(@) - Raf

Spoiler içeriyor Bu kitabı yorumlamaya konusundan detaylıca bahsederek başlamayacağım. Çünkü bir zamanımızın popüler film ve kitap serisiydi. Yıl içinde de son kitabı Hasatta Gündoğumu'nun filminin gelişiyle yeniden popüler olacak mı, göreceğiz. Filmini yarım yamalak izlemiş olsam da kitabıyla ilk tanışmam. Gerçekten küçük…devamıBu kitabı yorumlamaya konusundan detaylıca bahsederek başlamayacağım. Çünkü bir zamanımızın popüler film ve kitap serisiydi. Yıl içinde de son kitabı Hasatta Gündoğumu'nun filminin gelişiyle yeniden popüler olacak mı, göreceğiz. Filmini yarım yamalak izlemiş olsam da kitabıyla ilk tanışmam. Gerçekten küçük kusurlarını görmezden gelebileceğim-tabii ki yine de bahseceğim-kusursuz bir deneyim oldu Açlık Oyunları'nı okumak. Baş karakterimiz Katniss'den başlamak yanlış olmaz. Her sene açlık oyunları için çekilen kurada her nasıl olduysa yaşından dolayı ilk kez adını yazdırmasına rağmen canından çok sevdiği kardeşi Prim'in, oyunun kız haracı seçilmesi ve Katnis'in onun yerine gönüllü olmasıyla başlıyor olaylar. Babasının ölümü ve annesinin kendini ruhsal olarak kaybedişi, Katniss'i kardeşine öyle bağlamış ki toplama, açlık, kıtlık ve oyunlarla ilgili evde Prim'i etkilememek için konuşmuyor. Evin ebeveyninin anne değil, çocuk olduğu bir karakteri okuyoruz. Bu konuda annesine bir hayli öfkeli olduğunu da duygusal durumundan anlayabiliyoruz. "İnsanlar benimle alışveriş yaparlardı ama Prim'i gönülden severlerdi." diyor. 12. Mıntıka'nın ve Capitol'un gönlünü Katniss, Prim'e duyduğu bu sevgiyle çaldı. Oyunlar ve diğer detaylara geçmeden önce gerçekten müthiş bir distopya kurgulaması olduğunu söylemeden geçemem. Distopya kurgulamaya çalışan biri olarak kendim için bir yandan ders niteliğinde okudum. Ancak kurgunun harika olmasına nazaran dilinin biraz basit kaldığını söylemeliyim. Bu seriden önce yazar, ortaokul çağındaki kitleye hitap eden başka bir seri yazmış. Ondan dolayı böyle bir evrene geçerken bir ton tutturamama yaşadığını düşünüyorum. Çünkü zaman zaman böyle bir distopyada en azından bir ton daha koyu bir anlatım görmek istediğimi fark ettim. Yine de hissettirmek istediklerini; evreni, Katniss'in gelgitlerini hedefine odaklı biçimde gayet hissettiriyor. Oldukça da akıcı bir anlatımı vardı, takılmadan ve muhteşem bir heyecanla, merakla sonraki sayfaları çevirdim. Ama işte zaman zaman geri dönüp bakacağım kesitleri çok olmadı yani, yalan yok. Kitabın başlarında dikkatimi çeken Capitol'un siyasal tarihini anlatan bir detay oldu. Artık olmayan 13. Mıntıka... Bir isyanın ardından Capitol tarafından halk bastırılıp, yok edilmiş. Hristiyanlığın uğursuz sayısı 13, bana dine ve otoriteye bağlılığı anımsattı. Otoritenin dinine itaaet etmezsen işte böyle uğursuzluğunla yok edilirsin! Coğrafi olarak isyanın nasıl geliştiği de birkaç cümleyle anlatılmıştı. Boşuna dillendirildiğini düşünmüyorum. Katniss'in hamlelerinin Capitol'ün göz hapsine alınmasına neden olduğunu görüyoruz. E o zaman, bir sonraki kitapta baskıcı rejimin çatırdamalarını ve sonunda yok olmasını bir distopyada görmeyi hak ediyoruz bence, değil mi? Oyunlarda yaşananlara değinmek istiyorum. Herkes gibi Katniss de bireysel rakip olduğu için onun hislerini, oyun sırasında attığı her adımda aklına gelen anılarını; annesinin ve babasının öğrettiklerini, kardeşini, travmalarını okumamız iyice içselleştirmeme sebep oldu. Ama oyunda ittifak içinde olanlarda vardı: Peeta Mellark gibi! Peeta'nın beni ilk şaşırtan adımı, Haymitch'den ayrı ayrı koçluk alma isteği oldu. Acaba neden? Kariyer haraçlarıyla ittifak içinde olması, peki? En makul erkek duygusal zekası yüksek erkektir; Peeta gerçekten öyleydi ve hayran bıraktı kendine. Fakat sonunda haberimiz olmadığı o stratejileri, kariyer haraçları ile nasıl anlaştığı gibi detayları daha çok bilmek isterdim. Oyun içinde dikkatimi çeken bir diğer detay da Katniss'in uzun süreli susuzluğunun giderilmesi için yalvarması sonunda, büyük bir yangınla karşılaşması oldu. "Katniss, alevler arasındaki kız." Su istiyorsan, ateşi göze almalısın! Gerçekten oyunlarda olsaydım, ben ne yapardım diye düşündüren bir kitaptı. Gün içinde bir an gıdalara stratejik yaklaşırken buldum kendimi. Sonuç olarak oyunlarda olmak istemediğime ve Allah'ın kimseyi açlıkla sınamamasını istediğime karar verdim. Ancak Filistin, Sudan, Kongo... Çok da yabancı olduğumuz bir manzara değil açlık. Katniss ve Peeta arasındakilere gelecek olursam eğer... Yani, ben romantizmi tek başına okumayı pek sevmem. Onu diğer kategoriler içinde okumak daha heyecan verici. Alkolik Haymitch'imiz de benim gibi düşünüyor sanırım. Peeta'nın ve Katniss'in rol icabı (?) aşkları gerçekten oyunlar için yönlendirici oldu. Peeta'nın saf sevgisi kalbimi eritti ancak Katniss'in rolünü yerine getirme görevinin çok geçtiğini ve inandırıcı bulduğumu söyleyemem. Yazarın burada, Katniss'i duygusal hengâme içinde yazacağım diye kadın erkek kimyasını es geçtiğini düşünüyorum. Çok gözüme battı. Yani, rol icabı da olsa sadece bir anlık gerçek bir öpüşmesi olduklarına Katniss kız haliyle nasıl inandı anlayamadım gerçekten. Katniss, Peeta'nın ona olan hislerinin kendi yaptığı gibi rol gereği mi yoksa gerçek mi diye düşünürken, Gale'in kendisine olan hislerini de aynı biçimde çözümlediğini düşünüyorum. Yoksa Gale ve Peeta arasında kaldığından değil, Gale'e değer verdiğinden onun düşüncelerini sık sık düşündü bence. En, en, en aklımda iz bırakan iki olayı belirtmeden geçemeyeceğim. Katniss'in Rue'yu çiçekler içinde bırakması ve ekmek için 11. Mıntıka halkına teşekkür etmesi... Capitol bunu beğenmedi ama başkaldırı kokusu aldığım için ben kesinlikle çok beğendim. Son olarak, ikinci kitaba merakla devam edeceğim ama sonunun ikinci kitaba çok merakla meylettirdiğini düşünmüyorum. Ve lütfen biri bana bu seriyi komple yeni baskılarıyla alsın!

