(@) - Raf

8,5/10 Günlerdir geceyi gündüzüne katarak, bitirmeye çalıştığım Lookism mangası ile karşınızdayım. Şu anda bölüm iki yüz bilmem ne de olmama rağmen birinci arcı şimdi paylaşıyorum. Normalde hesabımda bu seri için yorum yapmayı düşünmüyordum ama baktım başka bir şey okumuyorum bari…devamı8,5/10 Günlerdir geceyi gündüzüne katarak, bitirmeye çalıştığım Lookism mangası ile karşınızdayım. Şu anda bölüm iki yüz bilmem ne de olmama rağmen birinci arcı şimdi paylaşıyorum. Normalde hesabımda bu seri için yorum yapmayı düşünmüyordum ama baktım başka bir şey okumuyorum bari bunu paylaşayım da hesap elden gitmesin düşüncesiyle yazdığım bir yorum şimdiden haber vereyim. Manganın ana karakteri olan Hyung Suk ya da diğer adıyla Daniel, toplumda kabul görmeyen, sınıf arkadaşları tarafından zorbalalanan hatta pikachu' diye çağırılan, diğer kişilere nazaran çirkin biridir. Bir gün bu zorbalığa dayanamadığını fark eder ve okulunu değiştirir.(Şu açıdan baktığımızda wind breaker ile hafiften aynı temaya sahip gibi geldi bana) Okulunu değiştirmesindeki temel sebep artık normal bir hayat yaşamak istiyor oluşudur.(normal bir arkadaş grubu, normal bir lise hayatı ilh.) Hem evini hem de okulunu değiştiren Hyung Suk evinde kaldığı günlerden bir gece 'ikinci vücuda' sahip olur. Bu ikinci vücut ne dediğinizi duyar gibiyim hemen açıklayayım. Şimdiki vücudunun aksine oldukça yakışıklı, uzun boylu ve çekici bir bedendir bu ikinci vücut. Aynı zamanda vücutlar arasında değişik bir denge söz konusudur. Şöyle ki siz birinci vücutta uyuduğunuz zaman ikinci vücut içerisinde uyanıyordunuz, aynısı tam tersi için de geçerli. Yani bedenler arası geçiş bilincin kapanmasıyla(uyuma, bayılma ilh.) gerçekleşiyor. Bunu fark eden Hyung Suk dâhiyane(?) bir plan kurar, bu plana göre 'ezik' olan vücuduyla geceleri çalışırken, yakışıklılığıyla altın çocuk olabilme potansiyeline sahip olan vücutla okula gidecektir. Gayet mantıklı geldi değil mi, bir noktaya kadar öyle zaten. Lâkin her şey bu kadar güzel ilerleyemez, ilerlese biz beş yüz bölüm ne okuyacağız değil mi?? Hyung Suk ikinci bedeniyle okula başlamıştır ve gelişiyle beraber okulun popüler çocuğu olup çıkmıştır. Hâliyle bir sürü arkadaşı olmuştur, işlerin çığırından çıktığı nokta ise ikinci vücuduyla arkadaş olduğu kişilerin birinci vücuduyla da arkadaş olmaya başlamasıdır. Artık çok daha temkinli olmalıdır aksi takdirde her şey berbat olacaktır. Konusu genel itibari ile böyle. Şimdi bu manga hakkında genel çevreden şey duyumu geliyor 'erkeklerin sürekli kavga ettiği bir seri.' Doğru söylüyorlar, gerçekten de sürekli bir olay içerisindeler; tekmelerin, yumrukların havadan indiği tek bir sahne bile yok. Bu kadar kavga beni sıkar diye düşürken bir noktadan sonra okurken zevk almaya başladım (??) Çizimler de bir süre sonra raya oturduğundan okumamak için hiçbir sebep yok bence. Son olarak birkaç alıntı yazayım, söz bırakıyorum sizi. 🙇‍♂️"Eğer bu adaletsiz dünyada yaşamak istiyorsam, savaşmak mı zorundayım? Her şeyimle mi?" 🙇‍♂️"Ne kadar çok kaçarsan kaçayım sonum nerede bitti biliyor musun? Tam bu yerde. Herkes hayatında bir kere kaçar, bu suç değil herkesin kaçması için bir sebebi var. Ancak bir gün geri gitmek zorundasın, bense çok fazla kaçtım artık nereye gitmem gerektiğini bile bilmiyorum"

