(@) - Raf

Soyut Dışavurumcu Bir Dostluğun Anatomisi Veyahut Yan Yana

Soyut Dışavurumcu Bir Dostluğun Anatomisi Veyahut Yan Yana isminin o tumturaklı ve bilerek uzatılmış ironisinden de anlaşılacağı üzere, sadece bir zengin adam-fakir adam hikayesi değil, Türk sinemasının bilinçaltında yatan iki devasa fay hattının; yani Akademik Ciddiyet ile Mahalle Absürdizminin IMAX…devamıSoyut Dışavurumcu Bir Dostluğun Anatomisi Veyahut Yan Yana isminin o tumturaklı ve bilerek uzatılmış ironisinden de anlaşılacağı üzere, sadece bir zengin adam-fakir adam hikayesi değil, Türk sinemasının bilinçaltında yatan iki devasa fay hattının; yani Akademik Ciddiyet ile Mahalle Absürdizminin IMAX boyutlarında kafa kafaya çarpışmasıdır! Film, Fransız sinemasının o naif sınıf çatışmasını alıp, bizim coğrafyanın filtresiz gerçekliğine öyle bir oturtuyor ki, ortaya çıkan eser bir adaptasyon olmaktan çıkıp sosyolojik bir manifesto haline geliyor. Bir yanda Haluk Bilginer’in canlandırdığı Refik karakteri var; bu adam sadece felçli bir aristokrat değil, o adeta Türk aydınının, o fildişi kulelere hapsolmuş, bedeni yüksek kültür ile kilitlenmiş ama ruhu sıkışmış trajik heykelidir. Diğer yanda ise Feyyaz Yiğit’in hayat verdiği Ferruh; kaosun, plansızlığın, hallederiz abiciliğin ve anlamsızlığın ete kemiğe bürünmüş hali, adeta yürüyen bir dadaizm sergisi! Felsefi olarak bakarsak, Refik ve Ferruh’un ilişkisi Hegelci bir diyalektiğin kanlı canlı örneğidir; Refik Tezdir (Düzen, Kural, Trajedi), Ferruh Antitezdir (Kaos, Doğaçlama, Komedi). Bu ikisinin çarpışmasından doğan Sentez ise filmin ta kendisi: Yaşamak! Film bize, hayatın anlamının Refik’in dinlediği o ağır klasik müziklerde değil, Ferruh’un o müzikle dalga geçerken yaptığı tuhaf dansta saklı olduğunu, ciddiyetin aslında bir savunma mekanizması, mizahın ise en büyük saldırı silahı olduğunu haykırıyor. Ferruh, Refik’e acıyarak bakmıyor ki Levinasçı etikte en büyük hakaret acımaktır aksine ona eşit bir saçmalıkla yaklaşıyor ve işte tam bu noktada o steril, kokusuz malikane, birdenbire yaşayan, nefes alan, terleyen bir sirke dönüşüyor. Sosyolojik açıdan film, Türkiye’deki sınıfsal geçirgenliğin o tuhaf doğasını masaya yatırıyor; Batı’da bu iki karakter asla yan yana gelemezken, bizim kültürümüzde samimiyet denen o sihirli anahtarın, en kalın çelik kapıları bile nasıl açtığını, statülerin nasıl buharlaştığını görüyoruz. Haluk Bilginer’in Shakespearean derinliğiyle Feyyaz Yiğit’in Gibi evreninden getirdiği o boşluğun felsefesi çarpıştığında, seyirci olarak şunu idrak ediyoruz: İnsan, en nihayetinde, yanında saçmalayabildiği kişinin yanında özgürdür. Refik’in tekerlekli sandalyesini bir yarış arabasına, o hüzünlü bakışlarını ise bir kahkaha tufanına dönüştüren şey, Ferruh’un hayatı ciddiye almama ilgeliğidir. Sonuç olarak bu film; modern insanın yalnızlığına, bedensel veya ruhsal felçlerine karşı yazılmış en neşeli reçete, en gürültülü başkaldırı ve anlam arama, anı yaşa diyen devasa, enerjik, durdurulamaz bir yaşam övgüsüdür!

