(@) - Raf

Bu zamana kadar okuduğum romanların altını çizmekten kaçındım hep. Uzun süredir düşündüğüm fakat bir türlü yapmaya cesaret edemediğim bir şeydi. Küçük Kadınlar elimde olan ve okumayı hep ertelediğim bir kitaptı. Sonunda okudum ve beğendiğim cümlelerin altını çizdiğim, birçok sayfayı post-it'lerle…devamı

bicycleandbook 1 year ago

The White Olive Tree

Hao Han

2 Gönderi

Spoiler içeriyor 1 seneden fazladır yayınlanması beklenen bir diziydi. Diziyi bitirdim ancak ne hissettiğim konusunda kararsızım. Öncelikle karakterleri genel olarak tutarlı bulduğumu belirtmeliyim. Bu anlamda beni içine çeken bir dizi oldu. Ancak işlenen aşk beni etkiledi mi emin değilim. Mesela oyunculukları beğensem…devamı1 seneden fazladır yayınlanması beklenen bir diziydi. Diziyi bitirdim ancak ne hissettiğim konusunda kararsızım. Öncelikle karakterleri genel olarak tutarlı bulduğumu belirtmeliyim. Bu anlamda beni içine çeken bir dizi oldu. Ancak işlenen aşk beni etkiledi mi emin değilim. Mesela oyunculukları beğensem de Zan'ın aşkını güzel işleyemediklerini düşünüyorum. Senaryoda mı sıkıntı vardı yoksa karakter mi fazla ketum yazılmıştı bilemiyorum. Ama aşk temasının daha çok tek taraflı işlendiğini düşünüyorum. Son bölümlerde Zan'ın sevgisini de işlemeye çalıştılar ancak genel olarak Ran'ın sevgisi kesinlikle çok daha büyüktü. Ama zamanla bağımlılığa gittiğini ve sağlıksız bir hal aldığını belirtmeliyim. Sonu açık bitmiş gibi görünse de birlikte intihar ettikleri fikri oldukça yaygın bir görüş. Ben de izlediğimde aklıma direkt bu geldi. Zan'ın psikolojisi yaşamayı kaldıramasa da ki bu beklediğim bir şeydi, Ran'ın intiharı beni şoke etti. Bunun aşka ya da sadakate bağlanmasını da doğru bulmuyorum. İkisi de psikolojik olarak çok yıpranmışlardı ama bu durumu Ran açısından pek fazla izleyemedik. Sanki ilişkisine olan sağlıksız bakış açısı ya da savaşın psikolojik etkilerinden dolayı değil de, Zan'a olan aşkından intihar etmiş gibi çok romantik bir yerden yaklaşıldı. Ama bunun romantize edilmesini doğru bulmuyorum açıkçası. Bir defa savaşın psikolojik etkilerini henüz atlatamamış insanların tekrar savaş bölgesine gitmesi asla mantığıma uyan bir tavır değil. Sağlıklı düşünememelerini göz ardı etmiyorum ancak çevrelerinde bulunan insanların ve psikiyatristin kesin bir dille karşı çıkmasını beklerdim. Koskoca dizide yalnızca bir karakterin mantıklı bir tavır sergileyip karşı çıktığını gördük onu da kimse dinlemedi zaten. İlişkilerinde ki en büyük problemlerden biri de sorunlarını birbirlerinden gizlemeleriydi. Bence onları bitiren bu oldu. En azından benim ilişkiye bakış açımda bu kadar gizeme ve yalana yer yok. Güya birbirlerini üzmemek için problemlerini gizli saklı yaşadılar ama bu da birbirlerini tanıma fırsatını kaçırmalarına sebep oldu. Sonunda daha çok üzüldüler ve yaşadıklarının yıkıcı etkisini kaldıramadılar. Dizide savaşın etkileri çok güzel işlenmişti. Özellikle ilk bölümlerde çocuklarla ilgili işlenen kısımlar oldukça duygusaldı ve maalesef gerçekti. Bu açıdan bakınca ilk bölümlerin çok daha gerçek ve amaca uygun yazıldığını düşünüyorum. Ve Benjamin. Boşu boşuna öldü gitti. Maalesef en bahtsız karakterlerden biriydi. Kimse doğum tarihini bile merak edip sormamış olacak ki mezar taşına yalnızca ölüm tarihini yazmışlardı. Şubat ayının başından beri neredeyse her gün bana eşlik eden, her şeye rağmen sevdiğim bir dizi oldu sanırım. Karakterlere çok kızsam da neticede onlar iyi insanlardı. Savaş gönüllüsü olup ellerinden geleni yapmak istediler. Ama zamanlamaları yanlıştı, iyileşmek için kendilerine zaman vermeleri gerekiyordu. Kendilerine yardım edemezken başkalarına şifa olmak istediler. Bu sonu asla haketmediler. Keşke kendilerini bu kadar bitirip tüketmeden yaşamayı başarabilseydiler.