ceyveceren 4 months ago

İki Şehrin Hikâyesi

Charles Dickens

32 Gönderi

Olayların kurgulanma biçimi bakımından beni kendine hayran bıraktığını ilk başta belirtmekle birlikte birçok satırına ayraç koyarak geri döndüğüm bir kitap oldu. Her bir yeni bölümün bitişi beni asıl olaya şimdi girdik, hikaye şimdi başlıyor dedirterek heyecanla okuttu ve şaşırdığım yer…devamıOlayların kurgulanma biçimi bakımından beni kendine hayran bıraktığını ilk başta belirtmekle birlikte birçok satırına ayraç koyarak geri döndüğüm bir kitap oldu. Her bir yeni bölümün bitişi beni asıl olaya şimdi girdik, hikaye şimdi başlıyor dedirterek heyecanla okuttu ve şaşırdığım yer de burası oldu. Her yeni bölümde tren yolunun rayları döşenmiş aslında, çekiçler demirlere bölüm sonlarında sertçe vurulduğu için aciliyetle devam etmemi sağladı. Bölümlere verilen isimlerin de oldukça oturduğunu söylemeliyim, hepsi çok hoştu. Diline bayıldığımı söylememe gerek yok, bilinen girişinden belli zaten. Benim için bu kitapta her karakter baş karakterdi. Çünkü her bir karakterin gelişimi o nitelikte bir manzarayla resmedilmişti. Hiçbiri birbirinden daha az ya da daha fazla bahsedilmemişti ve böyle bir dizayn içinde ana olayın ne olduğunu kavramakta, hangi karakterin hayatını tam olarak dikkatle izlemem gerektiği konusunda zorlandım. Bakıldığında, karakterleri ve ruhlarını tanıtmakta uzunza bir çaba harcadığını söyleyebiliriz Dickens'ın. Patlama noktasından sonra da kendini daha hızla okuttu zaten. Neresinden başlasam bilemiyorum gerçekten. Sanırım açlığın ruh emici gibi her sayfada gezinmesinden başlamak makul olur. Şarap fıçısının döküldüğü o ikonik sahne va daha nice kıtlığın belimize iğnelerini sokarak canımızı sıktığı her satırda, Dickens'ın da bir feodalite mağduru olduğunu fark ettim. Böyle gerçekçiliğin, yaşanmamış bir temadan gelmemesi mümkün değil. Gerek Fransız Devrimi öncesi gerek sonrası, özellikle meyhaneci Mösyö ve Madam Defarge tarafından inanılmaz bir yönetim düşmanlığı betimlemesinin işlendiğini görüyoruz. Kurgunun başlangıç noktası karakteri desek yanlış olmayacağı Doktor Manette'nin, aristokratların gazabına uğramasının üzerinden yıllar geçmesine rağmen ara ara yaşadığı geri dönüşler, halk tarafından devrim gecesi basılan meşhur Bastille Hapishanesinin şartlarının ne kadar zorlayıcı olduğunu net şekilde gösteriyor. Kuzey Kulesi, Yüz Beş! Adım seslerinin tekrarı, ayakkabıcının tezgahı ve hatırlamamak için unutulmak istenen anıların susturulma uğraşı; Doktor Manette'yi aklımda kalıcı hale getiren nüanslar oldu. Ekmek yoksa pasta yesinler şehrinin kralına ve kraliçesine müthiş bir yergi içeriyor. Feodal dönemdeki yoksul halktan aydın kesime kadar bıçağın kemiğe dayandırdığı ahlaki yozlaşmanın böyle bir dönemi gümbür gümbür getireceğini ısrarla belirtiyor. Nitekim öyle de oldu. Fransız Devrimi şiddetle gerçekleşti ve getirdiği terör dönemi, bunca yıl yapısal şiddete sürekli maruz kalmış Jakobenlerde yani halkta kendi ailevi hesaplarından kalan intikamı almak isteyenler için bir açık kapı oldu. Hiyerarşinin zirvesinin kefaretini, bütün Jirondinlerin ödemesi gerçekten yargının nasıl adil işlemediğini daha doğrusu işletilmediğini gösterdi. Kurgu kendini burada öyle su gibi okuttu ki çıkış yolunu kimde arayacağımı şaşırdım. Aslında çözümü Dickens baştan resmetmiş. Darnay'in ilk mahkeme sahnesini hatırlayanlar anlayacaktır. :) Her bir karakterin gelişimi çok güzel işlenmişti. Bu noktada sadece toplumun siyasal olarak düştüğü balçıktan başka, karakterlerin kendi yolculukları ayrı birer çamurdu. Sidney Carton'dan bahsetmeme gerek bile yok sanırım. Mr. Cruncher'ın gelişiminin çok ilgimi çektiğini söylemeliyim. Artık sürekli dua eden karısını anlıyor. Söylenecek çok şey var ama benden bu kadar. Son verirken Mr. Cruncher'dan olan en sevdiğim alıntıyı bırakmak istiyorum. ️️"Ben namuslu bir tüccar olarak eve bir iki parça et getiriyorsam, ete dokunmayıp ekmeğe talim etmek yok. Ben namuslu bir tüccar olarak eve azıcık bira getiriyorsam, su içeceğim diye tutturmak yok. Roma'da Romalı gibi davranacaksın. Şayet öyle davranmazsan, Roma sana kötü müşteri muamelesi yapar. Senin Roma'n da benim, unutma." ️️