bnbukydndegilim 3 months ago

Sokak Kedisi Bob

Roger Spottiswoode

34 Gönderi

Sokak Kedisi Bob, ilk bakışta sevimli bir kedi ve sahibi hikayesi gibi dursa da, aslında varoluşsal bir direnişin ve öteki ile kurulan bağın en saf, en ciğerden gelen manifestosudur! Film, James'in uyuşturucu batağında kaybolmuş, toplumun görünmez kıldığı bir hayaletten, Bob…devamı

bnbukydndegilim 3 months ago

Jasmine

Cem Özüduru

16 Gönderi

Daha ilk saniyesinden ne olduğunu belli eden, iyi niyetli ama darmadağınık bir yapım. Açılış sahnesinden itibaren yönetmen sanki bakın burada hayatın içinden sahneler var demek istiyor ama ortaya çıkan şey sinema dili değil, kontrolsüz bir amatörlük hissi. Kamera elde kullanılıyor…devamıDaha ilk saniyesinden ne olduğunu belli eden, iyi niyetli ama darmadağınık bir yapım. Açılış sahnesinden itibaren yönetmen sanki bakın burada hayatın içinden sahneler var demek istiyor ama ortaya çıkan şey sinema dili değil, kontrolsüz bir amatörlük hissi. Kamera elde kullanılıyor fakat estetik bir tercih gibi durmuyor; daha çok kameraman bir yere yetişmeye çalışırken düşecekmiş gibi titriyor. Işık kullanımı desen tamamen başına buyruk. Bazı sahnelerde karakterin yüzü karanlığa gömülüyor, bazılarında ise ışık merceği kesiyor. ‘Doğal ışık’ diye açıklanmaya çalışılsa bile ekranda görünen şey doğal değil, sadece özensiz. Plan sekanslar bolca kullanılmış, evet. Ama Hollywood’da olduğu gibi teknik beceri göstermek yerine burada sadece sürenin dolması için çekilmiş hissi veriyor. Bir karakter iki dakika boyunca çay karıştırıyor, kamera da ona bakıyor ve sahne böylece “sanatsal” diye satılmaya çalışılıyor. Oysa bu tam anlamıyla ritmi yavaşlatan, sıkıcılaştıran bir boşluk. Kurgusal bir amaç yok; sadece bir şey olsun da boş durmasın mantığı. Oyunculuklar ise dizinin belki de en zayıf noktası. Başrol Jasmine’in duygusal derinliği olması gerekirken ortada sadece boş bakışlar ve ezberlenmiş gibi duran replikler var. Minimal oyunculukla ruhsuz oyunculuk arasındaki fark tam olarak burada ortaya çıkıyor. Partneri ise sürekli yapay bir telaş içerisinde; iki karakter arasında kimya yok, enerji yok, gerçeklik yok. Yan kadro ise tamamen kopuk. Sanki eve arkadaşları çağırmışlar, “hadi siz de iki replik okuyun” demişler gibi duruyor. Sahneye girdikleri anda izleyici gerçeklikten çıkıyor çünkü hiçbirinin varlığı dramatik yapıya hizmet etmiyor. Dizinin en tartışmalı ve en zorlama tarafı ise gereksiz yere sıkıştırılmış cinsel sahneler. Hiçbiri hikâyeyi ilerletmiyor, karakteri derinleştirmiyor, sahnenin duygusunu taşımıyor. Yalnızca sırf konuşulmak için eklenmiş hissi veriyor. Üstelik oyuncular arasında kimya olmadığı için bu sahneler doğal olmaktan çıkıp yapay, rahatsız edici ve tamamen amaçsız bir görüntüye dönüşüyor. Dramatik ton dağınık olduğu için bu sahneler sadece anlatıyı bölüyor. Hiçbir duygusal karşılığı olmayan, ‘cesur’ değil, yalnızca çaresizce dikkat çekmeye çalışan sekanslar. Sonuç olarak Jasmine, ne sanat yapabiliyor ne drama, ne romantizm kurabiliyor ne de psikolojik derinlik sunabiliyor. Kimliksiz, ritimsiz, kopuk bir iş. Kamera kararsız, ışık özensiz, oyunculuk ruhsuz, mekanlar ruhsuz, müzik alakasız. Üstüne amaca hizmet etmeyen cinsel sahneler eklenince dizi tamamen dağınık bir kolaj hâline geliyor. Gerçek hayatın içinden olmak isterken hayattan kopuyor; derin görünmek isterken yüzeysel kalıyor; cesur olmaya çalışırken sadece çaresiz bir görüntü veriyor. Kısacası Jasmine, iyi niyetle yola çıkmış ama her adımda yanlış yönde ilerlemiş ve geriye sadece izleyicide sabır testine dönüşen kötü bir deneyim bırakmış bir yapım.

