(@) - Raf

100. Gönderiye özel film Bu aralar heralde bana bir mesaj verilmek isteniyor ben mi anlayamıyorum.d Ye, dua et, sev filminin yansıması gibi bir film. Bu sefer başrolümüz karakterinin farkında sadece boşanmanın verdiği o ağır bunalım halinden çıkmak istiyor. Hayatının ona…devamı100. Gönderiye özel film Bu aralar heralde bana bir mesaj verilmek isteniyor ben mi anlayamıyorum.d Ye, dua et, sev filminin yansıması gibi bir film. Bu sefer başrolümüz karakterinin farkında sadece boşanmanın verdiği o ağır bunalım halinden çıkmak istiyor. Hayatının ona verdiği işaretlerle İtalya’da ev satın alıyor kendine sıfırdan hayat kuruyor. Bu tema niye bu kadar hoşuma gidiyor bilmiyorum. Bazen ben de alıp başımı gitmek istiyorum. (Bu cümleye yazdıktan sonra dışarıda lapa lapa kar yağdığını gördüm. Zaten sabahtan beri yağdığı için kar tutmuştu. Kaç gündür dışarı çıkmıyordum zaten -1 gün- hemen dışarı çıktım. Kocaman sitede benden başka kimse yoktu dışarıda. Ayak basılmamış kısımlar kar yağınca en sevdiğim şeylerden biriydi hemen gidip ayaklarımla kalp yaptım her yere:d kulağımda da bir yandan biraz gökhan türkmen biraz rafet el roman dinlerken şak diye kapandı. İyi ki de şarjı bitmiş. Karın sesi çok çok daha güzeldi. Hafif rüzgarlıydı hava. Yüzüme değen kar taneleri minik minik eriyolardı. Sonra bende bir şeyler mırıldanırken fırtına çıktığı için hemen eve koştum. Şimdi de sıcak çikolata yaptım onu içiyorum.) italya’ya gitmek istiyorum. Mesela Portofino’ya.. Her neyse bu aralar yazmalara doyamadım. Birkaç alıntı yapayim ve bu yazı burada bitsin. Hala yazdıklarımı okuyor musun? “Bitişler de başlangıçlar gibi eğlenceli olmalı.” “İyi bir şeye rastlarsan onu bırakmamalısın.” “Vereceğim başka bir kararla başka bir yerde başka biri olabilirdim. Dört duvar nedir ki? Önemli olan içindekilerdir. Ev hayal kuranı korur. Bazen son anda düşünülemeyecek kadar iyi şeyler olur. Sizi bir sürpriz bekler.” Lütfen en güzel sürprizler bekliyor olsun bizleri. Aman detay vermek önemli. Filmdeki en güzel mesaj da buydu. Birkaç şey dilemişti ve gerçekleşmişti. Fakat asıl istediği o şekilde değildi. Anlayacağınız duada detay önemli.. 🎵Quando Quando Quando -Tony Renis (Filmi izlerken istemsizce bu şarkı geçti aklımdan)

birisimi 2 months ago

Günden Kalanlar

Kazuo Ishiguro

10 Gönderi

Kitabın kapağında bulunan yer İngiltere’de bulunan Hertford House’taki The Wallace Collection’un en meşhur odası olan The Great Gallery’e aşırı benziyor, kanımca oradan ilhamla bu resim tasvir edilmiş. Aynı zamanda benim İngiltere’de ilk ziyaret ettiğim yerdir kendisi ve ben bunu kitabın…devamıKitabın kapağında bulunan yer İngiltere’de bulunan Hertford House’taki The Wallace Collection’un en meşhur odası olan The Great Gallery’e aşırı benziyor, kanımca oradan ilhamla bu resim tasvir edilmiş. Aynı zamanda benim İngiltere’de ilk ziyaret ettiğim yerdir kendisi ve ben bunu kitabın 50. Sayfalarında fark ettim. Açıkçası ilk defa bu tarz bir kitap okudum. Başlarda hatta kitabı bana kimin önerdiğini hiç hatırlayamadım ve konusundan pek hoşlanmadım. Yine de kitabı bitirdikten sonra aynı görüşte değildim. Kitap İngiltere’de Darlington Malikanesinde çalışan bir baş uşağın son zamanlardaki dalgınlıkları hasebiyle işvereninin ona minik bir seyahate çıkmasını önermesiyle başlıyor. Tabi Bayan Kenton’un mektubu da cabası. Bu yolculuk boyunca sık sık geçmişe gidip Bay Stevens’ın anılarına şahit oluyoruz. Her zaman Bay Stevens’ın gözüyle. Yine de olaylar öylesine apaçık ki kimin gözünden olduğunun da pek önemi yok. İnsanlar nasıl bu kadar etkilenmiş bu kitaptan bilmiyorum ama sanırım birkaç tahmin yapabilirim. Bay Stevens’ın kendine aykırı hiçbir harekette bulunmaması, son ana kadar hep bunu özenle koruması. Beyfendinin en büyük hayali vakur bir baş uşak olmak. Bunun için insanlıktan uzak davranışlar sergileyerek vakur olduğunu düşünüyor. Neden böyle söyledim çünkü vicdandan uzak hareket etmeyi vakurlukla bağdaştırıyor. Bir insan nasıl babası ölürken hiçbir olağan tepki vermeyerek işini hakkıyla yaptığı için bundan gurur duyabilir ki? Kendi hayatını nasıl bu kadar önemsiz görebilir.. Kitabın bir yerinde Bayan Kenton sanki karşımda bir duvar var sizin yerinize tarzında bir ifade kullanmıştı kesinlikle haklıydı. “Neden, neden hep olduğunuzdan başka türlü görünmek zorundasınız?” Bayan Kenton insani tepkiler verebilen biriydi en büyük imtihanı ise Bay Stevens’a aşık olmaktı. Bay Stevens’ın zaten kendinden haberi yok. Adamı tokatlayarak sen o kadına aşıksın demek istedim kaç sefer. Belki, kitabın son sayfalarında kullandığı şu ifadeyle o da anlamıştır bunu diye düşünüyorum: Bayan Kenton: “‘Yaşamımı nasıl berbat ettim’ diye düşündüğümüz zamanlar, son derece umutsuz zamanlar olmuyor anlamına gelmez elbette. İşte o zaman yaşamış olabileceğiniz farklı bir yaşamı, daha güzel bir yaşamı düşünmeye başlıyorsunuz. Örneğin sizinle geçirilmiş olabilecek bir yaşamı düşünmeye başlıyorum, Bay Stevens.” Bay Stevens: -iç sesiyle- “Bu sözlerin imaları içimde bir nebze keder doğuracak türdendi. Aslında -neden itiraf etmeyeyim- yüreğim paramparça oldu o an.” Çok şükür ya senin de bir kalbin varmış Bay Stevens keşke daha önce fark etseydin. Tam ikna oluyorum sonra bunları düşününce adam yine Lord Darlington diye ağladığını düşünüyor. Bayan Kenton her şeyi denedi ama Bay Stevens işine adamıştı kendini. Tamam kızıyorum ama Bay Stevens zaten başka şekilde yaşayamazdı. Bayan Kenton’un evden kaçan o kahyaların bıraktığı mektuba neden biraz fazla içlendiğinin sebebi de apaçık. “Paramız yok ama kimin umurunda aşkımız var ve kim daha fazlasını ister birbirimize sahibiz insanın yaşamı boyunca isteyebileceği tek şey bu işte.” Bay Stevens’tan istediği şey buydu. Ama o zamanlar fark edemezdi Bay Stevens. İşiyle öylesine meşguldü ki.. Yıllar geçtikten sonra gördü gerçekleri ama o zaman da her şey için çok geçti. Ve evet bu dediklerim hiçbir satırda alenen bahsedilmedi kitabı etkileyici yapan şey de tam olarak bu oluyor. Bunlar herkesin bildiği ama kimsenin okumadığı şeyler. Yazar bunu ustalıkla ve tamamen sade bir anlatımla başarıyor. Söylenecek pek fazla şey yok. İnsanın duygularını yaşaması hiçbir gerekçe ile baskılanmamalı bana göre. Yoksa o baskılanan duygular insanı içten içe çürütür. Neden demedim, neden yapmadım.. diye. “Geç kalınmış duygular, insanın içinde çürür. “ Ve verilen tepkilerden ziyade yahut yapılan yanlışlardan çok söylenmeyen sözler yapılmayan yanlışlar oturur insanın yüreğine. Bu böyledir. “Gereksiz yere deşiyorum geçmişi, neredeyse hastalıklı bir biçimde.” Bu sözleri söyletir insana sonra. Vakur bir baş uşak olmanda pek işine yaramaz sonra. Plaket filan vermezler yani. Sen kafanda kendini en üst mertebeye koysan da geçmişin sillesini yemişsindir bi hayli. ****** “Ama insan, geriye dönüp bakabilmenin aydınlığına gecmişinde bu tür ‘dönüm noktaları’ aradı mı, bunları her yerde görmeye başlıyor galiba.” “Yaşamınızın akışını denetim altına alabilmek için ne yapabilirdiniz ne yapamazdınız bunları düşünerek kendinizi yiyip bitirmenin ne anlamı var?” “Bugünün dünyası ince ve soylu içgüdülerin barınamayacağı kadar pis bir yer.” “Yeryüzündeki adaletsizliğe ve ıstıraplara son verildiğini görme isteği yüreğinde öyle derin kök salmıştı ki başka türlü davranamazdı.”