aleran 1 year ago

Labirent Savaşı

Rick Riordan

4 Gönderi

8.75/10 Uzun zamandır okumak istediğim ancak kitabın elimde olmaması dolayısıyla okuyamadığım serinin dördüncü kitabı: Labirent Savaşı. Yavaş yavaş serinin sonuna geldiğimi bilmek içimde değişik bir his peyda ediyor, bu evrene o kadar alışıp karakterleri o kadar benimsedim ki herhalde bu…devamı8.75/10 Uzun zamandır okumak istediğim ancak kitabın elimde olmaması dolayısıyla okuyamadığım serinin dördüncü kitabı: Labirent Savaşı. Yavaş yavaş serinin sonuna geldiğimi bilmek içimde değişik bir his peyda ediyor, bu evrene o kadar alışıp karakterleri o kadar benimsedim ki herhalde bu seri de mlb gibi pinterest keşfetimde gitmeyen bir yere sahip olacak.(Okuduğumdan beri envai çeşit edit, fanart zaten akışta;kalıcı bir hâle gelmiş olacak sadece. Şimdi gelelim kitabımızı yorumlamaya. Serinin diğer kitaplarında olduğu gibi bu kitap da aşırı akıcı yazılmış, artık alıştım Riordan'ın kalemine. Yalnız şu noktada yapılan çevirilere değinmezsem olmaz, Timaş gerçekten de yapıyor bu sporu. Kitap başladığı sayfadan bittiği sayfaya kadar aralıksız bir aksiyon içerisinde, dur durak bilmeden sürekli bir maceranın içine atılıyoruz. Kitapta konuşulacak çok nokta var; elimi, yüzümü sıvazlayıp başlıyorum. Kitap Percy ile Annabeth'in sinemaya gitmek, annesinin deyimiyle 'randevuya çıkmasıyla' başlıyor lâkin diğer kitaplarda da olduğu gibi bu başarısız bir girişim oluyor. Bir noktadan sonra artık yalnız bi Percabeth sahnesi gördüğümde, hayır bunlar yalnız kalmayacak diyebiliyorum. Kıvırcık, Tyson ne bileyim 'Clarissa' bile fırlayıp bu sahneyi bozacak arkadaş, böyle yazılmış çünkü. Benim içimde ukde kalan iki nokta var: sinemaya gitmemeleri ve Annabeth'in Percy'in doğumgününü kutlamaması. Yalan yok kapı çaldığında bir an o geldi sanmıştım ama yanılmışım maalesef. Gerçi o kapıdan Poseidon'un çıkması da ayrı şaşkınlık yarattı bende. Seride beğendiğim yalnız üç tanrı var, Poseidon da o sırada başı çekiyor. Baban da mı deniz tanrısıydı be(gerçek) Bu kitapta Rachel'in bu kadar aktif bir karakter hâline bürünmesini çok sevdim. Kanım baya kaynamış Rachel'a karşı. En çok da Annabeth kıskançlık krizi geçirirken onun olgunluğuyla kalıp, sevgili Annabeth'i çıldırtması kısmını sevdim. Zeki kızımız bu davranışlara hemen bir neden bulabiliyor, Percy'nin aksine. Percy'nin Kronos ile yüzleşmesini okurken o kadar heyecanlandım ki nefessiz okudum. Percy kaçtı, en iyisini de yaptı çünkü o an yenebilme gibi bir ihtimali yoktu. (Karşısında tanrıların tanrısı var bir zahmet öyle olsun) Yalnız kitabın sonunda bir tanrı gelip Percy'e artık yüzleşmelerden kaçmayacağı tarzında bir şey söylüyordu. O an net bir şekilde dedim ki biz ortalığı yakıp yıkacağız. Kıvırcığın sonunda Tanrı Pan'i bulabilmesi, Pan'in yok olması falan hızlı gerçekleşen olaylardandı. Kıvırcığın 'seçilmiş' biri olmasını okumak ve kitabını sonundaki çığlığıyla her yeri alabora etmesi manyak çılgındı. Son olarak da Luke... Her gönderide yaptığım gibi seride yine güncel bir beğeni sırası oluşturacağım. Birinci kitap başta yerini korurken bu kitap(dördüncü) ikinciliğe yerleşiyor daha sonra da iki ve üçüncü kitap geliyor. Birinci kitabın yerini ne olursa olsun korumayı planlıyorum çünkü her şeyin başladığı, karakterlerle tanışmamız ilh. o kitaptaydı. Şey diyorum keşke bu kitabı bir 10 gün önce okusaydım da kendi doğumgünümü Percy'ninki ile birlikte kutlasaydım. Pişmanlıklarımdan biri bu ama zaten doğum günü hediyesi olarak bana serinin devamı alındı. (Asla birilerinden gidip rica etmedim, kafandan siler misin lütfen o düşünceyi) Her neyse bu maceraya ortak olmak çok güzel bir duygu, yer yer gözüm doldu, bazen gülmekten gözümde yaş geldi-( hayır bu konuşmayı diğer kitapta yapacaktım, şimdi sırası değil) Değinmediğim bir kaç önemli nokta daha var (Nico, Dadalius ilh.) Onları da artık başka bir zamanda, belki de bu seriyi tekrar okuduğum zaman paylaşırım kim bilir. Her neyse başınızı şişirdiğime göre alıntıları yazıp kaçıyorum. 🔱"Ama sakın unutayım deme evlat, bazen bir iyilik de keskin bir kılıç kadar etkili olabilir. Bir ölümlüyken, ne büyük bir savaşçıydım, ne iyi bir sporcu, ne de şair. Şarap yapmaktan başka bir şey bilmezdim. Köyümdeki insanlar benimle dalga geçerlerdi. Asla beş para etmeyeceğimi söyler dururlardı. Şimdi baksana bana. Bazen önemsiz gibi görünen şeyler, günün birinde olağanüstü şeylere dönüşebiliyor." 🔱"Sonsuz Labirent'in zifiri karanlığına dalacak. Ölü, hain ve kayıp peyda olacak. Hayalet kralın eliyle batacak yahut çıkacak. Athena çocuğu son direnişte... Kahraman son nefesini verecek Ve aşkı ölüden bile beter hâline gelecek."