bnbukydndegilim 7 months ago

The Last of Us

Neil Druckmann

146 Gönderi

The Last of Us televizyona uyarlanmış haliyle aslında şunu kanıtlıyor: iyi bir oyun hikayesi zaten başlı başına sinematikmiş. 2013’te çıkan PlayStation oyunu, Joel ve Ellie’nin yolculuğunu anlatırken oyuncuların kalbini kırıp gözlerini yaşartmıştı HBO uyarlaması ise aynı hikâyeyi ekranlara taşıyarak oyundan…devamıThe Last of Us televizyona uyarlanmış haliyle aslında şunu kanıtlıyor: iyi bir oyun hikayesi zaten başlı başına sinematikmiş. 2013’te çıkan PlayStation oyunu, Joel ve Ellie’nin yolculuğunu anlatırken oyuncuların kalbini kırıp gözlerini yaşartmıştı HBO uyarlaması ise aynı hikâyeyi ekranlara taşıyarak oyundan dizi olur mu? sorusunu tarihe gömdü. Pedro Pascal, Joel rolünde tam bir travmalı baba figürü. Kızını kaybetmiş olmanın yarattığı boşluğu doldururken Ellie’yle olan ilişkisinde hem sert, hem korumacı, hem de kırılgan yanlarını gösteriyor. Pascal’ın gözlerinde sürekli ben istemeden duygulanacağım bakışı var. Bella Ramsey ise Ellie’yi ekrana öyle güçlü ve doğal taşımış ki, oyun karakterinin replikleri neredeyse birebir kulaklarda çınlıyor. Onun sivri dili, alaycı mizahı ve aynı anda yaşadığı kırılganlık, hem oyunun fanlarını tatmin ediyor hem de diziyi ilk kez izleyenleri içine çekiyor. Dizinin en övgü alan taraflarından biri sadakati birçok sahne oyundaki kamera açılarına kadar yeniden canlandırılmış. Joel ve Ellie’nin köprü sahneleri, sessizce dolaştıkları harabe şehirler ya da gitar tınılarıyla ağır ağır ilerleyen duygusal anlar… Bunların hepsi oyuncuların kontrolünden çıkıp yönetmenin ellerinde birer tabloya dönüşmüş. Ama aynı zamanda dizi, oyunda göremediğimiz detaylara da alan açıyor. Özellikle Bill ve Frank’in hikâyesi, dizide neredeyse bağımsız bir kısa film kalitesinde sunuluyor; bu da oyunu bilenlere işte bu yüzden uyarlama değerli dedirtiyor. Mekan tasarımları ve sinematografi post-apokaliptik atmosferi şiirsel bir dille veriyor. Çürümüş apartmanlar, sarmaşıklarla kaplanmış şehirler, boş sokaklar… Bir yanda mantar enfeksiyonunun dehşeti, diğer yanda doğanın kendi düzenini geri alışı var. Kamera bazen Ellie’nin umut dolu gözlerine odaklanıyor, bazen Joel’in karanlık geçmişinin gölgesinde kalıyor. Ve tabii ki müzikler… Gustavo Santaolalla’nın oyundan aşina olunan o minimalist gitar tınıları, dizide de her sahneyi duygu bombasına çeviriyor. Bir sahnede zombiyle geriliyorsun, diğerinde iki nota duyup gözlerin doluyor. Sonuçta The Last of Us dizisi sadece bir oyun uyarlaması değil; hem oyunun ruhuna sadık kalıp hem de televizyon anlatısına yeni bir derinlik katıyor. Joel ve Ellie’nin yolculuğu sadece zombilerle değil, insanlığın kendisiyle mücadele. Oyun oynarken bir sonraki bölümde ne olacak? diye merak ediyorduk dizide ise aynı soruyu farklı bir duygusal yoğunlukla yeniden yaşıyoruz.

