(@) - Raf

Spoiler içeriyor 📕 Kızıl Nehirler – Jean-Christophe Grangé Sessiz bir dağ kasabasında bulunan paramparça bir ceset, geçmişiyle yüzleşmeye mecbur bırakılan bir başkomiser, ve Fransa’nın bambaşka bir ucunda, mezarlıkta kazılan çocuk mezarları... Başta ilgisiz gibi görünen iki ayrı soruşturma, zamanla aynı karanlık gerçeğe…devamı📕 Kızıl Nehirler – Jean-Christophe Grangé Sessiz bir dağ kasabasında bulunan paramparça bir ceset, geçmişiyle yüzleşmeye mecbur bırakılan bir başkomiser, ve Fransa’nın bambaşka bir ucunda, mezarlıkta kazılan çocuk mezarları... Başta ilgisiz gibi görünen iki ayrı soruşturma, zamanla aynı karanlık gerçeğe doğru sürükleniyor. Başkomiser Pierre Niemans, oldukça zeki ve tecrübeli bir polis. Ancak bir o kadar da sert, hatta kimi zaman şiddete fazlasıyla meyilli biri. Ahlaki olarak gri alanlarda dolaşsa da, olayları çözmedeki yeteneği inkâr edilemez. Bu dava da ancak onun gibi biriyle çözülebilirdi zaten. Teğmen Karim Abdouf ise benim daha çok ilgimi çeken karakter oldu. İçgüdülerine güvenen, sezgileri kuvvetli ve geçmişiyle barışık olmayan biri olmasına rağmen, olayları çözme yolunda gösterdiği sabır ve kararlılık iyiydi. Özellikle onun yer aldığı bölümleri okurken daha çok heyecanlandım diyebilirim. Bu iki farklı karakterin yürüttüğü ayrı davaların kesişmesi, kitaba inanılmaz bir gizem ve tempo kazandırmış. Grangé bu kitabında da ustalığını konuşturmuş; olaylar yavaş yavaş birleşirken son ana kadar merak duygusunu sürdürdü. Cinayetlerin, bir sonrakinin habercisi gibi ilerlemesi çok ilginçti. Su, buz, cam üçlemesi… Hem anlamlı hem de oldukça yaratıcı bir bağlantıydı. Ve okurken nasıl bağlanacak diye merakta bıraktı doğrusu. Bu detaylar kitabı daha da sürükleyici hale getirmiş. Ve o bebeklerin üstün ırk oluşturma amacıyla değiştirilmesi kısmı… Gerçekten ne diyeceğimi bilemedim. Oldukça rahatsız edici ama bir o kadar da farklı ve zekice kurgulanmış bir fikir. Grangé’nin böyle bir konuyu nereden bulup da bu şekilde kurguladığını düşününce insan gerçekten hayret ediyor. Beni en çok etkileyen şeylerden biri, genç polisin ölümü oldu. Niemans'a kendini kanıtlamak isterken maalesef arada kaynadı gitti. Üzücüydü… Son sayfaya kadar hiçbir detayı önceden tahmin edemedim. Bu da Grangé’nin en sevdiğim yönlerinden biri. Diğer kitaplarında olduğu gibi yine şaşırtmayı başardı. Her romanında bambaşka kurgular yazıyor ve bunu yaparken tekrara düşmemesi hayranlık uyandırıcı. Kızıl Nehirler, konusu ve atmosferiyle dikkat çekici, sürükleyici ve oldukça sinematografik bir romandı. Sonu da başarılı bir şekilde bağlanmıştı ama yaşanan onca şeyden sonra keşke daha az kayıpla sonlansaydı...

crowthera 9 months ago

Kaplan! Kaplan!

