(@) - Raf

Yumeji’s theme arkaplanda açıkken yazıyorum bu satırları. Bu müziği ders çalışırken arkaplanda dinliyordum. Filmde aniden çalınca müziğin ambiyansa etkisi karşısında ‘ders çalışırken’ dinlemekle haksızlık ettiğimi anladım. Film kelimenin tam anlamıyla sinematik bi’ film. Birde şöyle bir etkisi var ki. Özendim,…devamıYumeji’s theme arkaplanda açıkken yazıyorum bu satırları. Bu müziği ders çalışırken arkaplanda dinliyordum. Filmde aniden çalınca müziğin ambiyansa etkisi karşısında ‘ders çalışırken’ dinlemekle haksızlık ettiğimi anladım. Film kelimenin tam anlamıyla sinematik bi’ film. Birde şöyle bir etkisi var ki. Özendim, o dönemin özenini, zarifliğini hayranlık duyarak izledim. Günümüz standartlarını adeta tokat gibi, sadece kendisi olarak çok ağır bir şekilde eleştiren bir film. Her şeyi hızlı hızlı izleyip tüketmek isteyişimiz, tv’de tutunmak için sürekli gereksiz bir entrika örgüsünün olması; çıplaklık, müstehcen sahnelerinin hat safhada olduğu filmlerin dünya listelerinde daima birinci sırada yer aldığı şu dönemlerde bu film bana ilaç gibi geldi. Tüm ‘normal’imi sorguladım. İnsanoğlunun evrildiği duruma acıdım. Her ne kadar konusunu gördüğümde ahlaki açıdan yanlış olsa da filmin hiçte konusunu yansıtmadığını gördüm. Zira, filmin konusu komşu olan 2 evli çiftin eşlerini birbirleriyle aldatmaları üzerine eşlerinin de arasında yaşanan duygusal bağı anlatıyor. Aldatma demedim evet tamamen duygusal bağ. Devamında spoiler vereceğim. Çünkü eşlerinin birbirleriyle olan ilişkilerini öğrenen kadın ve adam zorunda hissederek beraber yemek yiyorlar. Vakit geçiriyorlar eşlerine karşı hesap soracakları anın provasını yapıyorlar, eşlerinin zevkine göre yiyip içiyorlar. Yani eşlerinden kopmadan duygusal bağ yaşıyorlar. Adam kadına aşık olsa da kadın ‘ne gözünü alıyor ne de göze alıyor’ bazı şeyleri. Çünkü kadın müthiş bir yalnızlık çekse de toplumsal normların üzerinde oluşturduğu baskıyı görmezden gelemiyor yahut kocasını unutamıyor. Ne istediğine karar veremiyor. Mesela filmde duyguların bu kadar yoğun yaşanması içime