bnbukydndegilim 7 months ago

11.22.63

J.J. Abrams

366 Gönderi

11.22.63 James Franco’nun ben zaten hep zamanda kaybolmuş gibiyim” bakışlarını alıp JFK suikastının ortasına bırakıyor. Chris Cooper, kahvesini içerken bile abi zamanda yolculuğun kuralı budur ciddiyetinde; Sarah Gadon ise 60’ların romantizmini öyle doğal oynuyor ki, aşk kısmı neredeyse suikastı gölgede…devamı

bnbukydndegilim 7 months ago

Var Bunlar

Giray Altinok

94 Gönderi

Var Bunlar Var açılış sahnesinden itibaren seyirciye şunu söylüyor: Bak, burada çok büyük bir şey olmayacak ama hayatın kendisi zaten sinema. Yönetmen Arif Gökdeniz Uslu elde kamerayı sallantılı şekilde kullanıyor, ışıklar bazen o kadar doğal ki karakterin yüzünü göremiyorsun ama…devamıVar Bunlar Var açılış sahnesinden itibaren seyirciye şunu söylüyor: Bak, burada çok büyük bir şey olmayacak ama hayatın kendisi zaten sinema. Yönetmen Arif Gökdeniz Uslu elde kamerayı sallantılı şekilde kullanıyor, ışıklar bazen o kadar doğal ki karakterin yüzünü göremiyorsun ama o anda öyle sıradan bir replik geliyor ki, sen de diyorsun: Acaba bu teknik kusur mu yoksa sanatsal tercih mi? Dizinin en büyük gücü, gündelik detayları dramatik bir paketle sunması. Plan sekanslar bolca kullanılıyor ama Hollywood’daki gibi teknik şov için değil; daha çok arkadaş muhabbet ederken kamerayı bırakmamış havasında. Oyuncu kadrosu ise diziyi asıl özel yapan taraf. Giray Altınok Samet rolünde hem başrol hem de senarist. Onun bakışları hep uzaklara dalıyor, sanki derin bir felsefi söz söyleyecekmiş gibi bekliyorsun ama sonra Abi çay soğumuş diyor. İşte bu kontrast dizinin mizahını oluşturuyor. Kerem Özdoğan Tufan karakterinde aynı şekilde hem senarist hem başrol. Hep bir şeyleri karıştırıyor, hayatın ortasında debeleniyor; ama seyirci onun kaosunu izlerken kendi hayatındaki küçük absürtlükleri hatırlıyor. Cansu Diktaş Altınok ise Buket olarak doğallığıyla dikkat çekiyor. Sanki sette değil de evde oturuyormuş gibi oynaması dizinin gerçeklik hissini güçlendiriyor. Burak Topaloğlu (Levent) yan karakter gibi görünüyor ama varlığıyla bizden biri hissini veriyor; onun sahneleri, seyircinin bu adamı mahallede görmüş gibiyim demesini sağlıyor. Muhammed Türkoğlu (Özgür) ve Aysima Ateşeduran (Sinem) dizinin arkadaş grubuna sıcaklık katıyor; oyunculukları öyle doğal ki, sanki gerçekten yan masada sohbet ediyorlarmış da kamera tesadüfen kayda girmiş. Daha ileride Erşan Özhim (Mete) ve Şefik Taylan (Cengiz) gibi isimler de giriyor; onların katkısı da sanki sete uğrayan misafir gibi ama bu da hayatın spontane akışına hizmet ediyor. Mekan seçimleri oldukça minimal. Kafeler, parklar, evler… Masanın üzerinde üç çay bardağı, bir sigara paketi, biraz muhabbet; ve işte bir sahne hazır. Kamera bu detaylara odaklanıyor, çünkü dizinin estetiği tam olarak gündelik hayatın içindeki küçük ayrıntılardan besleniyor. Müzikler ise hep indie, lo-fi tınılarla ilerliyor. Karakter sevgilisinden ayrılıyor ama fonda öyle enerjik bir gitar çalıyor ki, sanki bir yandan halaya girilecekmiş gibi hissediyorsun. Sonuçta Var Bunlar Var, sinematografiyle sanat filmi havası yaratırken oyuncularıyla mahallede geçen sıradan bir gün tadı veriyor. Giray Altınok’un düşünceli bakışları, Kerem Özdoğan’ın kaotik doğallığı, Cansu Diktaş Altınok’un sade gerçekçiliği ve diğer kadronun bizdenliği birleşince ortaya hem festivallerde derinlik var diye yorumlanan hem de kahvede bizim çocuklar aynısı ya dedirten bir iş çıkıyor. Ne tam sanat filmi ne tam sitcom; ikisinin arasında bir yerde, tam da hayatın kendisi gibi: dramatik, komik, absürt ve samimi.

