katılabilmek için ölü olmak gerekiyordu." "Ne?" dediler çocuklar hep bir ağızdan. "Yaşayanlar adaydı yalnızca. Üyeliğe tam anlamıyla kabul edilebilmek için, ömür boyu süren çıraklık döneminden geçmek gerekiyordu. Ben bile hâlâ küçük bir adayım." Kitapta böyle bir detay olmasına karşın filmde söz edilmedi. 13》Filmde oglanlar Ölü Ozanlar Derneği magarasinda sigara içerken, kitapta bundan söz edilmemisti. (Zaten ne gerek var yani ^_^) 14》Keating, bahçede çocuklara şiir okutup topu kaleye attıkları gün yoklama alırken Neil seçmelere gitmişti. Filmde bunu göstermediler. 15》Kitapya Todd tahtada gözleri kapalı, Keating'in yardımıyla şiirini yarattıktan sonra Neil ona "Bunu yapabileceğini biliyordum" der. Küçük bir cümlecik sadece ama Neil ve Todd arkadaşlığını çok seviyorum. 16》Filmde Neil, mağaraya abajur getirdiğinde çocukların puro içmesi... Filmde mübarek tüm dumani içlerine soğuttular çocuklara :(( 17》Neil'in provaları gittiği sahneler ve Ginny'nin (Yani Danbury'lerin kızı, Chet'in -filmde varlığı hiç olmamış- kardeşinin) de Neil ile aynı oyunda olduğu yerler filmde yoktu. 18》Todd'un doğum gününde, kitapta Neil ile arasında geçen şu diyalog... "Geçen yıl da bana aynı şeyi hediye etmişlerdi!" diye bağırdı Tom. "Bunu bile hatırlamadılar!" Filmde, kitaptan daha geç gerçekleşti bu sahne. (Bir gün arayla yani, çok da bir fark değil ama neysee) Filmde Todd'un ailesinin her yıl ona verdigi aynı hediyeyi duvardan aşağı fırlatıyorlar. 19》Filmde Knox, Chris'in onu çağırdığı partiye gittiğinde, Chris'e masum bir öpücük konduruyor. Kitapta olandan ise... bahsetmek istemiyorum. Erkekler 🙄 20》Neil'ın babası gizlice tiyatro oyunu provalarina gittiğini öğrenince; Keating'i görmeye çocuklar hep beraber gitmişti. Filmde Neil kendi başına gidiyor. 21》Kitapta, Neil'in öldüğü gece, Ölü Ozanlar Derneği mağarada toplanmış onun tiyatro oyunundaki performansı onuruna şiirler okuyordu. Çocuklar (Cameron pisliği dışında), Chris, Ginny ve Kaptan... Filmde bu sahnenin olmaması üzdü. Todd kendi yazdığı şiiri okumuştu. ▪︎ "Oh captan, my captan."