bicycleandbook 1 year ago

Lykurgos'un Hayatı

Plutark

3 Gönderi

Spoiler içeriyor Kitap, Sparta kralı Lykurgos'un kendi ideal devletini kurmak için yaptığı hamleler ve kurduğu stratejileri anlatıyor. Bu hamleler ve stratejiler "Lider olunmaz lider doğulur" sözünü kanıtlar nitelikte. Lykurgos ülkesine yenilikler getirmeden önce diğer yönetim şekillerini inceliyor, Girit'ten Anadolu'ya kadar gezintiye çıkıyor.…devamıKitap, Sparta kralı Lykurgos'un kendi ideal devletini kurmak için yaptığı hamleler ve kurduğu stratejileri anlatıyor. Bu hamleler ve stratejiler "Lider olunmaz lider doğulur" sözünü kanıtlar nitelikte. Lykurgos ülkesine yenilikler getirmeden önce diğer yönetim şekillerini inceliyor, Girit'ten Anadolu'ya kadar gezintiye çıkıyor. Karşılaştırmalar yapıyor, hoşuna giden kuralları, stratejileri kendi ülkesine uyarlamaya karar veriyor. Yönetimin baskıyla olamayacağını, istediği ideal devletin ancak eğitim yoluyla insanların hayatına entegre edilebileceği savını ortaya atıyor. Nitekim öyle de yapıyor. Erkek çocuklar 7 yaşından itibaren asker olarak yetiştirilmek üzere eğitiliyor. Ama bunu baskıyla değil de sanki hayatın doğal akışında böyle yaşamak gerekiyormuş fikrini aşılayarak yapıyorlar. Örneğin çocuklara çok az yemek yeme izni veriyorlar. Bunun sonucunda çocuklar küçük yaşlardan itibaren açlıklarını gidermek için ekmek çalma eğilimi geliştiriyorlar. Fakat hırsızlık için çok ciddi cezalar mevcut. Böylece çocuklar hem karınlarını doyurmak hem de hırsızlıktan ağır cezalara çarptırılmamak için çeşitli yöntemler geliştiriyorlar. Aslında kendilerini koruma amacıyla bir asker kadar güçlü ve zeki olmak zorunda bırakılıyorlar. Böylece çocuklar küçük yaşlardan itibaren savaşa hazır yetiştirilmiş oluyor. Üstüne üstlük bebeklerin doğduklarında asker olamayacak kadar sağlıksız oldukları fark edilirse yaşamalarına izin verilmiyor. Nitekim çocuklar ailenin değil devletin sayılıyor. Eşitsizliği gidermek amacıyla toplumun bir arada yemek yemesi sağlanıyor. Böylece birinin diğerinden daha fazla ya da daha kaliteli yiyecekler yemesi önlenmiş oluyor. Ayrıca zenginlik-yoksulluk ayrımını da yok etmek için mallar eşit paylara bölünüyor ve halka dağıtılıyor. Taşınabilir mallarını vermek istemeyen yurttaşların bunu dile getirmesi sonucunda ise gümüş ve altın kaldırılıyor yerine yalnızca madeni para getiriliyor. Üstelik paraların ağırlığına kıyasla değeri o kadar az