(@) - Raf

İnsan hayata daima kendine has bir perspektiften bakar. Perspektifimiz düşüncelerimizin temelini atan unsurdur aslında. Neyi nasıl ve nereden görürsek, onun hakkında bu duruma göre bir fikir yürütürüz. Konuşmak ise bu fikirleri paylaşmak, yani aslında gördüğümüzü aktarmak ve görmediklerinizi -farklı perspektifleri-…devamı

citrus 2 years ago

Ah'lar Ağacı

Didem Madak

50 Gönderi

Ah kokuları ile başladım şiir okumaya. Öldürülmüş birinin cenaze namazıyla... Üstelik okumadan daha 1 gün önce yapmıştım o domates çorbasından, poşeti 5 değil 7 bardak suya boşaltmıştım. Camlar yerine bulutlar ağlıyordu o sırada. Oturup yalnız başıma kâseye bayat ekmek doğramıştım.…devamı

citrus 2 years ago

Ölüm Bir Varmış Bir Yokmuş

José Saramago

31 Gönderi

Ertesi gün hiç kimse ölmedi, bu cümle ile başlayıp bu cümle ile bitti kitap, adeta bir döngünün içine fırlatarak bitti. Peki bu cümlede adı geçen ölüm neydi, kimilerine göre hayatın sonundaki çizgi, kimisine göre bir başlangıç, belki daha farklı bir…devamıErtesi gün hiç kimse ölmedi, bu cümle ile başlayıp bu cümle ile bitti kitap, adeta bir döngünün içine fırlatarak bitti. Peki bu cümlede adı geçen ölüm neydi, kimilerine göre hayatın sonundaki çizgi, kimisine göre bir başlangıç, belki daha farklı bir şeyler miydi, şüphesiz ki bu kitapta farklı, çok daha farklı bir şeydi. Bu kitapta ölüm diye adlandırılan şey insanlığın o eşsiz sıcaklığını içinde bir yerlerde kaybetmiş olan bir kadındı, ölümün bizlerden, hepimizden gizlediği bir sureti olduğunu kim bilebilirdi ki, onu hiçbirimiz görmemiştik sonuçta, bir cinsiyeti olduğu bile akla gelmeyebilirdi. Ama yazarımızın aklına gelmiş işte, oturup ölüm nedir ve neye benzer diye düşünmüş, ölümü pek bir soğuk bulmuş, zıttına bakarak bulmuş bunu, yani yaşama bakarak. Yaşam denen şey sıcak, iç ısıtıcı bir şey ve ölüm de soğuk, iç karartıcı demiş belki, Sonra başlamış bize ölümü anlatmaya, hiç acımadan, üzülmeden, tereddüt etmeden can alan ölümü anlatmaya. Hayattayken yaşamayı unutan bir insan nasıldır bilir misiniz, kalp kırar, incitir, üzer, üzdüğünü fark etse bile bunu umursamaz, yaşam bilincini yitiren bu insan soğuktur, buz gibidir, dokunamazsın bile, üşütür, Tıpkı bir ölüm gibidir, gibisi fazla, ölümdür bu insan. Sevgi gibi, şefkat gibi, en önemlisi sıcaklık gibi insani şeylerden pek uzaktır, doğal olarak yaşamaktan uzaktır. Bu ölüm kişisinin elinde görünmez bir tırpanı vardır, Bu tırpan tercihen ekin biçmekte kullanılmalıdır, fakat ölüm hemcinslerini biçerken kullanır, Ne acı değil mi, Acı tabii ya, çok acı, zehir mübarek. E peki ne yapacağız, hâlâ bazılarımız içinde yaşam sıcaklığını taşıyabiliyor dostlar, hepimiz yaşayan ölümler değiliz, pek güzel. Aramızda bulunan bu yaşam dolu hemcinslerimizden birinin, ölüm hanıma kendini fark ettirmesiyle işler alt üst olabilir, bu kişi ölüme dokunmadan ona sıcaklığı yeniden hissettirirse eğer, ölüm de kısa bir süreliğine tırpanını kullanmaya ara verecektir muhtemelen. Çünkü bu beyefendi öyle hoştur ki, içindeki sıcaklık buz gibi katılaşmış ölüyü, ölümü, eski haline, yani gerçekten yaşayan bir insan haline geri getirecek ölçüde eritecektir. Demin