alazsu 2 years ago

Ölü Ozanlar Derneği

N. H. Kleinbaum

53 Gönderi

Welton Akademisi'nde yeni eğitim öğretim yılı, hepimizin çok iyi bildiği müdürün açılış konuşması ile başlar. Yıl 1959 yani akademi kurulalı tam yüz yıl geçmiş ama dünyadaki değişime karşın okulun bağlı olduğu kurallar sabittir: "Gelenek! Onur! Disiplin! Mükemmellik!" Öğrencilerin hepsinin üzerinde…devamıWelton Akademisi'nde yeni eğitim öğretim yılı, hepimizin çok iyi bildiği müdürün açılış konuşması ile başlar. Yıl 1959 yani akademi kurulalı tam yüz yıl geçmiş ama dünyadaki değişime karşın okulun bağlı olduğu kurallar sabittir: "Gelenek! Onur! Disiplin! Mükemmellik!" Öğrencilerin hepsinin üzerinde ailelerinin ve okulun büyük bir baskısı vardır. Üniversite kazanmak hayattaki tek hedefleridir. Okul başlar başlamaz ödevler, projeler ve dersler tüm ağırlığıyla üstlerine çökmüştür. Yine de 100 yıldır esaslarını koruyan Welton Akademisi'nde bu yıl karşıt bir görüş vardır: Yeni İngilizce hocası John Keating. "Genç arkadaşlarım" dedi, "bu dizeler Walt Whitman adında bir şair tarafından Abraham Lincoln için yazılmış. Sınıfta bana Bay Keating ya da Hey Reis! Bizim Reis! diye seslenebilirsiniz." (Ben Real yayınlarından okudum bu kitabı ve orada 'Reis' şeklinde çevirmişler. Sanırım orijinal kitapta 'Captan' diye geçiyor.) Müfredatı ve çoğu kuralı takmayan Keating, kendine has bir eğitim anlayışı izlemektedir. Ders kitabındaki konuları karışık işlemesi, uygulamalı eğitim şeklinde işlediği dersleri, bazı dersleri sınıf dışında işlemesi bunlardan bazıları. Keating, okulun ilk gününde çocukları onur salonuna indiriyor. Buradaki duvarda asılı olan eski mezunların fotoğraflarına bakmalarını istiyor. "Çoğu aslında hayatını biraz olsun kendi istediği hale getirebilecek durumdayken, bunu yapmak için iş işten geçinceye kadar beklemedi mi? Başarı denen tanrıyı kovalarken, gençlik düşlerini feda etmedi mi? Bu adamların birçoğu, yabani çiçeklere gübre oldu. Ancak, çok yakından bakarsanız çocuklar, onların fısıldadıklarını duyabilirsiniz. Haydi, yaklaşın, Eğilin. Duyabiliyor musunuz?" "Carpe Diem" diye fısıldadı Keating, yüksek sesle: "Günü yaşayın. Hayatlarınızı olağanüstü kılın." "Carpe diem" felsefesini savunan, hayatin yalnizca okul derslerinden ibaret değil de şiir, sanat gibi alanların da değerli olduğunu düşünen Keating; çocukları hayallerinin peşinden gitmeleri konusunda destekliyor. "Ölü Ozanlar Derneği" ise Keating, Welton'da okurken arkadaşları ile kurdukları gizli bir kulüp. Bu kulüpte okulun bahçesindeki gizli bir mağarada buluşuyorlar ve klasik ya da kendi yazdıkları şiirleri okuyorlarmış. Neil, Todd, Charlie, Knox, Meeks, Pitts ve Cameron; böyle bir kulübün varlığından haberdar olduğunda onu devam ettirmeye karar veriyorlar. İnsanlardan çekinen Todd başlarda ortamda kendini kötü hissetse de Neil'in desteğiyle yavaşça alışmaya başlıyor. Bay Keating'in konuşmalarından etkilenen Neil ise bir hayalini hatırlıyor: Oyuncu olmak. Bunun peşinden gitmek için, babasından gizli, bir tiyatro oyununa yazılıyor. Knox ise babasının iş arkadaşlarından birinin oğlunun sevgilisine aşık olmuş ve aşk acısı çekmekte. Charlie grubun komik ve deli takılan, Meeks de inek karakteri. Pitts notlarını yükseltme derdinde. C*meron da şerefsizin teki. Ölü Ozanlar Derneği 'geleneklerini' devam ettirirken bir yandan da kendilerinin farkında olarak karakterlerini güçlendiriyorlar. Tabii böyle bir sisteme hapsolmuşken ne kadar mümkün olursa... ▪︎ Kitap anlatım dili olarak basitti. Yani büyük betimlemeler ve analizlerden çok, konu ve olay ağırlıktaydı. Bazı yerler hızlı ilerledi bence, biraz daha uzun olabilirdi. Keating'in hayatından bahsedebilirlerdi. Tabii yazarın vermek istediği asıl mesaj bunlar olmadığı için detaya girmemesi de mantıklı. Okurken eğlendiğim ve derneğin bir üyesi gibi hissettiren sıcak bir kitaptı. Puanım: 8/10. ▪︎ "Hey Reis! Bizim Reis!"

alazsu 2 years ago

Özel Bir Kadın

Garry Marshall

25 Gönderi

Spoiler içeriyor Julia Roberts gerçekten çok özel bir kadın. Film konu -zengin adam ve fakir kız klişesi- olarak ilgi çekici bir yanı olmasa da Julia Roberts güzelliği ve Richard Gere karizması sayesinde kendini izletmeyi başarıyor. Edward iş gezisi için gittiği New York'ta…devamı