aleran 1 year ago

Beyaz Geceler

Dostoyevski

10 Gönderi

8/10 Dostoyevski'den okuduğum ilk kitap olan Beyaz Geceler ile karşınızdayım. Kitabı yorumlamaya başlamadan önce bu kitapla ilgili değişik bir hatıramdan bahsetmek isterim. Sanırsam,ilkokul dördüncü sınıfta hocamız bize tatilde üç tane kitap okuma ödevi vermişti, benim de o zamanlar okumaya karşı…devamı8/10 Dostoyevski'den okuduğum ilk kitap olan Beyaz Geceler ile karşınızdayım. Kitabı yorumlamaya başlamadan önce bu kitapla ilgili değişik bir hatıramdan bahsetmek isterim. Sanırsam,ilkokul dördüncü sınıfta hocamız bize tatilde üç tane kitap okuma ödevi vermişti, benim de o zamanlar okumaya karşı hiç hevesim yok okumadım haliyle ancak hocaya ödevi gösterip imzasını almam gerekiyordu çünkü hocayı çok seviyordum. İşte ben de evde bulunan sallamasyon üç tane ince kitabı aldım, tabi o zamanlar düşüncem şu şekilde:İnce kitaplar çocuklar, kalın kitaplar yetişkinler içindir. Dolayısıyla evdeki ince kitaplardan aldım ve hocaya götürdüm, götürdüğüm kitapların arasında bu kitap da vardı. Hoca herkesin kitaplarını teker teker inceleyip kağıda imza atıyordu, benim kitaplarımı da detaylıca inceledi ve imza kağıdını verdi ancak hiç demedi ki bu çocuk bu yaşta Dostoyevski nasıl okusun? Bugün aklıma gelince oldukça şaşırdım, hocam gerçekten hiç mi sorgulamadınız, valla şaşılacak olay. Dediğim gibi Dostoyevski'den okuduğum ilk kitap ve çevreden ağır yazdığına dair duyumlar alıyordum, bu nedenle kitabı okumak için bir hazırlık sürecinden geçmem gerekti ancak hiç düşündüğüm gibi değilmiş, en azından bu kitabı. O kadar yalın ve akıcı dille yazılmış ki akıp gitti, abartmazsam tek oturuşta bitirdiğimi söyleyebilirim. Sanırsam yazarın en hafif, en lirik kitabı da buymuş, baya iyi denk geldi. Adını, sanını bile bilmediğimiz baş karakterimizin yalnızlığını okuyarak başlıyoruz kitaba. Sonrasında karakterimiz tesadüfen genç, güzel ve o kadar da hüzünlü bir kız görür ve onla ayın başka türlü parladığı, aşkların ve terk edilişlerin üst boyutta olduğu dört gün geçirir. Bu dört günü küçümsemeyin zira bu dört gün, tüm ömür boyunca düşünülecek kadar doludur karakterimizce. Bir insanı yara bandı olarak kullanmak başka bir insana nasıl bu kadar kolay gelebilir asla anlamıyorum ve anlamak da istemiyorum. Ne kadar küçük düşürücü ve özgüven kırıcı bir hareket, hiç mi empati yapmıyorlar diye düşünmeden de edemiyor insan. Gerçi ben böyle yapan insanların aynı şeyi yaşayacağına dair bir düşünce içerisindeyim, karma yaşanacak buna inanıyorum. Daha fazla konuşmadan alıntıları yazayım, hepinize iyi akşamlar dilerim. 🌕"En güzel yıllarımı boş yere nasıl harcadığımı, özellikle şu anda her zamankinden daha iyi anlıyorum ve bu durum bana daha çok koyuyor." 🌕"Nasıl istersen Nastenka, nasıl istersen! Sevme konusuna gelince de seni yirmi senedir seven biri olsaydım, emin ol, şu anda sevdiğim kadar sevemezdim." 🌕"Benimle konuşmak arzusunda olmadığına artık iyice emin olmuştum ama buna karşın evden her çıkıp gidişinde geride durup, arkasından uzun uzun bakmaktan kendimi alamıyordum."

aleran 1 year ago

Oh Ne Ala Memleket

Şermin Yaşar

1 Gönderi

Kardeşim ile okuyorum #1 'Pekâla bu seri de ne?' dediğinizi duyar gibiyim, hemen açıklıyorum. Hepimiz biliyoruz ki şu gelen yeni kuşak(alfa kuşağı) teknolojik aletlere bağımlı olmuş durumda, benim kardeşim de dahil. Bu durum benim hiç hoşuma gitmiyordu ve bugün bu…devamıKardeşim ile okuyorum #1 'Pekâla bu seri de ne?' dediğinizi duyar gibiyim, hemen açıklıyorum. Hepimiz biliyoruz ki şu gelen yeni kuşak(alfa kuşağı) teknolojik aletlere bağımlı olmuş durumda, benim kardeşim de dahil. Bu durum benim hiç hoşuma gitmiyordu ve bugün bu duruma el koymaya karar verip kardeşimi alıp sahafa gittim. Sahaftan kardeşimin beğendiği iki kitabı, benim onun için beğendiğim iki kitabı aldım. Seçtiğim kitaplar;ona bir şeyler katacağını düşündüğüm kitaplar, onun seçtikleri ise daha çok 'saftirik' kitapları gibi. Neyse o dört kitabı aldık ve kardeşim çok beğendi, hatta şu an bunu yazarken sesli bir şekilde okuyor. Benim de bu seride amacım kardeşime kitap okutup güzel bir şekilde yetişmesini sağlamak. Şimdi gönderileri şu şekilde planladım ben: ilk önce benim yorumumu okuyup, kitap hakkındaki görüşlerimi öğreneceksiniz, sonrasında ise alıntılarımı yazacağım. Daha sonrasında kardeşimin yorumunu ve alıntısını okuyacaksınız. Kitaba verilen puan da ben ve kardeşimin verdiği puanın aritmetik ortalaması olacak. Henüz sizin de kardeşinizin okulları tatil olmuşken aynı şeyi yapmanızı çok isterim. Bu etkinlik itibari ile hem kardeşinizle beraber vakit geçireceksiniz hem de onun kitap okumasını sağlayıp, ufkunu genişletmiş olacaksınız. Şimdi kendi yorumumu yazıp daha sonra da kalemi kardeşime bırakacağım. 8.5/10 Kitabın yöneldiği yaş grubuna göre oldukça eğlenceli bir kitap olduğunu düşünüyorum. Hatta ucundan kendimin bile eğlendiğini söyleyebilirim. Yazarı zaten hâlihazırda 'dedemin bakkalı' serisinden bildiğim için rahatça okudum. Üslupsal olarak zaten çocukların anlayabileceği hoş ve akıcı bir dil kullanılmıştı. Bence bu kitabın diğer çocuk kitaplarından farkı kesinlikle konusu. Şöyle özetlemek gerekirse, bizim dörtlü arkadaş grubumuz var ve bu grubumuz okulu hiç sevmiyor. Ancak bir gün okulda bir yarışma olur ve kazanan 23 Nisan'da müdür, müdür yardımcısı gibi davranacaktır. Yarışmanın konusu ise Atatürk'e mektup yazmak. Gerçekten oldukça hoş mektup yazmışlardı, baya beğendim o kısmı. Bizim grup(eker) yarışmayı kazanır ve 23 Nisan'da o statüye erişme şansı elde eder. Bayramımız geldiğinde bizim grup oldukça elegant bir şekilde hazırlanır ve okula giderler. O sırada müdürün başına talihsiz bir kaza gelir ve artık okulun yönetimi bizim eker grubuna geçer. Daha sonrasında okulu nasıl yönettiklerini okuyoruz, ve sonuç olarak gerçekten de komik sahneler çıkıyor karşıya... Hemen hemen kitabın konusu böyle. Favori çocuk kitaplarım arasına girer mi? Hayır. Saftirik kitabı gibiydi açıkçası, eğlendim sadece. Şimdi alıntılarımı yazıp kardeşime bırakıyorum. 👶"Öğretmenimiz çözülemeyen matematik sorularının olduğundan bahsetti altı ay önce. Bunu bize neden anlattığını pek anlamadım çünkü zaten çözülememiş, ben mi çözeyim?" Zeynoş'un ağzından: Kitapta Emre adlı bir çocuk var.Okulu sevmez özellikle pazartesi günlerini ha bir dakika,sabahları annesinin Emreee Kalkk demesini de sevmez.Sabahları annemin zoruyla kalkıyorum,kahvaltıda istemediğim şekilde peynir,zeytin,dometes,ekmek falan... Bir de Emre'nin arkadaşları var Elif,Kerem ve Ferhat ama Reco diyolar Ferhat ve Reco'nun ne alakası var bilmiyorum. Ben bu kitapta ki en çok Elif'i sevdim. Elif tam benim gibi benim sevdiğim şeyleri o da sever örn: -Kitapları sever. -Hayvanları sever. -Okulu sever. Ben bu kitapta en sevdiğim olaylardan bir tanesi Emre'nin müdür olup hiç pes etmeden, öğrencilerden aldıkları fikirleri gercekleştirmesi.Hergün okula napcaz diyerek geliyor ama öğrencilerden aldıkları fikirleri gerçekleştiriyor fikirlerde maşşallah olmayacak herşey ama Emre yapar ve yaptı da.Mesela hangi müdür okulun bahçesine deniz yapar?Hangi müdür okula çikolata musluğu yapar? Benim bu kitapdan alıntılar: 1.alıntı💨❓Dumandan soru soruyorlar 👩‍🏫✅Öğrettikleri herşeyi hemen öğrenmemizi istiyorlar. 😀❌Derste gülmemizden hoşlanmıyorlar. 2.alıntı "Okulda tablet,telefon serbest olsun"dediler kabul edenler, etmeyenler,kabul edilmiştir yaptık.Herkes teneffüste tabletiyle,telefonuyla oynadığı için birbirimizin yüzüne bakamaz olduk.Herkes birbirine küstü.İptal ettik,yoksa arkadaşsız kalacaktık. 3.Alıntı Nizametullah Amca da kendi istedikleri için geliyordu "Müdür Bey çay bitti" "Müdür bey,temizlik malzemesi bitti" "Müdür Bey,çocuklar kapının kolunu kırmış" Biz nasıl yetişelim? Hangi birine çare bulalım? Offffffff Kitap üzerinden puanım 10/9 Bir puanı kitabın yarısını okuduktan sonra birden basım ağrıdı ablamında başı ağrıdı :) Total puanımız:8,75