oluyor ki, diğer ülkelerden alışveriş yapmak neredeyse imkansız hale geliyor. Böylece hem dış ülkelerle bağlantı neredeyse sıfırlanmış oluyor hem de halk bu değersiz ve taşıması da saklaması da zor olan paraları gereği dışında istemiyor. Bahsettiklerimin dışında daha birçok detay var. Ancak genel olarak bakıldığında Lykurgos ve Platon'un ideal devleti birbirine oldukça benzer diyebilirim. Örneğin kadın-erkek eşitliği konusunda benzer bir tavır içindeler. Lykurgos diğer devletlerin aksine kadınlara oldukça fazla haklar veriyor ve onların özgürlüğünü önemsiyor. Lykurgos genel anlamda erdemli ve halkın esenliğini düşünen bir lider olarak anılıyor. Halkın onun buyruklarını yerine getirmesinin sebebi de bu erdem sahibi tavırları ve halka verdiği güven olarak görülüyor. Kritik zamanlarda yaptığı hamleler ve çözüm odaklı oluşu da oldukça dikkate değer özellikler. Evliliğe bakış açısı, bebekleri ölüme terk etmeleri ve birkaç şey dışında yönetimde benimsenen tutumu akıllıca buldum diyebilirim. Normal şartlarda Sparta'nın diğer devletlerle bağlantısının sınırlandırılması da benimsemeyeceğim bir tavır olurdu, özgürlüğün çok dışında gelirdi bana. Ama burada ki tutumun kaynağı Sparta'nın zaten çok refah bir devlet olduğu, diğer devletlerle bağlantıya gerek olmadığı yönünde. Yani Lykurgos öyle bir yönetim şekli benimsiyor ki halk kendi ülkesi dışında bir yere ihtiyaç duymuyor. Bunların dışında Lykurgos'un ölüm şekli de dikkat çekici noktalardan biri. "Bir kralın ölümü de halkına fayda sağlamalı" düşüncesiyle kendisini açlıktan öldürmeyi uygun görüyor. Üstelik bunu ülkesinin dışında bir yerde gerçekleştiriyor. Kendisini açlığa mahkum edip hayatına son vereceğini bilmeyen yurttaşlarından da, kendisi dönene kadar yönetim şeklinin aynı kalması yönünde yemin alıyor. Ayrıca bir rivayete göre de öldüğü yerde yakılmasını istiyor ki, Sparta'ya kemikleri gönderilirse yurttaşları, "Kral geri döndü" düşüncesiyle yönetimde değişikler yapmasın. Lykurgos'un yaşamını ve benimsediği yönetim şeklini anlatan, çok kısa görünse de genel hatlarıyla yeterli bulduğum bu kitabı özellikle felsefe ile ilgilenenler için çok ideal buldum. Birçok kitaba göre okuması daha kolay. Fakat çok fazla karakterden ve bilinmeyen kavramlardan bahsediyor. Ancak sayfaların altında bunların açıklamaları da yapılmış. Dolayısıyla çok kısa sürede geniş bilgiler sunan ve okuyanı memnun edeceğini düşündüğüm bir kitap.