alazsu 2 years ago

Şeytanın Avukatı

Taylor Hackford

206 Gönderi

Spoiler içeriyor Kevin Lomax (Keanu Reeves), hiçbir davasını kaybetmemiş bir savunma avukatıdır. Kişinin suçlu ya da suçsuz olmasına bakmaksızın her türlü davayı savunan Kevin, son olarak öğrencisine tecavüz eden bir öğretmenin davasını da kazandıktan sonra hayatı değişmeye başlar. Böyle kritik bir davayı…devamıKevin Lomax (Keanu Reeves), hiçbir davasını kaybetmemiş bir savunma avukatıdır. Kişinin suçlu ya da suçsuz olmasına bakmaksızın her türlü davayı savunan Kevin, son olarak öğrencisine tecavüz eden bir öğretmenin davasını da kazandıktan sonra hayatı değişmeye başlar. Böyle kritik bir davayı bile kaybetmeyen genç avukat artık iyice popülerdir. New York'taki büyük bir şirketten aldığı iş teklifi üzerine çok sevdiği karısı Mary Ann ile Florida'dan taşınırlar. Patronu John Milton (Al Pacino) ona çok güzel imkanlar sağlamıştır. Şirketteki ailelerin yaşadığı büyük bir apartmanda (apartman demek hakaret ama ne desem bilemedim) daire verir onlara. Eve ilk girdiklerinde aşırı güzel geldi mimarisi. Tüm bu kötülüklerine (adalet karşısında suçluları dahi savunmaları ve prensip yoksunlukları) değmiş gibi hissettim. Ancak buradaki yeni yaşamları, Kevin ve Mary Ann'in mutlu evliliklerini etkilemeye başlaması uzun sürmedi. Şirketteki ve apartmandaki tuhaf meslektaşları ve aileleri, Kevin'in aldığı büyük davalar derken araları açılmaya başlıyor. Mary halüsinasyonlar :)) görmeye başlıyor. Karısının hastalığına rağmen Kevin için tek bir odak noktası var: Aldığı yeni büyük dava! New York'un büyük emlakçılarından birisi karısını ve çocuklarını öldürmekle suçlanıyor. John'un ısrarıyla bu davayı alarak tüm medyada ün salmaya devam ediyor Kevin. Her zamanki gibi kendinden emin ve kibirli, çünkü şu zamana kadar hangi davayı kaybetti ki? Davaları kaybetmiyor belki ama kendi benliği ve hayatı? Bence çoktan yok olmuş gitmiş. Yine de belki ders alır hatalarından? Kibirli bir insan olmasaydı belki... ▪︎ Alt taraf spoiler ▪︎ Aşırı sinirimi bozan bir film oldu. Hele ilk beş dakikada midem bulandı baya. Böyle iğrenç avukatlar var olması... fikri içimdeki olumsuz duyguları harlıyor. Sırf Al Pacino filmi ve 30 eylülde Netflix'ten gidiyor diye izlemiştim. Hiçbir bilgim de yoktu film üzerine. John'un şeytan olduğunu anlamış olsam da yine de beklenmedik anlar da yaşamadım değil. Al Pacino oyunculuğuna laf yok ama bazı yerler bana olmamış gibi geldi... Bilmiyorum. Tamam verilen sembolik mesajlar çok güzeldi ama... Tamam adalet sisteminin bu kadar iğrenç olduğunu hatırlamak sinirimi bozmuş olabilir... En sevdiğim karakter Mary Ann'di, ne kadar başlarda o da sinir bozucu olsa da. Bir karakter ölürse onu sevmeye başlıyorum, klasik... Neyse replikler: ▪︎ "Pazarlık mı yapıyoruz?" "Daima." ▪︎ "Bu bizim sırrımızdır. İnsanı nezaketle öldürmek." ▪︎ "Fazla havalara girme evlat. Ne kadar iyi olursan ol, sessiz ve derinden git. Yapılan en büyük hata budur. Kendini küçük göstermelisin. Zararsız. Küçük adam ol. Anlarsın ya, tutunamayan, cüzzamlı boşa taş atan avare. Bana baksana. İlk günden beri hafife alınan adamım. Evrenin efendisi olduğumu asla düşünmezsin, değil mi?" ▪︎ "Kevin'a hiç baban olmamasından daha kötü olan şey benimki gibi bir baban olmasıdır demiştim." ▪︎ "En kötü bilgelik tavsiye vermektir." ▪︎ "Bir sınav gibi. Bütün her şey büyük bir sınav gibi." ▪︎ "Aynada kendime bile bakamıyorum. Çünkü bir canavar görüyorum." ▪︎ "Suçluluk duygusu sırtında taşıdığın ağır bir yük gibidir. Bütün yapman gereken onu yere bırakmaktır." ▪︎ "Sana Tanrı hakkında bir iki bilgi vereyim. Tanrı, seyretmeyi sever. Çok şakacıdır. Bir düşünsene. İnsana içgüdüler veriyor. Sana bu olağanüstü hediyeyi verir, sonra ne yapar dersin? Yemin ederim, sırf kendi eğlencesi için, kendi özel, kozmik komedi filmi için tam zıttı kurallar koyar. Gelmiş geçmiş en büyük gaf. Bak ama dokunma. Dokun ama tatma. Tat ama yutma. Ve sen sekip dururken o ne yapar? Hasta, kahrolası kıçıyla güler! Pisliğin tekidir! Sadisttir! Görevi başında durmayan bir derebeyidir! Ona tapmak mı? Asla!" ▪︎ "Çok iyi bir sunumdu. Bana çok ihtiyacın olmalı. Ne istiyorsun?" ▪︎ "Özgür irade dediğin kaltaktır..." ▪︎ "Peki ya aşk?" "Abartılıyor. Biyokimyasal olarak aşırı miktar çikolata yemekten farklı değil." ▪︎ "Kibir kesinlikle en gözde günahımdır."