bnbukydndegilim 7 months ago

The Rookie

Alexi Hawley

14 Gönderi

SELAMLARRR BROOKLYN NİNE NİNE SEVENLERE ALTERNATİF DİZİ ÖNERİSİ. İlk bölümde Nathan Fillion karşımıza çıkıyor, ama süper kahraman kostümü yok, kılıç yok, uzay gemisi yok… adam bildiğin 40 yaşında polis olmaya karar vermiş. Yani dizi sana ilk dakikada şunu söylüyor Kardeşim,…devamıSELAMLARRR BROOKLYN NİNE NİNE SEVENLERE ALTERNATİF DİZİ ÖNERİSİ. İlk bölümde Nathan Fillion karşımıza çıkıyor, ama süper kahraman kostümü yok, kılıç yok, uzay gemisi yok… adam bildiğin 40 yaşında polis olmaya karar vermiş. Yani dizi sana ilk dakikada şunu söylüyor Kardeşim, meslek seçmek için geç kaldığını düşünüyorsan yanılıyorsun. Hala vaktin var… ama koş biraz, çünkü suçlular beklemiyor. Sinematografi Los Angeles’ın kartpostal gibi manzaralarıyla başlıyor ama işin komiği şu Polisler genelde Hollywood filmlerinde kahraman gibi gösterilir ya, burada kameralar Nathan Fillion’ın nefes nefese kalışına zoom yapıyor. Adam kovalamaca sahnesinde koşarken senin de ciğerin daralıyor, ulan bu adam yakalayamayacak diyorsun ama yakalıyor. İşte orada dizi sana ikinci mesajı veriyor Tecrübe = kondisyon değil ama mantık fena da çalışmıyor. Mizahi tarafı mı? Bol. Çünkü bu dizide suçlular kadar komik olan bir şey varsa, o da kahramanımızın sakarlıkları. Adam eğitimde silahı çıkarıyor, yanlışlıkla el fenerini açıyor. Çete baskınına giriyor, ama bir anda pardon, ben buraya yanlış geldim bakışı atıyor. Yani dizi aslında rookie kelimesini sadece polislik için değil, hayat için de kullanıyor Hepimiz acemiyiz, sadece rezil olma seviyemiz değişiyor. Detaylar da güzel işlenmiş genç polis adayları full Instagram enerjisiyle olay yerine koşarken, Nathan Fillion karakteri sanki önce dizlerimi korumalıyım diyerek oturup nefesleniyor. İşte bu küçük farklar, diziye tat veriyor. Finale doğru işler biraz ciddileşiyor, çünkü suç şakaya gelmiyor. Ama The Rookie o dengeyi iyi tutuyor bir yandan dram, bir yandan mizah. Yani bir sahnede adamı vuruyorlar, diğer sahnede aynı karakter bu üniforma beni daha ince gösteriyor mu? diye espri yapıyor. Sonuç: The Rookie, polisiyeyi orta yaş kriziyle birleşmiş stand-up kıvamında anlatıyor. Bölüm bitince senin kafanda tek soru kalıyor Acaba ben de 40’tan sonra kariyer değiştirsem mi, yoksa nefes nefese kalmadan merdiven çıkmayı mı denesem önce?

