(@) - Raf

Spoiler içeriyor Narcos, Kolombiya'da hüküm süren Pablo Escobar ve Cali Kartelinin uyuşturucu baronluğu yaptıkları dönemleri ve çökertilme süreçlerini anlatan yarı belgesel formatında bir suç dizisi. İlk iki sezon Pablo Escobar'a, 3. sezon Cali'ye ayrılmış. Genel anlamda hikayeyi işleme şeklini ve diziyi beğendim.…devamıNarcos, Kolombiya'da hüküm süren Pablo Escobar ve Cali Kartelinin uyuşturucu baronluğu yaptıkları dönemleri ve çökertilme süreçlerini anlatan yarı belgesel formatında bir suç dizisi. İlk iki sezon Pablo Escobar'a, 3. sezon Cali'ye ayrılmış. Genel anlamda hikayeyi işleme şeklini ve diziyi beğendim. İzlerken insanı sıkmayan, bölge halkını anlamamızı ve o dönemde yaşadıklarını görebilmemizi sağlayan bir yapım olmuş. Bölümler ilerledikçe artan temposu sayesinde merakla izletiyor kendini. Aralarda gerçek olaylardan görüntülerin eklenmesi konunun ciddiyetini göstermesi ve kurgu deyip basite indirgenmemesi açısından etkili olmuş. Gerçekle arasında -yer yer küçük bile olmayan- farklar var tabii (Peña'nın gerçekte Cali Kartelini bitirme operasyonunda olmaması gibi). Bütüne baktığımdaysa o dönemde Kolombiya halkının tepeden tırnağa içine düştüğü yolsuzluğu, çürümüşlüğü ve Abd'nin o kendine yüklediği misyonla yine istediği ülkenin iç işlerine nasıl dahil olup yönlendirdiğini çok iyi anlatmışlar. Bir noktaya kadar Abd sanki çok iyiymiş yardım ediyormuş, tek dertleri kötüleri yakalamak olan kurtarıcılarmış gibi yansıtılınca sinirim bozulmuştu ama sonradan asıl niyetlerini daha açık şekilde gösterdiler neyse ki. Erk sahiplerinin gölgelerde gizlenen niyetlerini ve çıkarın rüşvetin ele geçirdiği kararmış ruhları bir kenara bıraktığımızda, Kolombiya'da da Abd tarafında da tek derdi suçluları yakalamak olan ahlaklı görevliler de vardı. Ne çare ki Dede Korkut'un sözüne ithafen düşman kendi içine sızmışken düşmana galip gelmek pek kolay olamıyor haliyle. Özellikle Carillo'ya çok üzüldüm. Benim dizide favorim 3. sezon oldu çünkü Pablo Escobar'ı hiç sevmedim hatta nefret ettiğim kişilerden biri oldu. Diziyi beğensem de onu izlemeye tahammül etmekte ciddi anlamda zorlandım. Kibirli, bencil ne olduğuna bakmadan ülkenin başına geçmeye çalışacak kadar küstah bir insan. Gerçekte iki yıl meclise girmiş üstelik. Sürekli ben sıfırdan buraya kadar geldim edebiyatı yapmasına aşırı tutuldum gören de iyi biri oldu zanneder. Kendi ailesine kimse parmak ucuyla dokunmasın istiyor ama istediği herkese her türlü zarar verme hakkını da kendinde görüyor. Pis işlerinde çocukları kullanacak kadar iğrenç biri. Escobar ailesine zaten toptan gıcık oldum Pablo'nun canavarlığını normalleştirme çabaları midemi bulandırdı. Hele annesi bir çocuk nasıl özenle kötülüğe sevk edilir durumunun canlı kanıtıydı resmen. Yakalanmaya yakın dönemlerinde, yaşadıklarını hak etmemişler havasında şoklara girip mağdur gibi davranmaları katlanılmazdı. Kendi hırsları için masum insanları öldürmekten çekinmeyen Pablo Escobar'ı seven insanlar da varmış gördüğümde inanamadım. Onu sevip destekleyen her türlü teröristi destekler kusura bakmasınlar. Hikayesini bilmeden önce, kızı üşüdü diye paralarını yakıp onu ısıtmaya çalışan fedakâr baba şeklinde betimlendiğini görüp halkın yanında olan iyi biri zannediyordum ama gerçek çok başkaymış tabii. Pablo'nun ölümüyle birinci sıraya yükselen Cali ise tamamen farklı bir strateji izlemiş, insanları öldürmek yerine satın alarak kontrolü altında tutmuş. Büyük incelikle kurdukları teşkilatları, tarihteki en büyük suç şebekesi anlamında The Cali KGB olarak anılmalarına sebep olmuş. Escobar gibi kanlı bir örgüt olmasalar da dünya uyuşturucu ticaretinin %90 gibi inanılmaz yüksek bir payını ellerinde tutmaları, ortadan kaldırılması zorunluluğu için tek başına yeterli bir sebep kesinlikle. Suçluları anlatan bu tarz yapımlar gerçekleri duyurmak açısından faydalı olsa da bilinç düzeyi yeterli olmayan kişilerde sempati oluşturma ihtimali yüzünden dikkat edilmesi gerektiğini düşünüyorum.