işledi, kadının yalnızlığını iliklerime kadar hissettim. O ne yapacağını bilemeyiş hiçbir yere tutunamama ait hissedememe hali. Evliliğin üstünde bıraktığı sorumluluk. Ağır bir depresyon içinde aslında. Mesela erişte almaya giderken bile son derece özenli giyinmiş görüyoruz. Çünkü kocasından alamadığı ilgiyi başkalarında arıyor. Komşusuna yeltenmeden önce de patronunun kravatına iltifat ediyor bence kendisi de iltifat duymak için. Son derece zarif bir kadın. Her bir sahnesinde o dik duruşuna hayran kaldım. Her problemi kendisi çözmek istiyor. Her şeyi ben hallederim diyor. ‘Almak’ onun için oldukça yük. Her daim bi’şeyleri gizli tutuyor. Duygularını belli etmiyor. Kendisini dış dünyaya öyle kapatmış ki, depresyonda olduğu her halinden belli. Terk edilme korkusu oluştuğu için birilerinden ayrılmak çok zor ve bu konuda o kadar haklı ki. Sürekli kurduğu bir cümle de var ‘biz asla onlar gibi olmayacağız’ evet sözünü de tutuyor. Peki komşusuna aşık mı? Sigara kokusunu duymak için filmde ilk kez sigara içerken görüyoruz onu. Bu sahne olmasaydı hayır derdim. İlgisinden hoşlanmış derdim. Ama bu sahne kafamı karıştırdı. Adam da aslında gayet ne istediğini bilen biri, geçmişe takılıp kalmak istemiyor. Geleceğini kurmak istiyor. Beraber Singapur’a gidelim teklifi yaparak aslında geçmişine sünger çekmek istemesini görüyoruz. Duruşu olan bir karakter. Kadının kendisini kocasının yansıması olarak görmesini istemiyor. Onu terk etmeyeceksin o halde ben gidiyorum diyor. Yeni hobiler ediniyor. Aslında adam kadına gerçekten aşık, yıllar sonra sırrını bir taşa fısıldarken zaten bunu anlayabiliyoruz. Yani onu aldatan karısına özlem duymuyor ama aralarında bağ oluşan komşusuna karşı özlem duyuyor. Sahnelerin çekim açısına, müziğin ambiyansla uyumuna kullanılan kıyafetlerin daima sahnedeki renklerle uyumlu olmasına ve o dönemin böyle güzel yansıtılmasını zevkle izledim. Filmi sıkıcı bulanlar olmuş, bir olay örgüsü izlemeyi bekliyorsanız film size hitap etmiyor derim ama sanattan anlayan ve sinematik filmler seven biriyseniz kesinlikle izlemelisiniz.. :)