aleran 1 year ago

Kreutzer Sonat

Lev Nikolayeviç Tolstoy

15 Gönderi

8,5/10 Beethoven'ın bir eserinden adını alan bu kitap yazıldığı zamanda oldukça eleştiriye maruz kalmış hatta Tolstoy bunun üzerine eserin yanlış anlaşılmaması için bir son söz eklemiş. Pekâla bu kitap ne anlatıyor ki bu kadar eleştirilmiş, hemen açıklayayım. Kitap, evlilik, kadın,aşk,…devamı8,5/10 Beethoven'ın bir eserinden adını alan bu kitap yazıldığı zamanda oldukça eleştiriye maruz kalmış hatta Tolstoy bunun üzerine eserin yanlış anlaşılmaması için bir son söz eklemiş. Pekâla bu kitap ne anlatıyor ki bu kadar eleştirilmiş, hemen açıklayayım. Kitap, evlilik, kadın,aşk, cinsellik ve kıskançlık gibi temalarını işlerken aynı zamanda bunların toplum üzerindeki yansımalarını da anlatır. Romanın ana karakteri Pozdnışev, karısını öldürmüş bir adam olarak trende yolculuk yaparken hikâyesini bir yolcuya anlatır. Hikâye ama nasıl hikaye, şu günümüzde reddetmeye çalıştığımız bütün olguların bir araya toplanıp bize sunulduğu şaka gibi bir hikâye. Bu yorumu yazmadan önce çeşitli platformlardan kitap hakkındaki yorumları okudum ve en mantıklı yorumlayan kişi birçok platformda da karşılaşabilir olabileceğiniz Oğuz Aktürk oldu. Adam o kadar haklı noktalara değinmiş ki söylemeden geçmek istemiyorum. Diyor ki bu kitap Hristiyanlar göre herkesin okuması gerektiği bir kitap, feministler göre ortadan yok edilmesi gereken bir kitap, diyetisyene göre müşterilerinin okumaması gerektiği bir kitap (ilh.) Böyle bir çok meslek üzerinden yorumlamış ve bu gerçekten güzel bir eleştiri yazısı olmasına katkı sağlamış. Ayrıca insanlar bu kitabı okuduktan sonra 'ama o dönemin kadınlara bakış açısını yansıtıyor' gibi savunma argümanları sunarken Aktürk diyor ki bu boş bir savunmadır çünkü Tolstoy'un yaşadığı dönem Fransız İhtilâli'nden sonraki aydınlanma döneminin başlangıcıdır, dolayısıyla feminizmin ilk dalgalarının yayılmaya başladığı bir zaman dilimde yazmıştır bu kitabı. İncelediğimiz zaman doğru söylediğini görebiliyoruz ayrıca kendisi feminizmin o dönem tartışılmış olmasına rağmen Tolstoy'ın bu eserinde rastlanılmadığını söylüyor. Açıkçası kitabın başında geçen, vagonun içinde bulunan 'tek kadının' düşüncelerini yansıtmaya çalışmasının feminizme dair ufak bir gönderme olduğunu düşünüyorum. Belki de Tolstoy böyle tartışılacak bir kitabı bilerek yayımlamıştır, amacı provokatif bir tartışma ortamı yaratmaktır. Tabi bunun doğruluğunu ispatlamak pek mümkün olmaz dolayısıyla bunlar hipotez olmaktan öteye geçmez. Aslında daha tartışılacak çok yönü var Oğuz Aktürk de bunun üzerine bir video yapmış, gönderiyi paylaştıktan sonra izlemeyi planlıyorum. Eğer ilginizi çektiyse siz de okuyabilir, düşüncelerinizi paylaşabilirsiniz. Kitabı bitirdikten sonra dedim ki bu 'Kreutzer Sonat' da neyin nesi, dinleyeyim bakalım. Youtube'da Patricia ile Fazıl Say ikilisinin videosuna denk geldim ve çok etkilendim. Bu sonat ile Pozdnışev'in duyguları arasındaki o bağı görmek, keşke kitabı arka planda bu çalarken okusaydım deme hissiyatı yarattı bende. Ayrıca bu kitabı birkaç gün önce bu uygulamada bir arkadaşımızın gönderisinde görüp hemen okuma listeme eklemiştim. Şipşak da bitirdim, gerçekten ufkumu genişleten(?) bir kitap oldu, önerisi için çok teşekkür ederim. 🎻"Nasıl anlatsam size? Müzik kendimi, gerçek durumumu unutturuyor bana. Kendimin olmayan, bambaşka bir dünyaya götürüyor beni. Müziğin etkisi altındayken gerçekte hissetmediğim şeyleri hissediyormuşum, anlamadığım şeyleri anlıyormuşum, yapamadığım şeyleri yapıyormuşum gibi geliyordu bana. Bunu ben müziğin, esneme ya da gülmenin yaptığı etkiyi yapmasıyla açıklıyorum: Uykum yok, ama esneyenlere baktıkça ben de esniyorum; ortada gülecek bir şey yok, ama gülenleri gördükçe ben de gülüyorum."