alazsu 2 years ago

Kadın Kokusu

Martin Brest

159 Gönderi

Charlie hazırlık okulunda burslu olarak okumaktadır. Okulun kötü ve zengin çocuklarından oluşan bir tayfanın müdüre yaptığı bir eşek şakasına şahit olmasıyla iki seçenek arasında kalmıştır: ya onları ele vererek ispiyoncu olacak ya da okuldaki bursunu kaybedecektir. Okul hayatı 'biraz' karışmışken…devamıCharlie hazırlık okulunda burslu olarak okumaktadır. Okulun kötü ve zengin çocuklarından oluşan bir tayfanın müdüre yaptığı bir eşek şakasına şahit olmasıyla iki seçenek arasında kalmıştır: ya onları ele vererek ispiyoncu olacak ya da okuldaki bursunu kaybedecektir. Okul hayatı 'biraz' karışmışken hala paraya da ihtiyacı vardır. Şükran gününde, başına gelen bir kaza sonucu görme yetisini kaybetmiş bir albaya bakıcılığı kabul ettiğinde, tüm bu sorunların yanında bir de uğraşması gereken yaşlı ve huysuz bir ihtiyar vardır: Kendine 'sir' denilmesinden ve birçok şeyden hoşlanmayan Albay Frank. Frank'in yeğeni ve ailesi şükran gününe başka bir şehre giderken, Charlie de onunla ilgilenecektir. Etraftaki ufak yürüyüşler dışında şehirden uzaklaşma gibi bir durum söz konusu değildir. Tabii albay emeklisi Frank'in başka planları vardır: New York, limuzin, pahalı otel ve restoranlar, içki, kadınlar ve ölüm. ▪︎ Üzülerek söylüyorum ki izlediğimi hatırladığım ilk Al Pacino filmiydi ve izleyene kadar neleri kaçırdığımın farkında değildim. Neyse ki böyle durumlarda -çoğu durumda yaptığımın aksine- neleri kaçırdığıma yanmak yerine keşfettiğim hazinenin keyfini çıkarıyorum. Hua! Ne performanstı ama! Uzun zaman sonra film biter bitmez içimdeki o güzel duygu uçup gitmeden yazarken buldum kendimi. Hala izlemediyseniz durmayın ve izleyin bu güzel filmi. Öyle ki aptal puanlama sistemimle (sistem falan yok ortada kafamdan atıyorum...) uzun süre sonra bir filme düşünmeden 10/10 verdim. Düşündüm ve hiçbir kusur yoktu yahu! Tek bir tane bile kusur yoktu! O tango sahnesi o kadar güzel ve sanatsal bir hissiyat verdi ki kendimi hayaletler ile dans ederken buldum. (Hayallerimde.) Son sahne zaten inanılmazdı. Film bitince ayağa kalkıp alkışlamak falan istedim yani. Beklentilerimi kesinlikle karşıladı, çok şaşırmadım ve eğlendim, üzüldüm, süzüldüm. Ayaklarım dolandı ama izlemeye devam ettim... Neyse uzatmama gerek yok yazdığım birkaç repliği de şöyle bırakıyorum... ▪︎ "Sanırım kadınlardan hoşlanıyorsunuz." "Hem de her şeyden çok." ▪︎ "Araba ağır çekiyor. Neden biliyor musun? Çünkü omuzlarında dünyanın yükünü taşıyorsun." ▪︎ "Söylemek ya da söylememek, yoksa senin canın yanar." ▪︎ "Gerçeği bilmek ister misin?" "Sen gerçeği biliyor musun?" "Eskiden pisliğin tekiydi. Artık kör pisliğin teki." ▪︎ "İyi biri değilim, hiçbir zaman da olmadım." ▪︎ "Duymadın mı? Vicdan öldü." "Hayır, duymadım." "Öyleyse kulaklarındaki balmumunu çıkar! Büyü artık! Devir 'dostuna ihanet etme' devri. 'Karını aldatma' devri. 'Anneni sadece anneler gününde arama' devri. Charlie, her şey boktan." ▪︎ "Bakmayı bıraktığımız gün ölmüşüz demektir." ▪︎ "Michael tangonun çılgınca olduğunu düşünüyor." "Bence çılgın olan Michael." ▪︎ "Tüm hayatım boyunca, herkese ve her şeye karşı çıktım, çünkü böylece, kendimi önemli biri gibi hissediyordum." ▪︎ "Kötü değilsiniz. Sadece acı içindesiniz." ▪︎ "Bir hata yaptın tamam mı? Ne olmuş yani? Herkes hata yapar. Hayatına devam et tamam mı?" "Ne hayatı! Benim hayatım yok! Karanlık içindeyim!" ▪︎ "Ölmek istemiyorsun." "Sen de istemiyorsun." "Bana bunun için tek bir sebep ver." "İki sebep göstereyim: Bugüne kadar gördüğüm herkesten daha iyi tango yapıyor ve Ferrari kullanıyorsun." ▪︎ "Ayakların dolanırsa dans etmeye devam et." ▪︎ "Önemli değil, Charlie. Bugünlerde her ailede bir pislik var." ▪︎ "Vedalaşmalardan nefret ederim." ▪︎ Filmden shazamladığım bir şarkıyı da ekleyeyim: "Emmylou Harris - Evangeline".