birisimi 2 months ago

Ye Dua Et Sev

Ryan Murphy

57 Gönderi

Değer bilmemek, kıymet bilememek çağımızın en büyük sorunu belki de. Aslında tüm hüznümüzün bir türlü mutlu olamayışımızı söylememizin ısrarla, sebebi kıymet bilmemek. Hayatımın dönemlerine dönüp baktığımda sanırım en güzel yılım 2024’tü. Sebebinden bahsedeyim biraz. 2023’de deprem yaşadık, üniversite zamanlarım zaten…devamıDeğer bilmemek, kıymet bilememek çağımızın en büyük sorunu belki de. Aslında tüm hüznümüzün bir türlü mutlu olamayışımızı söylememizin ısrarla, sebebi kıymet bilmemek. Hayatımın dönemlerine dönüp baktığımda sanırım en güzel yılım 2024’tü. Sebebinden bahsedeyim biraz. 2023’de deprem yaşadık, üniversite zamanlarım zaten hayallerimin ötesindeydi. Deprem olduğunda her şeyi kaybettiğimi düşündüm. Yaşadıklarım o kadar güzeldi ki sanki hiç yaşamamıştım ve tüm şansımı kaybetmiştim bir daha dönemeyecektim.. Bu hissiyat tabi ki bende elhamdülillah eski zamanlarıma dönme fırsatını rabbim tekrar nasip ettiğinde müthiş bir şükretme isteği ortaya çıkardı. Hayat toz pembeydi. Her şey olabileceği en güzel şekildeydi. Her anıma sonsuz şükrediyordum hatta defalarca mutluluktan ağladım. 2025’te ise değişen bir şey yoktu aslında, aynı şeyleri aynı şekilde yaşamayı devam ediyordum. Rutin olarak yani. Sonra artık bu bana eskisi kadar lezzet vermemeye başladı. Çünkü insanoğlu bu kadar nankör. Hemen alışmıştım ve yine daha fazlasını istiyordum. Daha yaşadıklarımı bile hazmedemeden belki de ama sıkılmaya başlamıştım bile. Bu sebeple çok çok üzülerek kendimi başroldeki Liz’e benzettim. Hemen her şeyden sıkılmak. İçinde bulunduğumuz an en yüksek mutluluğu verdiğinde ortam değiştirmek istemek. Hep mutluluğu başka diyarlarda aramak. Anın kıymetini pekte fazla bilememek. Sürekli yeni şeyler denemek istemek eskilerden çabucak sıkılmak… Birinin kendisi hakkında her şeyi bildikten sonra hala seveceğinden emin olamamak mesela.. Anın heyecanına kapılmak. Sürüklenmek oradan oraya.. Bunu neden “üzülerek” söylediğimi de söyleyim. Kendimden çok sıkıldım. Özellikle bugünlerde. Her şeyi anlamlandırmaya çalışmaktan da herkesi bir kefeye koymaya çalışmaktan da dünyayı sevememekten de çok yoruldum. Kendinden kaçıp gidemiyor insan. Ah şu büyümek hastalığını bir türlü kapamadım! Şu kendini sevmezsen dünyayı sevemezsin zırvalığından da sıkıldım. Neyse ki buranın terapist koltuğu olmadığının farkındayım (neyse ki) Filmde böyle insanlara bir isim verildiğini öğrendim: antevasin hiçbir yere ait hissedememe durumu.. Niyeyse bunun bir tanımı yapılması beni hiç rahatlatmadı. Şımarık bir güruha dahilmişim gibi hissettim. Her neyse biraz filmden bahsedeyim. Öncelikle baştaki arayış sahnesi çok yerindeydi. Oradan bir alıntı yapmak istiyorum. “Bu hayatın yaratılışının her dakikasına aktif olarak katılmıştım. Peki neden kendimi bunun içerisinde göremiyordum.” Ama genel olarak film gereksiz uzundu, mesela şu zorla evlendirilen hintli kızı neden izledik biz. Amerikalı olarak hintliyi ülkene kaçırmayacaksan yani. Kız mesela ona dua edeceğini öğrendiğinde neden bu kadar gözleri parladı. Ne saçma bi sahneydi ya. Film hakkında yorumlara baktığımda birisi boşanma propagandası yapılan bir film olduğundan bahsetti. Kesinlikle katılıyorum bu arada. Yani şayet filmde kadın üç adam değiştirmeseydi belki filmi daha çok sevebilirdim. ilk adamdan kendini evliliğin içinde hissedemediği için boşandı mesela birde güzellemek için adamı da kötü gösterdiniz eyvallah ama sanıyor musunuz ki sondaki adamla da mutlu olacak bu kadın, bence hayır. Eminim kocasıyla da ilk ayları böyledir. Yine şöyle bir tezatlık var ilk kocası diyor ki konuşalım sorunu çözelim kadın da diyor ki bazen konuşmak istemezsin cart curt sonraki sevgilisi sorunu konuşmak istemeyince bu sefer kendisi oturalım konuşalım sorunu çözelim diyor. Niye hep bunu ilişikiler üzerinden izledik ki kadın adam akıllı iyileşemedi bile. Mesela italyadaki sahnelere bayıldım. Çok güzeldi. Haneme bir kelime eklendi: Dolce far niente: Hiçbir şey yapmamanın tatlılığı. Ve şiddetli bir şekilde İtalya’ya gitmek istedim. Tabaklarca makarna yemek… ”Belki sen dünyasını arayan bir kadınsındır” Hindistandaki sahneleri x2 de izledim yine de o sahnelerden bi alıntı yapacağım: “Her gün kıyafetlerini seçtiğin gibi düşüncelerini de seçmeyi öğrenmen gerek. Bu senin geliştirebileceğin bir güç.” Tabi şunu da öğrendim İtalya: Ye Hindistan:Dua et Bali:Sev demekmiş. Bali’deki Ketut gerçekten bence en çok şey katan insandı Liz’e ama şunu düşünmeden de edemedim. Bu Ketut böyle dediği için mi kocasından boşandı yoksa kocasından boşanacağı için mi Ketut bunu söyledi. Bilmiyorum.. “Olsun, kalbinin kırılması bir şeyleri denediğini gösterir.” “Bazen aşk için dengeyi kaybetmek dengeli hayatın bir parçasıdır.” tabi Felipe abimiz de güzel söyledi: “Denge, kimsenin seni senden daha az sevmesine izin vermemektir.” “Hayatının bütün güzel olasılıklarından kaçıyorsun.” İnşallah ben kaçmıyorumdur ya. Yaşamayı hiçbir sebep olmasa bile sevmek ne büyük bir erdem. Çünkü bunu isteyen Allah. Bu dünyaya katacak bir şeylerimiz var demek ki buradayız. Evet sonsuza kadar değiliz ama sonsuzluğun anahtarı da burada. Allah’ın dediklerini yerine getirsek zaten dünya bu kadar çekilmez bir yer olmazdı. Mesela dün Miraç Kandiliydi. Hüzün yılından sonra efendimiz (as) Miraç’a yükseltiliyor onca, acıyı, elemi, kederi çektikten sonra cennete giriyor. Cenabı Allah’ı görüyor ve ümmeti için dünyaya geri dönüyor. Ne kadar tefekkür etsem de bunun büyüklüğünü kavrayamam zira ben umreye gittiğimde bile geri dönmek istememiştim… Bi yerden başlamalı değişmek için ama nereden ah bir bulsam..