aleran 1 year ago

Toros Canavarı

Aziz Nesin

2 Gönderi

8/10 Türk aile yapısını oldukça iyi yansıtarak mizahi olgunluğa erişmiş olan bu eseri okumak oldukça zevkliydi. Güldürürken düşündüren, inceden inceye değil açık açık eleştiri yapan bir kitap. Yazardan okuduğum ilk kitap olduğundan birazcık çekimser yaklaşmıştım ancak sonrasında öylesine açıldım ki…devamı8/10 Türk aile yapısını oldukça iyi yansıtarak mizahi olgunluğa erişmiş olan bu eseri okumak oldukça zevkliydi. Güldürürken düşündüren, inceden inceye değil açık açık eleştiri yapan bir kitap. Yazardan okuduğum ilk kitap olduğundan birazcık çekimser yaklaşmıştım ancak sonrasında öylesine açıldım ki buna ben bile şaşırdım. Gerçekten güzel ve rahat okunan bir eser, okurken hiç kasmıyor, sıkmıyor akıp gidiyor. Dolayısıyla tek oturuşta kolayca bitirebileceğiniz bir kitap. Kitapta güldüğüm birçok sahne oldu hatta örnek vereyim hemen. Şimdi bizim ana karakterimiz Nuri'den üst komşusuna mektup yazması isteniyor. Bu mektubu yazmasının sebebi ayıptır söylemesi komşusunun hayvan gibi evde tepinmesi. Ailecek Nuri'den kaba,ağır bir ikaz mektubu yazması bekleniyor. Nuri de şöyle başlıyor... *Nuri* - Çok ağır olmalı... (Yazacaklarını söyleyerek yazar) 'pek muhterem komşumuz efendim' nasıl? *Gülay*- Ağır mektup bu mu? *Nuri*- Durun... Bu daha bir şey değil, başlangıç... Arkasını dinleyin! 'Zatıâlinizden pek ehemmiyetli bir ricada bulunacağımdan evvelâ özür dilerim efendim.' Oldu mu? *Metin*- (Alay eder.) Olursa bu kadar olur. *Gülay*- Aman baba, sen neler yazıyorsun... Kim kimden özür dileyecek? *Nuri*- Çok mu ağır oldu? *Metin*- Ağır da lâf mı, düpedüz hakaret... Adam mektubu okuyunca, tabancasını alır fırlar gelir buraya... (...) Böyle devam eden bir kısım. Şu küçücük parçadan bile Nuri'nin nasıl biri olduğunu anlamışsınızdır. Böylesine bir şahsiyetin Toros Canavarı sanılması oldukça 'trajikomik' olmuş. Yazık Nuri ne kadar da bahtsız bir adam, resmen kelebek etkisiyle adamın hayatının kayışını okuyoruz. Okuması gerçekten zevkliydi, ama sonu beni pek şaşırtmamakla beraber mutlu da etmedi. Puanı da oradan kırdım zaten. Yazacak bir şey bulamadım zaten ben susayım da alıntılar anlatsın bazı şeyleri. 🔩"Siz davayı kazandık diye kasılın bakalım. Ben hepsini öğrendim; aleyhimize karar veren mahkemenin hakimi de sizin gibi kiracının biriymiş. Kabahatin başı, benim avukat olacak dürzüde. Ulan, hiç insan tahliye davasını, hakimi kiracı olan bir mahkemede açar mı ne? Bunların avukat olmaları için beş fırın ekmek yemeleri lâzım. Diplomayla avukatlık olmaz; diploma başka, bu işler başka... Evi olan bir hakim olsaydı, sizi şıp diye evden attırdı. Neden? Çünkü o zavallının da kiracı derdinden ciğeri yanmıştır da neler çektiğimi bilir. Benim avukatım olacak dürzüye bunları dedim de, bana 'ev sahibi olan hakim bulamadım.' dedi. Memleket memleket değil ki, ev, apartıman sahibi olan da hakimlik etmiyor. Kiracıdan hakim olursa, öyle memlekette adalet olur mu, olmaz elbet..." 🔩"Vatandaşsan polisten başka kimden şikayetin olacak... Öyleyse sen vatandaş değilsin. Biz bilmez miyiz... Yok vatandaş değil de yüksek bir zevatsan, o zaman da telefonu açarsın komiser beye, böyleyken böyle oldu dersin..."

