(@) - Raf

Sándor Márai’den daha önce Mumlar Sonuna Kadar Yanar’ı okumuş ve hayran kalmıştım. Gerçekten harika ötesi bir kitaptı benim için. Bu yüzden yazardan ikinci kitabım olan İşin Aslı Judit ve Sonrası’na da büyük bir beklentiyle başladım. Açıkçası bu kitabı ilkine kıyasla…devamıSándor Márai’den daha önce Mumlar Sonuna Kadar Yanar’ı okumuş ve hayran kalmıştım. Gerçekten harika ötesi bir kitaptı benim için. Bu yüzden yazardan ikinci kitabım olan İşin Aslı Judit ve Sonrası’na da büyük bir beklentiyle başladım. Açıkçası bu kitabı ilkine kıyasla biraz daha az sevdim. Ama bu, kötü olduğu anlamına gelmiyor. Márai yine söylemek istediğini güçlü bir şekilde aktarmış. Kitap üç bölümden oluşuyor ve her bölümde hikâyeyi farklı bir karakterin ağzından dinliyoruz. Bir beyefendinin, bir hanımefendinin ve bir hizmetçinin iç dünyasına giriyoruz. Aynı olayları üç ayrı bakış açısından okumak hem karakterleri daha iyi tanımamı sağladı hem de onların davranışlarının arkasındaki sebepleri anlamama yardımcı oldu. Her bölümde demek ki böyle hissettiği için böyle yaptı dedim. İç monolog ve bilinç akışı tekniği sayesinde sanki karakterler bize doğrudan sesleniyormuş gibi kendimi o masada, o evde, o yolculukta buldum. Zaten Sándor Márai’nin alametifarikası bu: sessiz mekânlar, küçük nesneler ve büyük iç hesaplaşmalar. Edebi anlamda oldukça yoğun bir kitap. Yer yer uzaklaştığım anlar oldu ama yine de geri dönüp devam etmek istedim. Çünkü Márai’nin o sakin ama derin anlatımının içinde kaybolmayı seviyorum. Son bölümde özellikle Lazar karakterini daha çok merak ettim. Keşke ona da ayrı bir bölüm ayrılmış olsaydı. Mumlar Sonuna Kadar Yanar kadar etkilemedi belki ama Márai’nin iç dünyalara yaptığı o ince yolculuğu okumak yine de çok kıymetli. Son olarak bu kitabı herkes sevmeyebilir. Daha sabırlı, iç dünyaya odaklanan okurlara hitap ediyor. Olaydan çok karakterlerin zihnine girmeyi, psikolojik çözümlemeleri ve derin metinleri sevenler daha çok keyif alacaktır. Hızlı ve sürükleyici bir olay örgüsü arayanlara ağır gelebilir; fakat gurur, sınıf çatışması ve insanın kendini kandırma hâlini ince ince okumak isteyenler için güçlü bir deneyim sunuyor.

crowthera 8 months ago

Yılanı Öldürseler

Yaşar Kemal

35 Gönderi

❤️‍🩹 Yılanı Öldürseler – Yaşar Kemal Yaşar Kemal’le tanışma kitabım oldu ve gerçekten ne kadar güçlü bir yazar olduğunu daha ilk kitaptan hissettirdi. Toplumun o sert, karanlık yüzünü öyle net göstermiş ki… Bu kitap beni duygusal olarak yordu… ama iyi…devamı

