bnbukydndegilim (@bnbukydndegilim)

Dan Levy ve Rachel Sennott'un zihninden fırlayan bu Netflix dizisi, sadece sıradan bir suç komedisi değil; aynı zamanda insanın kendi kazdığı kuyuya ne kadar zarif (ve komik) bir şekilde düşebileceğinin de kanıtı. Rahip kıyafetleri içindeki Nicky (Dan Levy), sivri dilli…devamıDan Levy ve Rachel Sennott'un zihninden fırlayan bu Netflix dizisi, sadece sıradan bir suç komedisi değil; aynı zamanda insanın kendi kazdığı kuyuya ne kadar zarif (ve komik) bir şekilde düşebileceğinin de kanıtı. Rahip kıyafetleri içindeki Nicky (Dan Levy), sivri dilli kız kardeşi Morgan (Taylor Ortega), baskıcı anneleri Linda (efsanevi Laurie Metcalf) ve dizide harika bir performans sergileyen Boran Kuzum ile bu yapım; felsefi buhranları, edebi arketipleri ve sinematografik tezatları tek bir potada, üstelik kahkaha attırarak eritiyor. Felsefi boyutuna baktığımızda dizi, "kötü kararların absürtlüğü" ve "ahlaki esneklik" üzerine inanılmaz eğlenceli bir varoluşsal kriz sunuyor. Gizli bir aşk yaşayan bir rahibin ve onun hırsızlığa meyilli kız kardeşinin, ölmek üzere olan büyükannelerine ("nonna") sahte zannettikleri ama aslında gerçek olan bir elmas kolyeyi çalmak gibi son derece "masum" bir niyetle yola çıkıp organize suç örgütlerinin hedefine oturması, harika bir ironi barındırıyor. Dizi bize hayatın o büyük sorularını ("İyilik nedir?", "Kötülük nedir?", "Hayatta kalmak için ne kadar yalan söyleyebilirsiniz?") karakterlerin birbirlerine laf soktuğu panik anlarında gizlice soruyor. Klasik ahlak felsefesi, Nicky'nin rahip yakalığı ve mafya kurşunları arasında adeta bir durum komedisine dönüşüyor. Karakterlerimiz kelimenin tam anlamıyla başarısız olarak zirveye, ya da daha doğrusu belanın tam merkezine tırmanıyorlar. Edebi açıdan değerlendirdiğimizde ise *Big Mistakes*, klasik "işlevsiz aile" (dysfunctional family) arketipini alıp modern ve tempolu bir suç destanına çeviriyor. Metin; kardeş rekabetinin, ebeveyn beklentilerinin ve o bitmek bilmeyen çocukluk travmalarının yeraltı dünyasının tehlikeleriyle nasıl iç içe geçebileceğini zekice işliyor. Aile içi diyaloglar o kadar keskin ve gerçekçi ki, mafyadan kaçarken bile annelerinin belediye başkanı olma hayallerine veya saçma sapan bir talebine cevap vermek zorunda kalan kardeşlerin dinamiği, edebi metni bir tiyatro oyunu kadar doyurucu kılıyor. Karakterlerin yolculuğu klasik trajikomedi yapısını takip etse de, trajedi kısmı yerini sürekli bir "rezil olma" hissine bırakıyor. Dan Levy'nin o meşhur sivri zekalı kaleminden çıkan diyaloglar, yetişkin kardeşlerin bir araya geldiklerinde anında çocukluklarındaki o huysuz ve bencil hallerine dönmelerini (psikolojik gerilemeyi) edebi bir şölene dönüştürüyor. Sinematografik ve görsel olarak dizi, sıradanlığın ve yüksek tansiyonlu suç dünyasının muazzam bir tezatından besleniyor. afişte de gördüğümüz gibi; Nicky'nin o ciddi, uhrevi yeşil rahip cübbesiyle bir suç geriliminin ortasında şaşkın ve endişeli bir şekilde etrafa bakması, dizinin görsel mizah tonunu anında belirliyor. Yönetmenlik, New Jersey'nin sıradan küçük kasaba estetiğini, kilisenin veya hırdavat dükkanının donuk, tanıdık ışıklarını, bir anda mafya filmlerinin o karanlık, gölgeli ve gerilimli renk paletiyle çarpıştırıyor. Kameranın panik anlarında karakterlerin yüzündeki o "Biz az önce ne yaptık?" ifadesini dondurma ve yakalama şekli, görsel dili inanılmaz dinamik kılıyor. Dizi, hem bir aile sitcom'unun o tanıdık sıcaklığını hem de bir suç filminin tekinsizliğini aynı kadrajda, karakterlerin o tatlı çaresizliği üzerinden yansıtmayı harika başarıyor. Kısacası *Big Mistakes*, adının aksine son dönemin en "doğru" ve eğlenceli işlerinden biri. Hayatın ne kadar kontrolden çıkabileceğini, ailenizin sizi hem delirtip hem de bir şekilde nasıl hayatta tutabileceğini anlatan; felsefesiyle düşündüren, edebi dokusuyla doyuran ve sinematografisiyle göz dolduran şahane bir komedi.