tırpanını kullanmaya kısa bir süre ara vereceğini söyledim, neden kısa bir süre diye sorarsanız onu da açıklayayım, Çünkü insanlar ölüm varken memnun olmadıkları gibi ölüm yokken de memnun olamayacaklardır, insan böyle beğenmezin, şükürsüzün tekidir işte. Ölü insanımız, yani adı ölüm olan bu hanımefendi elindeki tırpanı kullanmaya ara verdiği an insan hayatı karmaşaya sürüklenecektir, bunun ne şekilde bir karmaşa olduğunu size ben değil kitap anlatacak, fakat şunu söylemeliyim ki ölüm bir süre mola verdikten sonra işlerine kaldığı yerden devam etmek zorunda, Onunlayken olmadığı gibi onsuz da olmuyor, toplumda bu ölüm hanım gibi insanlar olmadan olmuyor yani, o hep olacak, ve ona hayat sıcaklığını tattıran beyefendiler de hep olacak, Bu döngü hep böyle sürecek, baştan sona kadar ertesi gün hiç kimse ölmediler yaşanacak, Ta ki ertesi gün ölüm hanımın da hayatı son bulana kadar. Evet, ölümün başına gelecek başka tür bir ölümden bahsediyorum şuan, hayır, aslında ben değil kitap bahsediyor. Ölüm kelimesi bu kadar çok yerde geçince kafa karıştırmış olabilir tabii, ölüm hanım ve "ölüm"ün farklı şeyler olmasının altını çizelim. İnsanın kendini ve düşündüklerini bu denli az kelimeyle sınırlandırması ne acı değil mi, özgürlük diye bas bas bağırırken dilimizi bile yeterince özgür kılamıyoruz, yeterince özgür değiliz ve olamayacağız belki de. Ölüm dediğimiz şey sadece uydurma bir kelime ve kitapta görüleceği gibi bazen yalnızca bir kadın da böyle adlandırılabiliyor, sınırlı dünyamızda oluşturduğumuz sınırlı sayıda sözcükle çok şey anlatmaya çalışıyoruz bazen, "esasında kelimeler ağzımızdan büyük kolaylıkla çıkıverirler ve çoğu zaman biz bu sözcüklerin gerçekte ne ifade edebileceğini fark etmeyiz bile". Aynı kavramı çokça kelimeyle ifade ederiz, biz insanların huyu böyle, anlatmak istediğimiz şeyi bir türlü doğru ifade edemeyiz*. Ama kitapta da dendiği gibi söylenenle söyleniş tarzı arasındaki farkta yatıyordur belki de doğru ifademiz, bilemeyiz. Demek istediğim şey şu ki bu kitap bana çok şey düşündürdü ve mükemmel bir sonla bitti, yazım dilinden söz etmek isterdim fakat bunun uygulamalı olarak daha iyi anlatılabileceğini düşündüm ve yukarıdaki yorumumu bu üslupla yazdım. Eğer üsttekileri sıkıntısız okumuşsanız tebrikler, kitabı da sıkıntısız bitireceğinize garanti veririm. Eh, yazarın uydurma kurallarımızla, sözcükleri kullanırken dalga geçmesi gibi (insanı ölüm diye adlandırmasından söz ediyorum) noktalama işaretleri kullanırken de dalga geçmesini anlayışla karşılayabilmemiz gerekir değil mi? Son olarak şunu söyleyeyim, ölüm gibi soğumuş, etrafına zarar veren kalplere gönlünüzden bir parça sevgi/sıcaklık vermek, onları yeniden hayata döndürmek demektir. Bu bakımdan atılacak adımlar anlaşılmıştır umarım. Ayrıca kelimelere de bu kadar takılmamalı tabii, her şeyin içindeki özü yakalamalı. Farklı bakmak, bazen başka türlü görmek gerekli, ölümü bile... Çünkü "öyle görünmemesine karşın alt anlamlar üst anlamlara göre daha önemlidir." Kitaptan aldığım ders bu, bu ve diğerleri. Yorumuma vakit ayırmışsanız teşekkür ederim, keyifli okumalar. (*Kitaptaki bir cümleye atıf :/ )