bnbukydndegilim 8 months ago

İlk ve Son

Hakan Bonomo

140 Gönderi

İLK VE SON: Bir İlişkinin Açılıp Kapanan Sekmeleri İlk sahnede bakıyorsun, iki kişi arabada... konuşmalar yavaş, fonda belli belirsiz bir şarkı çalıyor ve sen daha bunlar sevgili mi, düşman mı demeden pat! Zaman kayıyor. Bir bakmışsın üç yıl önceye, sonra…devamıİLK VE SON: Bir İlişkinin Açılıp Kapanan Sekmeleri İlk sahnede bakıyorsun, iki kişi arabada... konuşmalar yavaş, fonda belli belirsiz bir şarkı çalıyor ve sen daha bunlar sevgili mi, düşman mı demeden pat! Zaman kayıyor. Bir bakmışsın üç yıl önceye, sonra beş ay sonraya, sonra ilk kavgalarına, sonra son sarılmalarına. Dizinin adı "İlk ve Son" ama sen bu ikisini ayırt edemiyorsun çünkü ilişki, bildiğin zamansal döngü gibi. Sanki Christopher Nolan romantik komedi yazmış ama depresyonda yazmış. sinematografi? Ah o sinematografi... 4:3 oranıyla resmen diyor ki: Sen bu diziyi geniş ekranda izlemeyi hak etmiyorsun, çünkü ilişkiler de geniş değil artık, dar. Nefes alacak yer yok. Buyur buradan yak. Kamera, karakterlere o kadar yaklaşıyor ki, Acaba araya girsem de sorunlarını çözsem mi? hissine kapılıyorsun. Yakın planlar, titreşimli kamera ve soluk pastel renkler… yani bir çifti izlerken hem göz tansiyonun yükseliyor hem de estetik algın tavana çıkıyor. Peki Mizah Nerede? Gizli. Gizli ama gerçek. Çünkü bu dizinin mizahı, bildiğin abi biz de aynısını yaşadık mızmızlanmasıyla geliyor. Mesela bir tartışma sahnesi var, Salih Bademci diyor ki: — Ben sustuğum zaman da konuşuyorum aslında. Ve sen o an, eski sevgiline attığın 142 tane mesajın neden yazıldığını hatırlıyorsun. Bu dizide mizah, kahkaha değil. Bu dizide mizah, lan harbiden biz niye böyleyiz? tokadıyla geliyor. İlişkiyi izliyorsun, önce gülüyorsun, sonra dur dur bu benim hayatım diyip sesi kısıyorsun, sonra açıyorsun, çünkü bağımlılık. Detaylar mı? Ulan Detaylar! Evdeki sandalye açıları bile karakterlerin ruh halini anlatıyor. Salih Bademci’nin oturduğu yer hep biraz eksik ışıklı, Özge Özpirinçci’nin bakışı ise sanki bi cümle daha kurarsan kalp krizi geçiririm seviyesinde. Dizi o kadar gerçek ki, araya girip Bakın bence biraz ayrı kalmanız size iyi gelir demek istiyorsun. Finale doğru? Zaman çizgileri iyice kırılıyor, sahneler üst üste biniyor ve artık neyin ilk neyin son olduğunu sen bile çözemiyorsun. Ki zaten dizi sana şunu diyor: > İlk ve son diye bir şey yok. İlişkiler sadece orta sahada top çeviriyor. Sonuç? İlk ve Son, bir aşk hikayesini değil, bir ilişkiyi izleyicinin üzerine çökerterek anlatıyor. Sevgilinle izlersen tartışırsın. Eski sevgilini hatırlarsan yazmazsın. Çünkü bu dizi terapi gibi ama faturasız. Bittiğinde tek düşündüğün şey şu Acaba biz nerde hata yaptık? Cevap geliyor: Zamanlamada.