bicycleandbook 1 year ago

Yeşilçam: Bir Sinema Hayvanı

Çağan Irmak

26 Gönderi

Spoiler içeriyor İlk sezonu çok beğenerek izledim. Derdi olan bir senaryosu vardı. Oyunculuklarda da gözüme batan bir şey yoktu. Ancak 2.sezon da maalesef hayal kırıklığı yaşadım. Birçok şey manasız geldi bana. Semih karakteri ilk sezon da hatasıyla sevabıyla kendini bir şekilde sevdirmişti.…devamıİlk sezonu çok beğenerek izledim. Derdi olan bir senaryosu vardı. Oyunculuklarda da gözüme batan bir şey yoktu. Ancak 2.sezon da maalesef hayal kırıklığı yaşadım. Birçok şey manasız geldi bana. Semih karakteri ilk sezon da hatasıyla sevabıyla kendini bir şekilde sevdirmişti. Yaptığı yanlışları kabul eden ve bu yanlışları telafi etmek için epey çaba sarfeden bir karakterdi. Ancak 2.sezonda Tülin'i aldatması, herhangi bir mahcubiyet hissetmemesi, yüzü bile kızarmadan yalanı alışkanlık haline getirmesi karakterin alıştığımız çocuksuluğuna aykırıydı. Adeta dolandırıcının teki olmuş çıkmış, şoke oldum. Sonradan pişman olduğuna dair birkaç sahne gördük ama bana çok yapay geldi, karakter gözümden düştü bir kere. Ama ilk sezon Semih'ine çok gülüp çok inanmıştım, ikisini farklı insanlar gibi değerlendiriyorum. Zira ilk sezonda izlediğimiz karakter ahlaki değerleri bu denli ayaklar altına alacak bir izlenim bırakmamıştı. Dolayısıyla sinema için yanıp tutuşan, yanlış yapsa da bunu kabul edecek olgunluğa sahip, azimli, eğlenceli, erdemli olmak için çaba sarfeden, sevdiklerine sadık bu genç adamı izlemek oldukça keyifliydi. Tülin karakterini 2.sezonda harcadıklarını düşünüyorum. İlk sezon kendinden emin, genç, yetenekli, idealist genç bir kadınken; 2.sezonda aldatılan kadın konumundan öteye gidememiş. En azından gururlu kadın profilinden çıkarmamışlar, buna sevindim. Anında boşanma kararı aldı, hiç düşünmedi bile. Ancak işinde de çok başarılı olduğunu görebilirdik. En azından finalin son bir iki dakikasına bunu sığdırabilirlerdi. Hakan'la Semih'in farklı kutuplarda olması diziye başlarda heyecan katsa da sonradan dizinin keyfini kaçırmaya başladığını düşünüyorum. Konu çok uzadı. Olayın perde arkasını gösterdiler ama sezonun yarısı bitmişti, ben diziden neredeyse kopmuştum bile. Kaldı ki aralarının bozulma sebebi de çok zorlama geldi bana. Güya Hakan'ı onun iyiliği için kendilerinden uzaklaştırdılar ama neticede adamı yıllarca baş düşmanları olan Reha'ya yem ettiler. Gazel olayı aşırı sıkıcı ve gereksizdi. Manasız bir şekilde diziye girdi, heyecan katmaya çalıştılar ve aniden dizideki sahneleri azalarak bitti. Televizyon dizisi olsa anlayacağım, ama dijital platformlarda senaryonun zaman doldurmak gibi saçma gerekçelerle manasızlaşması gibi bir durum söz konusu değil. Neden böyle sıkıcı ve izleyiciyi karakterlerden soğutan bir yol tercih etmişler hiç anlamadım. Bir de Turgut karakterinin her iki sezonda da Semih'e karşı renginin belli olmaması yorucu bir detaydı. Bir lafla dolduruşa gelen, anlamadan dinlemeden düşünmeden gemileri yakan; sonra da pişmanlık duyup laflarını yiyen ve bu döngü etrafında dolaşan karakterleri sevemiyorum genel olarak. Finalde Mine ve Semih gibi bağlanma sorunları yaşayan iki karakterin tekrar bir araya gelmesi absürd gelmedi bana. Kaldı ki 2.sezon da Semih'in de tıpkı Mine gibi ilişki içindeki sadakatinin ne denli zayıf olduğu belli oldu. Ama en azından Semih'i oğluyla daha fazla vakit geçirirken görebilirdik. Finalde duygusal bir sahneyle baba nasihati vermiş olsa da dizi boyunca oğluyla aralarında bir bağ göremediğim için bana pek de inandırıcı gelmedi. Elbette dizinin esas konusu Semih'in özel yaşamı değil, ancak karakterin kişiliğini göstermek ve inandırıcılığını artırmak adına bu tip detayların önemli olduğunu düşünüyorum. Ben Semih'ten soğumadan diziye devam edebilseydim daha heyecanlı bir sezon olabilirdi. Çünkü sevilen karakterlerin iyilikleri benim gözünde daha da büyüyor, hatalarına daha kolay kılıf uyduruyorum. Ancak Semih o kadar hayal kırıklığı yaratan bir karakterdi ki; hiçbir iyiliği olandan öteye gidemedi benim için, her yaptığı yanlış gözümde daha da büyüdü. Ama genel olarak, tüm olumsuz eleştirilerime rağmen, özgün senaryosu nedeniyle ve ilk sezon hatrına beğendiğim bir dizi oldu diyebilirim.