birisimi 2 months ago

Kazablanka

Michael Curtiz

36 Gönderi

Sınava çalışmaya nihayet karar verdiğim için kendimi ödüllendirdiğim film: Casablanca Casablanca aslında Fas’ta bir şehir, filmde orda geçiyor olarak gözüküyor ama aslen Los Angeles’ta çekilmiş. Dönemin şartları malum olduğu için maddi yetersizliklerden ötürü bazı sahnelere yansımalarını görüyoruz. Gerçi ben izlediğimde…devamıSınava çalışmaya nihayet karar verdiğim için kendimi ödüllendirdiğim film: Casablanca Casablanca aslında Fas’ta bir şehir, filmde orda geçiyor olarak gözüküyor ama aslen Los Angeles’ta çekilmiş. Dönemin şartları malum olduğu için maddi yetersizliklerden ötürü bazı sahnelere yansımalarını görüyoruz. Gerçi ben izlediğimde anlamadım ama mesela son sahnesinde Bogart ve Bergman'ın arkasında görünen mekanikçiler aslında, arka plandaki maket uçağını gerçek gibi göstermek için tutulmuş cücelermiş. Yine de maddi yetersizlikler çekildiğini görmek çok zor değil elbette zira Paris’te geçen sahnelerin perde önünde çekildiğini açıkça görebiliyoruz. Film bittikten sonra çok etkilenemedim, bu sebeple neden bu kadar ses getirdiğini anlamak istedim. Araştırmalarım sonucunda film hakkında edindiğim bilgileri sizlerle de paylaşmak istedim. Filmin esin kaynağı “Rick’e Geliyor” adlı bir tiyatro oyunu. Gerçek şu ki bu oyundaki her şey kurgu değil. Her ne kadar arada geçen aşk hikayesi kurgu olsa da oyun yazarı, 1938'de Almanya Avusturya'yı ilhak ettiğinde, Viyana'daymış ve birçok arkadaşının ve tanıdığının Nazilerden kaçmasına yardım etmiş. Bu travmatik yolculuktan eve dönerken, mültecilerle dolu bir Fransız kafesinde siyahi bir piyanist görmüş. Bu, Sam ( Dooley Wilson ) karakterini ve onu çevreleyen evreni yaratmasına ilham vermiş. Benim en çok ilgimi çeken detay ise şu oldu filmin son sahnesinde Humphrey Bogart'ın dışında hiçbir oyuncu filmin final sahnesi olduğunu bilmeden oynamış. Hatta Ingrid yönetmene kime aşıkmış gibi oynaması gerektiğini sormuş ve cevap ise “ikisine de” olmuş. Aslında Ingrid Bergman’ın unutulmaz bakışlarının sebebi tam olarak burada ortaya çıkıyor. Siyah beyaz bir filmde bakışlarını bu denli hissettirebilmek oldukça zor olmalı. Bi ara Türkiye’de oyununu çekmeyi planlamışlar ve İlsa için seçilen oyuncu Esra Bilgiç’miş odaklandıkları şey sanırım sadece bakışları olmuş bence çokta yerinde olmuş. Bu kadar teknik bilgiden sonra film hakkında konuşacak olursam. Aslında son sahnede acayip ters köşe oldum. Devamında spoiler vereceğim. Çünkü klasik bir hikayeye dönüşecek sandım. Ilsa’nın Rick’e silah çektikten sonra ben aslında sana aşığım diyerekten Rick’e meyletmesi bana hiç geçmedi mesela. Ne diye kocan için silah çektin o zaman adama. Sonrasında Rick’in inanmış gibi yapıp çok farklı şekilde olayları ilerletmesi adama saygımı arttırdı. Çünkü şu klasik “aşk tüm zeki adamları yerle bir eder” klişesi bana hiç inandırıcı gelmiyor. Aşk her şeyin üstesinden gelemez bana göre. Mesela Rick’in bir repliği var: Ilsa: Benden nefret mi ediyorsun? Rick: Seni düşünecek vaktim olsaydı inan senden nefret ederdim. Yani bu derece memleket derdine düşmüşken bir anda kadının dönmesi ve her şeyi tepetaklak etmesi ne bileyim. Çok mu mantıkçı bir insanım… Tabi Rick’te bir sorgulamadı değil yani “Bütün dünyada, tüm kentlerdeki tüm barlar arasında, o benimkine geldi.” Seninde imtihanın buymuş be Rick kardeş. “Dünya harabeye dönerken biz aşık olmakla uğraşıyoruz.” Şey gibi. “Aşk mı? Memleket bu haldeyken..” dünya ne zaman gün yüzü görmüşte aşk mevsimi gelmiş ki? Hep bir kaos hep bir savaş. Bu durumla ilgili de bir replik var: Rick: Hiç bunlara değer mi, diye düşündüğün oluyor mu? Yani, savaştığın şeye. Victor: Neden nefes aldığımızı da tartışalım bari. Nefes almazsak, ölürüz, düşmanımızla savaşmazsak da dünya ölecek. Rick: Ne olmuş? O zaman bu perişanlık da biter. :d ben sanırım bu diyarlarda cirit atıyorum. Gündemi takip etmek bile çok zor. Bazen kimliğimi sorgulamıyor değilim ama gerçekten yoruluyorum. Her neyse. Silah çekme sahnesinden sonra aslında Rick için tüm taşlar yerine oturdu diye düşünüyorum. Ilsa’nın hali çok netti. Bu sebeple Rick kocasıyla beraber gitmesine izin verdi. Rick: Onları almak için her şeyi denedi ve hiçbir şey işe yaramadı. Beni hala bana aşık olduğuna ikna etmek için elinden geleni yaptı ama bu uzun zaman önce bitmişti. Senin iyiliğin için öyle değilmiş gibi davrandı ve ben de rol yapmasına izin verdim. Benim için adamın tüm karizmasının ortaya çıktığı repliktir. Mesela film hakkında yorumlar okurken birinin yorumu çok ilgimi çekti. O diyordu ki burda her şeyi ortaya dökmesinden sonra zaten Ilsa ve Laszlo arasında aşk olamaz bu sebeple de filmin son repliğini söylüyor: “Louis, bence bu harika bir dostluğun başlangıcı.” :d Çok yerinde. Birde tabi Ilsa arasında geçenler Rick: İkimizde Victor'a ait olduğunu hep biliyorduk.  Sen, onun görevinin bir parçası, onun desteğisin.  O uçak kalkarsa ve sen onunla gitmezsen pişman olacaksın.  Belki bugün değil, yarın değil ama yakında. Bütün hayatın boyunca. Ilsa: Ya biz? Rick: Paris hep bizim olacak. Karakter gelişimi olarak harika bir filmdi. Rick’in içindeki kahraman ruhu izledik. Başlarda umursamaz takılsa da aslında sadece bu yaşananlar onun içyüzüydü. Ben bazen karakterle uyumsuz davranışlar gördüğümde filme karşı saygımı yitiyorum ama zaten şunu anladım ki bu filmi klasik yapan şey kesinlikle son sahnesidir. “Here's looking at you, kid.” 🎵As Time Goes By

