(@) - Raf

Yakıcı Sır – Stefan Zweig Stefan Zweig okumayı gerçekten özlemişim. Ara ara dönüp okumak hep iyi geliyor. Böyle sakin, derin ama bir o kadar da akıcı hikayeleri yazmakta üstüne yok bence. Bu yüzden kitaplarını bir anda okuyup tüketmek istemiyorum. Aralara…devamı

crowthera 1 year ago

Beyaz Gemi

Cengiz Aytmatov

101 Gönderi

Beyaz Gemi ~ Cengiz Aytmatov Toprak Ana’dan sonra okuduğum ikinci Aytmatov kitabıydı. Onun tarzını az çok anladığım için yine çarpıcı bir sonla karşılaşacağımı tahmin ediyordum ama bu kadar içime oturacağını düşünmemiştim. Yine hüzün, yine yalnızlık, yine insanı köşeye sıkıştıran bir…devamıBeyaz Gemi ~ Cengiz Aytmatov Toprak Ana’dan sonra okuduğum ikinci Aytmatov kitabıydı. Onun tarzını az çok anladığım için yine çarpıcı bir sonla karşılaşacağımı tahmin ediyordum ama bu kadar içime oturacağını düşünmemiştim. Yine hüzün, yine yalnızlık, yine insanı köşeye sıkıştıran bir çaresizlik hissi… Kitabı okurken en çok çocuğun iç dünyası etkilendirdi beni. Yalnız kalmış ama yine de bir şekilde hayata tutunmaya çalışan bir çocuk… Onun hayal gücü, hiç görmediği anne babasına duyduğu özlem, o beyaz gemiye bakıp kurduğu hayaller... Çocuk, etrafındaki insanlara rağmen (ya da belki tam da onlar yüzünden) hayal kurmaya devam ediyor. Onu ayakta tutan şey, o hayallerin verdiği umut. Dedesiyle olan bağı da çok özel. Dede, ona sadece bir bakım veren değil, aynı zamanda hayal gücünü besleyen biri. Anlattığı Maral Ana efsanesi, çocuğun dünyasını kurduğu temellerden biri haline geliyor. Ama dede karakteriyle ilgili hislerim biraz karışıktı açıkçası. Bir yandan çok iyi niyetli, sevgi dolu biri ama bir yandan da bu kadar sessiz, bu kadar kabullenmiş olması beni rahatsız etti. Özellikle “Kendini saydırmasını bilmeyeni saymazlar,” cümlesi hâlâ aklımda dönüp duruyor. Çok doğru, ama çok da ağır bir cümle. Kitap boyunca çocuk, çevresindeki kötülüğe karşı aslında görmediği anne-babasının hayaliyle ve dedesinin temsil ettiği iyilikle ayakta kalmaya çalışıyor. O kadar gerçek ki bu durum… Hayatta kalmak bazen sadece iyiye tutunmakla mümkün oluyor. Özellikle çocuklar için. Spoiler vermeden şunu söyleyebilirim: Kitabın sonu beklediğim gibi çarpıcıydı. Öyle ki okuduktan sonra uzun süre aklımdan çıkmadı. Aytmatov’un dili sade ama etkisi büyük. Az şeyle çok şey anlatabilen yazarlardan. Beyaz Gemi de öyle bir kitap zaten. Okuması kolay ama sindirmesi zaman alan, kapağını kapattıktan sonra bile zihninde yaşamaya devam eden bir kitap.