bnbukydndegilim 8 months ago

Titanik

James Cameron

325 Gönderi

Titanik, sinema tarihinde yalnızca bir felaket filmi değil, aynı zamanda insanlığın kibirle örülmüş hikayesine atılmış devasa bir dipnot. James Cameron’un yönetmen koltuğunda oturduğu bu 3 saatlik görsel şölen, okyanusun ortasında yükselen bir gemiyi ve onun içinde filizlenen bir aşkı anlatırken,…devamıTitanik, sinema tarihinde yalnızca bir felaket filmi değil, aynı zamanda insanlığın kibirle örülmüş hikayesine atılmış devasa bir dipnot. James Cameron’un yönetmen koltuğunda oturduğu bu 3 saatlik görsel şölen, okyanusun ortasında yükselen bir gemiyi ve onun içinde filizlenen bir aşkı anlatırken, aslında arka planda çok daha sert bir gerçeği fısıldıyor. Hayatın en lüks gemisi bile batabilir. Film daha ilk sahnesinden itibaren bir zaman kapsülü açıyormuş hissi yaratıyor; seyirci olarak 1912’ye, katı sınıf ayrımlarının ve batmaz özgüveninin hüküm sürdüğü bir dünyaya adım atıyorsun. Kameralar, geminin alt katlarındaki daracık koridorlardan üst salonlardaki ihtişamlı balo alanlarına doğru süzülürken izleyiciye iki ayrı evren sunuyor biri hayatta kalma mücadelesi veren gölgeler diyarı, diğeri ise şampanyaların patladığı sahte bir cennet. O geçişler öyle doğal ve bir o kadar rahatsız edici ki, filmin en büyük gerilimi bile buzdağından önce bu sosyal uçurumdan geliyor. Rose ve Jack’in aşkı bu uçuruma atılan bir halat gibi, izleyiciye umutla çaresizliğin iç içe geçtiği o tuhaf hisleri yaşatıyor. Müzikler bu atmosferi adeta bir karakter gibi tamamlıyor. Celine Dion’un zamansız melodisi duyulduğu anda izleyici, henüz hiçbir trajedi yaşanmamışken bile burnunun direği sızlar. Bu, Cameron’un yönetmenlik maharetiyle birleşince her sahneye sızan bir öngörü hissi yaratıyor. Seyirci biliyor bu mutluluk uzun sürmeyecek. Ve o beklenen an geldiğinde, Titanik’in devasa gövdesi karanlık okyanusun soğuk kollarına teslim olurken, ekranın her köşesi bir resital gibi işliyor. Burada bile Cameron’un estetiğe olan takıntısı kendini belli ediyor; yavaş çekim, titreyen ışıklar, suyla dolan koridorlar… Hepsi hem şiirsel hem de dehşet verici. Titanik’in alt metni ise buz gibi bir tokat: Kibirle örülen sistemler, sınıf ayrımları ve biz batmayız özgüveni, doğa karşısında bir çocuğun savunmasızlığına dönüşüyor. Rose’un hayatta kalma hikâyesi yalnızca kişisel bir kurtuluş değil, aynı zamanda devasa bir kolektif çöküşün de simgesi. Jack’in kaderi ise hem izleyicinin kalbine saplanan bir hançer hem de filmin ikonik tartışmasını doğuran o meşhur tahta parçasıyla ölümsüzleşiyor. Sonuçta Titanik, aşkın, kaybın ve insan doğasının zaaflarının birbirine karıştığı bir destan. Sinema öğrencisi gözünden bakarsak; film, kadraj estetiğiyle bir tablo, ses tasarımıyla bir ağıt ve alt metniyle bir eleştiri manifestosu. Ama izleyici olarak baktığında aklında hep şu soru kalıyor. O tahtada gerçekten iki kişi sığar mıydı?

bnbukydndegilim 8 months ago

Son Durak: Kan Bağı

Zach Lipovsky

50 Gönderi

SON DURAK. İlk film uçakta başladı ve daha o patlamayla izleyiciye şunu öğretti Erteleme abi… ölüm Google Takvim gibi çalışıyor. İkinci film otobanda kütükler saçtı o sahneden sonra tüm dünyada tırların arkasında duran insanlar Önce sen geç abla moduna girdi.…devamı