aleran 1 year ago

Eylül

Mehmet Rauf

16 Gönderi

7,5/10 Türk Edebiyatında yadsınamayacak yeri olan bir kitapla karşınızdayım. 'Eylül' kitabı ilk psikolojik roman diye söylenerek yıllardır zihnimizin köşesine kazınan ama alıp da okumaya zahmet etmediğimiz kitaplardan biri. Yani şu ana kadar benim öyleydi, geçen gün kardeşime kitaplığımdan sallamasyon bir…devamı7,5/10 Türk Edebiyatında yadsınamayacak yeri olan bir kitapla karşınızdayım. 'Eylül' kitabı ilk psikolojik roman diye söylenerek yıllardır zihnimizin köşesine kazınan ama alıp da okumaya zahmet etmediğimiz kitaplardan biri. Yani şu ana kadar benim öyleydi, geçen gün kardeşime kitaplığımdan sallamasyon bir kitap seçmesini, o kitabı okuyacağımı söyledim ve bana bu kitabı seçti. Tesadüfen de olsa bu kitabı Zavallı Necdet kitabının üzerine okumam pek hoş olmadı açıkçası çünkü Saffet Nezihi zaten kitabını yazarken, 'Eylül' kitabından ilham aldığını belirtmişti, ve benim de bu iki kitabı üst üste okumamla beraber kitapları karşılaştırmamam olası durumlar dahilinde değil. İki kitapta da yasak aşk konusu işleniyor ve iki kitabın da ruhsal betimlemeleri oldukça fazla.(Eylül kitabında daha fazla) Pekâla hem içeriken hem de üsluben bu kadar benzemelerine karşın benim Zavallı Necdet'e daha fazla puan vermemin sebebi neydi hemen açıklayayım. Aslında bunu açıklarken kitaplar arasındaki en büyük farkı da söylemek durumunda olmuş oluyorum: Karakterler. İki kitap arasındaki en büyük farka tabii ki de karakterleri söyleyecektim çünkü bir yanda aşkı için kendinden vazgeçenler varken diğer tarafta kendinden vazgeçmemek için aşkından vazgeçenler var. İki kitabın bu kadar zıt noktalarda karakterleri olması da oldukça karşılaştırılabilir kılmış ama ben daha fazla kitapları karşılaştırarak yazarımıza saygısızlık yapmak istemiyorum. Diğer kitap hakkındaki düşüncelerimi zaten bir önceki gönderide dile getirmiştim. Kitapta dediğim gibi yasak aşk konusu işleniyor. Karakterler hayatlarındaki tekdüzelikten kurtulmak için aşka sığınıyorlar ve olay da burada kopuyor. Suat karakterimizin her ne kadar Süreyya ile olan evliliği oldukça güzel, uyumlu geçse de fedakarlık yapıp, kendisinden vazgeçen kişi Suat idi. Dolayısıyla elbet benliği bir noktadan sonra olaylara atılmak, aktif halde olmak isteyecekti ki oldu da. O vakitte yanında Necip'in bulunması ve birçok ortak noktaya sahip olmaları Suat'ın her gün benzer geçen hayatından kaçıp bu heyecanlı yasak aşka yönelmesine sebep oldu. Necip'in zaten duyguları vardı. E bu ikilinin bir araya gelmesi de kaçınılmaz oldu haliyle. Kitabın sonunun gerçekten farklı bitebileceğini düşündüm... Ancak bunun Tanzimat Dönemi Edebiyatı'ndaki eserler olduğunu unutmuşum maalesef. Ölüm olmasına hiç şaşırmadım hatta kardeşimle nasıl ölecekler diye de komik bir tartışma yaptık. Ben araba kazası, deprem gibi olayların olacağını düşünüyordum. Benzer bir olay oldu zaten pek de şaşırtmadı. Yalnız kitapta Necip'in aşkına inandığım tek bir sahne oldu. O da kitabın son cümlesiydi zaten. Kitabın adıyla konusunun bu kadar ilintili olması da oldukça hoş bir detaydı. Eylül ayının sonbahar mevsimiyle olan ilişkisi ve bunun bizim ikilimize (üçlümüze???) olan ilişkisini okumak da güzeldi. Ancak ben daha fazla yasak aşk okumak istemiyorum, aşk açısı çeke çeke bir hal oldum. Aynı zamanda bu sıcaklarda anlatımı yoğun kitapları okumak oldukça güç geliyor bana, bundan sonra okuması daha hafif kitapları tercih ederim muhtemelen. Eğer öneriniz varsa yorumlarda beklerim. Daha fazla konuşmadan alıntılara geçelim zira çok beğendiğim alıntılar oldu. 🍂" Ben seni ne kadar sevdiğimi başka kadınları gördüğüm zaman anlıyorum. Bazen rastladığım, hatta senden daha güzel bulduğum kadınlara bakıyorum da kendi kendime hiçbirisini senin kadar, senin gibi sevemeyeceğime yemin ediyorum." 🍂"O hâlde sevilse bile, bu yalnız bir yaradan başka bir şey değildi.'' 🍂"Hiç olmazsa beraber ölmek de mi yoktu, hiç olmazsa onun için ölmek de mi yoktu?"diyordu. Ölmese ve çekse bile böyle birkaç aşk saniyesi bütün bir hayata bin kere, yüz bin kere tercih edilmez miydi? 🍂"Önce bin renkli bir hayat görünür, hiç birbirine benzemez eğlencesi var gibi gelir. Her şeyde bir nevi güzellik görürsün. Sonra bir gün, birdenbire hepsinin aslında ne kadar birbirine benzediğini, ne kadar monoton, ne kadar sıkıcı olduğunu fark edersin. Birbiri ardınca, birbiri ardınca... Ve o zaman anlarsın ki, aslında hepsi birer boşluktan ibaretmiş. İnsan hayal eder, bekler, ümit eder; fakat zamanla her şeyin ne kadar boş olduğunu, yalnızca bir hayal olduğunu anlar. Hayat bir kere sıkıcı geldi mi, artık neşeli taraflarını göremezsin. O zaman da karşına çıkacak her şey boş, manasız gelir. Bu dünyada yaşamak, yalnızca bir alışkanlık, bir mecburiyet halini alır. İçinde bir türlü dinmeyen bir sıkıntı, bir huzursuzluk duyar, bundan kurtulmak için de her çareye başvurursun. Ama nafile; çünkü hayat hep aynı, hep sıkıcıdır."