bicycleandbook 1 year ago

The 8 Show

Bae Jin Soo

59 Gönderi

Kast sistemini, toplumsal eşitsizliği, ezenleri, ezilenleri, şanslıları, şanssızları kara mizah ve psikolojik gerilimle harmanlayıp anlatan bir mini dizi. Konusu itibariyle Squid Game'i andırsa da farklı oldukları noktalar da epey fazla. Squid Game'de iki kutup vardı; oyunu kuranlar ve oyunu oynayanlar.…devamı

bicycleandbook 1 year ago

Siyah Lale

Alexandre Dumas

21 Gönderi

Halk tarafından linç edilen ve etlerinin parçalara ayrıldığı söylenen Witt kardeşlerin hikâyesinden esinlenilen kitapta, Hollanda'nın o dönem ki siyasi meselelerine de değinilmiş. Başlarda komplo sonucu halkın linç ettiği Hollanda başbakanı Johan de Witt ve kardeşi Cornelis de Witt'in hikâyesinden bahsedilse…devamıHalk tarafından linç edilen ve etlerinin parçalara ayrıldığı söylenen Witt kardeşlerin hikâyesinden esinlenilen kitapta, Hollanda'nın o dönem ki siyasi meselelerine de değinilmiş. Başlarda komplo sonucu halkın linç ettiği Hollanda başbakanı Johan de Witt ve kardeşi Cornelis de Witt'in hikâyesinden bahsedilse de sonradan kurguya dahil edilen ve esas karakter olan Cornelis van Bearle üzerinden pek çok temaya değinilmiş. Aşk, sevgi, tutku, azim, iyilik, kötülük, mücadele, hırs, kurnazlık bu temaların başında geliyor. Hikayenin baş kahramanı Cornelis van Bearle, Cornelis de Witt'in vaftiz oğludur. Lale yetiştiriciliğiyle uğraşan Cornelis, tüm zamanını herkesçe imkansız görünen siyah lale yetiştirmeye ayırır. Tam bunu başaracakken tıpkı vaftiz babası gibi komplo sonucu vatan haini ilan edilir. Fakat bu durumda bile lalelerine tutkuyla bağlı olan Cornelis yanına alabildiği kadar lale soğanı alır. Hapiste tanıştığı ve aşık olduğu zindancının kızı Rosa'ya lale soğanlarını emanet eder. Cornelis lalelerine nasıl tutkuyla bağlıysa, Rosa da Cornelis'e o kadar bağlıdır. Dolayısıyla ona olan sadakatinden ve sevgisinden dolayı siyah lale yetiştirme konusunda Cornelis kadar mücadele verir. Kitap, iyi ve kötü arasındaki çizgiyi çok net çizmiş. İnsanlar ya çok saf ve iyi niyetli, ya da açık açık kötü, kurnaz ve benciller. İnsanların sahip olduğu pek çok özelliğe net bir şekilde değindiği gibi hayatın getirdikleriyle baş etme konusunda da umut aşılayan bir kitap. Başımıza gelen tüm felaketler sonucunda ne kadar şanssız olduğumuzu düşünsek de, umudumuzu yitirsek de; hayallerimizden bile daha tatmin edici güzelliklerle bezenmiş bir hayat bizi bekliyor olabilir. Neticede elimizden geleni yaptıktan sonra geriye yalnızca sabretmek ve bizim için hazırlanan yaşamı beklemek kalıyor. Konuşması kolay, uygulaması zor olan bu sabır işini kitap ince ince anlatmış. Okurken isyan etsem de, saf kötülük ve şanssızlık karşısında umudumu yitirsem de genel olarak bende güzel duygular uyandıran bir kitap Siyah Lale. İlkokuldayken çocuklar için olan versiyonunu okuduğumu ve yine hoş duygular hissettiğimi hatırlıyorum. Yıllar sonra tekrar okuduğum ve bendeki büyüsünü hala kaybetmediği için de ayrı mutluyum şimdi. ^^