alazsu 2 years ago

Barbie

Greta Gerwig

176 Gönderi

Küçükken kuzenim DC filmleri çıksın diye beklerken, ben Barbie'nin yeni filminin ne zaman geleceğini düşünüyordum. Kuzenim ise benle dalga geçiyordu. Karma böyle bir şey olsa gerek ki onunla Barbie filmine gittik. (5 Ağustos) Hem DC hem Barbie evreninin bir parçası…devamıKüçükken kuzenim DC filmleri çıksın diye beklerken, ben Barbie'nin yeni filminin ne zaman geleceğini düşünüyordum. Kuzenim ise benle dalga geçiyordu. Karma böyle bir şey olsa gerek ki onunla Barbie filmine gittik. (5 Ağustos) Hem DC hem Barbie evreninin bir parçası olan Margot Robbie'nin etkisi bu olsa gerek. Yorumlamaya geçmeden önce belirtmeliyim ki: Ben Barbie bebeklerle oynayarak, onları konuşturup kurgular yazarak tüm gününü geçirebilecek potansiyele sahip bir çocuktum. Barbie'nin yeni bir filmi gelmesini dört gözle bekler, her filmini de durmadan izlerdim. Uzun lafın kısası, biraz taraflı kaldığım noktalar olabilir. Filmde üstüne saatlerce konuşulabilir olaylar yoktu, kaç haftadır bu incelemeyi bekletme nedenim de tam olarak bu. Bir şeyler yazsam da saçma geldi ve içime asla sinmedi. Bakalım ne zaman paylaşmaya karar veririm... (Not: Tam bir aydır taslakta bekliyor. Arada sırada bakıyor, bazı yerleri siliyor, bazı yerler ekliyorum. İlk defa böyle absürt bir duruma soktum kendimi...) 👠 Öncelikle filmin konusundan bahsedelim, Barbie World'un gerçek olduğu pembelerle, mutlulukla ve anaerkil (ya da barbierkil mi desem) sistemle yönetilen bir yer var. Her Barbie ve her Ken burada her gün partiler veriyor, sahile gidiyor, arkadaşları ile buluşuyorlar. Her gün aynı. Aynı bebekler, aynı diyaloglar ve aynı olaylar. Burası bana çocukken oynadığım oyunları hatırlattı. Kendi toz pembe dünyamda, kendi kurallarımla yönettiğim, fantastik olaylar kurguladığım oyunlarımı. Anneannem ben barbie oynarken "Onlardan akıl alıyor," derdi. Akıl mı bilmem ama yaratıcılık konusunda çok etkisi olduğu kesin. Bir gün yine aynı partilerden birinde Sıradan Barbie'lerden biri (yani sevgili Margot Robbie) duruyor ve şöyle diyor: "Hiç ölümü düşündünüz mü?" Tüm insan görünümlü bebekler aniden dansı kesiyor ve ona bakıyor. Barbie diyarında ölüm diye bir şey yoktur, tıpkı böyle konuşmalara yer olmadığı gibi. "Şaka yaptım." 🫴 Elbette şaka değildi. Barbie bu olaydan sonra başka garip hareketler daha sergilemeye başlıyor. Hep topuklu ayakkabı giyebilmesi için havada olan ayakları, düzleşiyor. En sevdiğim sahnelerden biriydi. Çünkü küçükken en garibime giden şey spor ayakkabı giyemeyen Barbie'lerdi. Bazı kıyafetlerine düz tabanlı ayakkabılar yakışıyorlardı! Botu olan Barbie'm vardı ama onun bile ayakları havada duruyordu botunun tabanı düz