crowthera 8 months ago

Vahşi

V. E. Schwab

3 Gönderi

🤎 Vahşi – V.E. Schwab Bu kitap uzun süredir okumayı düşündüğüm, yazarını da özellikle tanımak istediğim bir kitaptı. Sosyal medyada o kadar sık karşıma çıktı ki sonunda merakıma yenilip başladım. Veee inanılmaz rahat okunan bir kitap. Sayfalar gerçekten akıp gidiyor.…devamı🤎 Vahşi – V.E. Schwab Bu kitap uzun süredir okumayı düşündüğüm, yazarını da özellikle tanımak istediğim bir kitaptı. Sosyal medyada o kadar sık karşıma çıktı ki sonunda merakıma yenilip başladım. Veee inanılmaz rahat okunan bir kitap. Sayfalar gerçekten akıp gidiyor. Konu zaten başlı başına cezbedici. Üniversitede yakın iki arkadaş olan Victor ve Eli, tez konusu seçme aşamasındayken iş doğaüstü insanlara geliyor. Ölümün eşiğinden dönüp bir tür güç kazanan kişiler… Çoğu insan için şehir efsanesi gibi ama ihtimal dahilinde. Olay ilk başta akademik bir araştırma gibi görünse de, işin içine rekabet, ego ve kıskançlık girince her şey yön değiştiriyor. Victor’un, Eli’nin gerisinde kalma korkusu hikâyeyi bilimsel meraktan çıkarıp kişisel bir savaşa dönüştürüyor. Kitapta hoşuma giden en güçlü şey kimsenin iyi insan olmaması. Ama tam kötü de değiller. Herkes kendi bakış açısından haklı. İkisi de takıntılı, kırık, karanlık tarafları ağır basan karakterler. Eli’nin inanç takıntısı, Victor’un içten içe beslediği öfke ve hayranlık karışımı duygular… Aralarındaki bağ sevgi mi, nefret mi, rekabet mi — net bir adı yok. Anlatımda zaman sıçramaları var. Sürekli geçmişle şimdi arasında gidip geliyoruz. Bazen dur şu an neredeydik hissi oluşsa da, tempoyu düşürmüyor. Sadece bölüm başlıklarına göz ucuyla bakmak şart. Ama gelelim beni biraz eksik hissettiren tarafa… Hikâye akıyor, merak sürekli canlı ama sanki temel yapı biraz yüzeyde kalmış gibi. Olaylar hızlı ilerliyor. Victor ve Eli’nin bağının kopuşunu daha detaylı, daha yavaş çözülürken okumak isterdim. Duygusal yoğunluk yer yer geri planda kalmış. Daha sert bir psikolojik derinlik bekliyordum. Yan karakterlerde ise ciddi potansiyel vardı. Sidney’i çok sevdim. Gücü de çok iyiydi ve Victor’la aralarındaki o koruyucu bağ hissi çok tatlıydı. Onlardan daha fazla sahne okumak isterdim. Mitch ise kitabın en sevilesi sürpriziydi. Sessiz sakin ama varlığı huzur veriyor. Victor–Mitch–Sidney üçlüsünden biraz daha günlük, hafif anlar olsaydı hikâye daha dengeli olabilirdi. Serena kısmı ise bana çok oturmadı. Kararlarının arkasındaki duyguyu tam hissedemedim. Bazı davranışları fazla ani geldi. Fantastik yönüne gelirsek: Dev bir evren anlatısından çok, güç kazanmış insanların hikâyesi izliyoruz. Her karakterin yeteneğini öğrenmek keyifliydi. Ama kitabın adı Vahşi olunca ben biraz daha karanlık, daha sert bir atmosfer beklemiş olabilirim. Final kötü değildi ama daha patlayıcı bir kapanış hayal etmiştim. Yine de okurken bir an bile sıkılmadım. Zeki kurgusu, gri karakterleri ve temposuyla kesinlikle sürükleyici bir kitaptı. ⭐ Puanım: 9/10 Kırdığım 1 puan, daha yoğun duygu ve daha güçlü altyapı göremediğim için. Ama devam kitabını okuyacak kadar da bağlandım bu hikâyeye.