ceyveceren 4 months ago

03:03 Dolunay'da Açan Çiçek

N. G. Kabal

14 Gönderi

Beni tüm çıplak gerçekleriyle başbaşa bırakan bu kitap için hem yazılacak çok şey var hem de her şey o kadar ortadaki hiçbir şey yok. DAÇ'ı bitirdikten ve gündemimizi meşgul eden e*st**n dosyalarından sonra Çiçek'in hayata karşı yaşadıklarından ötürü hissizleşmesini ve…devamıBeni tüm çıplak gerçekleriyle başbaşa bırakan bu kitap için hem yazılacak çok şey var hem de her şey o kadar ortadaki hiçbir şey yok. DAÇ'ı bitirdikten ve gündemimizi meşgul eden e*st**n dosyalarından sonra Çiçek'in hayata karşı yaşadıklarından ötürü hissizleşmesini ve umut tohumlarını kalbine ekmek istememesini daha iyi anladığım bir yerdeyim. Zaten daha azı anlanamazdı. N.G. Kabal'ı ve kalemini gerçekten çok seviyorum, kitapları basılmaya başlamadan önce Wattpad döneminden beri takip ettiğim bir yazar, orada okuduğum ilk yazarlardan diyebilirim. Gençlik Serüveni'ndeki kitapları, görece genç yaştaki okurlara hayattan olayların alt metnini çıkarmaları için yazdığını düşündüğüm ancak kitapların zamansızlığının yaşla ilgili olmadığını da gördüğümüz bir dizi. Neresinden başlasam bilemiyorum. Çiçek, yıllar sonra bulduğu ikiz kardeşi Dolunay'ın yerine geçerek, onun yapacağı aile planlaması olan evliliği yapıp, mücevher tasarımcısı Ayza ile evleniyor ve her şey burada başlıyor. Yoksul kesimin her gün bir sonraki gün için çalışması elmecbur kızıyla, zengin kesimin her günü aynı bollukta hayatın amacını çok düşünmeden yaşayan oğlanının, hayat felsefeleri buluşuyor. Konusuna baktığınız zaman sıradan gelebilir ama ne derler bilirsiniz, hiçbir sıradanlık sizin tarafınızdan anlatılmamıştır. Kabal da kendi tarafından sıradanlığını anlatmış. Çiçek ilk baştaki her şeye sırtını dönmüş tavrını, arkadaş ilişkilerindeki kopukluklarını, Ayza'nın arkadaşları arasındaki yakınlık ile fark eder. Çabalandığında gerçekten arkadaş olunabileceğinden ama aynı zamanda çabasıyla hüsrana uğrayacağından da emin. Çünkü yaptığı tüm iyiliklerin bedelini zaten ödemiştir. Çiçek, acıları yarıştırmamak gerektiğinin o acılarla ayağa kalkmak ile olacağını da bilir. Uygulamaya gelince ise yine sadece kendi daha büyük acısını düşünür. Gerçekten kendisi için denenecek, sevecek, sevilecek, seçim yapılacak ve ardından gelecek mutluluğun olabileceğini fark eder ama yazgı buna izin verecek midir? Buradan sonrasını artık sizin öğrenmeniz gerekiyor, diye düşünüyorum. Bütün bu kitap hakkında anlattıklarım dışında biraz kurguya değinmek istiyorum. Öncelikle kitabın ilk başlarında Ayza'nın arkadaşı Uygur'un Çiçek'e yönelik davranışlarının çok gözüme battığını söylemeliyim. Ayrıca Ayza'ya da garezi varmış, sanki yakın arkadaş değillermiş gibi hareketleri çok rahatsız etti. Ayza, onun bu davranışlarını Çiçek'e açıklarken Uygur işte, deyip geçtiğini detayına inilmediğini görüyorum. Sanki gerçekten bir şey varmış da kitapta anlatılmamış bırakıldı gibi düşünüyorum. Yoktuysa da işlenme şekli karakteri ne kadar önemsiz olsa bile havada bıraktı bence. İkinci bir aklıma takılan kısım Çiçek'in Ayza ile olan evliliğinde sürekli Ayza'nın yaşadıklarını bilerek mi onunla evlendin, Austine ile olanları biliyor musun diye sorgulanmasıydı. Ayza'nın geçmişinin bu parçasıyla ilgili detaylı biçimde hiçbir şey öğrenemediğimizi düşünüyorum Çiçek'in hikayesi kadar. Sonuca baktığımızda Çiçek'in hikayesi zaten ve onun karakter bencilliğini bir yönden yansıtmak için mi Ayza bu konuda arka planda kaldı, bilemiyorum. Ama hayır, Austine ile olanları bilmiyorum. Bir üçüncü detay kitabın sonu. Burada bence birçoğumuzun tatmin olmadığını düşünüyorum. Yani zaten tatmin etmeye yönelik yazılmış bir son da değildi zaten fakat olay yaşandıktan sonra karaktere olanlar; gerçekliği düşündüğümüzde aslında böyle olmayabilirdi. O kısmı biraz mantıksız bulduğumu söylemeliyim. Yine de yazarın neden böyle bir son tercih ettiğini anlıyorum. Bu arada Ayza gerçekten ay gibi, pırlanta gibi mücevher bir karakter. Çiçek'i hayata döndürmeye yönelik uğraşı birine kalp masajı yapmaktan farksızdı. Çiçek'in ona yaptığı gibi bir nevi... Çiçek'i sürekli konuşturmaya, en sevdiğin bir şeyler olmalı diye seçim yapmaya zorlaması gerçekten çok güzeldi. Çok güzel ilişki kurmaya çalıştı ve emin olsun başarılı oldu. Gerçekten öyle destekçi bir erkek kim istemez? Düşüncelerime burada son veriyorum ve sevdiğim birkaç alıntıyı bırakmak istiyorum. "Masalların detaylarını hiçbir zaman unutmuyor. Oz Büyücüsü onun için çok değerli çünkü çocukluğuyla ilgili bildiği tek güzel şey onu izlediği pazar günleri. Hayatı boyunca bir tane kitap okudu çünkü ilk okuduğu kitapta kendini buldu, kendi hikâyesinin sonunu görene kadar başka kitap okumak istemiyor çünkü artık kim olduğunu düşünmek istemiyor. Başka bir kitap okursa başka bir karakter olur, bu onu korkutuyor çünkü hayatını bu sayede güvenli bir şekilde yaşayabiliyor." "Ah Çiçek... Çocukken seninle rastlaşsaydık, saklambaç oynarken senin yerine hep ben ebe olurdum." ️