ceylann 6 months ago

Midnight Diner: Tokyo Stories

N/A

1 Gönderi

Gece 12'den sabah 7'ye kadar açık olan bir gece restoranında, Usta aşçımız ve müşterileri arasındaki samimi diyalogları ve paylaşımı anlatıyor bu güzel dizi🏵️ Toplumun her kesiminden fazlasıyla müşterisi olan mekâna bölümlük gelip giden kişiler olduğu gibi baştan sona bütün hikayelerde…devamı

ceylann 6 months ago

Oyuncakçı

Al Lougher

9 Gönderi

Ölen kişilerin eşyalarıyla oluşturulan kukla bebekleri satın alan ailelere tek şart sunulur; zaman dolduğunda kuklayı bir gün kutusunda bırakmaları. Kolaymış gibi görünen bu şartı yerine getirmek kayıp yaşayan bir anne için sınırları aşan bir sınava dönüşecek ve gerçekle olan bağlantısını…devamı

ceylann 7 months ago

Prens

Çagdas Onur Öztürk

363 Gönderi

Tüm ciddiyetiyle anlatılan Orta Çağ hikayelerinin yanında, hiçbir ortamda ciddiyeti koruyamayıp nazlı bir kız çocuğu gibi takılan Prens'i anlatan bu dizi absürt komedinin önemli örneklerinden biri kesinlikle. Ağır hüzünlü sahnelerde bile hiç beklenmeyecek sözleriyle ortamın kasvetli havasını dağıtan, başına gelen…devamı

ceylann 7 months ago

Dune Sapkınları

Frank Herbert

5 Gönderi

Spoiler içeriyor Serinin 5. kitabı olan Dune Sapkınları şu ana kadar okuması en kolay kitabıydı bence. Özellikle Tanrı İmparatoru'nun ağır işleyişinden sonra bu kitabın akıp gitmesi çok iyi geldi ve olayların gelişimiyle en sevdiklerimden biri oldu. Dune Sapkınları genel çerçevede; Bene Gesseritler,…devamıSerinin 5. kitabı olan Dune Sapkınları şu ana kadar okuması en kolay kitabıydı bence. Özellikle Tanrı İmparatoru'nun ağır işleyişinden sonra bu kitabın akıp gitmesi çok iyi geldi ve olayların gelişimiyle en sevdiklerimden biri oldu. Dune Sapkınları genel çerçevede; Bene Gesseritler, Rahipler, Saygın Analar, Tleilaxlılar arasında; Sheeana ve Duncan Idaho üzerinden ilerliyor. Nesli özenle devam ettirilen Atreides soyunun gelişimini ve Tleilaxlıların çevirdiği gizli işleri Bene Gesseritlerin hakim bakış açısıyla okuyoruz. Dune evreninde sabit kalan, yerinde sayan bir şey yok neredeyse ve bu kitapta da dönüşen Rakis'i son haliyle görüyoruz. Dune'a başlarken ön göremediğimiz konulardan biri bu değişimler ve zamanın inanılmaz hızlı ilerlemesi. Bir kitapta II. Leto yeni büyüyorken diğer kitapta 3500 yıldır hüküm sürdüğünü okuyoruz. Sonraki kitapta onun ölümünden 1500 yıl sonrası anlatılıyor. Serinin işlenişini çok beğensem de bazı karakterleri daha uzun okumak isterdim açıkçası. Genel manada karakterlerin dönüşüm sürecine sonuna kadar tanık edip vuruş noktası ve sonrasını pek göstermiyor. Bu da bağ kurduğumuz karakterlere çok ani bir vedaya sebep oluyor. Yani Ganimet'in yetişkin hallerini, Siona'nın evliliği kabul ettiği kısımları ya da Teg'in büyük savaşı gibi gibi birçok sahneyi okumak isterdim. Serinin bütününe baktığımda sürekli yeni ve güçlü karakterlerin eklenmesi başta kafa karışıklığı oluşturuyor çünkü bu, akılda tutulması gereken çok fazla insan anlamına geliyor ama bir süre sonra buna da alışılıyor tabii. İlk kitabı okurken Duncan Idaho öldüğünde üzülmüştüm. Sonrasında ondan böyle bir hikaye çıkmasını beklemiyordum. Hikayede gelenler gidenler derken sürekli bi akış var olup Idaho'nun her zamanda çeşitli şekillerde bulunmasının bir sebebe bağlanacağı belliydi. Idaho'ların yetiştirdirildiği, Tleilaxlıların meşhur aksolotl tanklarının vardığı noktayı asla beklemiyordum. Frank Herbert birkaç sene daha yaşasaydı seride geçen, detaylarını göremediğimiz çok daha fazla sır ortaya çıkarmış gibi geliyor. Serinin bitmesine son bir kitap kaldı. Hem bitmesine kıyamıyorum hem kurguyu zihnimde tamamlayıp rahat bir nefes almak istiyorum duygularım karışık biraz.