birisimi 10 months ago

Gassal

Selçuk Aydemir

200 Gönderi

Bu kibir! Her şeyi ben mahvettim demekle her şeyi ben mükemmel yaptım demek aynı şey. Hiçbir şeyden sorumlu değiliz Nihan. Hiçbir şeyden. İnsanların mutsuz ölmesinin sebebi de dünyanın dönmesinin de sorumlusu sen değilsin nihan. Ben de değilim. Beni sevmeyenlerden de…devamı

birisimi 10 months ago

Ucuz Roman

Quentin Tarantino

153 Gönderi

Spoiler içeriyor Bu filmi gerçekten izlemeye hazır olduğumda 23 yaşındaydım. Hep gördüğüm o afişteki kadınla tanışma zamanı gelmişti! Filmin sahnelerden oluşmasını ben sevdim çünkü bu sayede kendimi filme verdim ve olayların sıralamasını anlamaya çalıştım. Bazı iğrenç sahnelere hiç gerek yoktu kanımca ki…devamıBu filmi gerçekten izlemeye hazır olduğumda 23 yaşındaydım. Hep gördüğüm o afişteki kadınla tanışma zamanı gelmişti! Filmin sahnelerden oluşmasını ben sevdim çünkü bu sayede kendimi filme verdim ve olayların sıralamasını anlamaya çalıştım. Bazı iğrenç sahnelere hiç gerek yoktu kanımca ki izlemedim zaten. Rahatsız edici gerçekliği izleme zevki olan insan kitlesi kim? Öğrenmesem daha iyi zaten. Sonra o rastgele sohbet ve tartışmalar, bir anlamı elbette ki vardır sanırım tek izlemeyle olacak bu iş değil bu filmi anlamak. En sevdiğim sahne adrenalin iğnesi sahnesiydi. Çünkü Mia ve Vincent uyumu çok hoşuma gitti. Adrenalin iğnesi vurulduktan sonra anlatmadığı fıkrayı anlatmasına bayıldım:d “üç domates yolda yürüyorlarmış. baba domates, anne domates ve bebek domates. bebek domates geride kalmaya başlıyor ve baba domates gerçekten sinirleniyor. geriye dönüyor, onu eziyor ve şöyle diyor ketçap.” Çok çok hoştu.. Sonrasında aralarında hiçbi şey olmadan sadece çekimi izlememiz olayına bayılıyorum. Ayriyetten seyir zevkini yükselten bi olay bence. Herkes yazmış ama evet benim de en sevdiğim replik: "Gerçekten özel birisiyle tanıştığımızı bildiğimizde ve bir dakikalığına çenemizi kapatıp rahatça sessizliği paylaştıktan sonra saçma sapan konuşuruz." Sonrasında Jules’in inançla ilgili ve mucize detaylarıyla hayatı anlamlandırma çabası da çok hoşuma gitti. Oturup sorgulayan ve yaşadıklarını anlamlandıran bir karakter. Mesela Vincent’te oturup bi düşünseydi ve yaşadıklarını anlamlandırmak isteseydi belki de ölmeyecekti. Hayat ona 2 şans verdi. 1.si Jules’in de yanında olduğuydu. Diğeri ise Mia’nın fazla doz alma sahnesi ve onu iğneyle kurtarması. Bu sefer de yine ölümden döndü. Şayet Mia ölseydi kendisi de ölecekti. Yine de bildiğini okumaya devam etti. Tuvalette dergi okuma mevzusu mesela. Kafede bu alışkanlığı yüzünden belki de en yakın arkadaşı Jules’i kaybedecekti ama kaybetmedi. Ve Vincent bu alışkanlığını yerine getirirken öldü. Hayat ona tekrar bi şans vermedi. E birde tabi nasıl yaşarsan öyle ölürsün. Yani Jules o vaazları boşuna vermedi. Yani Jules’in de dediği gibi "Bak, kör adamı oynamak istiyorsan çobanın yolundan git ama benim gözlerim ardına kadar açık." Butch’a gelince. Atalarına ve yadigarlarına saygı duyan bir karakterdi bu sayede ödüllendirildi. Bu saygısı olmasaydı o da hayatta kalamazdı. Seçimleri doğruydu. Bu saygısından dolayı belkide hayat onu günahından dolayı sınadı ve o sınavdaki seçimi doğruydu. Anlatmak istediğim şey Marsellus’u o halde bırakabilirdi. Ama bırakmadı. Çünkü hatasını düzeltmek için ona bir şans verildi. O piti piti de kendisi çıkmadı mesela. Tecavüze uğrayan belki de kendisi olacaktı. Kayıtsız kalmadı yaşananlara.. Yaşamayı ciddiye almak gerek işte. Öyle rastgele yaşamayacaksın. Seçimlerinin bazen bedeli olacak ya da hayat sana bazen belki de seçimlerinden sonra “emin misin” minvalinde tekrar seçimler yaptıracak. Düşüneceksin hayatı, sorgulayacaksın ki öğrenebilesin. Olgunlaşabilesin, tecrübe sahibi olabilesin. Rastgele yaşamakla olmuyor. Yaşanmıyor. Yaşamak nefes almakla bitmiyor. Sebebini bulacaksın bu dünyaya gelmenin..