ceyveceren 8 months ago

Avatar

James Cameron

136 Gönderi

Spoiler içeriyor Bazı filmler için unutsam da tekrardan izlesem, deriz. Benim için Avatar, birçok kişinin yaşamak istediği bu hissin ilk deneyimiydi. O yüzden kendimi şanslı hissediyorum. Çocukluğumdan bölük pörçük bildiğim bu serinin hâlâ vizyonda olan son filmine gitmek için ilk defa adım…devamıBazı filmler için unutsam da tekrardan izlesem, deriz. Benim için Avatar, birçok kişinin yaşamak istediği bu hissin ilk deneyimiydi. O yüzden kendimi şanslı hissediyorum. Çocukluğumdan bölük pörçük bildiğim bu serinin hâlâ vizyonda olan son filmine gitmek için ilk defa adım attım Pandora'ya. Seriyi peş peşe bitirdim ve ardından yeniden izledim birkaç gün önce. Aslında buraya kadar söylediklerim, hakkında ne düşündüğümü belli ediyor ama yine de uzatacağım. Ayaklarını kullanma yetisini kaybetmiş bir gazi olan Jake Sully'nin, uzayda bilimsel çalışmalar yapan ikizinin ölümüyle birlikte, devletin DNA uyumluluğundan ötürü uzaya gitmeyi teklif etmesiyle başlıyor olaylar. Bilmeyen yoktur artık diye düşünüyorum, ben yeniyim sadece. Pandora, avatar bedenleri, Jake'in duygusal gelgitleri, ikilemleri, tercihleri, sonuçları ve Neytiri... Yani ne desem bilemiyorum gerçekten. Jake'in avatarı ile yaptığı yolculuklarla birlikte gerçek dünya algısını kaybetmesini şu an ben yaşıyorum. Allah başka dert vermesin, gerçekten çok zor. 😂 Üçüncü filminin de henüz taze olması, seriye gelen eleştirileri de şu an daha ele alınabilir kılıyor diye düşünüyorum. Hikayenin sürekli tekrar etmesi eleştirilerini şöyle cevaplamak istiyorum: Bu seri hikayesiyle değil; görselliği, sunduğu dünya ve karakterleriyle sizi kendine bağlıyor. O yüzden Pandora'ya yolculuk yapıp maceralar yaşamak, günlük stresle savaşmaktan çok daha iyi bence. 👍🏻 Ayrıca Trump'ın Maduro'yu çekip alması ve Jake'in de askerlik coğrafyasının Venezuela olduğunu şöyle bir düşündüm, tesadüfler bir yana dursun bence sadece seri değil dünya da kendini tekrar ediyor. Kendi dünyamızı geri dönüşebilir kılmaktansa başka dünyaları da yeni dünya yapmak şu an bile emperyalizm kancasının her an her yerde olduğunu gösteriyor bize. BM diplomasiyi işletemiyorsa, Naviler ve RDA arasında da bir diplomasi trafiği beklemek filmin de vurguladığı gibi kendini kandırmak. Gittiğin yeri kendine düşman hale getirip konuşlanmak da ayrı konu... Ama merak etmeyin, film fazlasıyla sistem eleştirisini yapıyor. 😃 Güncel bir yana dursun, filmin dini ve mitolojik retorikleri ince eleyip sık dokuması beni çok etkiledi. Navilerin Eywa ile kuruları aracılığıyla kurdukları saheylu, bugünün dinlerinin Yaratıcı ile kurduğu bağdan biyolojiyi hesaba katmazsak çok da farklı değil. Yerdeki toprağa bile bağlanarak Eywa'yı hissetmek, yani gerçekten etkileyici. Bu yüzden doğalarındaki vahşi hayvanları bile tehdit görmüyorlar. Naviler için Pandora; yaşadıkları yer değil, Pandora'yla birlikte yaşıyorlar. Bize de kutudan bunun feyzini almak çıktı. Bu denli evrensel, aynı zamanda kendime ayna tutan bir film serisi uzun zamandır izlememiştim. Filmler birbirini tekrar ediyor, söylemlerini boş verin de rica ediyorum üçüncü filmini izlemeye gidin. Ben de sevdiğim birkaç replikle yorumumu sonlandırayım. "Bu insanların ormanla kurdukları bu derin bağlantıyı anlamak zorundasın. O, bütün yaşayan her şey arasında tutunan bir enerji ağından bahsediyor. Ona göre her enerji sadece ödünç alınırmış ve bir gün onu geri vermek zorunda kalırmışsın." "Pandora'nın ormanları birçok tehlikeye ev sahipliği yapar ancak en tehlikelisi ise, ona karşı giderek büyüyen bir sevgi beslemektir." "Bu dünya, hayal edebileceğinden çok daha derinlere iniyor." ✨️