bnbukydndegilim 1 month ago

The Mentalist

Bruno Heller

86 Gönderi

Bir Hakikat Cambazının Melankolisi: The Mentalist Üzerine Bir Çözümleme The Mentalist, ilk bakışta bir suç draması zırhına bürünmüş gibi görünse de aslında rasyonalitenin bittiği, sezginin ve insan ruhunun karanlık dehlizlerinin başladığı noktada duran bir modern zaman trajedisidir. Dizi, her bir…devamıBir Hakikat Cambazının Melankolisi: The Mentalist Üzerine Bir Çözümleme The Mentalist, ilk bakışta bir suç draması zırhına bürünmüş gibi görünse de aslında rasyonalitenin bittiği, sezginin ve insan ruhunun karanlık dehlizlerinin başladığı noktada duran bir modern zaman trajedisidir. Dizi, her bir vakayı sadece birer bilmece olarak değil, insan doğasının o çok katmanlı, riyakar ve kırılgan yapısını soyan birer cerrahi operasyon gibi önümüze koyar. Modern toplumun "düzen" ve "adalet" olarak tanımladığı o mekanik çarklar, dizinin evreninde sadece bir fondur; asıl fırtına, o steril polis koridorlarının ötesinde, insan zihninin manipülasyona açık, gölgeli köşelerinde kopmaktadır. Hikaye, bir intikam arayışından ziyade, bir günah çıkarma ve "görme" eylemidir. Her bölüm, toplumun nezaket ve yasalar arkasına gizlediği o yapay sükunete indirilen entelektüel bir tokat gibidir. Adaletin sağlandığı her an, aslında sistemin zaferi değil, insan ruhunun o kontrol edilemez, bazen de karanlık derinliklerinin birer tezahürüdür. Sinemanın o naif ama keskin diliyle fısıldadığı şey şudur: Gerçek suç, sadece yasaların çiğnenmesi değil, insanın kendi içindeki o kadim karanlığı reddetmesidir. Patrick Jane: Üç Parçalı Takım Elbiseli Bir Shakespeareyen Trajedi Patrick Jane karakteri, sadece bir danışman veya dahi bir gözlemci değil; kendi yarattığı o kibrin enkazı altında kalmış, şimdi ise o enkazdan çıkardığı her bir parçayı başkalarının maskelerini düşürmek için kullanan bir "modern zaman soytarısıdır." Ancak buradaki soytarılık, Shakespeareyen anlamda hakikati kralın yüzüne çarpabilen yegane figür olmasından gelir. Zırh Olarak Tebessüm ve Maske Olarak Akıl Jane’in üzerindeki o hiç çıkarmadığı üç parçalı takımı ve yüzündeki o muzip tebessüm, aslında ruhundaki o devasa boşluğu gizleyen estetik bir kalkandır. O, nörolojik bir fırtınanın ortasında değil, etik bir kıyametin tam merkezindedir. "Medyum" olduğu yıllarda insan umudunu sömüren bir tacirken, ailesini kaybettiği o kırılma anıyla birlikte, kendi yalanının kurbanı olmuş bir trajedinin başrolüne dönüşmüştür. Manipülasyonun Şiirselliği Onun her bir manipülasyonu, aslında karşısındakinin sahteliğine tutulmuş bir aynadır. İnsanların "normal" görünmek adına takındıkları o sosyal persona, Jane’in bakışlarında saniyeler içinde paramparça olur. O, bir detektiften ziyade bir ruh çözümleyicisidir. Onun için suçlu, sadece elinde silah tutan değil; hırsı, kıskançlığı veya korkusuyla kendi içindeki o steril fanusu patlatan kişidir. Kendi Karmaşasının Sancağı Jane’in en büyük gücü ve aynı zamanda en ağır yükü, her şeyi görüyor olmasıdır. Bu "görme" hali, onu toplumun kilitli yargılarından azat ederken, aynı zamanda kendi yasının soğuk hücresine hapseder. O, gerçek hürriyeti yasaların onayında değil, Red John’un o kanlı gölgesiyle yüzleştiği o tekinsiz boşlukta arar. Patrick Jane, modern dünyanın rasyonel kalıplarına sığmayan, acısını bir zekaya, zekasını ise bir sanata dönüştüren, sarsıntılı ama vakur bir ruhun sinematografik şiiridir.