birisimi 2 months ago

Bu Böyledir

Mustafa Kutlu

5 Gönderi

Kitabı okuduktan sonra buradaki incelemelere baktığımda kimsenin kitaptan bir şey anlamadığını gördüm ve inceleme yazmayacakken birinin bunu yapması gerekiyor diyerekten yazmaya başladım.. Kitap aslında çok kısa olmasına rağmen sembolik bir anlatıma sahip. Bu kitap Sehl-i mümteni örneğidir. Bir çırpıda okunur.…devamıKitabı okuduktan sonra buradaki incelemelere baktığımda kimsenin kitaptan bir şey anlamadığını gördüm ve inceleme yazmayacakken birinin bunu yapması gerekiyor diyerekten yazmaya başladım.. Kitap aslında çok kısa olmasına rağmen sembolik bir anlatıma sahip. Bu kitap Sehl-i mümteni örneğidir. Bir çırpıda okunur. Aslında kolay bir kitap gibi gözükür fakat katmanlı derin bir anlama sahiptir. Fakültede Eleştirel Okuma dersinde hocayla tahlil yapmıştık. Bu tahlili sizlerle de paylaşmak istedim. Öncelikle kitabın kapağına baktığımızda arapça olarak yazılmış “hiç” yazısını görüyoruz. Kitabın vermek istediği mesajı da bir kelimeye indirgersek bu kelimeden başkası değildir. Peki, nedir bu hiç? Hiç olan bizleriz. Aciz olan bizleriz. Yazar yine istifham sanatını kullanarak okuyucuya cevabını bildiği sorular sorar. Okuyucu düşünmeye ve sorgulamaya teşvik eder. Yazar, kitabına Yahya Kemal’e ait “Mağlupken ordu, yaslı dururken bütün vatan..” dizesiyle başlar. Bu dize Açık Deniz şiirine aittir. Yine girizgah cümlelerinden biri “Benim kronolojimi biliyor musun sen?” Burada da bir ilginçlik var. Yazar kitaba, kitabın son sahneleriyle giriş yapıyor ve okuyuculara kronoloji mesajını veriyor. Zihne gelen silik silik hatıraların kelimelere dökülmesi. Karakterimizi tanımadan yargılamamamız gerektiği vurgusu da yapılmış. Şimdi kitaptaki imgelere tek tek göz atalım. “Şu sırıtkan tavşanı kurşunlayıp yeni bir sayfa açayim.” Burada bahsettiği sırıtkan tavşan aslında Süleyman Koç’un elde edemediklerini temsil ediyor. Bu sebeple bu cümlenin hemen arkasından, tamam ben bunları elde edemedim fakat neden elde edemedim, der edasıyla okuyuculara merak aşılıyor. Lunaparktan bahsediyor yazar. Lunapark aslında burada dünya hayatını temsil ediyor. Zaten Mustafa Kutlu açıkça Ankebût Suresi 64. Ayete atıfta bulunuyor: “Bu dünya hayatı, eğlence ve oyundan başka bir şey değildir. Ahiret yurdu ise, işte asıl hayat odur, keşke bu gerçeği bilselerdi.” Kitap adeta bu ayetin bir yansıması. Cami ve yorgancı dükkanı, geleneksel hayatı temsil ediyor. Parkta dediğim gibi modern hayatı yani dünyayı. Süleyman Koç ise bu ikisi arasında sıkışıp kalmış ana karakterimiz. Camiyle parkın arasında bir duvar vardır ve Süleyman Koç o duvarın üstünde. Ancak kitabın sonunda Süleyman Koç’un lunaparkta tıkılı kaldığını bi türlü çıkamadığını görüyoruz. Düşünceleri gibi aslında, değil mi? Sürekli geçmişini ve yaptığı seçimleri sorguluyor. Hep ya böyle olsaydı, ya şöyle olsaydı diye diye kendisini yiyip bitiriyor. Zihninde de bi çıkış yolu yok ki Süleyman Koç’un. “Bu böyledir. Yaz tatillerinde tuğla ocaklarında çalışan cılız çocuklar, dul karı yetimleri, bir kötü tavşanı bile vuramayan askerliğini yapmış banka memurları, adı Süleymana çıkmışlar, hep felsefeden kalırlar.” Tüm kitap boyunca Süleyman Koç felsefeden kaldığını sorgular durur. Sonra birde hikayeyi felsefe hocasından dinleriz. Birinin tüm hayatına mal olmuş bir karar diğerinin sadece düşünmek için beş dakika ayırdığı bir konudur. Yeni bir gündeme geçebilmemiz için travmalarımızla hesaplaşmamız gerekir ve bazı şeylerin de açıklaması yoktur. Bakara suresinde dediği gibi “Hakkınızda hayırlı olduğu halde bir şeyden hoşlanmamış olabilirsiniz. Sizin için kötü olduğu halde bir şeyden hoşlanmış da olabilirsiniz. Yalnız Allah bilir, siz bilmezsiniz.” (216.ayet) Kur-an’ı Kerimde “Bu böyledir” ifadesi sıklıkla geçer. Arapça karşılığı ise “Ğale Kezalik” yani yorumlayamazsınız, tartışamazsınız, emir açık ve nettir. Bu böyledir. “Ah Süleyman, sen o duvarın üstünden hiç inmeyecektin.” Ne ince mesajlar var değil mi. Ne kadar ince işçilikle hazırlanmış bir kitap aslında. Zinnure’nin bölümünde ise en büyük gayesinin Rasif bey’in oğluyla evlenmek olduğunu görürüz. Ve bölümü şöyle sonlanır “Bir Süleyman gider, bir Süleyman gelir.” Yani Zinnure’nin bahtı böyledir, hep aynıdır. Yalnız Zinnure geçmişine takılı kalmaz. Yine de modern hayata karşı bir imrenme vardır onun bölümü “Tâ key...” ifadesiyle biter. Bu bir üzüntü ifadesidir. Süleyman Koç’un ise yorgancı dededen bahsederken “O dükkânda, o kuş sesleri, yeşil yapraklar arasında kalmayı nasıl istemiştim. Yün kokusu, yorgan yumuşaklığı, pamuk tozu.” Yine geçmişe özlem duyar. Süleyman seçim yapmıştır ama istekleri doğrultusunda değil. Süleyman olmak istediği yerde değil, olunmasını istediği yerdedir. “Zaman, dert getirdi sulara.” (CZ) Dördüncü bölüm şöyle başlar: “Buldozerlerin dişleri toprağa saplandığı zaman... Motor gürültülerinin yavru kuşları yuvalarından ürküttüğü zaman... Ağaçların devrildiği, kayaların demir matkaplarla delindiği, suların önünün kesildiği zaman... Bulutların kirlendiği zaman... O durgun göl kenarında, kamışlıkta, akşam, balıkların ve su kuşlarının, rüzgârın ve titreyen çimenlerin, kertenkelenin, sincabın ve tarla