citrus 2 years ago

Binboğalar Efsanesi

Yaşar Kemal

10 Gönderi

Unutulmuşluğun romanı, Binboğalar Efsanesi. Şöyle bir bakınca çaresizlik, aşk, acı, yas, direniş, umut ve umutsuzluk gibi baskın duygular yaratıyor kitap içimizde. Ama kitabın asıl anlattığı bunlar değil, kitap bize unutan insanın içler acısı tablosunu çiziyor adeta. Öyle etkileyici bir anlatımı…devamıUnutulmuşluğun romanı, Binboğalar Efsanesi. Şöyle bir bakınca çaresizlik, aşk, acı, yas, direniş, umut ve umutsuzluk gibi baskın duygular yaratıyor kitap içimizde. Ama kitabın asıl anlattığı bunlar değil, kitap bize unutan insanın içler acısı tablosunu çiziyor adeta. Öyle etkileyici bir anlatımı var ki çadırları gözlerimle görmüş kadar oldum, o güneşten solmuş rengini.. Yukarılardan atılan kayaları, taşları ben de gördüm sanki, ölen çocukları, bitkin Ceren'i.. Her şeyi, her şeyi... Olay şu ki; yazları yaylada, kışları ise Çukurova'da yaşayan yörükler, gün gelir de göç edecek bir karış toprak bulamazlar. Bulamayıp ne yaparlar? Uygun olmasa da mecburen boş buldukları yere konarlar, konarlar da taşlanırlar, çok kan dökerler. Alevler içinde yanar da yine direnirler. Peki neden topraksız kalır bu insanlar? Çünkü artık konar göçer yaşam tarzı bitmiş, yerleşik hayata geçilmiştir. Cumhuriyet Dönemi'nde çıkan İskan Kanunu sebebiyle topraklar satın alınır, herkes toprak sahibi olunca konar-göçer Türkmen yörükleri topraksız kalır. Yazın veya kışın senelerdir göç ettikleri, kendilerinin bildikleri topraklar şuna buna satılmıştır ve bunun sonucunda yaşanan mağduriyet Türkmen yörüğünün sonunu getirecektir. Türkmenler Hıdırellez gecesinde toprak dilemek için aralarında anlaşırlar, işin acı kısmı da burada başlar. Türkmenler insanoğlunun bencil ve aciz arzularına boyun eğer, yaptıkları anlaşmayı çarçabuk unuturlar. Bu önemli gecede herkes yörük halkına değil, kendi hayrına bir şey dilemeye hazırlanır. Belki de en başta yaptıkları hata birlik olduklarını unutmalarıdır. Ama unutulan şey bununla sınırlı kalmayacaktır. Unutan günü gelince de unutulur.. Türkmen yörüğü önce kendini unutmaya başlar, sonra ise unutulmaya. Kendi soyundan insanlar bir bir unutur onları, herkes görmezden gelmeye başlar çilelerini. Allah'ın yarattığı toprağı unutmazlar da topraktan gelen bu insanları unuturlar, unutmuş gibi yaparlar. Sonralarında insanoğlu anlayışını, geleneklerini, doğruyu, dostluğu, merhameti, yardımı ve daha bir çok şeyi unutur. Değerli olanı da unutur bu insan, insanın maldan mülkten kıymetli olduğunu unutur. Kimisi parayı, koyunu, güzel bir kızı, toprağı, kimisi ise şanını daha değerli sayar insan canından. İşte böyle böyle, insan insanlığını unutuyor nihayetinde. Biz de bu insanlığını unutanların yaptığı hataları okuyoruz, okuyoruz da parçalanıyoruz. Bu topraksız Türkmenler yine de hiç bırakmıyor umudu. Ha çıktık ha çıkacağız diyorlar bataktan. Hızırdan, kılıçtan, ağalardan, eşten dosttan... Hep bir umut işte. Bir yerden sonra çamura bulanmaya da alışıyor ayakları, bata çıka göç etmekte ustalaşıyorlar. Başlarına bin türlü şey geliyor da Türkmenler yine yılmıyor, hep içlerindeki o minik umut ışığı yaşatıyor onları. Işıkları söner gibi olunca diyorlar atlayalım şu ırmağa, su alıp götürsün cesedimizi. Nedir bu çektiklerimiz diyorlar, nedir bu insanın insana ettiği... Ama sonra yine umut oku kalplerine saplanıyor. Biraz acıtmış olsa da yine iyi geliyor, ışık yakıyor bu perişan insanlara. Hani ağıt dinleyince içiniz bir fena olur da tarif edemezsiniz ya o duyguyu, işte öyle bir okuma deneyimi yaşıyoruz. Gerçekten unutulana yakılan bir ağıttı bu kitap. İşte öyle; batmalı çıkmalı, bol yürek dağlamalı idi. Dili su gibi aksa da tadı acı, mide yakar cinstendi. Okurken ha çocuk olup bir kuşun derdine düştük, ha aşık olup aşığımızı diledik. Yıllarca kılıç döven de, acı gerçekler karşısında değerini yitiren kuşumuzu salan da bizdik sanki. Sözün özü efendim, bu etkileyici kitap okumaya değer diyorum. Yaşar Kemal'den okuduğum ilk kitaptı, son da olmayacak. Ayrıca Akrep (Çilekeş) şarkısı tam bu kitaba yazılmış gibi. 🎤 "ve insanlık çıkarların saadeti içinde..."