Alfred Bester

7 Gönderi

🐆 Kaplan! Kaplan! İlk defa bilim kurgu türünde bir kitap okudum ve açıkçası çok beğendim. Başlarda yazım dili biraz ağır geldi; belki 1956’da yazılmış olmasından, belki de türün doğasından kaynaklıydı, bilemiyorum ama içine girmekte zorlandım. Fakat sonra bir açıldı ki…devamı🐆 Kaplan! Kaplan! İlk defa bilim kurgu türünde bir kitap okudum ve açıkçası çok beğendim. Başlarda yazım dili biraz ağır geldi; belki 1956’da yazılmış olmasından, belki de türün doğasından kaynaklıydı, bilemiyorum ama içine girmekte zorlandım. Fakat sonra bir açıldı ki anlatamam… Sayfalar su gibi aktı, elimden bırakamadım. Bundan sonra bu türe kesinlikle daha çok şans vereceğim. Kaplan! Kaplan!, uzayda ölüme terk edilen Gully Foyle’un intikamla başlayıp zamanla bambaşka birine dönüşme hikâyesi. Hikâyede olaylar bir anda gelişmiyor ama o dönüşüm süreci o kadar güzel işlenmiş ki, karakterin her haline şahit oluyorsun. Benim için Gully Foyle kesinlikle unutulmayacak karakterlerden biri oldu. Onun anti kahramana dönüşümünü, adım adım geçirdiği değişimi okumak hem çok heyecanlı hem de inanılmaz zevkliydi. Foyle’un hikâyesi, sıradan bir adamdan öfkeyle beslenen birine, sonra da kendini sorgulayan, farkındalığı olan birine evriliyor. Başta sadece intikam isteyen biriyken, zamanla iç dünyasına dönmeye başlıyor. Bu değişim beni çok etkiledi. En dikkat çekici şeylerden biri de Foyle’un yüzüne zorla işlenen kaplan dövmesiydi. İlk başta bir utanç izi gibi duran bu dövme, zamanla onun gücünü simgeleyen bir şeye dönüşüyor. Bu detay, karakterin içsel dönüşümünü çok iyi yansıtmış. Ayrıca kitapta geçen “jauntlamak” fiili, yani zihin gücüyle ışınlanmak, beni çok etkiledi. Sadece böyle bir teknoloji anlatılmakla kalmamış, bu durumun insan hayatını nasıl etkilediği de gösterilmiş. Hırsızlık, izinsiz girişler gibi şeyler jauntlamanın karanlık yüzünü ortaya koymuş. Aynı şekilde telepati de kitapta sık sık geçiyor. İlk başta çok havalı gelse de, işin etik ve toplumsal boyutu oldukça rahatsız edici yerlere varıyor. Kitapta sınıf ayrımı, özgürlük gibi konular da var ama bunları öyle abartmadan, güzelce işlemiş. Bu yönüyle de etkileyiciydi. Özellikle ilerledikçe anlatımın görsel hale gelmesi çok hoşuma gitti. Sanki bazı sayfalar gözümün önünde canlandı. Bilimkurguya çok hâkim değilim ama bu anlatım biçimi bana hem farklı hem de etkileyici geldi. Bir de kitabın adının William Blake’in “The Tyger” şiirinden gelmesi çok anlamlı bence. Gully Foyle’un içindeki karanlıkla, vahşilikle yüzleşmesi ve o gücü fark etmesi, şiirin o ruhuna birebir uymuş gibi. Roman boyunca sonunda ne olacak sorusuyla kendimi sayfaların akışına bıraktım. Ve ben bu evreni çok beğendim, büyük bir keyifle okudum. Kesinlikle öneririm. 🐯