ceylann 7 months ago

Front of the Class

Peter Werner

22 Gönderi

İzlediğim en güzel filmlerden biriydi. Tourette sendoromuna sahip Brad Cohen'in gerçek hayatı ve hayalleri üzerinden toplumun 'normal' kalıbı dışındaki insanlara bakış açısını yansıtan mükemmel bir film. Türü fark etmeksizin bir farklılığı olan insanlara cahilce yaklaşılmasından, dışlanmalarından ve inatla kalplerinin kırılmasından…devamıİzlediğim en güzel filmlerden biriydi. Tourette sendoromuna sahip Brad Cohen'in gerçek hayatı ve hayalleri üzerinden toplumun 'normal' kalıbı dışındaki insanlara bakış açısını yansıtan mükemmel bir film. Türü fark etmeksizin bir farklılığı olan insanlara cahilce yaklaşılmasından, dışlanmalarından ve inatla kalplerinin kırılmasından nefret ettiğim için filmin ilk yarısı biraz zorladı yalan yok. Toplum dediğimiz genel kitle içinde bu tarz çiğ davranışlar hep görülür de doktorların ve özellikle öğretmenlerin tavrı aşırı sinirimi bozdu. Öğretmen sınıfa girdiği andan itibaren bütün çocukların değerli olduğunu ve her biri için ayrıca çaba harcanması gerektiğini bilmeli, buna uygun davranmalıdır. Hele ki özel çocuklar için ortamı uygun hale getirmek, çocuklar arasındaki empatik iletişimi ve sınıf içi sağlıklı etkileşimi sağlamak öğretmenin ders anlatmaktan çok daha öncelikli görevidir. Bu bilinç eğitim görmekle karaktere eklemlenecek bir özellik değil ne yazık ki öyle olsaydı bütün öğretmenler çok duyarlı insanlar olurdu. Brad, ona uygun görülmese de hayali olan öğretmenliği en iyi şekilde yapacak duyarlılığa ve bilince sahip biri. Kendi yaşadığı durum, çocukları/ insanları anlamak, onları olduğu haliyle kabul edip sevmek ve desteklemek konusunda çok iyi bir öğretmen olmuş onun tabiriyle. Babasının tavrını o kadar çok velide gördüm ki hiç şaşırtmadı. Çocuğunun iyi yaptığı her şeyi gururla kabul edip yapamadığı, hata yaptığı ya da başarısız olduğu şeyleri asla kabullenemeyen insanların çoğu ebeveynliğini mükemmel sanıyor üstelik. Neyse ki Brad'in babası gibi hatasını anlayıp çocuğu için çabalayanlar da oluyor. Annesine bayıldım resmen. Doktorlar bile dikkat çekmek istiyor deyip başlarından savarken o, çocuğuna inanıp çaresini bulmak için çabaladı. Brad için annesi ve ortaokul müdürü kesinlikle çok önemli birer şans. Bu tarz filmlerin toplum içi kaynaşmayı ve empatiyi arttırma amaçlı kamu spotu niyetine izletilmesi gerektigini düşünüyorum.

ceylann 7 months ago

“Kimsenin iç alemine karışma, kimseyi iç alemine karıştırma. Kimseye iç alemini açma. Gizli tut. Yan ama tütme...” -İbn-i Haldun