birisimi 10 months ago

Yüzbaşı Corelli'nin Mandolini

Louis De Bernieres

1 Gönderi

Bu kitabı bana mezun senemde hem matematik öğretmenliği yapan hem hayatım için mentörlük yapan canım İlkay hocam önermişti. Fakat okumak 4 yıl sonra nasip oldu. (Ben de üşengeçlik ettim evet ama bulmak zor oldu.) “Yaşamı zamana ayarlı değildi.” “Sanki her…devamıBu kitabı bana mezun senemde hem matematik öğretmenliği yapan hem hayatım için mentörlük yapan canım İlkay hocam önermişti. Fakat okumak 4 yıl sonra nasip oldu. (Ben de üşengeçlik ettim evet ama bulmak zor oldu.) “Yaşamı zamana ayarlı değildi.” “Sanki her duvar bunamış eski imparatorlukların hatalı sınırlarla ayırdığı, azgın bir denizin parçaladığı tarihçe dünyanın kesişme noktasına konularak soyguna uğratılan bir soydan geldiklerini hatırlatıyordu.” “Çünkü anlaşılmak affedilmek gibi bir şeydir. Belki kendi gözünde suçsuzdur ama başkalarınca suçlu görüldüğünü bilmek belini büker. Bana gelince , kimse kabahatimi bilmiyor yine de anlayış görmeyi diliyorum. “ “Direnmemi ayakta kalmamı sağlayan neydi bilir misiniz? Pelagia ve bir güzellik duygusu. Benim için Pelagia yuvam demekti. Aslında ben Yunanistan için değil, evim ocağım için dövüşüyordum. Yazık ki Pelagia üstünde düşlerim Pelagia’dan daha iyiydi” “Çünkü eve dönmek, denizde geçen sıcak ve rüzgarsız bir ağustos gününde buzlu su içmek gibiydi.” “Kibir ruhsal çöküntünün anasıdır.” “Ruhu, kim bilebilir, ne büyük bir azap içindeydi!” Kitaptan bahsedecek olursam Mandras’ın karakter değişimi hiç hoşuma gitmedi ama olası bir sondu. İlişkideki denge kuramı ve erkeğin yetersizlik duygusuyla başa çıkamayınca saptığı yanlış yollar… Gay senaryolarından hiç haz etmiyorum LGBT olan her şeye şiddetle karşıyım midem bulanıyor. Yorumlamaya bile tenezzül etmeyeceğim. Savaşın yıkıcı etkileri ve geride kalanlara anlatılan hikayeler kısmı güzel işlenmişti. Savaş karşıtı bir kitap olması başlıca hoşuma giden detaylardan biriydi. Pelagia ve Corelli’nin kavuşamamasına hiç gerek yoktu kanımca. Sinirden dört köşe oldum. Gördüğü tek bir görüntüden çıkarımlar yapıp tek bir kere sormaya bile tenezzül etmeden Pelagia’yı yıllarca yalnız bırakması hiç haz edilebilecek bir durum değildi. Mandras’ın ahını almış olabilirler mi? Probably. Birde Pelagia’nın torununa kadar her şeyi öğrenmemize cidden gerek var mıydı? Bence asla gerek yoktu. Çok bunaldım sonuna doğru. Hatta sayfaları atlayarak okuduğumu itiraf edebilirim. Sanırım dünya geçmişinde savaş öncüleri ve onların çıkarttığı terimlere karşı pek ilgim yok onu fark ettim . Sonuçta herkes her türü sevmek zorunda değil. Yine de bitirebildiğim için kendimi kutluyorum.. 5/10

birisimi 12 months ago

When Life Gives You Tangerines

Im Sang-choon

191 Gönderi

Benim galiba bu diziyi izlemeye gerçek manada ihtiyacım varmış.. neden bilmiyorum ama hayatta yaşadığım üzücü şeylere (normal insanların ağladığı şeylere) ağlayamıyorum. Ama söz konusu bir dizi-film olduğunda kimse beni susturamıyor. Sebebini bilemiyorum.. Bu dizi de o türden bir diziydi işte…devamı