crowthera 9 months ago

İvan İlyiç'in Ölümü

Lev Nikolayeviç Tolstoy

94 Gönderi

İvan İlyiç’in Ölümü – Tolstoy Bazı kitaplar hikâye anlatmıyor, insanı düşüncelere daldırtıyor . İvan İlyiç’in Ölümü benim için tam olarak böyle bir kitaptı. Kısacık ama bitince öylece kapatıp kenara koyamıyorsun; bir süre kendi hayatına uzaktan bakıyorsun resmen. Konu aslında çok…devamıİvan İlyiç’in Ölümü – Tolstoy Bazı kitaplar hikâye anlatmıyor, insanı düşüncelere daldırtıyor . İvan İlyiç’in Ölümü benim için tam olarak böyle bir kitaptı. Kısacık ama bitince öylece kapatıp kenara koyamıyorsun; bir süre kendi hayatına uzaktan bakıyorsun resmen. Konu aslında çok sade: Saygın bir adam hastalanıyor ve ölümü yaklaşıyor. Ama mesele ölüm değil. Asıl mesele, fark edilmeden yaşanmış bir hayat. İvan İlyiç kötü biri değil. Kimseye bilerek zarar vermiyor, görevlerini yapıyor, toplumun gözünde başarılı biri. İyi bir meslek, düzgün bir ev, yerinde bir evlilik… Dışarıdan bakınca her şey yolunda. Ama içeride bir boşluk var ve bunu kendisi bile fark etmiyor. Ta ki hastalık gelip her şeyi durdurana kadar. Hastalık ilerledikçe fiziksel acıdan çok daha ağır bir şeyle yüzleşiyor: “Ya ben hayatımı yanlış yaşadıysam?” Bence kitabın en sarsıcı tarafı bu. Ölüm korkusu var evet, ama asıl korku yok olmak değil. Asıl korku, gerçekten hiç yaşamamış olma ihtimali. O yüzden zihni sürekli geçmişe gidiyor. Özellikle çocukluğuna. Çünkü en sahici olduğu zamanlar orası. Sonrası biraz rol, biraz alışkanlık, biraz da herkes böyle yapıyor hali. Bir de o yalnızlık… Kalabalık bir şehirde, ailesinin içinde ama kimse onun içindeki korkuyu gerçekten anlamıyor. Herkes bir şekilde kendi düzeninin derdinde. İnsanların, birinin ölümü bile yaklaşsa ne kadar yüzeyde kalabildiğini görmek insanı rahatsız ediyor ama bir o kadar da gerçek geliyor. Gerasim karakteri ise kitapta adeta bir nefes gibi. Sade, doğal, samimi. Ölümü hayatın parçası olarak kabul ediyor ve İvan’a gerçekten şefkat gösteren tek kişi o. Kitabın sonlarına doğru yaşanan içsel dönüşüm de çok etkileyiciydi. İvan ilk kez gerçekten başkasını düşünmeye başlıyor. Ve tam o noktada ölüm korkusu değişiyor. Bu kitap bende karamsarlık değil, tuhaf bir huzurlu farkındalık bıraktı. Daha gerçek yaşama isteği, duyguları ertelememe düşüncesi… Okurken sürekli şunu düşündüm: Gerçekten yaşıyor muyuz, yoksa sadece olması gerektiği gibi mi ilerliyoruz? Kısacık bir kitap ama etkisi uzun sürüyor. Bazı klasiklerin neden klasik olduğunun en güzel örneklerinden.

crowthera 9 months ago

Tuhaf Ev 1

Uketsu

14 Gönderi

“Ya hayalinizdeki ev, bir kabusu gizlemek için inşa edildiyse?” Uketsu’nun Tuhaf Ev kitabı tam olarak bu soruyla beni içine çekti. Daha ilk sayfalardan itibaren evin kendisi huzursuz edici bir unsur hâline geliyor. Odalar, pencereler, krokiler… Hepsi yerli yerinde gibi ama…devamı