bicycleandbook 1 year ago

Hayallerin Peşinde

Sam Mendes

27 Gönderi

Güzel bir kadın, yakışıklı bir erkek. Çevreleri tarafından örnek gösterilen, çocukları olan bir çift. İş hayatlarında belli başarılara imza atmışlar. Ancak bunlar mutlu olmak için yeterli mi? Evlilikleri boyunca yaşadıkları sıkıntıları tek tek dile getirmek yerine ya sürekli karşı tarafı…devamı

bicycleandbook 2 years ago

Kumarbaz

Dostoyevski

95 Gönderi

Aleksey İvanoviç potansiyelini doğru kullanamayan, zayıf kişilikli bir adam. Hayatı üzerine bahse girebilecek kadar kumara düşkün, yıllarca kendisine değer vermeyen bir kadını sevecek kadar tutkulu. Zeki ancak her seferinde zaaflarına yeniliyor ve bunu da farkında. Kumara bağımlı, çünkü kişiliği bağımlılığa…devamıAleksey İvanoviç potansiyelini doğru kullanamayan, zayıf kişilikli bir adam. Hayatı üzerine bahse girebilecek kadar kumara düşkün, yıllarca kendisine değer vermeyen bir kadını sevecek kadar tutkulu. Zeki ancak her seferinde zaaflarına yeniliyor ve bunu da farkında. Kumara bağımlı, çünkü kişiliği bağımlılığa çok müsait. Bazen çok dik kafalı cümleler kuruyor, ancak hemen arkasına kolayca manipüle edilebiliyor. Dolayısıyla çevresi tarafından çok da dikkate alınmıyor. İnsanlar onunla uzun süre vakit geçirdikten sonra potansiyelini ve zekasını farkına varıyorlar ancak çıkarları çoktan bittiği için bu farkındalık iki tarafın da işine yaramıyor. Nitekim Aleksey İvanoviç yalnız kalmaya mahkum bir adam aslında. İnsanları doğru analiz edebilen, dikkatli bir kişiliği var. Kimin tehlikeli, kimin iyi niyetli olduğunu farkında. Ancak istemediği insanlarla arasına mesafe koyabilecek kadar güçlü ve kararlı bir kişiliği yok. Yargıladığı ve eleştirdiği insanlara karşı yenilgiye çok açık. Dostoyevski, yayınevinin baskısıyla 25 günde tamamlamış bu romanı. Aceleye getirilmemiş olsaydı bambaşka bir şey ortaya çıkabilirdi bence. Mesela konu itibariyle kitap daha uzun olabilirmiş gibi geldi bana. Esas olaya geç girilmiş, karakterler yüzeysel anlatılmış sanki. Ama yine de karakterleri kafamda oturtmayı başardım, çünkü ana hatlarıyla da olsa çok güzel betimlenmişti. Bu kurguyu Dostoyevski yazmamış olsaydı kitap fazlaca sığ kalabilirdi, ama yazar farkını bu kadar hissettiriyor işte. Okurken her detay gözümde canlandı. Sezonlarca süren bir dizi izlemiş gibi hissediyorum şimdi. Kurgu olarak biraz zayıf kalsa da yazardan ötürü okumaktan keyif aldım. Sanki kitap ana hatlarıyla yazılmış da boşlukları okur doldurmalıymış gibi bir hissiyat verdi bana. Mesela bazı karakterlerin davranışlarının nedenleri belirtilmemişti, buradaki boşlukları karaktere yakışacak şekilde kendim doldurdum kafamda. Yani bu kitapta okura çok iş düşüyor bence. Kafa yormak, karakterleri doğru analiz edebilmek gerekiyor. Çünkü diğer türlü kitap çok yüzeysel okunmuş gibi bir his bırakıyor.