birisimi 1 year ago

Love Letter

Shunji Iwai

6 Gönderi

Chatgpt’ye favori dizi, kitap ve filmlerimde bahsettikten sonra bana uygun olarak bu filmi seçmiş. Daha iyi bir öneri yapılamazdı heralde, yapay zekayı daha iyi kullanabilir miydim? Şimdi filmi bitirdim ama ağlamamı durduramıyorum ve inanın bunun filmle alakası yok. Daha iyi…devamıChatgpt’ye favori dizi, kitap ve filmlerimde bahsettikten sonra bana uygun olarak bu filmi seçmiş. Daha iyi bir öneri yapılamazdı heralde, yapay zekayı daha iyi kullanabilir miydim? Şimdi filmi bitirdim ama ağlamamı durduramıyorum ve inanın bunun filmle alakası yok. Daha iyi bir tabir bulamadığımdan bu filmi ‘safe place’ diye tanımlayacağım. Japonların her şeyi ancak bu kadar estetik olabilir, konuşmalarını çok seviyorum. Müzikleri sahnelerle o kadar uyumlu ki. Film zaten sinematik bir film ve İstanbul’da kışın ilk karlı günlerinde bu filmi sahlep eşliğinde izlemek bana çok iyi geldi. İtiraf etmeliyim ki ilk yarım saati olayı anlayamadım ama görüyorum ki bana has bir durum değilmiş, çoğunlukla bu şekilde olmuş izleyiciler tarafından. Kelimenin tam anlamıyla ‘özgün’ bir filmdi. IMDB’si 7,9 olan bu filmi izlemeye karar verirseniz sakın başlarından dolayı kapatmayın. Tabii içtenlik, sakinlik ve sinematik yapım seviyorsanız yoksa zaten bu film size uygun değildir. Önceki film yorumumda bahsetmiştim, aileyi de içine alan filmleri seviyorum diye. Bu filmde de yer yer aile durumları ve günlük hayat problemleri işlenmişti. Tüm hayatını, hayatı anlamlandırma meseleleri üzerine kafa yormuş bir insan olarak göründüğünden daha fazla mana içeren filmleri seviyorum. Yani hani böyle film biter ama günlük hayatta aklınıza filmden bir sahne gelir ve siz o zaman anlarsınız ya. İşte tam olarak o türden bir film.. Buradan sonra spoiler vererek yazacağım. Aşktan bahsetmeden karnınızda kelebekler uçuşturan bir film düşünün. Zaten nostaljiyi, vintage eşyaları, etnik desenleri ve çiçek kokularını severim bu film hepsini barındırıyordu sanki. Fuji’nin yaşadığı ev, odası, yatağının konumu o kadar hoşuma gitti ki taşınacakları için üzüldüm. Mesela iki karakterin isminin de Fuji olması ve Fuji’nin Fuji Dağına tırmanırken ölmesi, dedesinin onun doğumunda Itsuki diye ağaç dikmesi. Dedesinin babasını hastaneye yetiştirememesi ama torununu yetiştirmesi bunun üzerine taşınmaktan vazgeçmeleri. Hiroko’nun Fuji dağına bağırma sahnesi, Fuji’nin yaşadığı yere gönderdiği mektupla seslenmesi -dağa karşı- .Fuji’nin (dişi:d) Fuji’nin okuldan ayrıldığını öğrenince masasına konulan vazoyu kırması ve ondan sonra hayatına kimseyi almaması, kütüphanede çalışıyor olması.. Bilinçaltımızda aşık olabilir miyiz kalbimizin bile haberi yokken? Ve işte ağladığım son sahnede Fuji’nin yıllar önce yaşadığı aşkı FARK ETMESİ evet fark etmesi.. ama aşık olduğu adamın ölmesi. İşte tam da burda birleşiyor Hiroko ve Fuji (kız) nin hikayesi “Bana bir sürü güzel hatıra bıraktı ama daha fazlasını isterdim..” Peki neden itiraf edemedi erkek olan Fuji aşkını, neden ona benzer birini buldu? Türk filmi olsa basarlardı entrikayı:d sanırım beni ağlatan şeyi buldum, hiç yaşanmamış ihtimallerdi beni ağlatan. Son sahnede Fuji’nin resmi gördükten sonra boğazındaki düğümdü. ‘Vay be’ den daha fazla olamamasıydı bu hikayenin. Şimdi birbirine benzeyen iki kadın ve o iki kalpte aynı adam..

birisimi 1 year ago

Umut Işığım

David O. Russell

50 Gönderi

Spoiler içeriyor Dünyadaki tüm romantik temalı filmleri izlemeye yemin etmişçesine yeni yılın üçüncü filmiyle devam ediyorum.. Ben böyle aileyi de içine alan gerçekliği içinde barındıran ‘denge’li filmleri seviyorum. Yani romantik film denilince akla tam olarak bu şekildeki filmler gelmese de ailenin her…devamı

birisimi 1 year ago

Bir Zamanlar

John Carney

14 Gönderi

Spoiler içeriyor Begin Again filminin ilham kaynağını buldum! Açıkçası itiraf etmeliyim ki ben filmi izlerken pek beğenmedim ama değinmem gereken hususlar var, film aşırı doğal sanki böyle kameranı almışsın da sokaktan rastgele iki kişiyi çevirmişsin de bunlar yaşanmış gibi. Yani karakterler bana…devamı