crowthera 9 months ago

Yakınlaşmalar: Intimacies

Katie Kitamura

1 Gönderi

💚 Yakınlaşmalar ~ Katie Kitamura Yakınlaşmalar'ı okurken bunun benim sevdiğim türden bir kitap olduğunu hemen anladım: sessiz ve derin. Kitap boyunca dramatik olaylar yok; bunun yerine bastırılmış duygular, söylenmeyenler ve mesafe üzerinden kurulan ilişkiler var. Bu da romanın atmosferini oldukça…devamı💚 Yakınlaşmalar ~ Katie Kitamura Yakınlaşmalar'ı okurken bunun benim sevdiğim türden bir kitap olduğunu hemen anladım: sessiz ve derin. Kitap boyunca dramatik olaylar yok; bunun yerine bastırılmış duygular, söylenmeyenler ve mesafe üzerinden kurulan ilişkiler var. Bu da romanın atmosferini oldukça sakin ama bir o kadar da yoğun kılıyor. Romanın merkezinde, New York'tan Lahey'e taşınan uluslararası politika alanında uzmanlaşmış bir simültane çevirmen yer alıyor. Savaş suçlarıyla yargılanan eski bir devlet başkanının davasında görev alırken, özel hayatında tüm kişisel ilişkilerini yeniden kurmaya çalışmaktadır. Avrupa'nın zengin bir şehrinin muktedirlerle dolu ortamında ve sanat müzeleri, sahaflar, restoranlarda geçen nezih sosyal yaşamında, alttan alta hissedilen potansiyel şiddetin ve sınır aşımlarının gölgesinde ayakta durmaya çabalamaktadır. Sadece söylenenleri aktarmakla yükümlü gibi görünse de işini doğru yapabilmek için herkesin zihninin içinde dolaşmak zorundadır ve etik sınırlarını sorgulamaya başlar. Bence kitabın en güçlü yanı, yakınlık kavramını romantik bir ideal olarak sunmaması. Yakınlaşma çoğu zaman rahatsız edici, kırılgan ve geçici bir hâl olarak karşımıza çıkıyor. İnsanlar birbirine yaklaştıkça değil, mesafelerini korudukça ayakta kalıyor gibiler. Özellikle evlilik, dostluk ve aile ilişkileri bu mesafe üzerinden sorgulanıyor. Bu noktada romanda geçen Zeuxis ve Parrhasius hikâyesi, kitabı okurken beni en çok etkileyen detaylardan biri oldu. Antik Yunan'ın bu iki ünlü ressamı, resimde "gerçeğe en yakın olanı" yapma iddiasıyla yarışır. Zeuxis öyle gerçekçi üzümler çizer ki kuşlar gelip onları gagalar. Doğayı bile kandırdığı için gururlanır. Ancak Parrhasius'un resmi bir örtüyle kapalıdır. Zeuxis örtüyü kaldırmak isterken asıl gerçeği fark eder: O örtü resmin kendisidir. Böylece Zeuxis yenilgiyi kabul eder ve “Ben kuşları aldattım, sen ise bir ressamı,” der. Yakınlaşmalar da tam olarak bu zeminde ilerliyor. Roman boyunca anlatılan şey, sessizliklerin, mesafelerin ve belirsizliğin içindeki gerilim. Romandaki ilişkiler de Parrhasius’un örtüsü gibi: Bir yakınlık vardır ama ne kadarının gerçek olduğu belirsizdir. Karakterler birbirlerine yaklaşır, konuşur, birlikte zaman geçirir; fakat okur olarak sürekli şunu hissederiz: Ortada görünen bir şey vardır ama asıl olan başka bir yerdedir. Kitapta gerçeklik hiçbir zaman netleşmez. İnsanların söyledikleriyle hissettikleri, durdukları yerle iç dünyaları arasında hep bir mesafe vardır. Zeuxis'in kuşları aldatması gibi, romandaki karakterler de çoğu zaman başkalarını değil, kendilerini ikna eder. Bir ilişkiye, bir bağa, bir yakınlığa... Ama o bağ gerçekten var mıdır, yoksa sadece kaldırılmayı bekleyen bir örtü mü, asla tam olarak bilemeyiz. Anlatıcının bulunduğu yere tam anlamıyla ait olamaması ve çevirmen kimliğiyle kurulan metafor da oldukça etkileyici. Anlatıcı sadece dili değil, duyguları da çevirmeye çalışıyor; fakat bazı şeylerin çevrilemediğini, olduğu gibi kaldığını görüyoruz. Bu durum romandaki yabancılık hissini derinleştiriyor. Yakınlaşmalar hızlı tüketilen, olay odaklı bir roman değil. Daha çok bir ruh hâli kitabı gibi. Sessizliği, mesafeyi ve belirsizliği sevenler için anlamlı bir okuma olabilir. 🙇🏻‍♀️