ceyveceren 9 months ago

Rise of Empires: Ottoman

Emre Sahin

113 Gönderi

Çoğu kişi tarihsel anlatımın yanlı olduğunu, ilk sezonda Fatih'in İstanbul'u alamayacağı kadar Osmanlı cenahının güçsüz gösterildiğini düşünmüş ancak ben katılmıyorum. Yani uzun süren bir fetih süreci gel-gitli aktarılmayacaktı da nasıl olacaktı? Bizi çok ilgilendirmez fakat Bizans tarafının da endişeli anlarının,…devamıÇoğu kişi tarihsel anlatımın yanlı olduğunu, ilk sezonda Fatih'in İstanbul'u alamayacağı kadar Osmanlı cenahının güçsüz gösterildiğini düşünmüş ancak ben katılmıyorum. Yani uzun süren bir fetih süreci gel-gitli aktarılmayacaktı da nasıl olacaktı? Bizi çok ilgilendirmez fakat Bizans tarafının da endişeli anlarının, korkusunun anlatılması yapımı objektif kılmıyor mu zaten? Bence sadece kendi bakış açımızdan bakıyoruz. Yalnız, Celal Şengör'ün tarihçi olmayarak orada anlatıcı bulunması ve de paralı asker Giustiniani'nin tarihsel kişiliği hakkında çok bir bilgim olmamasına rağmen sürekli önümüze getirilmesi gözüme battı gerçekten. İlk sezonda Çandarlı ile Fatih, ikinci sezonda da Fatih-Radu-Vlad geçmiş anlatılarının duygularla bezenmiş olması, tarihi hedef doğrultusunda sinemanın göze güzel yansıtılmasıyla ilgili olduğunu düşünüyorum. Arada gerçek olmayan olaylar da vardır elbet ki. Tamamen belgesel çekilmedi ya, mini diziydi bu tabii ki abartılı, entrikalı unsurlar olacak, o kadar da olsun. İnsanları araştırmaya teşvik eder böyle şeyler. İkinci sezonda Fatih-Vlad rövanşını izlemek çok iyiydi gerçekten. Gerilim seven biri olduğum için Dracula anlatımları ve tabii ki Fatih Sultan Mehmed ile olan ilişkisinin gerek gerçeğe dayalı gerek kurgusal yönü soluksuz bir seyir zevki verdi, o yüzden ikinci sezonu daha çok sevdiğimi söylemeliyim. Cem Yiğit Üzümoğlu ve Daniel Nuta'ya gerçekten helal olsun. 👏🏻 Yine de ben ilk sezondansa bu sezonda Fatih yansıtmalarında güçsüz bir anlatım olduğunu düşünüyorum, ilk sezonda değil. Gerçekliğine yorum yapamam tabii ki ama öyleydi gerçekten. Fatih'in orduyu İstanbul'un Fethi'ni izlediğimizdeki galeyana getirmelerini ikinci sezonda çok göremedim maalesef. Hatta 24 bin asker ve sivilin kazığa oturtulduğu sahnenin rivayetinde, dizideki bir tarihçi Fatih'in tüm ordusuyla namaz kıldığını söylüyor. Mesela öyle bir sahne görmek çok vurucu olabilirdi. Ancak genel olarak güzel bir yapımdı. 💯✨️