kuşunun birlikte söylediği İlâhi ansızın kesildiği zaman...” Burada Mustafa Kutlu geleneksel yaşam süren insanın kıyametinin nasıl koptuğunu bizlere hissettirmeye çalışmıştır. Yine metaforlardan biri “yol”dur. Olumlu da olumsuz da kullanılmıştır. Misal yolun gittiği yerde hiçbir şey eskisi gibi kalmaz. Doğal ortam bozulur, nüfus artar. “Şehrin sokakları, çarşıları, meydanları, evleri aydınlandı. İnsanlar artık geç yatıp geç kalkmaya başladılar. Ara sıra gelip giden Süleyman Yorgancı Hafız Yaşar'ın dükkânına elektirik tesisatı kurulmadığını gördü. - Ama olur mu Hafız amca? Süleyman gibi konu-komşu, hısım-akraba, bilen- bilmeyen hep aynı soruyu tekrar edip durunca, onlara şöyle diyorum: - Gece gecedir, gündüz de gündüz. Tuhaf tuhaf bakıyor, alaylı alaylı konuşuyorlar: - Yok canım, öyle mi? Ben: - Evet öyle, diyorum. Gece ibadet ve uyku, gündüz çalışma.” Elektriğin gelmesiyle gece de gündüz gibi olmuştur. Halbuki insanın fıtratında gündüz çalışıp gece dinlenmek vardır. Neml Suresi 86. Ayette de söylendiği gibi:”Hiç görmezler mi ki biz, dinlenip sükûnete ersinler diye geceyi karanlık ve çalışıp kazansınlar diye gündüzü aydınlık kıldık? Şüphesiz bunda, iman eden bir toplum için nice deliller ve ibretler vardır.” Manifatura bölümünde ise Rafet Bey’in modern hayatın hızından hatmeye gidemediğini görüyoruz. Rafet Bey’in elindeki sepet dünya hayatının nimetlerini temsil ediyor. Armutlarını kimseyle paylaşmakta istemiyor. Sepeti bırakamayışı dünya hayatına bağlanmışlığını gösteriyor. Zekat düşüncesi de bir metafordur insanın samimiyetini gösteren bir ibadettir. Rafet Bey kötü mallarını zekata ayırmıştır. Dolayısıyla modern hayatın onu da bozduğunu görüyoruz. Aslında bu tahlili yazmaya hiç niyetim yoktu ama fark ettim ki bu tahlili yaptıktan sonra açıklayamadığım şeyler için bu ifadeyi kullanmaya başlamışım. Bunu fark ettiğinde insana da huzur çöküyor. İşini Allah’a bağlayıp susuyorsun. Acizliğini biliyorsun. Sen bunun idrakine varınca Allah sana bin kat güzelini nasip ediyor zaten. Oldurma işini Allah’a bırakmak.. tam da olması gerektiği gibi.. ve tam tersi de aynı şekilde. Olduran da oldurmayan da O’dur. Gerçekten de bazı şeylerin hiçbir açıklaması yoktur acizliğimizden sebebini bile bilemeyiz çünkü ne geçmişe dönebiliriz ne geleceği görebiliriz. Bu böyledir işte.

birisimi 2 months ago

Yaşamın Kıyısında

Kenneth Lonergan

142 Gönderi

Bugün benim için pek mutlu bi gün değildi.. bi şekilde ağlamaya ihtiyacım vardı. Bende ne zamandır adını ‘dram’la duyurmuş bu filmi izlemek istedim. Şunu söylemeliyim ki kesinlikle ağlama ihtiyacımı karşıladı. Fakat yeni dertler de edindim. Film boyunca biri Lee’ye gerçek…devamıBugün benim için pek mutlu bi gün değildi.. bi şekilde ağlamaya ihtiyacım vardı. Bende ne zamandır adını ‘dram’la duyurmuş bu filmi izlemek istedim. Şunu söylemeliyim ki kesinlikle ağlama ihtiyacımı karşıladı. Fakat yeni dertler de edindim. Film boyunca biri Lee’ye gerçek manada sarılsın istedim. İlk yarıda zihnimde hep kendi problemlerim vardı, Lee’nin o hali -neler yaşadığını bilmeden- sırf öylece durarak bile beni ağlatmayı başardı. Zaten burada merak unsuru devreye giriyor, ne yaşamış olabilirsin ki diyorsunuz ister istemez. Ama onun dışında kesinlikle ağır akan bir filmdi ama hızlı bir film olsaydı Lee’nin hislerini bu kadar iyi anlayamazdık. Bundan sonrasında spoiler vereceğim. Zira bütün halinin sebebini öğrenince ilk başta direkt zihnimden geçen bunun tamamen bir ihmalkarlık olduğuydu. Tabi durum böyle evet ama ifadesi alındığı sırada “şimdi gidebilir miyim?” Dedikten sonra kafasına silah dayamasından itibaren içiniz parçalanıyor. İnsan ne tuhaf değil mi, delicesine suçunun cezasını çekmek isterken ne zamanı geri alabiliyor ne cezasını çekebiliyor. Sadece yaşıyor. Buna yaşamak denirse. Kendini hayattan öylesine soyutlamış ki yalnızca bir kez gülerken görüyoruz onu, eşine yeğeninin nasıl güldüğünden bahsettiği anısında olduğu gibi yine yeğeniyle teknedeyken gülüyor. Orada dedim ki. Belki.. belki her şey yoluna giriyordur. Ama tekrar bir ev yakma ihtimali devreye girince dedim ki sanırım kader değişmiyor. Yine de ne kadar temkinli olduğunu görüyoruz. Hatalarından ders çıkarmış olduğunu. Üzgünken yeğenini yalnız bırakmak istememesi. Bakamayacağını anladığında tereddüt etmeden sorumluluğu başkasına bırakması vs vs.. Eski eşiyle tekrar karşılaştıkları o sahnede Randi’nin ağlayışı içimi parçaladı. O nasıl bir oyunculuktur ya. Randi’yi suçlayan var mı bilmiyorum ama bana göre asla suçlu değil. Allahım sen kimseyi bu acıyla sınama diye söylenip durdum tekrar tekrar. Birde erkeklerin üzgün olunca dayak yemek istemesi çok garip değil mi. Bu adrenalin ihtiyacından mı ileri geliyor? araştırılsın.. Filmi beğenmeyenleri anlayamıyorum. Dram kategorisine giren bir filmden tam olarak daha ne bekliyorsunuz ki. Yavaş akıyor evet çünkü adı üstünde dram. Casey Affleck zaten oyunculuğunu konuşturmuş. Trajikomik sahneler bile vardı. Yani absürt muhabbetlere güldüm napiyim. Dramda bu değil midir zaten. Yine de bu günlerde bu kategoriden oldukça uzak kalmam gerekiyormuş bir kere daha anladım. Bu günlerde yüksek dozda serotonine ihtiyacım var çünkü..