bnbukydndegilim 1 month ago

Masumiyet Müzesi

Zeynep Gunay Tan

155 Gönderi

Nostaljinin, geçmişin çürüyen cesedine sıkılmış pahalı bir parfümden ibaret olduğu o boğucu atmosferde, insan ruhunun en bencil ve en karanlık dehlizlerini "aşk" kisvesi altında pazarlayan Masumiyet Müzesi; yüzeyde epik bir sevda destanı gibi görünse de, derinlerinde ataerkil kibrin, mülkiyetçi saplantının…devamıNostaljinin, geçmişin çürüyen cesedine sıkılmış pahalı bir parfümden ibaret olduğu o boğucu atmosferde, insan ruhunun en bencil ve en karanlık dehlizlerini "aşk" kisvesi altında pazarlayan Masumiyet Müzesi; yüzeyde epik bir sevda destanı gibi görünse de, derinlerinde ataerkil kibrin, mülkiyetçi saplantının ve gönüllü kurbanlığın zehirli bir manifestosudur. Bu yapım, sevmenin yaşatmak değil dondurmak; bir varlığa yoldaşlık etmek değil, onu bir vitrin mankenine indirgemek olduğuna inanan hastalıklı bir zihniyet ile bu nesneleşmeyi sessizce kabul eden marazi bir eylemsizliğin trajik çarpışmasıdır. Hikayenin kalbindeki o sözde yaralı aşık, Kemal; aslında varoluşsal boşluğunu bir başkasının hayat enerjisini sömürerek doldurmaya çalışan, 70'ler İstanbul'unun o sahte ve ikiyüzlü burjuva salonlarında yetişmiş bir duygu vampiridir. Onun Füsun'a duyduğu şey, iki ruhun eşit ve özgürce ettiği bir dans değil; ayrıcalıklı bir erkeğin, kendinden alt sınıftaki genç ve tecrübesiz bir kadını kendi hezeyanlarına meze yapmasıdır. Kemal'in sergilediği her bir "fedakarlık" ve topladığı her bir obje, aslında Füsun'un boynuna doladığı o görünmez zincirin yeni bir halkasıdır. Binlerce izmarit, tokalar, küpeler ve bilet bilet biriktirilen bir geçmiş... Dizi, bu fetişist objeleri kutsal birer emanet gibi sunarak izleyiciyi devasa bir illüzyona ortak etmeye çalışır. Oysa bu eylem, anıları yaşatmak değil; yaşayan, nefes alan, değişen bir insanı mecazi anlamda öldürüp, içini samanla doldurarak bir cam fanusta sergileme arzusunun en hastalıklı halidir. Kemal karakterinin trajedisi, sevgiyi ancak kontrol edilebilir, sessiz ve itiraz edemez nesneler üzerinden deneyimleyebilme acizliğinde yatar. Ancak bu karanlık tabloda faturayı yalnızca Kemal’in hastalıklı tahakkümüne kesmek, hikayenin batınında yatan o zehirli suç ortaklığını gözden kaçırmak demektir. Zira Kemal ne kadar narsisistik bir müstebit ise, Füsun da kendi inşasına tuğla taşıyan, o havasız müzenin vitrinine kendi ayaklarıyla yürüyen trajik bir eylemsizlik abidesidir. O, eril bakışın merceğinden süzülüp estetik bir arzu nesnesine dönüşmeyi, sancılı bir özgürleşme mücadelesine yeğler. Füsun’un o çok yüceltilen "naifliği", aslında varoluşsal bir tembelliğin ve derin bir kötü niyetin ekrana yansımasıdır. Bir özne olmanın getirdiği o ağır sorumluluğu yüklenmek yerine, burjuva bir erkeğin hayatındaki "en değerli eşya" olma konforuna sığınır. Ekranda izlediğimiz o buğulu ve melankolik bakışlar, kaderine isyan eden bir ruhun değil; izlenmekten, arzulanmaktan ve uğruna harabeye dönülmesinden gizli bir haz duyan pasifliğin dışavurumudur. İsyanı eksiktir, öfkesi kof, kaçışları ise daima Kemal’in onu bulabileceği bir menzildedir. Bu dinamikte Füsun salt bir av değil; avcının zafiyetinden beslenen, onun deliliğini bir ayna gibi kullanarak kendi varoluşunu onaylatan sessiz bir manipülatördür. Tokalarını veya küpelerini geride bırakması, aslında avcısına kendi izini sürmesi için bırakılan ekmek kırıntılarıdır. İzlediğimiz şey bir kadının hapsolması değil, bir kadının hapishanesini içselleştirip o demir parmaklıklara sarılarak kendi benliğini yok etme tercihidir.