crowthera 9 months ago

Gece ve Sonra

Claire Daverley

8 Gönderi

🤎 Gece ve Sonra – Claire Daverley Bazı insanlar hayatlarını erteleyerek yaşar. Ne istediklerini bilirler ama o ilk adımı atmak için hep "doğru zamanı" beklerler. Claire Daverley’nin romanı, ilk aşk temasını yıllara yayılan bir hikâye içinde ele alıyor. Başlangıçta güçlü…devamı🤎 Gece ve Sonra – Claire Daverley Bazı insanlar hayatlarını erteleyerek yaşar. Ne istediklerini bilirler ama o ilk adımı atmak için hep "doğru zamanı" beklerler. Claire Daverley’nin romanı, ilk aşk temasını yıllara yayılan bir hikâye içinde ele alıyor. Başlangıçta güçlü bir bağ kuran iki karakterin, yıllar boyunca birbirlerinden kopamamasını izliyoruz. Bu açıdan kitap, zamanla değişen duyguları, hayatın karmaşasını ve içimizde büyüyen pişmanlıkları oldukça sade bir dille anlatıyor. Ancak kitabın bazı yönleri beni tam anlamıyla içine çekemedi. Özellikle olayların akışı zaman zaman fazla yavaşladı. Bu tempo düşüklüğü, duyguların içselleştirilmesini kolaylaştırsa da bazı bölümlerde hikâyeye olan ilgimin azaldığını fark ettim. Ayrıca karakterlerin bazı kararları yeterince derinleştirilmemiş gibiydi; neden öyle davrandıklarını sorguladığım yerler oldu. Özellikle yan karakterler biraz daha güçlü yazılsaydı, ana karakterlerin hikâyesi de daha etkileyici hale gelebilirdi. Rosie… Onu anlamaya çalıştım ama çoğu zaman bana sabırsızlık ve hayal kırıklığı yaşattı. Ne istediğini bir türlü netleştirememesi, hayatını başkalarının beklentilerine göre şekillendirmesi ve özellikle kendi sesini bastırması beni yordu. Bazen içimden lütfen artık bir karar ver diye seslenip durdum. Will ile olan ilişkisi de bu yüzden hep yarım kaldı. Çünkü bazı şeylerin geç olmasının sebebi kader değil, cesaretsizliktir. Will ise kitabın en güçlü karakteriydi benim için. Duygularını bastırmadan yaşayan, ne istediğini bilen biri olarak hikâyeye denge kattı. Onun bölümlerinde daha sahici, daha dokunaklı bir anlatım vardı. Gece ve Sonra, benim için ne tamamen sevdiğim ne de tamamen sevmediğim bir kitap oldu. Bazı anlarda duygusal derinliğiyle etkilerken, bazı bölümlerde durağanlığıyla beni hikâyeden uzaklaştırdı. Yine de kitabın en çok aklımda kalan yönü, zamanında söylenmeyen sözlerin ve ertelenen adımların insanı nasıl içsel bir yalnızlığa sürükleyebileceği oldu.

crowthera 9 months ago

Emanet Çocuk

Claire Keegan

20 Gönderi

📖 Emanet Çocuk – Claire Keegan 1980’lerin İrlanda kırsalında geçen bu kısa roman, ismi verilmeyen küçük bir kızın hikâyesini anlatıyor. Kız çocuğu, kalabalık ve maddi sıkıntılarla boğuşan ailesi tarafından, yaz tatili boyunca çocuksuz bir çifte “emanet” bırakılıyor. Başta geçici gibi…devamı

crowthera 9 months ago

Deniz Kurdu

Jack London

10 Gönderi

📚 Deniz Kurdu – Jack London Jack London’ın kaleminden denizin ortasında geçen bir hayatta kalma ve dönüşüm hikâyesi... Bir gemi kazası sonrası kendini "Hayalet" adlı bir fok gemisinde bulan entelektüel Humphrey Van Weyden’in, acımasız ve karizmatik kaptan Wolf Larsen ile…devamı📚 Deniz Kurdu – Jack London Jack London’ın kaleminden denizin ortasında geçen bir hayatta kalma ve dönüşüm hikâyesi... Bir gemi kazası sonrası kendini "Hayalet" adlı bir fok gemisinde bulan entelektüel Humphrey Van Weyden’in, acımasız ve karizmatik kaptan Wolf Larsen ile yaşadığı mücadele dolu günler anlatılıyor. Hem fiziksel hem de zihinsel bir dönüşüm sürecine tanıklık ediyoruz. Kitabın en unutulmaz karakteri bana göre kesinlikle Wolf Larsen'di. Adama hayran mı olsam, nefret mi etsem bilemedim; sürekli bir ikilem yaşattı yalan yok etkilendim. Aşırı yönleri fazlasıyla vardı ama maskülenliğine, gücüne, zekâsına ister istemez düştüm 🫠 Sadece kas gücüyle değil, felsefi tartışmalardaki üstünlüğüyle de baskın bir karakterdi. Bu da onu hem güçlü hem zeki hem de acımasız kılıyordu. Duygularını bastırmış, empati yoksunu ve hayatta kalmayı her şeyin üstünde tutan biri. Geçmişi onu bu hale getirmiş diyebiliriz. Jack London, Wolf Larsen üzerinden hem hayranlık uyandıran hem de insana kendini sorgulatan bir karakter yaratmış. Betimlemeleri o kadar etkileyiciydi ki okurken zihnimde canlandırıp sanki oradaymışım gibi hissettim. Gemideydim, güvertede oradan oraya sallanıyor, denizi kokusunu alıyor, farklı ufuklara yelken açıyordum. Hump ve Wolf Larsen’in zıtlığı da kitabı sürükleyici kılan şeylerden biriydi. Romanın asıl dönüşümünü yaşayan Hump’tı. Başlangıçta kültürlü ama hayattan fiziksel olarak kopuk bir eleştirmenken; gemide, hem zorunluluktan hem de Larsen’in etkisiyle sorumluluk almayı, mücadele etmeyi ve liderlik etmeyi öğreniyor. Fiziksel olarak güçleniyor ama insanlığından ödün vermiyor. Bu da kitabın en etkileyici taraflarından biriydi benim için. Bazı yerlerde felsefi tartışmalar yoğun olsa da merak duygumu hep diri tuttu. Özellikle son bölümleri daha çok sevdim. London’un dili sade ama etkileyici. Okuduğuma memnunum. Jack London artık ne yazsa okurum dediğim yazarlardan biri oldu. Herkese öneririm. Keyifli okumalar. 🌊 📌 "Yaşama kafa yormayı bir yana bıraktığı için de çok daha mutludur. Hakkında düşünmeyecek kadar yaşamakla meşgul. Benim hatam ise bir kere kitapların kapağını açmış olmak." 📌 "Bugünlerde insanlar öyle bir hale geldiler ki artık yaşama kapasiteleri sahip oldukları paraya göre belirleniyor."