crowthera 9 months ago

Ölü Kızlar

Jorge Ibargüengoitia

3 Gönderi

Spoiler içeriyor 🎀 Ölü Kızlar | Jorge Ibargüengoitia Ölü Kızlar, gerçek olaylardan esinle genelev işleten iki kız kardeş etrafında şekillenen kadın cinayetlerini, bu suçların sistemle nasıl iç içe geçtiğini ve adaletin nasıl görünmez kılındığını anlatıyor. Kitabın başı oldukça akıcıydı. Serafina Baladro'nun yaşadıkları…devamı

crowthera 11 months ago

Bir Aklın Savaşı

Kazuaki Takano

3 Gönderi

Dünya için tehdit mi, yoksa insanlığın evrimi mi? Üç yaşındaki Akili, insan zekâsını katlayan, evrimsel sıçrama yapmış bir "üst insan" olarak keşfedilir. ABD yönetimi paniğe kapılır. Böyle bir varlığın gelecekte insanlığı yok edebileceği düşüncesi, Akili'nin "yok edilmesi" için gizli bir…devamıDünya için tehdit mi, yoksa insanlığın evrimi mi? Üç yaşındaki Akili, insan zekâsını katlayan, evrimsel sıçrama yapmış bir "üst insan" olarak keşfedilir. ABD yönetimi paniğe kapılır. Böyle bir varlığın gelecekte insanlığı yok edebileceği düşüncesi, Akili'nin "yok edilmesi" için gizli bir operasyon başlatır. Görevin başındaki adam, Jonathan Yeager... Profesyonel bir asker olan Yeager'a Akili'yi öldürme emri verilir. Ama Yeager'in ölümcül hasta bir oğlu vardır. Tüm denge bir anda değişir. Akili'nin zihni ve biyolojik yapısı, Yeager'ın oğlunu kurtarabilecek bilgileri barındırıyor olabilir. Yeager, emirleriyle vicdanı; devletin karanlık planlarıyla insanlığın geleceği arasında sıkışır. Şimdi savaş tek bir yerde yaşanıyor: aklın içinde. "İleri evrim" mi tehdit, yoksa insanlığın kendisi mi? Takano'nun Bir Aklın Savaşı kitabı, daha ilk sayfadan beni bambaşka coğrafyalara taşıdı. Afrika'daki o tehlikeli atmosferle başlayan hikâye, bir anda Japonya'ya ve Amerika'ya uzanan dev bir politik-bilimsel savaşa dönüştü. Ülkeler arası bu hızlı geçişler, kitabı gerçekten bir film gibi yaşattı bana; her bölümde heyecanım daha da arttı. Karakterlerin hepsinin kendi derinlikleri var. Hiç kimse sadece iyi ya da kötü değil; herkesin bir nedeni, bir geçmişi, bir amacı var. Bu da kurguya sadece aksiyon değil, düşünsel bir yoğunluk da katıyor. Kitap boyunca barış ve savaş kavramlarını, insanlığın açgözlülüğünü ve politik oyunları sorgularken buldum kendimi. Bilim tarafı da oldukça güçlü işlenmiş. Farmakoloji, kimya, biyoloji, hatta bilgisayar bilimi... Bazı terimleri anlamakta zorlandığım oldu ama bu da hikâyenin gerçekliğini artırdı bence. Yazarın kendi ülkesini bile objektif bir şekilde eleştirmesi çok etkileyiciydi; aynı şekilde Amerika'yı, politikaları, insanlığın açgözlülüğünü, bilimin nasıl bir güç oyununa dönüştüğünü de açık bir dille sorgulamış. Bazı bölümlerde altını çizmeden geçemedim. Her eleştirisi yerli yerindeydi. Ayrıca atmosfer ve kurgu anlamında kitap bana yer yer Jean-Christophe Grangé'nin romanlarını da andırdı. O karanlık, çok katmanlı anlatım; bilim, politika ve insan psikolojisini iç içe geçiren yapı; karakterlerin gri yanları ve dünyanın farklı köşelerine yayılan tehlikeli atmosfer Grangé'nin gerilim tarzıyla benzerlik taşıyor. Bu benzerlik benim için ayrıca bir artıydı; çünkü Grangé, uzun zamandır en sevdiğim yazarlardan biri. Final kısmına gelince... O kadar içine girdim ki daha fazlasını görmek istedim. Bağlanış güzeldi ama karakterlerin o önemli olaydan sonra hayatlarının nasıl şekillendiğini okumayı isterdim. Bittiğinde içimde biraz daha devam etseydi keşke hissi kaldı. Belki de bu yüzden bu kadar aklımda yer etti. Bilimkurgu-aksiyon türüne mesafeli olanlara bile içim rahat bir şekilde öneririm. Kesinlikle okumalısınız.