bnbukydndegilim 1 month ago

I Swear

Kirk Jones

30 Gönderi

Sinema perdesinin empatiyi bir neşter gibi kullandığı o nadir anlardan biri olan ve insan doğasının en kontrolsüz, en çıplak dışavurumlarını merkeze alan bu yapım; bir gencin sosyal hayata tutunma çabası gibi görünse de, batınında bedenin zihne karşı giriştiği o bitmek…devamı

bnbukydndegilim 1 month ago

Zindan Adası

Martin Scorsese

433 Gönderi

İkinci Dünya Savaşı’nın kanlı mirasının ve Soğuk Savaş paranoyasının gölgesinde, sinema tarihine Zindan Adası adıyla kazınan ve delilik ile dâhilik arasındaki o ince çizginin sinematografik bir teze dönüştürüldüğü bu Martin Scorsese eseri; zahirde fırtınalı bir adada geçen sıradan bir neo-noir…devamıİkinci Dünya Savaşı’nın kanlı mirasının ve Soğuk Savaş paranoyasının gölgesinde, sinema tarihine Zindan Adası adıyla kazınan ve delilik ile dâhilik arasındaki o ince çizginin sinematografik bir teze dönüştürüldüğü bu Martin Scorsese eseri; zahirde fırtınalı bir adada geçen sıradan bir neo-noir polisiye gibi dursa da, batınında insan zihninin karanlık dehlizlerini, travmanın inkar ile kurduğu o devasa savunma mekanizmasını gerilim efektleri arasına gizleyerek anlatan bir nevi modern Oidipus tragedyasıdır. Leonardo DiCaprio’nun hayat verdiği Teddy Daniels karakteri, sadece kayıp bir hastayı arayan bir federal mareşal değil; o steril, o katı kurallarla boğulmuş ve rasyonalitenin kalesine hapsedilmiş Ashecliffe Hastanesi'ne kendi iç dünyasının fırtınalarından kopup gelen, ıslak trençkotu ve bitmek bilmeyen migren ağrılarıyla gerçeği altüst eden trajik bir yıkım enerjisidir. Ben Kingsley üstadımızın canlandırdığı Dr. Cawley'nin o vakur, o sarsılmaz ve bir o kadar da ürkütücü derecede şefkatli duruşu, aslında modern psikiyatrinin ve otoritenin Tanrısal kibrini temsil ederken; Teddy’nin inkarla örülü hezeyanları karşısında kurduğu muazzam tiyatroyu izlemek, insan ruhunun acı gerçeklerden kaçmak için ne kadar devasa bir labirent inşa edebileceğinin kanıtıdır. Ve tabii ki o adanın gizli efendisi, sadakati analitik bir zekayla harmanlayan Mark Ruffalo'nun canlandırdığı Chuck Aule... O, sıradan bir ortaktan ziyade, Antik Yunan tiyatrolarındaki koro gibidir; her mimiğini gediğine oturtan, Teddy'nin absürt sanrılarının içinde bir gölge gibi dolanarak gerçeğin tohumlarını o sakin bakışlarının altından fısıldayan bir gözlemcidir. Michelle Williams'ın hayat verdiği Dolores karakteri ise, safi vicdan azabının, bastırılmış cinnetin ve insanın kendinden kaçamayacağının küllerinden doğan bir alegorisi olarak alevler içinde karşımıza çıkar. Hülasa bu film bize; rütbenin, silahın veya aklı başında görünmenin, vicdanın mahkemesinden beraat etmeye yetmeyeceğini; asıl esaretin parmaklıklar ardında değil, bizzat zihnimizin kendi kendine ördüğü o kilitli C koğuşunda saklı olduğunu, biraz abartılı fırtınalar ve bolca halüsinasyon eşliğinde öğreten, psikolojik damarlarımıza basan karanlık bir zihin tiyatrosudur.