crowthera 1 year ago

Değersiz Bir Hayat

Hanya Yanagihara

41 Gönderi

Çok uzun zamandır merak ettiğim bir kitaptı Değersiz Bir Hayat. Hakkında o kadar çok şey duydum ki… Seveni kadar sevmeyeni de olduğunu biliyordum ama ben kendi fikrimi kendim oluşturmak istedim. Okuma serüveninden sonra bugün itibariyle bitirdim. İçimde biraz yorgunluk, biraz…devamıÇok uzun zamandır merak ettiğim bir kitaptı Değersiz Bir Hayat. Hakkında o kadar çok şey duydum ki… Seveni kadar sevmeyeni de olduğunu biliyordum ama ben kendi fikrimi kendim oluşturmak istedim. Okuma serüveninden sonra bugün itibariyle bitirdim. İçimde biraz yorgunluk, biraz üzüntü, biraz da hayal kırıklığıyla… Kitap hakkında en çok duyduğum şey çok ağlatıyor olmuştu. Çok dram sevmesem de kitap merak ettirdi kendisini. Üzüldüğüm, etkilendigim bir serüven oldu. Ama öyle hüngür hüngür ağlamadım. Yine de gözlerim birçok yerde doldu, bazı cümleler boğazıma oturdu. Bu anlamda duygusuz diyemem. Ama anlatım tarzı ve karakter işlenişi beni tam anlamıyla tatmin etmedi. Bir karakter gelişimi yoktu. Yaş aldıkça daha olgun olursun ya bu kitabin bazı karakterlerinde pek bunu göremedim. Özellikle JB karakteri. Ne yaptığı ne hissettiği belli değil. Beni yer yer sinirlendirdi. Jude’un yaşadıkları… Söyleyecek kelime bulmak zor. Her sayfada artık yeter dedikçe, yeni bir travmayla yüzleşmek insanı gerçekten yoruyor. Kitabı okurken kendimi sürekli Jude’a sarılmak isterken buldum. O kadar yalnız, o kadar kırılmış, o kadar susmuştu ki… Ama beni asıl rahatsız eden, yaşadığı bunca şeyin duygusal derinliğinin tam olarak yansıtılamamış olmasıydı. Travmalar dizilmiş ama karakterin iç sesi, iç hesaplaşmaları eksik kalmış gibiydi. Çoğu yerde hissetmek yerine sadece okudum. Willem… Ah Willem. Kitabın kalbi oydu bence. Onun sabrı, sevgisi, anlayışı, dostluğu… Gerçek dostluk ne demek diye sorsalar, cevabım hiç düşünmeden Willem olurdu. Onun varlığı kitaba umut kattı, nefes aldırdı. Sonlara doğru bir olay yaşandı ki... Gerçekten büyük bir şoktu benim için. Böyle bir şeyin olacağını hiç düşünmemiştim. Spoiler olmasın diye detaya girmiyorum ama son 200 sayfa beni en çok etkileyen kısımdı. Her bölümde içime biraz daha oturdu, artık insanda yürek bırakmadı. Kitabın dili ve anlatımı ise bana biraz sıradan geldi. Özellikle uzun süredir kitap okuyan biri olarak, yazım tekniği ve derinlik açısından beklediğim seviyede bulmadım. Bu kitap daha çok, okuma yolculuğunun başında olanlara hitap ediyor olabilir. Zaten sosyal medyada bu kadar popüler olmasının da etkisi büyük. Kısacası... Ağır bir kitaptı. Hem konusu hem de okuma süreci açısından. Okuduğuma pişman mıyım? Hayır.

crowthera 1 year ago

Otomatik Portakal

Anthony Burgess

210 Gönderi

Otomatik Portakal, rahatsız edici bir şekilde başlıyor. Henüz ilk sayfalarda işkence, tecavüz ve şiddet sahneleriyle karşılaşmak, beni ciddi anlamda zorladı. Böyle bir kitap olduğunu duymuştum ama bu kadar çok kişi tarafından okunması merak uyandırmıştı. Şans vermek istedim ama bazı yerlerde…devamı

crowthera 1 year ago

Son Baharın Sonu

Mary Lawson

1 Gönderi

Sonbaharın Sonu ~ Mary Lawson 🪻 Küçük bir kasabada geçen hikaye, 8 yaşındaki Clara, yıllar sonra kasabaya dönen Liam ve yaşlı bir kadın olan Elizabeth’in etrafında şekillenir. Clara’nın ablası ortadan kaybolmuştur; Liam, Elizabeth’in evine taşınmıştır ama bu eve neden geldiği…devamı