ceyveceren 3 years ago

Küçük Prens

Antoine De Saint-Exupéry

320 Gönderi

Spoiler içeriyor "Yalnızca yüreğin harcıdır aslolanı görmek. Aslolan görünmez göze." Aslolanı gören bir yüreğim var mı bilmiyorum ama bu özdeyişin sahibi, saman sarısı saçlı Küçük Prens'in macerasına dair bir şeyler söylemem gerekiyor sanırım. Çocukluğunda resme yeteneği olan ancak 'ne söylenildiğine değil ne…devamı"Yalnızca yüreğin harcıdır aslolanı görmek. Aslolan görünmez göze." Aslolanı gören bir yüreğim var mı bilmiyorum ama bu özdeyişin sahibi, saman sarısı saçlı Küçük Prens'in macerasına dair bir şeyler söylemem gerekiyor sanırım. Çocukluğunda resme yeteneği olan ancak 'ne söylenildiğine değil ne yaptığına' önem vermesi gerektiğini düşündüğüm bir pilotun, uçağındaki bir arıza nedeniyle Sahra Çölü'ne iniş yapmasıyla başlıyor olaylar. Okuyanlar hatırlar ki bu bir yolcu uçağı değil, çünkü pilotumuzdan başka kimse yok. O yüzden bu uçağın, yazarın biyografisinden de yola çıkarak bir savaş uçağı olduğunu düşünüyorum. Yazar, yetişkin halini çocukluğuyla karşılaştırıp o halinden feyz almak ister gibi yazmış bence. Okuyanların kimi de böyle düşünüyordur belki. Fil yutmuş boğa yılanı tasvirinin anlaşılmamasının ardından ne yaptığına dair sorularını, başkalarının söylemlerine göre sormuş kendine. Boş işlerle uğraşma denilen çocuk vakasının güzel bir yansıması diyebilirim. İnsanın nelere sahip olup onlarla neler yaptığıyla değil de hayatındaki rakamlarla ilgilenmenin memnuniyetsizliğinden dem vurmuştu. Arkadaşı olan çiçeğinin yasını farklı gezegenleri keşfederek tutan bir çocuk bence Küçük Prens. Alice'in Harikalar Diyarı'ndaki yolculuğuna benzettiğim ancak Küçük Prens'in yolculuğundan daha çok şey anladığım bir kitaptı. Tekrardan okumamın bunda çok etkisi vardır diye düşünüyorum. Günün birinde Alice'i de anlarım, kim bilir? Bomboş bir gezegendeki kralın egemenliğini yürütmesi için halka ihtiyaç duyduğu, güneşi hep tepede görmek isteyen bekçinin mevzuat gereği sokak ışıklarını açıp kapadığı, coğrafyacının keşif yapan kaşifler olmadan gezegeninde okyanus olup olmadığını bilemediği, tilkinin sevgiye muhtaç olduğu, bir çocuğun çiçeğinin afra tafralarına katlanmadan onu büyütemediği ve ilk önce kalbe dokunulması gerektiğini anlatan bir kitaptı. Pilotun çöl susuzluğundan gördüğü ve içinden çıkmak istemediği bir serap mıydı, yoksa yıldönümü için indiği yere dönen Küçük Prens ile tesadüf eseri gerçek karşılaşması mıydı, diye bir soru bırakıp cevabını verebildiğimi düşünerek gidiyorum.

ceyveceren 3 years ago

Aşk ve Gurur

Joe Wright

264 Gönderi

Buraya uğrayıp eserlere yorum girmeyeli uzun zaman oldu. O yüzden, başlamadan önce merhaba. Aslında kitapları yorumlamayı daha çok seviyorum çünkü benim için söyleyecek daha çok şey bırakıyorlar. Kitabını çok kısa bir süre önce bitirmeme ve bana verdiği çok fazla alt…devamıBuraya uğrayıp eserlere yorum girmeyeli uzun zaman oldu. O yüzden, başlamadan önce merhaba. Aslında kitapları yorumlamayı daha çok seviyorum çünkü benim için söyleyecek daha çok şey bırakıyorlar. Kitabını çok kısa bir süre önce bitirmeme ve bana verdiği çok fazla alt metin olmasına rağmen nasıl bir yorum girmem gerektiğini bulamadığım ve filmini de çok taze bitirdiğimden dolayı ikisini kendi çapımda karşılaştırarak film üzerinden yorumlayacağım. Kitabın fizikselleşmiş hali bence tam olarak bu film, diyebilirim tereddütsüz. Ancak kitap benim için duygular ve insanları anlatıp çok fazla farklı bakış açısı kazandırmışken, filmi aşk ve insanlar ile kısıtlı bir pencere açtı sadece. Yani kitap Gurur ve Önyargı'ydı ve ardından Elizabeth'in bahsettiği gibi taşrada bile incelenebilecek bir sürü insan psikolojisini verdi, filmi ise Aşk ve Gurur'du. Her kitap uyarlamasında olduğu gibi daraltmalarla kurgu çerçevesine sığdırılmaya çalışılırken olaylar tam anlamıyla kitaptaki gibi tabii ki değildi ama senaryoya dahil edilenlerle izlediklerim neredeyse dejavu olabileceğim kadar da aynıydı. Özüne asla dokunulmamıştı ve bu günümüzün yozlaşmış uyarlamalarında çok bulamayacağımız, değerli bir şey. Kendi okuyarak gözümde canlandırdığım dönem İngilteresi ve filmde aktarılanlar benim için çok farklıydı. Dönemlere dair çok bilgim olmadığını düşünüyorum ve çok da dönem filmi ve dizisi izlemiyorum. (Sevmeme gibi bir durumum yok sadece önceliklerim farklı galiba. 😅) Bu nedenle hayalime düşen görüntülerdense bu filmin yansıttıklarını tercih ederim çünkü mükemmeldi. Ara ara durdurup etraftaki mobilyaları ve duvar kağıtlarını incelediğim çok oldu. Hele Leydi Catherine de Bourgh'un Rosings Malikanesi davetinde gördüklerim beni en çok şaşırtanlardı. Malikaneyi hiç öyle abartılı ve harika hayal etmemiştim. Belki de her şeyi sade sevmemden de kaynaklıdır bu, bilemedim şimdi. Beni hayal kırıklığına uğratan şey Mr. Bingley oldu ama yaptıklarıyla değil. Ona kitapta çok kızdım o yüzden burada kızmayacağım. Mr. Bingley'i, Mr. Darcy gibi biraz daha olgun okuduğumu hatırlıyorum, belki de kitapta da bu şekildedir ben onu görmek istediğim gibi görmüş de olabilirim fakat biraz çocuk gibiydi bence filmde. Son olarak benim için filmi çekici kılan noktaysa, Elizabeth ve Mr. Darcy arasındaki etkileşimin vurgulayıcılığıydı. O yüzden buradan kameramana yüksek sesli alkışlar gönderiyorum. 👏🏻 Romantizmi tek başına izlemeyi ya da okumayı çok sevmiyorum. Benim için onun bir fantastizm, polisiye, psikolojik-gerilim ya da bir genç-kurgu içinde yer alması gerekiyor. Çünkü diğer olaylarla birlikte kurguya farklı bir dinamizm katıyor. Yani genel olarak romantizmi diğer türler içerisine serpiştirilmiş biçimde okumayı, izlemeyi seviyorum ancak salt romantizm sevenler için harika bir film olacağından şüphem yok. Yorumumu sonlandırmadan önce kitaptaki sevdiğim bir kısmı buraya bırakmak istiyorum: "Benim de kusurlarım var, ama akılla ilgili olmadıklarını umarım. Yaradılışımı savunacak değilim... Sanırım pek sevimli değil... Herkesin hoşuna gidecek kadar değil. İnsanların ahmaklıklarını, kötülüklerini gereğince çabuk unutamıyorum ya da bana yönelik kabalıklarını. Kimse duygularımı kolay kolay kışkırtamaz. Yaradılışım için kinci diyebiliriz belki... Birinden bir kez soğuyunca ilelebet soğurum."