olmasına rağmen... İşte bu noktadan sonra işler biraz karışıyor ve Barbie, gerçek dünyada onunla oynayan kızı bulmak üzere Barbie dünyasından ayrılıyor. Tabii Barbie'yi etkilemek için bin türlü takla atan Ken'de (Ryan Gosling) onu yalnız bırakmıyor. Barbie'nin gerçek dünyaya çıktığı yolculuk bana ergenliğe girmiş ve dünyanın gerçekleriyle karşılaştığım zamanları hatırlattı. Kendi yarattığım toz pembe dünya bir anda lekelenmiş ve erkeklerin dünyasında yer edinmeye çalışan insanlardan birine dönmüştüm. Farklı yönlere koşan kafası karışık insanlar arasında rengarenk kıyafetleri ve karşıt görüşleriyle ilgi çeken bir Barbie bebek. Kelimenin tam anlamıyla bir oyuncak bebek, düşünüyorum da bu Margot'dan başkası olamazdı. Ken ise... o sadece Ken. :) Yani gerçekten filme eğlence kattı ve feminizmin erkekler tarafından da bir yansımasını yaptı ama... eğlenceliydi, filme renk kattı, pembe dışındaki renkleri... yine de sadece Ken benim için, üzgünüm. Barbie varken Ken kimin umrunda? :)) Filmin verdiği hissiyat bana çocukken oynadığım oyunları, özellikle şarkı sahneleri Disney filmlerini anımsattı. İlk kısımda gülümseten sahneler ve geçmişi yaddetme etkisi yaratsa da ikinci kısımda sıktığı anlar oldu. Durmadan gerçekleşen duyar kasan konuşmalar bir süre sonra beynimi yormaya başladı. (Ne kadar çoğu yerde katılsam da yorucu bir havası vardı.) İkinci yarıda bir müddet sıkıntıdan sonra finalde biraz toparladılar denebilir. Billie'nin şarkısı harikaydı, yaratmaya çalıştıkları duygusallığı pek hissedemedim ama şarkıya puanım 10/10. Puan demişken... filme de 7.5/10'dan kanaat puanımla 8/10'a yuvarlıyorum. 👸 Barbie dünyasına giren kadın ise tam olarak bendim. Kıyafetleri gördüğünde "koleksiyon bunlar!" diye atılması, bende de bu oyuncaktan vardı diyerek sırıtması ve feminizm etkisiyle yaptığı konuşmalar... 💅🏻 Barbie'lerin kız çocukları üstünde yarattığı "kalıplar" tartışmasına da çok kısa değinmek istiyorum. Barbie ile en çok iç içe büyüyen çocuklardan biriydim ve hiç böyle düşüncelerim olmadı. Barbieler zayıfmış da ben de zayıf olmalıyım, barbieler topuklu giyiyor ben de giymeliyim, barbielerin hiçbir kusuru yok benim de olmamalı... (Son maddeyi yazdıktan sonra kısa bir an duraksadım.) Olaya bu taraftan odaklanmamıştım hiç. Aklımda kalan ve benim hayatıma etkisi olan şeyler Barbie'nin her istediğini başarabileceği bir dünyadaki filmleri, kafamda kurduğum fantastik evrenler ve eğlenerek geçirdiğim saatler sadece. 💃 Anaerkil olmaları ne kadar harika olsa da böyle bir yerde de yaşamak istemezdim. (Tabii gerçek dünya ile arasında seçim yapacaksam isterim.) Sanırım ne erkeklerin dünyası ne de kadınların dünyasında sorun. Sorun dünyanın ta kendisinde.