crowthera 1 year ago

Babil - Oxford Çevirmenler Devriminin Gizemli Hikayesi

R. F. Kuang

5 Gönderi

Spoiler içeriyor Kitabın ilk 200 sayfası boyunca açıkçası sık sık ben ne okuyorum diye düşündüm. Diyaloglar sanki tekrar ediyordu, bazı kısımlar çok detaylıydı ve içine girmem zaman aldı. Ama 300. sayfadan sonra kitap adeta açıldı ve beni içine çekmeye başladı. O noktadan…devamıKitabın ilk 200 sayfası boyunca açıkçası sık sık ben ne okuyorum diye düşündüm. Diyaloglar sanki tekrar ediyordu, bazı kısımlar çok detaylıydı ve içine girmem zaman aldı. Ama 300. sayfadan sonra kitap adeta açıldı ve beni içine çekmeye başladı. O noktadan sonra bırakmak istemedim. Fantastik türünde geçiyor dense de aslında çok yoğun bir fantastik kurgu beklememek lazım. Gümüş, çubuklar, çeviri büyüsü... evet var ama çok yüzeysel anlatılmış. Kitabın asıl odağı bu değil. Daha çok, bir grup öğrencinin sistemle, sömürgeyle ve baskıyla olan savaşı üzerine kurulmuş bir hikâyeydi. Dillerin birbirini nasıl etkilediği, çevirinin bir güç aracı olarak nasıl kullanıldığı gibi konular benim çok ilgimi çekti. Özellikle çeviriyle ilgili tartışmalar çok zekiceydi. Ve tabii ki İngiltere’nin sömürgeciliği... sistemin acımasız yüzünü görmek, kitabın en etkileyici taraflarından biriydi. Robin’in hikâyesi çok trajikti. Baştaki haliyle sonundaki hâli arasında dağlar kadar fark vardı. Başta hep uyum sağlamaya çalışan biriyken, zamanla içindeki öfke ve bastırılmışlık ortaya çıktı. Griffin’e ben de başta önyargılıydım ama bazen kelimelerin yetmediği yerde başka yollar kaçınılmaz olabiliyor. Robin’in sonuna doğru intikamla hareket ettiği çok açıktı. O sistemin yıkılması için her şeyini verdi ama bir yandan da artık yaşamak istemiyordu. Bu ikilem çok gerçekti ve beni en çok etkileyen duygulardan biri oldu. Ve dostluklar… Özellikle Robin ve Rami’nin dostluğu bambaşkaydı. Birbirlerini anlayan, dinleyen ve destekleyen sadece onlardı. Rami yaşasaydı, kesinlikle Robin’le sonuna kadar giderdi. Diğer dostluklar, özellikle Letty ile olan, zaten bana hiç geçmedi. Victoire’nin kaçışı da Robin’i yalnız bırakmanın başka bir şekliydi bence. Keşke Griffin’in hayatına daha çok yer verilseydi. Onun geçmişini, cemiyetle nasıl tanıştığını, bu karanlık yolu neden seçtiğini okumak isterdim. Aynı şekilde Rami ile Victoire’nin cemiyetle yollarının nasıl kesiştiğini de görmek isterdim. Bu üç karakterin içsel dönüşümünü detaylı okumak, kitabın etkisini çok daha derinleştirirdi bence. Son kısmın bu kadar hızlı geçmesi beni biraz hayal kırıklığına uğrattı. Karakter ölümleri o kadar ani oldu ki, duygusal etkileri sindiremeden olaylar ilerledi. Keşke kule yıkıldıktan sonra ne olduğunu da okuyabilseydik. Her şey çok ani bitti. Hatta bana göre hepsi ölseydi, verdikleri mücadele çok daha güçlü bir etki bırakabilirdi. Genel olarak çok katmanlı, düşündüren ama bazı yerleri eksik kalmış bir kitaptı Babil. Özellikle çeviri, dil ve güç ilişkisini sevenlere öneririm ama ağır ilerleyen bir anlatıya hazır olmak şartıyla.