citrus 2 years ago

Sofie'nin Dünyası

Jostein Gaarder

62 Gönderi

Felsefe kursuna başlamaya ne dersiniz? Sıfırdan, cidden, tam olarak sıfır noktasından başlıyoruz her şeye. Felsefenin temelinden, merak etme noktasından... Kimiz biz? Hayır, aslında tam olarak bir felsefe kursu da sayılmaz bu. "Filozofça düşünmek" kursu desek daha doğru olabilir belki. Üstelik…devamıFelsefe kursuna başlamaya ne dersiniz? Sıfırdan, cidden, tam olarak sıfır noktasından başlıyoruz her şeye. Felsefenin temelinden, merak etme noktasından... Kimiz biz? Hayır, aslında tam olarak bir felsefe kursu da sayılmaz bu. "Filozofça düşünmek" kursu desek daha doğru olabilir belki. Üstelik ücretsiz! Hayır yalan söyledim, tek ücret kitap ücreti. Ben zamanında 40 tl'ye aldım bu kursu ama şuan epey zam gelmiş, geçmişler olsun. Fakat emin olun ki verdiğiniz paraya değecek. Neyse, kitabın konusundan ve dolayısıyla kursun detaylarından azıcık bahsetmek istiyorum sizlere. Bu kitap 15. yaşgününe çok az kalmış Sofie isimli bir genç kızın, posta kutusunda kendisine yazılmış ilginç notlar/mektuplar bulmasıyla başlıyor. Sofie bunları kimin, ne amaçla yazdığını bilmiyor. Başta küçük gibi görünen büyük sorular soruluyor Sofie'ye, sonra ise işler büyüyor. Bu bilinmeyen kişi Sofie'ye felsefe hakkında olabildiğince kısa ve net bilgiler veriyor, bunun amacı ise ona sorgulama yetisi kazandırmak için sağlam bir temel oluşturmak. Filozofça düşünebilmek için geçmişteki düşüncelerden faydalanmanız gerekir tabii, filozoflar da bu işi böyle yürütür. (Descartes meclisten dışarı!) O yüzden Sofie önce filozofların düşüncelerini sırasıyla öğreniyor. Peki ya sonra mı? Sonrası kolay, Sofie'nin serüveni ilerledikçe siz Sofie'ye anlatılanların Hilde'ye anlatıldığını öğreniyorsunuz. Biraz daha ilerlerseniz Hilde'ye anlatılanların da aslında size anlatıldığını fark ediyorsunuz, yani aslında Sofie sizsiniz. Evet sizler, daha doğrusu bizler! Sorgulamayı öğreniyor ve gerçekliğe adım adım yaklaşıyoruz okurken. (Çok da kolay olmadı sanki ha?) Kitap neye benziyor biliyor musunuz? Kutuya. Evet, kutu! Biz bu kutuyu okumaya tam alışmışken bir anda içindeki başka bir kutudan bahsetmeye başlıyor. Tam ona alışıp sıkılacakken bu sefer de baştaki kutunun dışındaki kutudan söz edecek oluyor. Yani kitapta gerçeklik içinde gerçeklik veya kurgu içinde kurgu var diyebilirim. Yazar öyle güzel bağlamış ki bu iç içe duran kutuları, asla sıkılamıyorsunuz. Hatta kutulardan birinin içine yazar kendini de koymuş, şu işe bakın! Şu bölümü okuyup uyuyayım derken bölüm sonunda öyle şeyler oluyor ki uykumu kaçırıyor yazar. Sıradaki bölümü okuyacak enerjiyi başta alıp sonda geri yüklüyor gibi. Cidden enteresandı, çok sevdim bu hareketliliği. İlk Yunan filozoflarından başlayarak