bnbukydndegilim 2 months ago

Selamlar Raf topluluğu! Radyo, Televizyon ve Sinema bölümü son sınıf öğrencisiyim ve şu an bitirme tezim üzerinde çalışıyorum. Tezimin başlığı: "Ekranda Zamanın Bölünmesi: TV Dizilerinde Süre Uzamasının 'Mekansızlaşma' ve Anlatı Estetiği Üzerine Etkisi". Biliyorsunuz, ana akım Türk dizileri artık 150-180…devamı

bnbukydndegilim 2 months ago

Dadı

Günay Köker

5 Gönderi

Favori dizim… Milenyumun şafağında, Türk televizyon tarihine Dadı adıyla kazınan ve Amerikan rüyası The Nanny’nin yerli ve milli bir sosyolojik teze dönüştürüldüğü bu eser; zahirde şen şakrak bir sit-com gibi dursa da, batınında Türkiye’nin o dönemki sınıf çatışmalarını, varoş kültürü…devamı

bnbukydndegilim 2 months ago

Fringe

J.J. Abrams

137 Gönderi

Spoiler içeriyor J.J. Abrams, Alex Kurtzman ve Roberto Orci’den oluşan o mahşerin üç atlısının bizlere bahşettiği, bilim kurgu kisvesi altına saklanmış bu devasa aile dramı; yani Fringe, televizyon tarihinin gördüğü en sofistike, en kafa yakan ve aynı zamanda en ciğer dağlayan laboratuvar…devamıJ.J. Abrams, Alex Kurtzman ve Roberto Orci’den oluşan o mahşerin üç atlısının bizlere bahşettiği, bilim kurgu kisvesi altına saklanmış bu devasa aile dramı; yani Fringe, televizyon tarihinin gördüğü en sofistike, en kafa yakan ve aynı zamanda en ciğer dağlayan laboratuvar deneyidir. Zahirde FBI ajanı, çılgın bilim adamı ve onun dolandırıcı oğlu dünyayı kurtarıyor gibi dursa da, batınında bu dizi; bilimin sınırlarını zorlamanın, Tanrıcılık oynamanın bedelini ve bir babanın evladı için kainatı nasıl yırtıp atabileceğini anlatan modern bir Prometheus destanıdır. X-Files’ın mirasını alıp, üzerine kuantum fiziği, paralel evren teorileri ve bolca LSD serpiştirerek, bizlere varoluşsal sancılarla dolu bir bilim şöleni sunar. Meseleyi biraz daha derinlemesine, laboratuvarın o nemli ve eter kokulu havasını soluyarak analiz edelim: Evvela, bu hikayenin merkezindeki Walter Bishop karakteri... John Noble abimizin o muazzam oyunculuğuyla hayat bulan Walter, sadece bir "çılgın profesör" değildir; o, pişmanlığın ve kefaretin ete kemiğe bürünmüş halidir. Adam bir yandan laboratuvarın ortasında beslediği ineği Gene ile dertleşip meyan kökü yerken, diğer yandan beyninin kıvrımlarında evrenler arası kapılar açar. Walter bize şunu öğretir: Deha ile delilik arasındaki çizgi, aslında bir pamuk ipliğinden farksızdır. Adamın trajedisi o kadar büyüktür ki, oğlunu (Peter) kurtarmak uğruna kainatın dengesini bozmuş, iki evreni birbirine