aleran 1 year ago

Zavallı Necdet

Saffet Nezihi

2 Gönderi

9,85/10☀️ Bu kitabın on yıllar önce herkesin evinde bulunan kitaplardan olduğunu söylesem bana inanmazdınız değil mi? Bakıyorsunuz raf uygulamasında üç beş kişi okumuş, çevrenizde bu kitaptan bahseden yok elbette ki inanmazsınız. Hatta şöyle bir şey ekleyeyim, bu kitabı edebiyat hocam…devamı9,85/10☀️ Bu kitabın on yıllar önce herkesin evinde bulunan kitaplardan olduğunu söylesem bana inanmazdınız değil mi? Bakıyorsunuz raf uygulamasında üç beş kişi okumuş, çevrenizde bu kitaptan bahseden yok elbette ki inanmazsınız. Hatta şöyle bir şey ekleyeyim, bu kitabı edebiyat hocam bile bilmiyor. Pekâla Zavallı Necdet'in bu kadar tutmasına rağmen daha sonrasında hatırlanamayan, bahsi bile geçmeyen bir kitap olmasının sebebi nedir? Bunu Türk Milleti olarak bir düşünelim bence... Kitabın talihinin yazarın yaşamından farksız olması o kadar üzücü ki. Saffet Nezihi diğer bir deyimle Ömer Lütfi Galatasaray Lisesi'nde okurken bir anda münasabeti olan bir kadının etkisiyle liseyi bırakır ve baba mesleği olan kuyumculuğa başlar. Kısa sürede çok miktarda para kazanır ancak bu parayı anlık eğlencelere harcaması dolayısıyla beş kuruşsuz kalmıştır. Parası bitince arkadaşları onu bırakmış yapayalnız bir adam olmuştur, artık kimse onu tanımıyordu. Bir zamanlar edebiyatın zirvesinde olan bu yazarı,gittiği doktor bile tanımamıştır; ne garip değil mi? Daha sonrasında Bakırköy Ruh ve Sinir Hastalıkları bölümüne gitmiştir Ömer Lütfi.Bunun sebebinin yaşlanmasıyla beraber bakılmaya muhtaç olması ve başkalarının ondan esirgedikleri şefkati bulmak amacıyla olduğu söylenir. Ne kadar doğru orası bilinmez. Ve Saffet Nezihi'nin yaşam ışığı orada söner. Gazeteler birkaç kısa cümle ile onun ölümünden bahsederler ve sonrasında unutulur.Acı, gerçekten çok acı. Yorumlamaya başlamadan önce sizden bir isteğim var ki lütfen bu kitabı okuyun, listenize ekleyin yahut bu kitabı, yazarı unutturmayacak şeyler yapın. Nezihi yalnızlıklar içinde ölürken, bize düşen onu yaşatmaktır. Pişman olmazsınız, rica ediyorum. Yazım dili çok güzeldi, akıcı, aynı zamanda dilde sadeleşmeyi tam olarak başarmış bir eserdi. Konusuna icap etmek gerekirse aslında pek farklı bir şey yok, gene batılılaşmanın etkisi ile görülen kadın-erkek ilişkisini ele alıyordu. Kalıplaşmış konulardan biri diyebiliriz yani , pekala kitaba bu kadar bağlanmamı sağlayan şey elbette ki konu değildi. Karakterler idi. O kadar güzel anlatılmış, o kadar sizi içine çeken bir kitap ki sanki sizde kitabın içine girip 'zavallı necdet...' diye sayıklamaya başlayacaksınız, bu konuda iddiaya bile girebilirim. 'Zavallılık' konusuna gelmişken belirtmek isterim ki zavallı olan kişi Necdet değildi, Müzehher hiç değildi. Zavallı olan kişi Meliha'nın ta kendisiydi. Size, Melihaya olan kinimi o kadar açıkça sunmak isterdim ki, maalesef terbiyem buna izin vermiyor. Ben böyle söyleyeyim siz gerekeni anlayın. Kesinlikle spoiler vermek istemiyorum, belki okuma hevesiniz oluşmuştur da onu kaçırmak falan asla istemem o yüzden kendimi tutuyorum ve başka bir konuya geçiyorum. Kitapta dikkatimi çeken bir unsur var, kitabı o kadar fevkalade yapmış ki... Üzgünüm bunları söylemeden geçemeyeceğim isterseniz okumayabilirsiniz. Kitapta 'sarı gül' geçiyor. Ben de çiçeklerin anlamına karşı ilgili olduğumdan araştırayım dedim. Anlamı ihanet ve biten aşk demekmiş. Bunu kitabı bitirdikten sonra da anladım. Gerçekten o kadar gizlice saklamıştı ki yazar, bu detayın altında tüm kitabı özetleyen bir anlam olduğunu duyunca şaşırıp kalıyorsunuz. Kendimden biliyorum. Daha böyle birçok detay vardı hangisini anlatsam kifayetsiz kalır, gerçekten eğer şu zamana kadar benim azıcık bir edebi zevkim olduğunu düşündüyseniz kitabı almaktan geri durmayın bu en büyük ricam. Bu kitabı bir şarkıya benzeyecek olsaydım Gülden- Sen Evlisin olurdu. Kitabı o kadar iyi yansıtıyor ki, şarkıyı dinleseniz eminim ki kitap hakkında çıkarımda bulunabilirsiniz. Alıntılara geçmeden önce son bir şey söylemek istiyorum: Necdet karakteri, Türk Edebiyatı Klasikleri'nde en beğendiğim karakterler arasına ezici bir üstünlükle girmiş bulunmaktadır. Alıntılarda çok belli spoilerler var okumak istemeyenler gönderiyi kaydırabilir 🌾"Şiddetli bir aşk, gizli bir aşk, anlatılamayan bir hazin sevda... Yalnız bir gönülde kalan, yalnız bir gönlü harabeden, bitiren çok kuvvetli bir sevgi... Sevilen, sevildiğinden bile belki haberi yok..." 🌼"Pekâlâ... Siz merhamet ettiğiniz bir kızın hayatını kurtarmak istiyorsunuz. Ne güzel... Ne âlâ... Fakat hiç düşünmüyorsunuz ki ötede bir kız, size âdeta tapmaktan başka suçu olmayan bir biçare bu haraketinizden dolayı mahvolup gidecek. Birini kurtarmak için diğerini feda etmek..." 🌼"Ben ölürsem, beni şuraya Müzehher'in yanına gömünüz." 🌼"Meliha, bir saat sonra bu odaya girdiği zaman ben hayattan ayrılmış bulunacağım. O, bin türlü ümitlerle sermest olarak buraya girdiği zaman beni ebedi uykuda bulacak. O zaman hayretle, hayranlıkla, üzüntüyle yüzüme bakarak acaba "Zavallı Necdet," diyecek mi? Heyhat! Hiç zannetmem. O, avını elinden kaçırmış insafsız bir avcı gibi hiddetinden sapsarı kesilerek "Saadetini elinden kaçırdı, budala," diyecek. O zaman kalpleri eriten bu insafsızlığa, bu merhametsizliğe karşı ruhum ağlayacak, ağlayacak, ebediyen ağlayacak."