alazsu 2 years ago

Fleabag

Phoebe Waller-Bridge

223 Gönderi

İlk bölümleri izlerken "Tanrım, ben ne izliyorum?" şeklindeydim ama izlemeye devam ettim. Raf'taki bu dizi hakkındaki tüm iyi yorumları gözümün önüne getirdim ve vazgeçmedim. Eh, ara sıra doğru kararlar alıyorum ve bu da öyle oldu. ▪︎ Öncelikle baş karakterimizin bir…devamıİlk bölümleri izlerken "Tanrım, ben ne izliyorum?" şeklindeydim ama izlemeye devam ettim. Raf'taki bu dizi hakkındaki tüm iyi yorumları gözümün önüne getirdim ve vazgeçmedim. Eh, ara sıra doğru kararlar alıyorum ve bu da öyle oldu. ▪︎ Öncelikle baş karakterimizin bir adı yok, yani dizi boyunca asla adının geçmesine gerek kalmadı. Bunu nasıl başardılar bilmiyorum ama ciddi ciddi ana karakterin ismi yoktu. Kurgu yazarken karakterlerine saatlerce isim arayan benim için çok ilginç bir olaydı bu. Prime videoda bölümü durdurunca karakterin adı "Fleabag" olarak geçiyor, yani dizinin adıyla. Cambridge sözlüğe göre bu kelime "a dirty/unpleasant person/animal" anlamına geliyor. Evet gerçekten de karakterin kirli ve hoş olmayan tavırları var ama onu bu şekilde kalıplaşmış bir sözcükle anmaya gerek var mıydı, bilmiyorum. Yapmaya çalıştıklarını anlıyorum, farklı detaylar vs... Yine de bence her karakter kendine ait bir isim hak ediyor. Bu dizinin senaristi ben olsaydım... "Eve" derdim. Evet, Havva anlamındaki... Her neyse güzel oldu bence. (Kıza neden isim koymaya çalıştığımı asla bilmiyorum, tamamen içimden geldi. Burayı okuyan varsa aldırmasın asla. Neyse devam...) Karakterimiz bir anti-hero diyebiliriz. Çünkü neredeyse her hareketi olumsuzluk taşıyor, buna rağmen aynı zamanda herkesten daha çok farkında dünyanın. Sahnenin ortasında bizimle konuştuğu anlardan yola çıkarak yazdım bu cümleyi. Başını minik bir hareketle kameraya çeviriyor ve gözümüzün içine bakıyor. Bazen karşısındaki kişinin diyeceği cümleyi ya da hareketini, bazen neden öyle davrandığını, bazen de saçma durumları özet geçmek için yapıyor bunu. Belki de ondan bu hareketleri? İnsanları çözdükten sonra kim iyi karakter tavırlarında gezmeye dayanabilir ki? Onun da kendince kaçış yolları var işte... Doğru ya da yanlış bilemeyiz, herkese göre farklı anlamlar taşıyan kelimeler bunlar. O yüzden dizideki hiçbir karakteri yargılamadan onun bakış açısıyla baktım. (Claire'nın beyinsiz kocası dışında. Beyni olmayanlarla da empati yapacak değilim, sınırlarım var.) Kısaca herkes gibi ben de bu dizide, kendimden ve hayattan bir şeyler bulmayı başardım. Eğer her şeyde anlam arıyorsak, bazen küçük bir replikten bazen bir karakterin tavrından ders çıkarabiliyoruz. Bunun dışında bir dakikaya yakın güldüğüm sahneler de vardı. Hem komedi hem sorgulama hem de depresyon içeren güzel bir diziydi. ▪︎ "Beni kendinden nefret ettirme. Seni sevmek yeterince acı veriyor zaten." Ben bu repliği yazdıktan sonra Fleabag'ın "Tamam, bunu not etmelisin. Muhteşem bir replik. Şiirsel ama gerçek. Ciddi." demesi... Harry'in yazmaya girişmesi... "Senden nefret ettiğim yok. Sadece korkuyorum." (Harry'ciğim bunu da not aldı tabii ki.) ▪︎ "Ben yalnızca ağlamak istiyorum, sürekli." ▪︎ "Bence sevmesini hepimizden daha iyi biliyorsun. O yüzden bu kadar acı veriyor." Acı vermiyor. ▪︎ Gerçekten acı vermiyor. Sadece göğüs kafesinde gerçekten bir kafes oturuyormuş gibi bir his baş gösteriyor, birkaç saniye sürüyor. Sonra dünya dönmeye devam ediyor. 📖 Geçen aylarda Charles Bukowski'nin 'Ekmek Arası' kitabını okumuştum. Onda da baş karakter dünyaya karşı aynı Fleabag gibi bir tavır takınıyordu. Gerçekleri küfürle, cinsellikle, kötülükle açık bir dille anlatıyordu. Diziyi izlerken o kitap geldi aklıma. 🎼 •Beach Weather - Sex, Drugs, etc. •Taylor Swift - Vigilante Shit •Lana Del Rey - Gods&Monsters •Bad Omens - Mercy •Three Days Grace - Animal I Have Become