crowthera 10 months ago

Haşhaş Savaşı

R. F. Kuang

8 Gönderi

Haşhaş Savaşı ~ R.F KUANG Nikan İmparatorluğu’nda yaşayan, fakir bir yetim olan Rin, ailesinin onu evlendirme planına karşı çıkarak ülke genelindeki Keju sınavına hazırlanır. Herkesin imkânsız dediği bu sınavı birincilikle kazanarak kendini, imparatorluğun en prestijli askeri akademisi olan Sinegard’da bulur.…devamıHaşhaş Savaşı ~ R.F KUANG Nikan İmparatorluğu’nda yaşayan, fakir bir yetim olan Rin, ailesinin onu evlendirme planına karşı çıkarak ülke genelindeki Keju sınavına hazırlanır. Herkesin imkânsız dediği bu sınavı birincilikle kazanarak kendini, imparatorluğun en prestijli askeri akademisi olan Sinegard’da bulur. İşte hikâyemiz de tam burada başlıyor. R.F. Kuang’la ilk Babil Kitabı sayesinde tanıştım. Kitabını beğenince diğer kitaplarına da şans vermek istedim. Aradığım tüm özellikler bu kitapta vardı. Hatta dürüst olayım, Babil Kitabı’ndan daha çok sevdim bu seriyi. Çünkü hem güçlü bir kadın karakter var, hem karakterlerin gelişimini hissediyorsun, hem de gerçekten içi dolu dolu bir fantastik evren kurulmuş. Kitap üç bölümden oluşuyor. İlk bölüm beni direkt içine çekti. Rin’in akademiye giriş süreci, burada karşılaştığı önyargılar, hocalarla olan ilişkileri başarıları, başarısızlıkları, çekişmeleri… Hepsi çok heyecan vericiydi. Özellikle Üstat Jiang’la olan sahneleri çok sevdim, dersleri eğlenceliydi. Bu bölümde akademik çekişmeler, dostluklar ve karakter gelişimi ön plandayken; ikinci bölümde ani bir geçişle savaşın ortasında buluyoruz kendimizi. Başkent işgal ediliyor, öğrenciler savaşa sürülüyor ve Rin artık gerçek bir savaşın içindeki bir savaşçı oluyor. Ben akademi ortamında biraz daha kalmak isterdim aslında. Bu geçiş bana biraz hızlı geldi. Sanki akademide daha çok şey yaşansa ve biz de okusak daha hoşuma giderdi. Altan’a ayrı bir parantez açmak istiyorum. Akademideyken ilgimi çeken karakterlerden biriydi. Çok başarılı, zeki ve güçlüydü. Savaş kısmına geçince ondan biraz uzaklaştık gibi oldu ama sonra neden öyle davrandığını geçmişinden anlayınca bazı şeyler yerine oturdu. Rin’e gelirsek… Ara ara çocuksu davrandığını düşündüğüm oldu ama kimse mükemmel değil zaten. Gücün insanı nasıl değiştirdiğini, hatta bazen ne kadar yıkıcı olabileceğini bu karakter üzerinden çok net gördüm. Kitap zaten en başından beri güç kazanmak ne pahasına olmalı? sorusunu sorduruyor insana. Savaş sahneleri çok sertti. Yazar yıkımı, dehşeti, savaşın acımasızlığını çok detaylı ve net anlatmış ve tüm bunları öyle güçlü bir şekilde işlemiş ki, etkisinden çıkmak gerçekten zordu. Kitabın bazı yerleri gerçek olaylardan esinlenmiş; özellikle Çin-Japon Savaşı ve Nanking Katliamı’ndan izler taşıyor. Okurken biz dayanamıyoruz ama gerçekte yaşanmış tüm bu dehşet… Çok üzücü. Fantastik tarafı ise şamanizm, tanrılarla bağlantı kurma, doğaüstü güçler gibi ögelerle geliyor. Ama öyle masalsı, yumuşak bir evren değil bu; tam tersine gayet sert, acımasız ve gerçekçi bir atmosferi var. Hatta fantastik ögeler bile hikâyenin karanlık tonuna katkı sağlıyor diyebilirim. Kitap önemli bir noktada bitti. Şimdi hemen ikinci kitaba geçmek istiyorum. Gerçekten güçlü bir serinin başlangıcı gibi hissettirdi. Sevdiğim bir evren oldu. Yazarı da ayrı bir tebrik etmek gerekiyor bence. Tüm kitaplarının türü birbirinden farklı ve her birini ayrı bir başarıyla yazmış. Babil Kitabı dark akademi türünde çok iyiydi, bu seride epik fantastik türünde çok etkileyici bir dünya kurmuş. Son çıkan kitabını da aldım böyle olunca (Sarı Yüz)… Onu da aşırı merak ediyorum.