crowthera 1 year ago

Siyah Kuşaklı Memur

Joo-hwan Kim

30 Gönderi

Kore aksiyon filmlerine bayılıyorum. Siyah Kuşaklı Memur da izlerken beni içine çeken, heyecanlandıran ve yer yer güldüren filmlerden biri oldu. Dövüş sahneleri abartısız, akıcı ve tam kararındaydı. Ama en önemlisi, Kim Woo-bin... Bu filmde hem çok tatlıydı hem de dövüş…devamı

crowthera 1 year ago

Doğu Ekspresinde Cinayet

Agatha Christie

16 Gönderi

🚂 Biri suçsuz ama kim? Polisiye denince akla gelen ilk yazarlardan biri Agatha Christie. Doğu Ekspresinde Cinayet de onun en ünlü eserlerinden biri ve okuduktan sonra neden bu kadar popüler olduğunu anlamak zor değil. Baştan sona merakla okuttu, sürekli ne…devamı🚂 Biri suçsuz ama kim? Polisiye denince akla gelen ilk yazarlardan biri Agatha Christie. Doğu Ekspresinde Cinayet de onun en ünlü eserlerinden biri ve okuduktan sonra neden bu kadar popüler olduğunu anlamak zor değil. Baştan sona merakla okuttu, sürekli ne oluyor diye düşündürdü ve beni epey şaşırttı. Kitabın atmosferi başlı başına sürükleyici. Karlar içinde ilerleyen Doğu Ekspresi, yolcuların birbirinden tuhaf olduğu izole bir ortam ve işlenen bir cinayet… Hikâye ilk başta klasik bir kim yaptı sorusuyla başlıyor ama ilerledikçe işler iyice sarpa sarıyor. Poirot her zamanki gibi zekâsıyla olayları çözüyor ama bu sefer sürecin biraz daha karmaşık olduğunu söyleyebilirim. Bir noktadan sonra ipuçlarını takip etmek bile zorlaştı. ⚠️ SPOILER! Bundan sonrası kitabı okumayanlar için spoiler içerir. Kitabın en büyük şokunu yaşadığım yer, herkesin Armstrong ailesiyle bağlantılı çıkmasıydı. Başta klasik bir polisiye vakası gibi gidiyordu ama Poirot’nun tek tek insanların yalanlarını ortaya çıkarmaya başlamasıyla olay bambaşka bir boyuta geçti. Gerçekler döküldükçe nasıl yani bu da mı işin içinde diye kaldım. En büyük ters köşe de suçlunun tek bir kişi değil, herkes olmasıydı. Bunu kesinlikle tahmin etmemiştim. Poirot’nun sonunda iki farklı çözüm sunması ise düşündürücüydü. Adalet sağlandı mı, yoksa göz mü yumuldu? Dedektif Poirot en son sessiz kalacağını söylemeseydi yaşanacak muhtemel senaryo: https://youtu.be/swKymZSTUJk?si=IzPy7s7bnrxkmZN4 😂 SPOILER BİTTİ! Doğu Ekspresinde Cinayet polisiye sevenlerin okuması gereken bir kitap bence. Yine de On Küçük Zenci bana daha sürükleyici gelmişti. Onda temposu hiç düşmeyen, her an gerilimde tuttuğu bir atmosfer vardı. Bu kitap da gayet iyiydi ama biraz daha detaylı ve karmaşıktı. Yine de kurgusu, şaşırtıcı finali ve Poirot’nun zekâsıyla kesinlikle polisiye türünün en iyilerinden biri diyebilirim. Bakalım bir diğer okuyacağım Agatha Christie’nin hangi kitabı olacak? 👀