bicycleandbook 2 years ago

İnsanlığımı Yitirirken

Osamu Dazai

170 Gönderi

Oldukça karamsar bir kitap. Karakterin çocukluğundan itibaren anlatmaya başladığı için, sanki çok yakından tanıdığım birinin hayatına tanıklık ediyormuşum gibi hissettim. Üstelik yazarın yarı otobiyografik eseri sayıldığı ve intiharından kısa bir süre önce bitirdiği için daha bir hüzünlü hissettirdi. Kitabın ana…devamıOldukça karamsar bir kitap. Karakterin çocukluğundan itibaren anlatmaya başladığı için, sanki çok yakından tanıdığım birinin hayatına tanıklık ediyormuşum gibi hissettim. Üstelik yazarın yarı otobiyografik eseri sayıldığı ve intiharından kısa bir süre önce bitirdiği için daha bir hüzünlü hissettirdi. Kitabın ana karakteri Yozo, maddi durumu iyi olan bir ailenin küçük oğlu. Çocukluğundan itibaren pek çok şeyi sorgulamaya başlıyor. İnsanlar arasında nasıl davranması gerektiği konusunda çelişkiler yaşıyor, hayır demeyi bilmiyor, kendisini topluma yabancı hissediyor. Bu yönüyle bana Albert Camus'nun Yabancı'sını anımsattı. Ama Yozo daha bilinçli geldi bana. Farkındalığı yüksek ama ne yapması gerektiği konusunda başarısız genç bir adam aslında. Hatalarını, zayıflıklarını, duygu yoksunluğunu farkında mesela, ama bunları aşmak için yeterince çaba göstermiyor ya da çevresindeki insanlar onun yardıma ihtiyacını olduğunu fark edecek kadar ciddiye almıyor onu. Zaten Yozo' da çocukluğundan itibaren kendisi gibi davrandığı taktirde insanların onu ciddiye almadığını farkında. Bu yüzden "soytarı" adını verdiği yeni bir kişilik oluşturuyor ve hep neşeli, esprili, zeki, komik bir çocuk rolünü oynuyor. Başlarda her şey yolunda gitse de zaman ilerleyince yorgun düşüyor bu oyunu oynamaktan. Tam olarak kişiliği oturmamış, kimseye bağlı kalamayan, sevginin ve aşkın ne olduğu konusunda çelişkiler yaşayan bir adam oluyor sonunda. Böyle karakterleri okuyunca ya da izleyince acaba çevremizde yardıma ihtiyacı olan insanlar var da fark etmiyor muyuz diye düşünmeden edemiyorum. Çünkü kimsenin hislerini tam olarak bilmemiz imkansız. Biz, karşımızdaki kendini anlattığı kadar tanıyabiliyoruz onu. Yardıma ihtiyacı olduğunu anlamamız için bize güven duyması gerekiyor aslında. Yozo'da sık sık insanlara olan güvensizliğini belirtiyor kitapta. Ben yaşadıklarını biraz bu güvensizliğe bağlıyorum. Kitabın sonsözünde yazılanları da dikkate alarak yazarın hayatıyla kitap arasında fazlaca benzerlik olduğunu söyleyebilirim. Bu benzerlik dikkate alınarak okunduğunda kitap daha akıcı ve etkileyici bir hale gelecektir diye düşünüyorum.