ceyveceren 4 years ago

Yolcu

Alexandra Bracken

2 Gönderi

Spoiler içeriyor Bu seriye ikinci kez başladım ve başlama sebebim; beni okuyamama durumumdan çıkaracağını düşündüğümdendi. Ne mutlu ki öyle de oldu. Karanlık Zihinler serisi kadar neden rağbet görmediğine asla akıl erdiremiyorum. Daha çok yabancı okurların yorumlarına bakabildim çünkü Türk okurlardan bu seriye…devamıBu seriye ikinci kez başladım ve başlama sebebim; beni okuyamama durumumdan çıkaracağını düşündüğümdendi. Ne mutlu ki öyle de oldu. Karanlık Zihinler serisi kadar neden rağbet görmediğine asla akıl erdiremiyorum. Daha çok yabancı okurların yorumlarına bakabildim çünkü Türk okurlardan bu seriye yorum bulabilmek yok denecek kadar azdı. Okuduğum yorumlarda da yavaş ilerlediğinden, sıkıcılığından dolayı sevilmediğinden bahsedilmiş. Hayır, hiç de öyle değil diyerek içime işleyen bu kitabı şiddetle savunacağım. Bazı kitapların kaderi usulca, sakinlik içerisinde yazılır ve bu ilerleyişe yazar bir noktadan sonra müdahale edemez. Tıpkı insan hayatında kötü gitmeye başlayan bir şey son bulana, yaşam yeni yollar bulup da o yollara asfalt döşeyene kadar dokunamadığımız gibi. Bu kitap, bu durumun çok iyi bir tercümesiydi. Etta, annesinin yarım sıcaklığıyla, kadim; geçmiş köklerinin nereye dayandığını bilmeyerek büyümüş bir kız, 17 yaşında bir keman virtüözü. New York Metropolitan Müzesi'ndeki sergilediği resital sırasında notaları, birtakım olaylara sebep olmuş: 18.yy'a açılan geçite itilerek, Amerikan Bağımsızlık Savaşı'nda yasal olarak görevlendirilmiş bir korsan gemisindeki hengâmenin ortasına düşmüştür. Annesinin kadim geçmişi hakkında öğrendiği ilk şey, onun bir yolcu olduğu ve ondan aldığı genlerle artık kendisinin de bir yolcu olduğudur. Atlantik'teki bu korsan gemisinde başlayan yolculuk, çeşitli yılların çeşitli ülkelerine ve onların zamanlarına kadar çok kültürlü biçimde uzandı. Etta, dört büyük yolcu ailesi arasında nam salmış annesinin geçmişini burada öğrendi ve hala bilmediği o kadar çok şey var ki... Yolcu eğitimi olmamasına rağmen annesinin yapmasını istediği görevi; usturlabı bulmak konusunda ortağı Nicholas ile yaşadığı zaman çatışması sertti. Nicholas, kendi gemisine sahip olabilmek için özgürlük belgelerini çıkartmak zorunda olan siyahi bir denizci. Bu siyahi denizciye döneminin davranışının hoş olmayışı ve Etta'nın büyük bir şaşkınlık içerisinde bu davranışlara gösterdiği sert tepki, aralarında geçen birçok duygu, onları birbirlerinden ayrılamaz iki kişi yaptı. Nicholas gibi insanlığın acımasız yüzüyle karşılaşmış bir karakteri okuyunca düşündüğüm tek şey: Acaba siyahilere geçmişte uygulanan bu tutuma biri vicdaniyetle son verilmesini istediğinde, diğerleri onu vicdanıyla takip mi etmiş ya da kimilerinin modern olmak için sakladığı iki yüzlülüğüyle bastırılmış bir ırkçılık hala var mı? Bu sorunun yanıtı, sanırım iki ayrı yöne gidiyor. 18.yy'ın getirdiği ötekileştirme sadece ten rengiyle bitmiyor. Sophia diyor ki, "Bu ailede bir piç olmak bile kadın olmaktan önemli." Sophia, bu ilk kitapta hırçın, kadın olmasının kaile alınmaması sebepli büyük zaman hakiminin gözünde değer kazanmak isteyen hırslı, sabırsız bir karakter. Sophia, "Bir dağla nasıl savaşırsın? Bir küreğin bile yokken onu yerinden nasıl oynatırsın ki?" diye sorduğunda ona Etta tarafından verilen cevap şuydu: "Belki de yerinden oynatman gerekmiyordur. Belki de ona tırmanman gerekiyordur." İşte bu cümle bütün dikbaşlılığını, çıkıntılığını kitabın sonunda bile sürpriz şekilde yürütmesini sağladı. Yani