alazsu 2 years ago

Alaycı Kuş

Suzanne Collins

8 Gönderi

Spoiler içeriyor İlk kısımda üçüncü kitabın konusu, diğer kısımda ise seri hakkında genel yorumlarım yazıyor. ▪︎ 🏹 "Katniss Everdeen, alevler içindeki kız, yanmaya devam ediyor." ▪︎ 3. kitap, Katniss'in 13. mıntıkada yaşadığı psikolojik sorunlar ve İsyancılar ile Capitol arasındaki süregelen savaşlar ile…devamıİlk kısımda üçüncü kitabın konusu, diğer kısımda ise seri hakkında genel yorumlarım yazıyor. ▪︎ 🏹 "Katniss Everdeen, alevler içindeki kız, yanmaya devam ediyor." ▪︎ 3. kitap, Katniss'in 13. mıntıkada yaşadığı psikolojik sorunlar ve İsyancılar ile Capitol arasındaki süregelen savaşlar ile başlıyor. Peeta Kapitol'deki yönetimin içinde tutsak iken, Katniss'de kendini bambaşka bir yönetimde buluyor. Ne kadar Kapitol'a karşıt olduğunu iddia etse de bu yeni mıntıka; kendi içlerinde kurdukları sistemin de pek doğru olduğu söylenemez. Hangi sistem doğru ki? Sanırım sistem kelimesinin anlamında bir hata var. Sıkıntı kökenlerden başlıyor olmalı. Katniss, 75. Açlık Oyunları'nda yaşadıklarını daha atlatamamış ve aklı Peeta'nın başına gelenler ya da gelebilecek olan korkunç ihtimaller ile doluyken; 13. Mıntıka'nın başkanı Coin'in ondan bir isteği var. Sadece başkanın değil, tüm İsyancılar'ın üstünde yarattığı bir beklenti bu aynı zamanda. Katniss'in "Alaycı Kuş" olarak isyana önderlik etmesi. Çünkü medyada Capitol'a karşı takındığı karşıt tavırlar isyanı körükleyen temel taşlardan. Artık Katniss'in alaycı kuş bronşu isyanın sembolü. Katniss, en sonunda, Cinna'nın ölmeden önce tasarladığı alaycı kuş konseptli kostümleri ile sahnelere geri dönmeyi kabul ediyor. Tabii şartları var: Galip haraçların canının bağışlanması, Alaycı Kuş olduğu süreçte Gale'in hep yanında olması gibi büyük şartlar ve kardeşi Prim'in kedisinin 13. mıntıkada kalması gibi küçük gözüken ama o mıntıkadaki sistemi şaşırtan şartlar. 🏹 "Bize işkence edebilirsiniz. Bizi bombalayabilirsiniz. Mıntıkalarımızı yerler bir edebilirsiniz. Ama bunu görüyor musunuz? Alevler büyüyor! Biz yanarsak, siz de bizimle yanacaksınız." ■ Açlık Oyunları... Yıllardır okumayı beklettiğim bir seriydi. Gerçi önceden okusam şimdiki gibi anlayacağımı sanmıyorum, sistemi ve sistemde yaşayan insanların hissettiklerini. Kitaplar hem fantastik ihtiyacımı karşılarken hem de sistem eleştirileri ile kendimden bir şeyler bulduğum yerlere sahipti. Yani çoğu açıdan tatmin olduğum bir seriydi. Yine de bulduğum eksiklikler var. İlk dikkatimi çeken şey, seri boyunca dinlerden bahsedilmemesiydi. "Tanrı bizi korusun," ya da "Aman Tanrım" gibi cümleler bile hatırlamıyorum. Zaten olaylar zamanını bilmediğimiz bir gelecekte geçiyor, yani o zamanlar için günümüzdeki dinlerden bir beklentim yok. Yine de orada da bir şeye inanıyor olmalılar, çünkü insanlar tarih boyunca korkularını dizginlemek için bir şeylere inanma ihtiyacı duymuş. Gelecekte ise buna daha çok ihtiyaç duyacağımızı hissediyorum. Hele Capitol gibi bir yönetime sahip bir evrende... düşündüm de insanlar bu evrende Capitol'den korkuyor. Belki de dinleri bu? Çünkü korktuğumuz şeylere inanmaz mıyız? Bilmiyorum, yazarken kafam karıştı ve kitaptan unuttuğum yerler olabilir. Bir diğer şey, dünyanın diğer yerlerinde ne olduğu. Seri, Kuzey Amerika civarında kurulmuş bir ülkede geçiyor, Panem. Peki ama diğer kıtalar ne oldu? Başka ülkeler yok mu? Hepsinin sonunu mu getirdi dünyadaki sorunlar? Belki yazar bu konulardan da bahsetmeye girişseydi işler çıkılamaz hal alırdı ama düşünmeden edemiyorum. Türkiye'nin hala aynı kişinin yönetiminde olduğunu düşünüyorum -tabi yok olmadıysa- ama İsviçre mesela ne alemde? Bir de Capitol, başlarda gayet güçlü bir duruştaydı. Sağlam temelleri vardı çünkü korku üstüne bir egemenliğe sahipti. İnsanların 16 yaşındaki bir kızın zehirli meyvelerle başkente meydan okumasıyla, ki bunun da öyle bir amacı yoktu, nasıl bir anda ayaklanıyor. Hadi ayaklandılar, Capitol bunu bir şekilde bastırmalıydı. 13. Mıntıka'nın nükleer gücü falan var tabii ama yine de bu kadar kolay yıkılması gerçekçi değil. Zaten tam olarak mutlu bir son ya da sistemin kırılması gibi bir durum da söz konusu değil. Yine de kafamda oturmayan yerler var. Panem'de bir sistemi kırmayı başardılar ama topluca yaşayan insanlar hep bir yönetime sahip olmak zorunda. Peki bu yönetimin ne olacağı kimin elinde? Silah kimdeyse onda, en güçlü kimse. Günümüzde en büyük silahın zeka olduğunu söyleyenler var ama ben buna %100 inanmıyorum. Çoğu kişi dünyadaki hataların farkında olacak kadar bir zekaya sahip. Yine de kimse bir şey yapacak güce sahip değil. Bu güç ise kimin elinde... henüz emin değilim.