bicycleandbook 2 years ago

eİnsan

Tonje Hessen Schei

1 Gönderi

"Yapay zeka oluşturma konusunda elde edilen başarı insanlık tarihinin en büyük olayıdır. Maalesef aynı zamanda en son olay da olabilir. " Ne çarpıcı bir söz. Biz insanlar olarak işimizi kolaylaştırmak adına parayı icat ettik, onu bir araç olarak düşündük. Fakat…devamı"Yapay zeka oluşturma konusunda elde edilen başarı insanlık tarihinin en büyük olayıdır. Maalesef aynı zamanda en son olay da olabilir. " Ne çarpıcı bir söz. Biz insanlar olarak işimizi kolaylaştırmak adına parayı icat ettik, onu bir araç olarak düşündük. Fakat geldiğimiz noktaya baktığımızda para, araç olmaktan çıkıp amaç haline geldi. Artık elimizdekileri değerlendirmek için parayı kullanmıyoruz, parayı direkt elimizdeki tek şey olarak görmek istiyoruz. Dolayısıyla nesnel kültür, öznel kültürü baskılıyor. Yani bizim ortaya çıkardığımız bizi kölesi haline getiriyor. Georg Simmel buna kültürün trajedisi adını veriyor. Belgesel de kültürün trajedisine en somut örneklerden biri. Ama burada söz konusu olan para değil, yapay zeka. Yani yine bizim ortaya çıkardığımız ve bizi ele geçiren bir ürün. Belgeselde birçok program kurucusu ve bilimci yer alıyor. Kendi ürettikleri programları anlatıp, ileride olabileceklerden bahsediyorlar. Günümüzde yapay zekanın her şeyi ele geçirmesi bir yana, kendi başına bir varlık haline gelip yapay genel zeka denilen üst düzey bir oluşumu meydana getirebileceklerinden de bahsediyorlar. Yani bizim ürettiğimiz, kendisinden de, bizden de üstün bir şey üretebilme kapasitesine sahip. Yapay zekanın geldiği noktaya bakıldığında bizim verilerimizi kullanıp nelerden hoşlandığımızı, kişiliğimizi, kullanacağımız oyu ortaya çıkarabilir. Kimsenin bilmediğini bilebilir. Bizi bizden iyi tanıyabilir. Yüzümüzü kullanıp, söylemediklerimizi söylemişiz gibi gösterebilir. Evet, ortaya çıkardığımız bizi ele geçirme yolunda ilerliyor olabilir. Bilimciler ve kurucular yapay zekayı bir çocuk gibi görüyorlar. Hatta onlar yapay zekadan bahsederken bir babayı çocuğuna top oynamayı öğretirken görüyoruz belgeselde. Yani yapay zeka da bir çocuk gibi. En başta bizden başka kimsesi yok. Biz ona öğrettikçe kendi başına bir varlık olma yolunda ilerliyor ve merak etmeye başlıyor. Sonrasında bize ihtiyacı kalmıyor ve kendiside üretmeye başlıyor. Hatta Jürgen Schmidhuber belgeselin bir yerinde kendisini Einstein'ın ailesi ile bir tutuyor. Nasıl ki Einstein'ın ailesi bir deha yetiştirdi, Jürgen Schmidhuber de oluşturduğu sistemlerle gurur duyuyor. Birçok filmden daha etkileyici ve akıcı buldum ben belgeseli. Bu konular binlerce filmde işlense de direkt bu kurulumları oluşturanların her şeyi tek tek anlatması bir başkaydı. Birinci ağızdan dinledim her şeyi. Kurucuların, tasarladıkları programları ne düşünerek ortaya çıkardığını ve sonuçlarının ne olduğunu anlatması, günümüz teknolojisinin ne durumda olduğunu daha net kavramamı sağladı. Bu arada Google ve Facebook röportaj yapmayı reddetmiş, belgeselde bunu da belirtmeyi ihmal etmemişler. ^^ Çok büyük keyifle izledim ve çok etkileyici buldum. Çünkü gerçekti. Bu arada talebim üzerine belgeseli ekleyen raf ekibine de teşekkürlerimi sunarım. ^^