çarptırmıştır. Bu, "Sevdiklerimiz için ne kadar ileri gideriz?" sorusunun, fizik kurallarını ihlal eden en radikal cevabıdır. Walter’ın o çocuksu masumiyeti ile geçmişte işlediği o korkunç bilimsel günahlar arasındaki tezat, izleyiciyi sürekli bir ahlaki ikileme sürükler. Sonra o meşhur Paralel Evren mevzusu... Dizi bize sadece başka bir dünya var demez; başka bir SEN var ve o sen, sandığın kadar iyi biri olmayabilir diyerek suratımıza tokat gibi bir ayna tutar. "Walternate" (Öteki Walter) karakteri üzerinden, şartlar değiştiğinde, kaybettiğimizde veya kazandığımızda nasıl bambaşka birine dönüşebileceğimizi, iyilik ve kötülüğün mutlak olmadığını, tamamen perspektif meselesi olduğunu gösterir. O diğer evrendeki "bizler", aslında içimizdeki potansiyel canavarların veya kahramanların birer yansımasıdır. Ve tabii ki Peter ile Olivia... Bu ikilinin hikayesi, zamanın ve mekanın ötesine geçen, hafızalar silinse de, evrenler değişse de ruhların birbirini tanıdığı o kadim "ruh eşi" kavramının bilimsel ispatı gibidir. Aşkın sadece kimyasal bir reaksiyon olmadığını, bilakis kuantum dolanıklığı gibi birbirine bağlı iki parçacığın kaderi olduğunu anlatır bize. Hülasa güzel kardeşim; Fringe, bilimin soğuk ve rasyonel dünyasında, sevgi denilen o açıklanamayan değişkenin, tüm denklemleri nasıl altüst ettiğinin hikayesidir. Gözlemciler (The Observers) gibi duygudan yoksun, sadece mantıkla hareket eden varlıkların bile, insan iradesi ve fedakarlığı karşısında nasıl şaşkına döndüğünü izleriz. Bize şu hakikati fısıldar: Kainatta her şey mümkündür, imkansız sadece bir olasılıktır ama günü kurtaran formül ne korteksiphan ne de bir makinedir; günü kurtaran, bir babanın oğluna duyduğu o kusurlu, o bencil ama bir o kadar da saf sevgidir

bnbukydndegilim 2 months ago

Bir Erkek 10 Günde Nasıl Kaybedilir?

Donald Petrie

134 Gönderi

Donald Petrie’nin yönetmen koltuğunda oturduğu bu Bir Erkek 10 Günde Nasıl Kaybedilir? eseri, zahirde pazar sabahı izlenecek tatlı bir romantik komedi gibi dursa da, batınında modern ilişkilerin nasıl bir stratejik harp sahasına döndüğünü, aşkın nasıl bir iddia kuponuna indirgendiğini yüzümüze…devamı

bnbukydndegilim 3 months ago

Zamanda Aşk

Richard Curtis

162 Gönderi

Richard Curtis abimizin Zamanda Aşk diyerek önümüze koyduğu, lakin Zamanda Hayat Dersleri diye okutulması gereken bu şaheser; dışarıdan bakınca oğlan kızı kapar, mutlu sonla biter tadında bir romantik komedi gibi dursa da, aslında varoluşsal bir kabulleniş manifestosudur. Domhnall Gleeson kardeşimizi,…devamı