Etta, Sophia'yı fena galeyana getirdi ve Sophia'nın kör hırsı iki taraf için de kötü sonuçlara mâl oldu ancak benim için daima iz bırakan cümleler ve karakterler arasında kalacak. Bu seriyi ilk bitirdiğimde düşündüğüm ilk şey, kesinlikle tekrardan okunması gerektiğiydi. İlk kitabına tekrardan başladığımda kendime ve hafızama inanamadım. Keşke unutsam da tekrardan okusam denilen kitaplar vardır ya, benim için Yolcu onlardan olmuş ve bundan haberim yok. Nasıl hiçbir şey hatırlayamadığıma o kadar şaşırdım ki ikinci kitabını-Gezgin-çok net hatırlamama rağmen bu kitapta sert dejavular yaşayamadım. Benim için en büyük hediye bu oldu. "Kendinle karşılaşamazsın; aynı yerde iki defa var olamazsın. Zamanın kendisi buna izin vermez." "Sonunda önemli olan şeyin, seçimlerimiz olduğunu hatırlamanı istiyorum. Arzularımız, sözlerimiz ya da vaatlerimiz değil." Biz seçimlerimize mutabıkız ama kader de bizden önce bizim için yazılmış. Paradoks. Amaçlarımızı gerçekleştirmek için yeterince zamanımız olduğunu ama onu kaçırmamak için sıkı sıkı tutmamız gerektiğini yüksek sesle bağıran bir kitaptı. En etkilendiğim kısım, İkinci Dünya Savaşı İngilteresinde eğitmeni Alice'in gençliğine gidip, hem ondan bulması gereken usturlab konusunda yardım almak hem de Metropolitan'da yaşadığı pişmanlığı telafi etmek için onu uyarmak istemesiydi. Ama geçmişe müdahale edemezsin. Bu bütün insanlığın kaderini değiştirir, tuttuğun ipi kendin ya da başkası yüzünden çoktan kaçırdın. "Hayır, hayır, yok bunlar. Gözyaşları, sırlar yok. Yaşamam gereken hayatı yaşamak istiyorum, Etta. Bu kadar basit. Babam her zaman, hayatı gerçekten yaşamanın yolunun, onu beklentisiz bir şekilde ve seçimlerini etkileyen korkular olmaksızın yaşamak olduğunu söylerdi. Gerçi siz yolcular böyle gelip giderken bu epey zor oluyor. Günün birinde, senin beni tanıdığın gibi seni tanımak istiyorum. Kemanımı çalmak, hatalar yapmak, âşık olmak, mümkün olduğunca çok şehirde yaşamak istiyorum... Bunu gerçekten benden alacak mısın?" Karanlık Zihinler gibi distopik bir dünya beklenmesi anlamsız ama yazar asla bu fantastik evreni boşuna yazmamış. Bir sürü yere açılan geçitlerle masalsı, narince işlenmiş, kültür ve tarih deposu bir kitaptı. Hitap etmeyen için sıkıcı, konunun ne olduğu bilinmeyen, amaçsız bir kitap gibi görünebilir ancak okuduğu için bir servetten sayan birisi için fazlaca heyecanlı, elden düşürelemeyen, bolca alt metni olan ve Etta'nın dediği gibi yeterince dikkatli bakarsan bulunabilecek, anlaşılabilecek bir sürü yollar, seçenekler var. İkinci kitabına da en kısa sürede tekrardan başlamayı istemekle birlikte kitaptan en sevdiğim cümleyi bırakıp bu yorumu sonlandırıyorum. "Neyin uygun olduğunu belirten noktayı çoktan geçtiğimize eminim, korsan. Öyle ki geri dönüş yolunu bulamayabiliriz."

ceyveceren 4 years ago

Harry Potter Ve Ölüm Yadigarları: Bölüm 2

David Yates

94 Gönderi

"Başarıyı getiren şey ne kadar kalabalık olduğun değil, inandığın şeylerin niteliğidir." "Bunu kim söylemiş?" "Ben." • Remus John Lupin "Profesör, bunlar gerçek mi? Yoksa hepsi kafamın içinde mi?" "Elbette hepsi kafanın içinde, Harry. Peki, bu gerçek olmadığını mı gösterir?" •…devamı

ceyveceren 4 years ago

Hayvan Çiftliği

George Orwell

375 Gönderi

Önceki yıllarımızı tam hatırlayamadığımız için bugünün daha iyi olduğunu düşünüyoruz ama aslında açıkça hala kötü muamele görüyoruz. Kötüye bakarak şükredersin ama iyiye baktıktan sonra hak ettiğine de gözlerini kaparsın. Ben hak ettiğime gözlerimi kapamıyorum, görüyorum, göreceğim.