crowthera 11 months ago

Oyun

Jack London

17 Gönderi

🥊Jack London – Oyun Jack London okumayı o kadar seviyorum ki… külliyatını bir an önce tamamlamak istiyorum. Bu sefer okuduğum kitap, yazarın boks sevdasından esinlenerek kaleme aldığı “Oyun” oldu. Kitap, genç bir boksör olan Joe’nun nişanlısı Genevieve’e verdiği bu maç…devamı🥊Jack London – Oyun Jack London okumayı o kadar seviyorum ki… külliyatını bir an önce tamamlamak istiyorum. Bu sefer okuduğum kitap, yazarın boks sevdasından esinlenerek kaleme aldığı “Oyun” oldu. Kitap, genç bir boksör olan Joe’nun nişanlısı Genevieve’e verdiği bu maç son olacak sözünü tutmaya çalıştığı hikâyeyi anlatıyor. Joe ringde son kez dövüşürken, Genevieve de seyirciler arasında onun maçı bitirmesini bekliyor. Aşk, tutku, cesaret ve trajedinin iç içe geçtiği bu kısa ama yoğun hikâyede Jack London, hem boksun acımasız yönünü hem de insanın sınırlarını zorlama isteğini çok çarpıcı bir şekilde yansıtıyor. İlk olarak çevirmeni tebrik etmek istiyorum. Kızıl Veba kitabında olduğu gibi burada da hem dili çok akıcı hem de kitabın arkasında paylaştığı bilgiler oldukça faydalıydı. Jack London’ı ve dönemi tanımamıza gerçekten yardımcı oluyor. Kitap 1904 yılında yazılmış. İçinde yazarın kelime başına aldığı ücret, dönemin işçi yevmiyeleri gibi ekonomik detaylar yer alıyor. Günümüzle kıyaslamalar yapıldığında Amerika’daki işçi sınıfına dair ilginç veriler öğreniyoruz. Bir diğer dikkat çekici nokta, Jack London’ın çocukluğundan beri şekerlemeye olan düşkünlüğü. Sık sık şekerleme dükkânlarına gidermiş ve Oyun’daki Genevieve karakterini, Uçurum İnsanları için araştırma yaptığı dönemde tanıdığı bir şekerciden esinlenerek oluşturmuş. 1904 yıllarında ABD’nin bazı eyaletlerinde boks yasakmış. Ancak hikâyenin geçtiği Kaliforniya’da, spor kulüplerine üye olan boksörler kulüp içinde maç yapabiliyormuş. BBC’nin verilerine göre 1890-2011 yılları arasında 1064 boksör, ringde veya maç sonrası aldığı darbeler yüzünden hayatını kaybetmiş. Aynı şekilde Türk kökenli boksör Musa Aşkın Yamak da maç sırasında kalp krizi geçirerek yaşamını yitirmiş. Jack London ise tüm bu riskleri bilmesine rağmen boksa olan ilgisini hiç kaybetmemiş. Bu bilgileri okuduktan sonra kitap bana daha da etkileyici geldi. Özellikle boks sahnesinin detaylı anlatımı o kadar canlıydı ki, sanki oraya gidip geldim. Soluksuz okunabilecek türden bir kitap. Sonunu az çok tahmin etsem de farklı bir son olmasını istedim — yine de yaşattığı o gerilim ve duygu yoğunluğu beni çok etkiledi. Kısacası Oyun, hem dönemin sosyal arka planını hem de yazarın tutkularını hissettiren, kısa ama güçlü bir hikâyeydi.