birisimi 2 months ago

Mesnevi Terapi

Nevzat Tarhan

3 Gönderi

Bu kitap kesinlikle bi’ başucu kitabı. Terapiyi hikayeler üzerinden yapmak hem akılda kalıcı hem de insanın kendini ötekileştirmeden “evet ya, aslında benimde böyle bir eksiğim var.” Dedirterek kendini sorgulamasını vesile kılıyor. Bu kitaptan öğrendiğim çok şey oldu.. mesela “vicdani zeka”…devamıBu kitap kesinlikle bi’ başucu kitabı. Terapiyi hikayeler üzerinden yapmak hem akılda kalıcı hem de insanın kendini ötekileştirmeden “evet ya, aslında benimde böyle bir eksiğim var.” Dedirterek kendini sorgulamasını vesile kılıyor. Bu kitaptan öğrendiğim çok şey oldu.. mesela “vicdani zeka” “iyi bir insan” olabilmenin zekayla bağdaştırılması ne muhteşem bi düşünce. Özgürlüğün önündeki en büyük engelin ümitsizliğe düşmek olduğunu mesela. Vicdani zekası yüksek olan kişilerin ‘ilkeli’ şahıslar olduğunu. “Hayat-ı içtimaide, niyet-i içtinab ile bulunmak” yani Hak için halkla beraber olmak. İnsanların hayatımızda bu denli büyük bir etkisi olduğunu mesela, yahut onlara ne kadar ihtiyacımız olduğunu aslında. Çünkü başkalarının hakkımızda güzel şeyler söylemesi bize yansıyordu. Başkasına yapılan dua menfaat barındırmadığından kabule yakın oluyordu. Belki saçma olacak ama aklıma Friends’te Joey ve Phoebe’nin tüm iyiliklerin içinde bencillik olduğu hakkında yaptığı tartışma geldi. Sonunda cevabı bulmuştum! Başkası için dua etmenin içinde kendimizden yana hiçbir menfaat yoktu. (Evet o zamandan beri bende cevap arıyordum) ve yine aynı şekilde başkasının ağzından çıkan duanın, kişinin kendi günahlarıyla bağlantısı olmadığından Allah ve Hz. Musa arasında geçen diyalogda bahsedilen “temiz ağızla dua etmenin” bir şeklinin de bu olduğunu görüyoruz. Yani başkası bizim için dua ettiğinde temiz ağızla dua etmiş oluyordu. Yine kitapta geçen bir başka öyküde dualarının karşılıksız kaldığını düşünen adama hızır rüya ile yetişip şu cümleleri söyler: “Senin ya Rabbi demen, bizim sana olan cevabımızdır. Senin çare arayışın, bizim seni kendimize çekmemizdir. Senin sevgin, bizim lütfumuzun kemendidir. Biz izin vermedikçe hiç kimse dua edemez” dedi. Said Nursi’de demişti ya “vermek istemeseydi, istemek vermezdi” Yazımın devamında yalnızca alıntılar olacak. “Ayrıca insan varoluşunun farkındadır, ölümü sorgular ve anlamlılık arayışından doğan bir iz bırakma ihtiyacı hisseder.” “Kötücül eğilimler emredici değil. Sadece yönlendirici, telkin edici fonksiyonları vardır. Yani bunlar beyinde iç ses oluşturabiliyorlar ama yaptırım güçleri yok. Kararı veren beyin.” Nefsimizin basit bir özeti. Bunun farkına daha çok varabilseydik kendimizi kontrol edebilmemiz ne kadar kolay olurdu! “İyinin başarısız olmasının bir nedeni de hiçbir şey yapmamasıdır. Kötü insanlar kötülük için çalışırken iyi insanlar da iyilik için çalışmalıdır. ‘Kötülüğe bulaşmadan kendi korunaklı alemimde yaşayayım.’ Anlayışında bencillikten eser vardır.” “İyi ve güzel şeylerin yayılması için çabalamazsak meydanı kötülere bırakır ve bundan mesul oluruz.” “Mantıksal zeka, doğru düşünceyi görme ve düşünsel alanda ileri olma; duygusal zeka ise bunu harekete geçirebilme kapasitesidir.” “Yaptıkları işler hakkında bir inceleme olduğunda, etik olmayan kişiler hemen savunmaya geçerler. Etik değeri olanlar ise önce sorar, öneride bulunur, eksiklerini kabul eder ve kendilerini geliştirme yönünde adım atarlar. Aceleci değildirler, sebatları yüksektir. Sonucu düşünmeden hareket etmezler. Hayatlarındaki en önemli motivasyon, iç motivasyondur.” “İş hayatında kişinin kendini başarılı kimselerle kıyaslaması yanlış bir tekniktir. Doğru olan, insanın kendine koyduğu hedefle o anki durumun kıyaslanmasıdır. Anlık başarıyı değil toplam başarıyı görür. “ “Einstein, sadece eğlenceyi merkeze alarak,’vur patlasın çal oynasın’ diyerek yaşayan bir insan gördüğünde ‘bu insanda kocaman beyne ne gerek vardı, omurilik yeterdi’ demiştir” :ddd Bu alıntı aklıma Said Nursi’nin bir cevabını getirdi: O muannid döndü, dedi: "Hiç olmazsa hayvan gibi hayatımızı keyif ve lezzetle geçirmek için sefahet ve eğlencelerle bu ince şeyleri düşünmeyerek yaşayacağız." Cevaben