crowthera 10 months ago

Yakıcı Sır

Stefan Zweig

66 Gönderi

Yakıcı Sır – Stefan Zweig Stefan Zweig okumayı gerçekten özlemişim. Ara ara dönüp okumak hep iyi geliyor. Böyle sakin, derin ama bir o kadar da akıcı hikayeleri yazmakta üstüne yok bence. Bu yüzden kitaplarını bir anda okuyup tüketmek istemiyorum. Aralara…devamı

crowthera 10 months ago

Beyaz Gemi

Cengiz Aytmatov

93 Gönderi

Beyaz Gemi ~ Cengiz Aytmatov Toprak Ana’dan sonra okuduğum ikinci Aytmatov kitabıydı. Onun tarzını az çok anladığım için yine çarpıcı bir sonla karşılaşacağımı tahmin ediyordum ama bu kadar içime oturacağını düşünmemiştim. Yine hüzün, yine yalnızlık, yine insanı köşeye sıkıştıran bir…devamıBeyaz Gemi ~ Cengiz Aytmatov Toprak Ana’dan sonra okuduğum ikinci Aytmatov kitabıydı. Onun tarzını az çok anladığım için yine çarpıcı bir sonla karşılaşacağımı tahmin ediyordum ama bu kadar içime oturacağını düşünmemiştim. Yine hüzün, yine yalnızlık, yine insanı köşeye sıkıştıran bir çaresizlik hissi… Kitabı okurken en çok çocuğun iç dünyası etkilendirdi beni. Yalnız kalmış ama yine de bir şekilde hayata tutunmaya çalışan bir çocuk… Onun hayal gücü, hiç görmediği anne babasına duyduğu özlem, o beyaz gemiye bakıp kurduğu hayaller... Çocuk, etrafındaki insanlara rağmen (ya da belki tam da onlar yüzünden) hayal kurmaya devam ediyor. Onu ayakta tutan şey, o hayallerin verdiği umut. Dedesiyle olan bağı da çok özel. Dede, ona sadece bir bakım veren değil, aynı zamanda hayal gücünü besleyen biri. Anlattığı Maral Ana efsanesi, çocuğun dünyasını kurduğu temellerden biri haline geliyor. Ama dede karakteriyle ilgili hislerim biraz karışıktı açıkçası. Bir yandan çok iyi niyetli, sevgi dolu biri ama bir yandan da bu kadar sessiz, bu kadar kabullenmiş olması beni rahatsız etti. Özellikle “Kendini saydırmasını bilmeyeni saymazlar,” cümlesi hâlâ aklımda dönüp duruyor. Çok doğru, ama çok da ağır bir cümle. Kitap boyunca çocuk, çevresindeki kötülüğe karşı aslında görmediği anne-babasının hayaliyle ve dedesinin temsil ettiği iyilikle ayakta kalmaya çalışıyor. O kadar gerçek ki bu durum… Hayatta kalmak bazen sadece iyiye tutunmakla mümkün oluyor. Özellikle çocuklar için. Spoiler vermeden şunu söyleyebilirim: Kitabın sonu beklediğim gibi çarpıcıydı. Öyle ki okuduktan sonra uzun süre aklımdan çıkmadı. Aytmatov’un dili sade ama etkisi büyük. Az şeyle çok şey anlatabilen yazarlardan. Beyaz Gemi de öyle bir kitap zaten. Okuması kolay ama sindirmesi zaman alan, kapağını kapattıktan sonra bile zihninde yaşamaya devam eden bir kitap.