Marx, Darwin, Freud ve çağımıza kadar; binbir düşünce içindeyken dönen dünyayı okuyoruz ve bu okuma dünyaya olan bakışımızı irdelememizi sağlıyor. Evet; kitap başta dünyaya, sonra ise din, gerçeklik, etik, bilgi, varoluş gibi sayamayacağım sayıda kavrama yeniden göz atmamızı gerektiriyor. Felsefeyi o veya şu filozofun kitaplarını okuyarak öğrenmek her ne kadar keyifli olsa da bunun zihinsel bir karmaşaya yol açtığını düşünüyorum. Her şey ilk önce sorulan küçük bir soruyla başlıyor ve o soru yeni sorulara, cevaplar belli düşünce akımlarına, bu akımlar da felsefi dönemlere ayrılıyor diyebilirim. Bu dönemler ya kendinden öncekini geliştirerek, ya ona karşı çıkarak ya da öncekilerin olumlu özelliklerini alıp birleştirerek süregeliyor. Yani diyeceğim o ki yeni bir düşünce ortaya atılmadan önce daima kendinden öncekilere dönüp bakma gereği duyuluyor. Bu nedenle geçmiş düşünceleri sırasıyla bilmek, filozofların ve belli dönemlerin düşüncelerini anlamamız için önemli bir zemin hazırlayacaktır. Bu kitap da tam olarak buna yarıyor aslında. Hiç bilmeyenler eğlenceli, gizemli, maceracı bir kalemden öğreniyor bu sıkıcı felsefe tarihini. Ben kitaba başlamadan önce bilgilerim zihnimde uçuşan nesneler gibiydiler, kitap onlara yerçekimi kuvveti uyguladı. Böylece her filozof ve düşünce yapısı olması gereken sırayla zihnimin odalarında yerini aldı. Ortalıkta uçuşan fikir kargaşasından kurtuldum kısacası. Felsefeyle ilgilenmeyenler Sofie'nin Dünyası'nı okuyarak genel kültür bilgisini arttırabilir, ayrıca sanat tarihiyle ilgilenenler de dönemlere daha fazla hakim olabilmek için bu kitaptan beslenebilir. ("Sofie'nin Dünyası" üzerine "Sanatın Öyküsü" balla kaymak gibi olacaktır.) Küçük bir isyanım olacak şimdi, ben bu kitabın çocuklara önerilmesine pek anlam veremiyorum. Kitabı 3. başlayışımda bitirdim, 6 yıl önce önermiş olan felsefe hocama nihayet teşekkür edebilirim :) Üstelik en çok yarım bırakılan ilk 5 kitap listesinde rastladım kendisine. Çocuklara uygun bir kitap neden bu kadar çok sayıda kişi tarafından yarım bırakılsın ki? Bazı yetişkinler bile bitirmekte zorlanırken çocuklar için azıcık fazla kaçmıyor mu sanki? Bence ne çocuk ne de yetişkin, ikisinin arasındaki eşikte bulunan insanlar için yazılmış bu kitap. Yazarın deyimiyle "kendini arayan gençler için"... Önünüzdeki 2 yoldan birini seçmenizi istiyor, birçok yetişkin gibi sıradanlaşmak ya da gerçeğin peşinden koşmak. Bir çocuk henüz bu yol ayrımına erişememiştir ki. Dereyi görmeden paçayı sıvatmak istiyorlar herhalde, neyse.. Sanırım kitap hakkında söyleyeceklerim bu kadardı, yeterince çene çalmış gibiyim. Buraya kadar okuduysanız tebrik ve teşekkür ediyorum, alıntılarımı da yorumlarda istifleyeceğim. (Sanki bütün kitabı işaretlememişim gibi..)