aleran 1 year ago

Posta Kutusundaki Mızıka

A. Ali Ural

34 Gönderi

7/10 "Sevgili Dost, İnsan, posta kutusunun başında bekler mi hiç? Bekler. Hem de saatlerce bekler. Günün her saatinde, gecenin her saatinde. Çünkü mektuplar, zamanla ilişkisini keser. İçinde zaman yoktur mektupların. Posta kutusu sabahın erken saatlerinde tıklarsa, mektup hemen oracıkta açılır…devamı

aleran 1 year ago

Titanın Laneti

Rick Riordan

5 Gönderi

8/10 Serinin diğer kitaplarına kıyasla daha düşük puan verebileceğiniz bir kitap olan Titanın Laneti benim pek hoşuma gitmedi açıkçası. Çünkü Percy'den ziyade yan karakterlere odaklanan bir kitap olmuş ve bu durum benim kitaplarda okumayı sevmediğim bir durum ancak kitaba giren…devamı8/10 Serinin diğer kitaplarına kıyasla daha düşük puan verebileceğiniz bir kitap olan Titanın Laneti benim pek hoşuma gitmedi açıkçası. Çünkü Percy'den ziyade yan karakterlere odaklanan bir kitap olmuş ve bu durum benim kitaplarda okumayı sevmediğim bir durum ancak kitaba giren bir çok karakter dolayısıyla kilit taşı görevinde bir kitap olduğunu da söyleyebiliriz. Şimdi bu kitap benim için biraz anlamsız geçti çünkü kitap boyunca Annabeth yoktu yahu. Annabeth gene geçen kitapta olduğu gibi bu kitapta da Luke'den oldukça bahsediyor, ümidimi kaybetmeye başladım. Annabeth demişken babasını es geçmek olmaz çünkü o kurtarma sahnesinde başrol karakter gibiydi. Aslında Annabeth babası, üvey annesiyle beraber güzel bir aile olabilirlermiş. Thalia'ı hiç sevemedim nedense dediğim gibi ben kitaplarda direkt ana karaktere odaklanmayı seven biriyim ve böylesine güçlü bir karakter Percy ile karşı karşıya gelince haliyle ona karşı baya önyargılı oldum ki önyargımda haklıydım bence. Kitap boyunca kendini öne attı(bayrak yarışı ilh.) ancak konu kehanete gelince nedense geri çekildi. Kitaptaki herkes kendini düşünürken, Percy'nin sürekli arkadaşlarını düşünmesi hatta bunun zayıf noktası olması çok büyük bir hata. İleriki kitaplarda arkadaşlarını kurtarmak ile dünyayı kurtarmak arasında kalması ihtimal. Hangisini seçmesi konusunda bir yargıda bulunmayacağım çünkü Sally'nin de dediği gibi yüreğine güven Percy! Nico karakterimiz de giriş yaptı kitaba, sondaki sahne eğer bir film olsa çok güzel olurdu.(Ki filmi var ama kimse beğenmemiş izlemeyi düşünmüyorum bu yüzden) Nico'nun Percy'e bu kadar çıkışması da tamamen saçmalık bence çünkü ablası kendi hatasının sonucu bedelini ödedi, bunun Percy üstüne kalması da çok absürt ama bizim ana karaktere karşı gelecek bir 'kötü' karakter olması kitabı daha da heyecanlı hale getireceğinden susuyorum. Daha da konuşacak bir şeyim kalmadı alıntılarla geçebiliriz 🏹 "Titanların geri dönüşü, dünyamızın temellerini sarsıyordu. Onların eski güçleri ve öfkesi, Olimpos tanrılarını zor durumda bırakıyordu. Bu savaş, sadece tanrıların değil, biz yarı tanrıların da kaderini belirleyecekti. Çünkü bizler, hem insan hem tanrı mirasını taşıyanlar olarak, bu savaşın ortasında duruyorduk. Her birimizin seçimleri, geleceği şekillendirecekti." 🏹 "Kendime sık sık sorduğum bir soru vardı: 'Gerçekten bir kahraman mıyım?' Kehanetler ve savaşlar, bazen bir rüyanın içindeymişim gibi hissettiriyordu. Ama her şey bittiğinde, geriye sadece ben ve yaptıklarım kalacaktı. Bu düşünce, beni hem korkutuyor hem de motive ediyordu. Çünkü bir kahraman olmak, sadece kılıç sallamak değil, aynı zamanda doğru olanı yapma cesaretini bulmak demekti."