dedim:Hayvan gibi olamazsın. Çünkü, hayvanın mazi ve müstakbeli yok. Ne geçmişten elemler ve teessüfler alır ve ne de gelecekten endişeler ve korkular gelir. Lezzetini tam alır. Rahatla yaşar, yatar, Hâlıkına şükreder. Hattâ kesilmek için yatırılan bir hayvan, bir şey hissetmez. Yalnız bıçak kestiği vakit hissetmek ister; fakat, o his dahi gider, o elemden de kurtulur. Demek en büyük bir rahmet, bir şefkat-i İlâhiye, gaybı bildirmemektedir ve başa gelen şeyleri setretmektedir. Hususan mâsum hayvanlar hakkında daha mükemmeldir. Fakat, ey insan, senin mazi ve müstakbelin akıl cihetiyle bir derece gaybîlikten çıkmasıyla, setr-i gaybdan hayvana gelen istirahatten tamamen mahrumsun. Geçmişten çıkan teessüfler, elîm firaklar ve gelecekten gelen korkular ve endişeler, senin cüz'î lezzetini hiçe indirir. Lezzet cihetinde yüz derece hayvandan aşağı düşürür.Madem hakikat budur. Ya aklını çıkar at, hayvan ol, kurtul. Veya aklını imanla başına al, Kur'ân'ı dinle, yüz derece hayvandan ziyade bu fâni dünyada dahi sâfi lezzetleri kazan, diyerek onu ilzam ettim. Neyse kitaba geri dönelim.. “Yaşadığımız her şeye dikkatle bakıp onun vesilesiyle gönderilen manayı bulmaya çalışmak…” “Mutluluk Bilimi’ne göre; 1- Mutluluk ekonomik değer gibidir, üretilmeden tüketilmez. 2-Mutluluk dış gerçekliğe ve kaynaklara göre değil iç gerçekliğe ve kaynaklara göre üretilir. ‘Daha iyi bir hayatım olsa ne yapardım? demek yerine, ‘sahip olduğum hayatla daha iyi neler yapardım?’ Demektir. 3- Üretilen mutluluk, rasyonel kaynak yönetimi gibi uygun yerde, uygun zamanda ve uygun biçimde yönetilir. Burada tekrar araya girip 2020 de defterime yazdığım birkaç şeyden bahsetmek istiyorum. Hayatımın gidişatını oldukça özetler cümleler olur kendileri:d “Mutluluğu yani hislerimizi de insanlar kavramlaştırmadı mı zaten. Şey gibi Newton yerçekimini bulmadan önce yerçekimi yok muydu, tabiki vardı. Adam bunu kavramlaştırdı. Mutlulukta böyle kavramlaştırılmasaydı kimse koşmayacaktı mutluluk peşinde, hep mutlu son olmayacaktı hedefi.” Sokağa çıkma yasağı vardı ve 19 yaşındaydım çokta şey yapmayın:d “Karanlığın beş atlısı diye tabir edebileceğimiz duygular vardır: kin, öfke, nefret, kıskançlık ve düşmanlık…” “Gönlünü güzel şeylerle doldurursan kötü şeyler kendiliğinden gider..” “Kötülükle mücadelenin esası, iyiliklerle donanmaktır. Kötülükle mücadele, kirlilikle mücadele gibidir. Temizliği arttırmak, temizliği amaçlamak; kiri temizlemekten daha kolaydır, kirliliği kendiliğinden yok eder.” “Dua edebiliyor olmak bile aslında bir bakıma gemiye girmiş olmak demektir; kaptan köşküne henüz ulaşamamış olsak da en azından limanda kalmadık.” “Bu ümmette beden çarpılması yoktur. Fakat ey akıllı fikirli adam, gönül çarpılması vardır.” “İnsan, Allah’ın rahmetinden ümit kesmezse hiç tahmin edemediği fırsatları yakalayabilir.” “İnsan bir şeyi arzu ediyorsa o, kişinin idealidir. Ama onu gerçekleştirmek için realiteye uygun davranması gerekir. Zamanını ve kaynağını en iyi nasıl kullanırsa hedefine ulaşabileceğini hesap etmelidir. Yoksa takıntılı şekilde sürekli hedefini düşünürse zihinsel tükenmişlik olur ve bir şey elde edemez.” “Demek ki modernizmin getirdiği kazanımlardan istifade edip aynı zamanda geleneksel yaşamın psikolojik konforunu korumak, beklenti düzeyini alçak tutmak gerekiyor.” “Mutlaka gönülden gönüle yol vardır derler.” Eminim buraya kadar okuyan olmayacaktır veya olursa da teşekkür ediyorum. Kitapların kendi içimde tahlilini yapmak yahut alıntılar paylaşmak benim için küçük çaplı terapi. Üstelik kitabın kalıcı hafızaya girmesi için onu tekrar etmek, bunu ‘klavyeyle yazarak’ yapmak daha önce neden keşfetmedim dediğim bi’ uygulama. Kendime hatırlatma mahiyetinde bunu sizlerle paylaşmayı seviyorum. Kapanışı kendime şu günlerde ‘motto’ haline getirdiğim Mevlana’nın şu sözleriyle yapmak istiyorum: Sen çok kıymetli bir inciyi aradıkça o inci olursun,sen ekmek peşinde koşar,sadece ekmek düşünürsen ekmek kesilirsin. Sen bu nükteli ve rumuzlu sözü anlarsan her şeye aklın erer. Ne arıyorsan, neyin arkasından koşuyorsan sen o’sun, o şeysin. Mays El Reem - Rahbani Brothers