citrus 2 years ago

Inu-oh

Masaaki Yuasa

2 Gönderi

O kadar muazzam bi' filmdi ki tekrar tekrar izleyebilirim. Gelin şimdi size kısaca olaydan bahsedeyim. Filmde önemli iki karakterimiz var, bu karakterlerin ikisi de lanetlerle cebelleşiyorlar. Nasıl mı? Efendim, Tomona isimli karakter ve babası dalış yaparak hazine arıyor ve bu…devamıO kadar muazzam bi' filmdi ki tekrar tekrar izleyebilirim. Gelin şimdi size kısaca olaydan bahsedeyim. Filmde önemli iki karakterimiz var, bu karakterlerin ikisi de lanetlerle cebelleşiyorlar. Nasıl mı? Efendim, Tomona isimli karakter ve babası dalış yaparak hazine arıyor ve bu yolla geçiniyorlar. Kendilerine gelen yeni bir teklif üzerine aradıkları eşyanın lanetli olduğunu bilmeyen Tomona ve babası, yüklü miktarda para için dalış yaparak bu eşyayı aramaya koyuluyorlar. Elbette ki eşyayı buluyorlar fakat yüklü miktar para yerine koca bir lanet baş gösteriyor. Buldukları bu lanetli eşya bir kılıç ve Tomona'nın babası kılıcı çekip çıkardığı anda lanetin etkisiyle ölüyor. Tomona ise aynı lanetten etkilenip kör oluyor, ardından keşişlerle yaşamaya başlıyor ve bu süreçte biwa isimli çalgıyı çalmasını öğreniyor. Şimdi bu dursun cepte, biz gelelim Inu-oh'a. Inu-oh'un babası hikaye anlatıcılığı şeklinde adlandırılan bir işle meşguldür. İşi gereği Heike hikayelerini şarkı ve hazırladığı dans gösterileri eşliğinde sunmaktadır. İşinde oldukça hırslı ve doyumsuz olan bu adam, günün birinde hırsına yenik düşer ve doğacak olan çocuğu Inu-oh'u lanete kurban verir. Anlaşmaya göre bu masum kurban karşılığında lanet ona yardım edecek ve işinin ehli olacaktır. Lanetle yapılan bu anlaşma Inu-oh'un dünyaya insan değil de farklı bir yaratık gibi gelmesine sebep olur, köpeklere benzediği için onlar gibi bir hayat sürmektedir, hayvanlar gibi sokaklarda başıboş gezmektedir. Inu-oh'un iki kardeşi hırslı babanın baskısı altında ondan hikaye anlatıcılığını öğrenirken Inu-oh hor görülür, bedeninin garipliğinden dolayı daima dışlanır. İşte günün birinde kader lanetin pençesinde olan bu ikiliyi birbiriyle karşılaştırır ve böylece dostlukları başlar. Bu dostluk süresinde ikili hikaye anlatıcılığında çığır açacak, Inu-oh eşsiz dansıyla babasını bir güzel sollayacaktır. Kimsede olmayan özel yeteneği ile de ölmüş ruhların var olma çabasını hikayelerinde konu alacaktır. Amacı bu ölü ruhların var olma çabalarını yok saymamak, onların kendisine anlattığı hikayelerle yeryüzündeki varlıklarını sürdürmektir. Bu işi elbette muazzam, yenilikçi bir müzik ve dans gösterisi şeklinde gerçekleştirirler, tüm bu süreçte arkadaşı Tomona ona özgün müzik tarzıyla eşlik edecektir. Onlar bu işi yaptıkça Inu-oh'un bedeninin düzelmeye başladığını görürler, her gösteride daha çok insana benzemeye başlamıştır. Her şeyiyle muazzam bir iş izledim, öyle ki müzikal sevmeyenlere sevdirecek nitelikte (bence). Filmde değinilen unsurlara gelecek olursak en başta doyumsuzluğu dile getirmem gerekir. Doyumsuzluk ve hırs bu iki karakterin de başına bela oluyor çünkü. Birinin babası daha çok para için bilmediği işlere kalkışarak canından oluyor, üstelik kör kalan oğlu kuruş bile kazanamıyor. Diğerinin babası ise hırsından (ki bu da bir tür doyumsuzluk) kendi öz evladını feda ediyor. (Bu paragraf minik bir spoiler içerir!) İkinci bir mesele ismin önemi. Karakterlerden biri adını haykırarak can veriyor, daha ne olsun? Bireyin kimliğinde en önemli unsurlardan biridir isim, boşuna uğraşmaz insanlar bu geçici dünyada adını yaşatmak için. İsim kişinin varlığının temelidir, bebek daha doğmadan ismi düşünülmeye başlanır bu yüzden. Karakterlerimiz de kendi isimlerini kendileri seçiyor, bir nevi hayatta gidecekleri yolu, amacı seçmek gibi. Mühim bir detay. Bir diğer mevzu ise ölen insanlarla ilgili. Filmde ölen kişileri unutmamak ve kendi çapımızda anlattığımız hikayelerde onları yaşatmak gerektiği mesajı veriliyor. Sonuçta hepimiz birer hikaye anlatıcısıyız, öyle ya da böyle anlatıyoruz. Kendi hikayelerimizde ölen kişileri es geçmememiz gerektiğini öğütlüyor, ölen ama bir zamanlar yaşamış kimselere verilen değeri sorgulatıyor. Masaaki Yuasa beyefendi beni gönlümden fethetti gerçekten, son zamanlarda kendisinin dahil olduğu işlere merak salmış vaziyetteyim ve izlediklerimin hepsi beni kendine hayran bırakıyor. Bu film olur, başka bir filmi olur hiç fark etmez, işlerine mutlaka bir göz atın derim. İzleyecek olanlara şimdiden keyifli seyirler dilerim.