birisimi 1 year ago

Saksı Olmanın Faydaları

Stephen Chbosky

99 Gönderi

“Hak ettiğimizi düşündüğümüz aşkı yaşarız..” Dün akşamdan beri izlediğim 4. Romantik türündeki film bu. Çok anlam arayacağınız filan bir film değil aslında ama bu cümle üzerinde biraz düşünmek istedim. Tabii ki sizi de düşünmeye davet ediyorum. Bu cümlenin hayatıma ne…devamı“Hak ettiğimizi düşündüğümüz aşkı yaşarız..” Dün akşamdan beri izlediğim 4. Romantik türündeki film bu. Çok anlam arayacağınız filan bir film değil aslında ama bu cümle üzerinde biraz düşünmek istedim. Tabii ki sizi de düşünmeye davet ediyorum. Bu cümlenin hayatıma ne denli zuhur ettiğini düşündüm biraz. İnsan çocukluğunda nasıl yaşarsa o kadarını hak ettiğini düşünüyor. Bu durum kendini geliştirmekle orantılı olarak değişebilir ama genele baktığımızda gerek bilinçaltı olsun gerek yaşantı olsun bu şekilde davranıyoruz. Çocukluğumuzda şayet iyi şartlara sahip değilsek veyahutta ailemiz bize böyle davranıyorsa her ne kadar kendimizin farkına varsak bile içten içe bilinçaltımız bazı şeyleri engelliyor. Mesela kurduğumuz hayalleri düşünelim. Hayal gücümüz ne kadar geniş, ne kadarını istemeye cüret edebiliyoruz? Bir yalı gördüğünüzü hayal edin, “şu yalıda yaşadığımı düşünsene” mi geliyor aklınıza yoksa bu yalının sahibini keşke tanısam/ keşke bir akrabamın böyle yalısı olsa mı diyoruz . Biz aslında ne hak ediyoruz? Buna inancımız tam mı peki? Hak ettiğimizi düşündüğümüz yaşama gerçekten inanıyor muyuz, bunun için neler yapıyoruz? Keşke zengin olsam diyip kestirip atıyor muyuz yoksa çabalıyor muyuz? Gökten elmaslar yağmasını beklemek komik olurdu değil mi bir evin köşesine çekilmişken peki ya pencereden bakmadan haberimiz olur muydu o elmaslardan? Hak ettiğimizi düşündüğümüz aşkı nasıl tarif edebiliriz, rüyalardaki gibi değil mi? Peki biz ne kadarız ve olduğumuz konumun farkında mıyız? Geçmişe takılıp kalmış mıyız? İdrak etme sürecinde miyiz, yoksa daha fazlası için yola çıktık mı? Geçmişe takılı kalıp kendimizi yargılamaya devam ediyor ve mutlu bir aşk yaşayacağımıza inanmıyor muyuz? Kendini gerçekleştiren kehanet.. Yoksa aldık mı karşımıza kendimizi. Saatlerce sohbet ettiğimiz arkadaşlarımız kadar değer verdik mi dinledik mi içimizi, sırtını sıvazladık mı? Anlayışlı olduk mu o çok sevdiğimiz arkadaşlarımıza olduğumuz kadar kendimize? Sizi kendinizin farkına varıp, hak ettiğiniz aşka inanmaya davet ediyorum..

birisimi 1 year ago

Boş Ev

Ki-duk Kim

42 Gönderi

Yaşadığımız dünyanın gerçek mi hayal mi olduğunu söylemek zor.. Bu filmi diğerlerinden ayıran şey müzikti benim için, birden girince içim cız etti. İşte müziğin önemi dedim. Çünkü herhangi bir kore müziği yeteri kadar dramı hissettiremiyor bana. Arapça şarkıların hissiyatı çok…devamı