birisimi 3 months ago

Senin Dünyanda Saat Kaç?

Safi Yazdanian

9 Gönderi

Bu filmi bana tavsiye eden kişi her ne kadar aramızda olmasa da yine de teşekkürü kendime borç bilirim.. “Portakal kokulu film” Filmi film yapan ana karakterimiz Farhad, yıllarca kendisi olarak kalabilmiş bir karakter. “40 yaşında diğerlerinden farklı olmak ilginç. 20…devamıBu filmi bana tavsiye eden kişi her ne kadar aramızda olmasa da yine de teşekkürü kendime borç bilirim.. “Portakal kokulu film” Filmi film yapan ana karakterimiz Farhad, yıllarca kendisi olarak kalabilmiş bir karakter. “40 yaşında diğerlerinden farklı olmak ilginç. 20 yaşında zaten herkes şairdir.” Farhad karakterinin gerçekten bir sonraki hamlesini asla tahmin edemedim. Bu da yoğun bir seyir zevki verdi. Yıllar önce neler olmuş bilmiyorum fakat 20 yıl sonra artık kendini göstermeye ant içtiği kesin. Zira başının üstünde bile durdu:d “Bir tek sana anlatabilirim ve dahası bir tek sen anlayabilirsin. Beni bana sen iâde edebilirsin. Lûtfet güzelim.” Bu karakterin hamuru öyle ince işçilikle yoğrulmuş ki her bir repliğini buraya yazsam zevkle okuruz. Bunca yıl sıkılmadan üstelik onun evlatlık görevini bile yerine getirerek annesiyle ilgilenerek, onun yediği kahvaltıyı annesine hazırlayarak, onun diyarındaki saate bakarak yaşamak.. Peki ya dönmeseydi.. Evet bu sevgi çok güzel, içimizi sıcacık ediyor ama tüm hayatını ona göre yaşayarak kendine nasıl mutlu olma şansı tanıyabilirsin ki.. “Hayatım boyunca korktum. Kafam dağınıktı ancak senin hakkında değil. Hep seni düşünürdüm, Güli. İsmin beni sakinleştirirdi. Sen “elif” (birinci) idin, ben ise “ye” (sonuncu). Alfabetik olarak bile öyleydi. İbtihac, Gil-i Gül… Yervan, Ferhat… Senin zevklerini biliyordum. Sevdiğin her şeyi bende sevdim. Öğretmen hanımın, kış mevsimin de en çok neyi sevdiğimizi sorduğu günü hatırlıyorum. Deli Humayun cevap verdi, “soğuk süt” Lale dedi ki, “kardan adamın havuç burnu”. Andre, “kar” dedi. Yasemin, “hiçbir şeyini” dedi. Nahid, “soğuk algınlığını” dedi. Ali, “karın sesi” dedi. Ben, “kar sebebiyle okulların tatil olmasını” demiştim. Sen dedin ki, “karlı bir günde, yanan sobanın üstüne konulan portakal kabuğunun kokusu”. Tamamen farklı bir şey söyleyeceğini biliyordum. Sen farklıydın, Güli…“ Farhad bunun üzerine bir gün tüm evin bahçesini su kaplarıyla doldurur ve ona sorarlar: Bunları neden bahçeye diziyorsun? O da cevaplar: Okulda, bulutların su buharından oluştuğunu öğrenmiştik. Bu şekilde buharlaşma ve bulut olur diye düşündüm. Sonra kar yağacak ve okullar tatil olacaktı. Sonra senin sokağında akşama kadar oynayacaktık. Bu sahnede gözyaşlarımı tutamadım.. Ya son sahne.. -Affedersin Güli, ben çok yorgunum. Burada biraz dinleneyim. -Yorgun olduğun belli, uyu “deli adam”. Farhad, nasıl da yorgun düşer yüreğin de kıvrılır uyuyakalmak istersin yarin ekseninde.. beklemenin yorgunluğu, umut etmenin yorgunluğu.. ihtimallerin heyecanı ve bir bir sönüşü.. yine de duaların bir gün kabul oluşu.. Farhad her zaman benim için main character olarak kalacaksın.. Birde.. İran filmlerinde bırakılan boşlukları seviyorum. Her şeyi anlatma çabasının olmayışı. Bu boşlukları bizim tamamlamamıza izin vermeleri, film esnasında insanı düşünceli bi’ duruma sokuyor. Zihnimde hep ‘neden’ diye sordum. Sonra dedim ki sadece keyfini çıkar. Yağmurun, akordiyonun, portakal kokusunun ve Farhad’ın.. İnce ruhlar bu filmi izlesin, evet sadece ince ruhlar… Track 4: parrot’s cafe

birisimi 3 months ago

sen çok kıymetli bir inciyi aradıkça o inci olursun, sen ekmek peşinde koşar, sadece ekmek düşünürsen ekmek kesilirsin. sen bu nükteli ve rumuzlu sözü anlarsan her şeye aklın erer ne arıyorsan, neyin arkasından koşuyorsan, sen osun, o şeysin! Rûmi zeytuni…devamı

birisimi 3 months ago

Ekmek ve Çiçek

Mohsen Makhmalbaf

15 Gönderi

Normalde bi film izlediğimizde ya beğeniriz ya da beğenmeyiz. Eleştiririz, sahneleri sorgularız beğenmeyen varsa sebebini sorarız… sonra onun fikrine saygı gösteririz. Çünkü beğenmek zorunda değildir. Bu film öyle bir film değil bana göre. İnsanların iyi ve kötü diye ayrıştığı toplumda…devamıNormalde bi film izlediğimizde ya beğeniriz ya da beğenmeyiz. Eleştiririz, sahneleri sorgularız beğenmeyen varsa sebebini sorarız… sonra onun fikrine saygı gösteririz. Çünkü beğenmek zorunda değildir. Bu film öyle bir film değil bana göre. İnsanların iyi ve kötü diye ayrıştığı toplumda yeni bir kıstas girdi hayatıma. Bu filmi izleyip beğenen bana yeni bakış açıları kazandıran insanlara saygım sonsuz olur. Bu filmi beğenmek her yiğidin harcı değildir. Sabır ister bi kere. Aceleci insanlar bir çırpıda kapatıverir. Bazıları sabreder tamamını izler zaman kaybı der. Anlayışsız ve kör insanlardır bu kişiler. Ot gibi yaşayan hiçbir anlam çabası olmayan insanlardır. Olması gereken film üzerine derin derin düşünmektir. Bir seferde izlenip tamamen anlaşılmaz bu film. Detaylar çoktur, öğrendikçe ufuk genişler. Politik bir filmdir. İnce mesajlar barındırır. Sinematik görsellerle insanlığa ders verir. Bunu iran şartlarında bu şekilde yapar. Politik olduğu kadar, kurgusal gerçekliği barındırır. Yönetmen kendi hayatının bir dönemini taşımıştır filme. En güzeli de film içinde film, hikaye içinde hikaye olması, olayların her seferinde farklı açıdan ele alınmasıdır. Her karakterin gözünde farklı dünyalar görüyoruz filmde. Biri insanlığı kurtarmak istiyor mesela. Bu karakterimize sevdiği olup olmadığı soruluyor. Verdiği ilk cevap ise “Allah, anam, babam, dostlarım ve insanoğlu” oluyor. Bir daha soruyor yönetmen: sevdiğin biri var mı? -evet. +seni seviyor mu? -evet. +söyledi mi peki? -hayır. +nereden biliyorsun? -her seferinde kitaplarımı geri verirken içine çiçek koyuyor. +o da insanlığı kurtarmak istiyor mu? -evet. +nereden biliyorsun? -altını çizdiği cümlelerden +insanlığı kurtarmak istiyorsan nasıl evleneceksin? -bir elin nesi var iki elin sesi var. Yine aynı karakterimizin bu sefer sevdiği kızla arasında şu diyalog geçiyor: -insanlığın babası olmak isterdim sen de annesi olurdun. +ilginç bir fikir. -henüz baba olmak istemiyorum. bir sürü öksüz var. insanlık bu durumda baba olmaya uygun değil. insanlığın annesi olurken kaç insana bakmak zorunda olduğunu biliyor musun? +çok fazla -6 milyar çocuk. +6 milyar çocuk mu, o kadar odamız yok ki. -onlara bakmak için hepsine ev almak zorunda değilsin. +sonra ne olacak -onlar için bir şeyler yapman lazım. desteğini göster. kaç kişi olduklarını bilmeden anneleri olamazsın. İnsanlığı kurtarmak için silah çalması söylendiğinde ve silahı almak için polisi bıçaklamasını istediklerinde hüngür hüngür ağlıyor karakterimiz. - Ben onu bıçaklamak istemiyorum. insanlığı kurtarmak için başka bir yol yok mu? + Evet var, ekmek ve çiçekle. adalet ve sevgiyle. merhamet ve aşkla... Peki silah çalmanın provasını yaparken kızın kendine her gün gelip soru sormasıyla başka niyeti olduğunu düşünen polis bu kıza aşık olursa ne olur? Verdiği dersin yanısıra son sahnesiyle 5 dakika ekrana bakılı kaldığım bu filmi bir defa izlemekle yetinmeyeceğim..