citrus 2 years ago

Cesur Yeni Dünya

Aldous Huxley

79 Gönderi

Hiç düşünmüş müydünüz, bir toplumun normları neye göre belirlenir? Ve ayrıca normlara uyan kimseler, bu normları ne derece sorgular? "En kötü yasa yasasızlıktan, en kötü kural kuralsızlıktan iyidir." demiş ve her toplum kendi normlarını oluşturmuştur. Cesur Yeni Dünya topluluğunun normları,…devamı

citrus 2 years ago

Kaiba

Eunyoung Choi

2 Gönderi

Çok fazla anime izleyen birisi değilim fakat bu anime daha ilk gördüğümde aşırı ilgimi çekmişti. İyi ki de izlemişim, gerçekten müthiş bir seyir deneyimi yaşattı bana. Şimdi konuya kısaca değinecek olursam Kaiba distopik bir evrende geçen bir anime. Bu evrende…devamıÇok fazla anime izleyen birisi değilim fakat bu anime daha ilk gördüğümde aşırı ilgimi çekmişti. İyi ki de izlemişim, gerçekten müthiş bir seyir deneyimi yaşattı bana. Şimdi konuya kısaca değinecek olursam Kaiba distopik bir evrende geçen bir anime. Bu evrende en çok göze çarpan şeylerden biri sınıf ayrımı. Çünkü burada insanlar eğer zenginse, bedenleri ölse dahi yeni vücutlar satın alarak sonsuza kadar yaşamaya devam edebiliyorlar. Yok eğer insanlar fakirse, sevdiklerinin daha iyi bir yaşam sürmesi için fedakarca bedenlerini zenginlere satıyorlar. Artık bedene sahip olmayan zihinleri bir çipin içinde tıkılı kalıyor. Bu zihinler ise arafta gibi, hiçbir şey yapamıyor ve ya yok olmak ya da bir bedene kavuşmak için öylece bekliyorlar. İlk bakışta sevimli gibi gözüken animede aslında depresif bir anlatı var, görsellik açısından da kendine has bir tarzı var. Tıpkı bedenlere bakıp içinde nasıl bir karakter olduğunu bilemeyişimiz gibi, animenin yalnızca çizimlerine (yani genel görünüşüne) bakıp içeriği hakkında peşin hükümlü olmamamız gerekiyor. Çünkü açıkçası ben ilk açtığımda neden bilmiyorum ama bu kadar iyi bir içerik beklemiyordum, eminim ki izleyen kişiler de beklentilerinden daha iyisiyle karşılaşmışlardır. Ne animenin genel görünümüne, ne de karakterlerin görünümüne aldanıp iyi/kötü fikir yürütmemek gerekiyor. Akışa bırakıp sadece izlemek en doğrusu olacaktır. Animenin ilk yarısına kadar farklı gezegenlerde farklı karakterlerin hikayelerini dinliyoruz. Gerçek hayata ait somut görüntüler çok az ve buna zıt olarak gerçek hayattaki duygular göz önünde. İkinci yarıda ise olaylar karmaşık