crowthera 10 months ago

Değersiz Bir Hayat

Hanya Yanagihara

40 Gönderi

Çok uzun zamandır merak ettiğim bir kitaptı Değersiz Bir Hayat. Hakkında o kadar çok şey duydum ki… Seveni kadar sevmeyeni de olduğunu biliyordum ama ben kendi fikrimi kendim oluşturmak istedim. Okuma serüveninden sonra bugün itibariyle bitirdim. İçimde biraz yorgunluk, biraz…devamıÇok uzun zamandır merak ettiğim bir kitaptı Değersiz Bir Hayat. Hakkında o kadar çok şey duydum ki… Seveni kadar sevmeyeni de olduğunu biliyordum ama ben kendi fikrimi kendim oluşturmak istedim. Okuma serüveninden sonra bugün itibariyle bitirdim. İçimde biraz yorgunluk, biraz üzüntü, biraz da hayal kırıklığıyla… Kitap hakkında en çok duyduğum şey çok ağlatıyor olmuştu. Çok dram sevmesem de kitap merak ettirdi kendisini. Üzüldüğüm, etkilendigim bir serüven oldu. Ama öyle hüngür hüngür ağlamadım. Yine de gözlerim birçok yerde doldu, bazı cümleler boğazıma oturdu. Bu anlamda duygusuz diyemem. Ama anlatım tarzı ve karakter işlenişi beni tam anlamıyla tatmin etmedi. Bir karakter gelişimi yoktu. Yaş aldıkça daha olgun olursun ya bu kitabin bazı karakterlerinde pek bunu göremedim. Özellikle JB karakteri. Ne yaptığı ne hissettiği belli değil. Beni yer yer sinirlendirdi. Jude’un yaşadıkları… Söyleyecek kelime bulmak zor. Her sayfada artık yeter dedikçe, yeni bir travmayla yüzleşmek insanı gerçekten yoruyor. Kitabı okurken kendimi sürekli Jude’a sarılmak isterken buldum. O kadar yalnız, o kadar kırılmış, o kadar susmuştu ki… Ama beni asıl rahatsız eden, yaşadığı bunca şeyin duygusal derinliğinin tam olarak yansıtılamamış olmasıydı. Travmalar dizilmiş ama karakterin iç sesi, iç hesaplaşmaları eksik kalmış gibiydi. Çoğu yerde hissetmek yerine sadece okudum. Willem… Ah Willem. Kitabın kalbi oydu bence. Onun sabrı, sevgisi, anlayışı, dostluğu… Gerçek dostluk ne demek diye sorsalar, cevabım hiç düşünmeden Willem olurdu. Onun varlığı kitaba umut kattı, nefes aldırdı. Sonlara doğru bir olay yaşandı ki... Gerçekten büyük bir şoktu benim için. Böyle bir şeyin olacağını hiç düşünmemiştim. Spoiler olmasın diye detaya girmiyorum ama son 200 sayfa beni en çok etkileyen kısımdı. Her bölümde içime biraz daha oturdu, artık insanda yürek bırakmadı. Kitabın dili ve anlatımı ise bana biraz sıradan geldi. Özellikle uzun süredir kitap okuyan biri olarak, yazım tekniği ve derinlik açısından beklediğim seviyede bulmadım. Bu kitap daha çok, okuma yolculuğunun başında olanlara hitap ediyor olabilir. Zaten sosyal medyada bu kadar popüler olmasının da etkisi büyük. Kısacası... Ağır bir kitaptı. Hem konusu hem de okuma süreci açısından. Okuduğuma pişman mıyım? Hayır.

crowthera 11 months ago

Otomatik Portakal

Anthony Burgess

200 Gönderi

Otomatik Portakal, rahatsız edici bir şekilde başlıyor. Henüz ilk sayfalarda işkence, tecavüz ve şiddet sahneleriyle karşılaşmak, beni ciddi anlamda zorladı. Böyle bir kitap olduğunu duymuştum ama bu kadar çok kişi tarafından okunması merak uyandırmıştı. Şans vermek istedim ama bazı yerlerde…devamı