crowthera 11 months ago

Keder ve Mutluluk

Meg Mason

2 Gönderi

🍂 Keder ve Mutluluk - Meg Mason Kederi, depresyonu ve sevgiyi en iyi yansıtan kitaplardan biri oldu benim için. Martha, onu her şeyden çok seven bir eşe, güzel bir eve ve gözünün içine bakan bir aileye sahiptir; öyle ki annesine…devamı🍂 Keder ve Mutluluk - Meg Mason Kederi, depresyonu ve sevgiyi en iyi yansıtan kitaplardan biri oldu benim için. Martha, onu her şeyden çok seven bir eşe, güzel bir eve ve gözünün içine bakan bir aileye sahiptir; öyle ki annesine göre bu, nadiren elde edilebilecek bir zenginliktir. Fakat tüm bu zenginliğin içinde Martha, hayatının elinden kayıp parçalara ayrılıyormuş gibi hissetmekten kendini alamaz. Belki bunun nedeni sadece diğer insanlardan daha fazla düşünmesidir –ya da belki de kafasının içinde yolunda gitmeyen bir şeyler vardır. Şimdi, kırklı yaşlarına yaklaşırken ailesinin evine dönüp, kırılan parçaları tek başına toplamaya çalışacaktır. İlk sayfalarda, yazım dilinden mi yoksa çeviriden mi bilmiyorum ama kitabın içine girmekte biraz zorlandım. Fakat ilerledikçe beni öyle etkiledi ki, son sayfaları gözlerim dolu dolu okudum. Derinden etkileyen, sarsıcı bir hikâyeydi. Kütüphaneden tamamen tesadüfen aldığım bu kitabın beni bu kadar etkilemesini hiç beklemiyordum. Bir kadının çocukluğundan kırklı yaşlarına uzanan sürecini; kendisinden şüphe ederek, annesine öfkelenerek, kardeşini kıskanarak, kocasının anlayışsızlığından yakınarak geçirdiği yılları okuyoruz. Martha, kendisine konulan yanlış bir tanının ağırlığıyla, koca bir ömrü zehir ediyor. Okurken zaman zaman sinirlenip bunu yapma, yanlış anlama dediğim çok oldu. Ama sonra fark ettim ki depresyondaki birini anlamaya çalışmak, çoğu zaman gerçekten zor bir süreç. Hem destek olmaya alışmak hem de o kişinin iyileşmek için çabalamasını istemek… Fakat onun yapamadığını görmek… Bu çok zor. Kitapta da görüyoruz; kocası Patrick, her şeye rağmen Martha’nın yanında kalıyor, onu destekliyor. Ama depresyonu yaşayan kadar, yanında olan kişi için de bu dönem çok yıpratıcı. Çünkü ne kadar empatik ya da anlayışlı olursak olalım, bir noktada biz de tükeniyoruz. Mental rahatsızlıklar kesinlikle iki taraflı yaşanıyor. Depresyonda olan kişi için yalnızlık ve anlaşılmama duygusu baskınken, çevresindekiler için çaresizlik ve öfke hissi kaçınılmaz oluyor. Kitap bu yönüyle çok gerçek ve dokunaklıydı. Okurken filmi ya da dizisi yapılsa nasıl olurdu diye düşünmeden edemedim. İngiltere’nin havasını, sokaklarını, atmosferini çok güzel hissettiriyor. Bitirdiğimde, gerçekten çok güzel bir kitap okudum dedim kendi kendime. Sevginin ne kadar dönüştürücü ama aynı zamanda yıkıcı olabileceğini anlatan, karakterleriyle ve mekanlarıyla içine çeken harika bir roman. Sonunda Martha’nın kendini keşfetme sürecini, yeniden ayağa kalkışını çok sevdim. İyi ki okumuşum dediğim kitaplardan biri oldu. Bu havalarda okuyabileceğiniz, depresif ama bir o kadar da sıcak bir roman. Kesinlikle tavsiye ederim.