bir hal alıyor ve esas hikayeye (ana karakterin hikayesine) daha fazla giriyoruz. Buralar biraz kafa karıştırıyor ama yine de çok güzel. Bence benim fark edemediğim pek çok ayrıntı vardır fakat fark ettiklerim bile bu animeyi çok çok sevmeme yetti. En çok dikkatimi çeken şeylerden biri de insanların sürekli bir arayışta olmasıydı. Her zaman daha iyisine ulaşmaya çalışıyorlar, daha iyi bir bedene sahip olmak, daha iyi bir gezegende yaşamak gibi arzulara kapılıyorlar ve bundan dolayı gözlerinin önünde (hatta ayaklarının dibinde demek daha yerinde bir benzetme olacak) olan güzellikleri fark edemiyorlar. 4. bölümde farklı diyarlara merak salan torunları için büyükanne şöyle söylüyor: "Dünyanın her tarafı aynı, büyük ya da küçük. Asıl önemli olan yüreğin büyüklüğü." Kocaman gezegende küçücük kalbimiz iş görmüyor, hal böyle olunca yeni bir gezegen mi aramak gerekiyor yoksa gönlümüzü genişletmek mi? Tüketim çılgınlığının getirmiş olduğu hep daha iyiyi isteme ve elindekiyle hiçbir zaman tatmin olamama durumu pek çok bölüme azar azar yediriliyor. Zihinlerin değiştirdiği bedenler ve bir bedene sahip olduğuna şükretmesi gerekirken daha iyi bir bedeni arzulayan insan buna yerinde bir örnek olur. Aslında en başından beri bize söylediği şey kısaca bu arzu ve isteklere kapılırsak yavaş yavaş benliğimizi yitireceğimiz gerçeği... Eminim ki değinmem gereken çok nokta var ve ne kadar yazsam da eksik kalacak gibi. Yine de yorumumu böylece paylaşmak istiyorum. Çünkü bu animenin konusuyla, mesajıyla, müzikleriyle ve görselliğiyle daha fazla izlenmeyi hak ettiğini düşünüyorum.

citrus 2 years ago

Hay Bin Yakzan

İbn Tufeyl, İbn-i Sina

4 Gönderi

Hay Bin Yakzan İslam aleminin ilk felsefi romanıdır. Kitabın içinde İbn Tufeyl ile İbn-i Sina'nın aynı ismi taşıyan fakat içerik bakımından apayrı olan anlatıları mevcut. Ayrıca kitabın giriş kısmı da oldukça bilgilendirici ve faydalı. Öykü genel olarak yaratıcıyı akıl ve…devamı

citrus 3 years ago

Kopma

Tony Kaye

116 Gönderi

Hepimiz hayatımızda belli zorluklar yaşar, acılar duyarız. Çoğu zaman boğazımızda bir düğüm hissederiz ve kimse bize o düğümü nasıl çözeceğimizi öğretmez. Bunu bazılarımız kendi kendine öğrenmeyi başarır, bazıları ise başaramaz. İşte bu başarısızlıkta rehberler devreye giriyor. Beni gecenin 2'sinde ağlatan…devamı