ceylann 7 months ago

Masumiyet Müzesi

Zeynep Gunay Tan

176 Gönderi

Spoiler içeriyor Aşk, hissedilen en yoğun duygulardan biri malum. Bir de aşka çok benzeyen ama daha tehlikeli haliyle takıntı var. Aşkın yaşayanda akıl mantık bırakmayanı, göze perde indireni birçok insan için daha tercih edilir geldiğinden mi bilmem iki duygu birbirine fazlasıyla karıştırılıyor.…devamıAşk, hissedilen en yoğun duygulardan biri malum. Bir de aşka çok benzeyen ama daha tehlikeli haliyle takıntı var. Aşkın yaşayanda akıl mantık bırakmayanı, göze perde indireni birçok insan için daha tercih edilir geldiğinden mi bilmem iki duygu birbirine fazlasıyla karıştırılıyor. Kemal, Füsun'la arasında gelişen duyguları, yapacağı mutlu evlilik öncesi küçük bir heyecan olarak görüyordu başta. Füsun'u tam anlamıyla sevmiyor ama kaybetmek de istemiyordu. Füsun ona aşık olunca ya giderse korkusundan kurtulmuş, evlendiğinde devam edebilecek bir ilişki gibi görmeye başlamıştı. Sevgilisini nişanına çağıracak kadar da yüzsüzleşmişti hatta. Planlarını bozan ve asıl hikayeyi başlatan, Füsun'un bir anda ortadan kaybolması oldu aslında. O noktada Kemal'in aşk olmayan ama öyle zannettiği saplantısı da başlamış oldu. Onun yaşadığı duyguyu aşk kabul etmeme sebebim Füsun'u tamamen maddesel bir varlık haline getirmesi. Ruhu, hayalleri, düşünceleri yokmuş da nefes alan bir konu mankeniymiş gibi istediği her türlü duyguyu Füsun'a mâl edip sadece kendi dünyasına odaklanması aşkın yapısına tamamen ters geliyor bana. İnsan sevdiği, aşık olduğu insanı merak eder. Düşüncelerini, hislerini anlamak için çabalar ama Kemal, ben mutluysam Füsun da mutludur bencilliğiyle kızı idealize edip bir kabuk haline getirdiğini bile fark edemedi. Hikayesini yazara anlatırken bile insanlar görsün, ne kadar büyük bir aşk desin düşüncesinde, işin şovunda yani. Hani böyle adamlar vardır. Hep bir melankoli havasında dünya başına yıkılmış gibi takılıp kendini acındırmayı seven ama etik değerleri olmayan, birden fazla kişiyi kandırmayı bile kendine hak gören.. Kemal, Sibel'e kendini anlatıp ondan ayrılarak Füsun'la evlilik yoluna girseydi iki kızı da kandırmamış, hislerinin arkasında dimdik durmuş olurdu. Oysa, o tam tersi Füsun'u kendine layık görmediği için asla onunla evlilik düşüncesine girmedi ve ideal eş statüsünde gördüğü Sibel'i defalarca aldatırken de hiç pişman olmadı. Arkadaşına, kendi nişanında sevgilim var derkenki o kendini beğenmiş hali yüzünden bile tam bir zavallı olarak kalacak Kemal benim gözümde. Dizide Kemal takıntılı kişiyi temsil ediyor evet ama psikolojik anlamda tek sıkıntılı insan o değil. Füsun ve Sibel başta olmak üzere aklı başında bir kişi göremedik neredeyse. Hayatında biri olduğunu bile bile Kemal'le rahatça ilişki yürüten ve beklentilere girip karşılanmayınca triplere giren Füsun, hali tavrı değişmiş mutsuzluğu paçalarından akan/ üzerine başkasına aşık olduğunu açıkça söyleyen bir adama sıkıca yapışan Sibel ve her şeyin farkında olup çocuğunu yanlışında sonuna kadar destekleyen Nesibe de hiç normal değil bana göre. Füsun'un aşağılık kompleksi, kibri ve hırsı mutlu bir hayat yaşamasında Kemal'den çok daha büyük bir engeldi onun için. Nitekim Sibel bir noktada kendini seçti ve mutlu olabildi. Dizinin uyarlandığı kitabı okumadım ama süreçte gösterilen birçok detay finali tahmin ettiriyordu. İlk defa bir yapımda kitabını okumak istemedim çünkü dizide izlediğim haliyle bile karakterler çekilecek dert değilken bir de zihinlerine yakından bakıp garip psikolojilerini detaylı öğrenmek gelmiyor içimden. Gerçek hayatta yeterince takıntılı garip insanla uğraşıyoruz zaten kurgu dünyasında olmasınlar en azından. İzlemesem de olurmuş dediğim yapımlardan biri oldu.

ceylann 8 months ago

Altıncı His

M. Night Shyamalan

187 Gönderi

İçine kapanık ve psikolojik sorun belirtileri gösteren Cole ile çocuk psikoloğu Malcolm arasında, Cole'ü iyileştirebilme amaçlı görüşmeler temelinde başlıyor film. Sonundaysa tamamen farklı bir durumla karşı karşıya bırakıyor. Plot twistin kayda değer örneklerinden biri kesinlikle ama bu türde çok fazla…devamı

ceylann 8 months ago

Gurebahane-i Laklakan Gariban Leylekler Evi

Ahmet Haşim

4 Gönderi

-Derler ki insan vücudu ilahların mezarıdır, yani ne kadar güzel ve uyumlu olursa olsun insan bedeni, "fikir"in rahatlığını, ahenk ve nizamını tamamen tespitine muktedir olamayacak kadar sinirler ve adalelerin elinde bir oyuncaktır. -Kalp" kelimesi her lisanda hem "sevgi" hem de…devamı