crowthera 1 year ago

Toprak Ana

Cengiz Aytmatov

94 Gönderi

📖 “Sen kadınsın. Sen her şeyin üstündesin, daha bilgesin.” "Toprak ana" Cengiz Aytmatov’la tanışma kitabım oldu. Kitap, savaşın sadece cephede değil, geride kalanların hayatında da nasıl derin yaralar açtığını anlatıyor. Tolgonay’ın yaşadıkları üzücüydü, özellikle bir anne olarak hissettiği acı ve…devamı

crowthera 1 year ago

Soytarı Çiçekleri

Osamu Dazai

16 Gönderi

🎋 Sonra... sonrası yok, sadece bu kadar. Yine Osamu Dazai’den okuduğum bir kitap 🎐Onun içsel çatışmalarını anlatış biçimi hep çok etkileyici gelmiştir bana. Düşüncelerini süssüz, direkt ama bir o kadar da derin bir şekilde anlatıyor ve bu da onu özel…devamı🎋 Sonra... sonrası yok, sadece bu kadar. Yine Osamu Dazai’den okuduğum bir kitap 🎐Onun içsel çatışmalarını anlatış biçimi hep çok etkileyici gelmiştir bana. Düşüncelerini süssüz, direkt ama bir o kadar da derin bir şekilde anlatıyor ve bu da onu özel kılıyor. Fakat Soytarı Çiçekleri konusunda biraz arada kaldım. Ne çok beğendim ne de beğenmedim. Kitap kısa olduğu için bir çırpıda bitiyor ama bittiğinde tam olarak tatmin olmuş hissetmedim. Sanki bir şeyler eksikti ama ne olduğunu tam olarak adlandıramıyorum. Dazai, bu kitabı yazarken yine kendi hayatından çok şey katmış. Zaten onun yaşadıklarıyla yazdıkları iç içe geçmiş durumda. Defalarca intihar girişiminde bulunmuş, hayata karşı hep bir yabancılık hissi taşımış ve bunu eserlerinde hep hissettirmiş bir yazar. Ama Soytarı Çiçekleri sanki diğer kitapları kadar etkileyici bir şekilde yansıtamamış bu duyguları. Aslında kendisi de bunun farkında, bu romanı tam anlamıyla “başarılı” görmüyor ve bu eksikliği hissettiğini açıkça dile getiriyor. Belki de bu yüzden ben de tam anlamıyla bağlanamadım. Konusu ilgi çekiciydi ama işlenişi yeterince derinleşememiş gibiydi. Eğer farklı bir şekilde ele alınsaydı ve biraz daha devam etseydi, kesinlikle daha çok beğenebilirdim. Bu kitapta dikkatimi çeken bir şey de dördüncü duvarın yıkılması oldu. Normalde hikâyelerde yazarla okuyucu arasında görünmez bir sınır olur ama Dazai burada o sınırı tamamen ortadan kaldırıyor. Sadece karakterin düşüncelerine tanık olmuyoruz, aynı zamanda yazarın kendi tereddütlerini de duyuyoruz. Bazen doğrudan bizimle konuşuyor gibi hissettiriyor. Örneğin; "Bu roman tam bir kaos. Kendim bile konudan koptum. Yozo, Kosuge, Hida hepsi kontrolden çıktı. Beceriksiz kalemim yüzünden oradan oraya savruluyorlar. Bense onların çamurlu ayakkabılarına kapanıp "Bekleyin! Bekleyin!" diye bağırıyorum. Kontrolü bir an önce elime almazsam daha fazla dayanamayacağım. Bu roman hiç ilgi çekici değil. Sadece var olduğu bir gerçek." Diğer Dazai kitaplarına kıyasla kesinlikle okuyun diyebileceğim bir kitap değildi maalesef. Fakat yine de diğer kitaplarını okumayı düşünüyorum. Çünkü sevdiğim bir yazar 🎑