(@) - Raf

Ablam, kardeşim ve yakın arkadaşımla beraber sinemada izledim. Az önce salondan çıktım ve aşırı sevdiğimi söylemem lazım. En sevdiğim türler, paranormal ve dedektiflik, müthiş bir oranla bir araya getirilmiş. Görüntüler, renkler, mekan, oyuncular ve farklı çekim açıları beni hayran bıraktı.…devamı

ddonatello 2 years ago

Başlat

Steven Spielberg

82 Gönderi

Spoiler içeriyor 7 kişinin katılması beklenen film gecesi için seçilmişti ama bilirsiniz kalabalık arkadaş grubuyla ortak bir şeyler yapmak için zaman bulmak zordur. Yani, elendik eksildik ve 3 kişi kaldık. Bu oldukça eğlenceli filmi Beto ve Rumi ile izledik. Eski usul, aynı…devamı7 kişinin katılması beklenen film gecesi için seçilmişti ama bilirsiniz kalabalık arkadaş grubuyla ortak bir şeyler yapmak için zaman bulmak zordur. Yani, elendik eksildik ve 3 kişi kaldık. Bu oldukça eğlenceli filmi Beto ve Rumi ile izledik. Eski usul, aynı anda başlatarak :) Filme ana karakterimiz Wade ile başlıyoruz. Çöplük gibi bir ev, harabe şehirler, yaşamayı unutmuş insanlık.. Unutmuşlar çünkü gerçek hayattan kaçmak için mükemmel bir mekana sahipler. The Oasis isimli oyun evreni. Orada zamanını geçirebileceğin çok şey var. Tek yapman gereken VR kaskını takmak, varsa sanal dokunuşlara duyarlı zırhını giymek ve oyundasın. Herkes oluşturduğu avatarlar ve takma isimler ile bütünleşmiş durumda. Bütün sosyal ilişkilerini sanal evrende kuruyorsun. Oyuna girmenin bir diğer amacı da oyunun yapımcısı olan ve bir nevi tanrı olarak görülen Halliday'in ölürken artık dünyanın en değerli şirketi olan The Oasis'in hisslerini oyunun içine saklaması. Oyuncular 3 gizemli ve zor görevi tamamlayıp 3 anahtar elde ediyor. Hepsini kazanırsan oyunun hisseleri sana ait oluyor. İlk görev basit bir araba yarışı gibi görünüyor. Ama bu yarışı bitirmek imkansız. Yıllar boyunca bir tane bile kazanan olmamış. İnsanların çoğu anahtarların peşinde koşmayı bırakmış ve sadece sanal hayatlarının keyfine bakar durumda. Fakat avcılar denilen tipler hala uğraşıyor. Karakterimiz Wade bu avcılardan biri. Kendisi oyunun yapımcısı olan Hallidey'e resmen tapar durumda. Hakkındaki her şeyi biliyor. Onu gerçekten iyi anlıyor, onun gibi düşünebiliyor. Ve avcılardan biri. Oyundaki en yakın arkadaşları Aech, Sho ve Daito ile anahtar için yarışmaya devam ediyorlar. Bir gün yarış esnasında Wade ya da sanal adıyla Perzival son engele kadar ilerliyor fakat öleceğini anladığı noktada duruyor. Yarış boyunda dibinde ilerlemiş Artemis isimli bir kız durmak yerine devam etmeye kalkışıyor ve Perzival son anda onun hayatını kurtarıyor. Perzival bu kıza da hayran. Kız oyundaki oldukça güçlü, ünlü avcılardan biri. Bu çocuk niye böyle herkese hayran oluyor dedirtti ama. Neyse. Kız beni neden durdurdun diye paylıyor bizim şövalyeyi. Ben bu görev için ölmeye hazırdım diyor. Sen bunu sadece oyun olarak görüyorsun ama benim için öyle değil diyor. Blabla. Bizim çocuk meseleyi daha ciddiye alıyor bundan sonra. Peki ama Artemis neden canı pahasına o hisseleri istiyor. Çünkü kendisi yerine dünyanın en büyük ikinci oyun şirketi olan ve piyasayı tamamen ele geçirmek isteyen kötü adamlarımızın hisseleri kazanmasını istemiyor. Bu şirket ki sadece her gün oyunu oynayıp hisseleri almaya çalışsınlar diye resmen oyuncu ordusu kurmuş. Aynı zamanda gerçek hayatın boktan bi yer haline gelmesinde büyük payları var. Tabi kızın babasıda dolaylı yoldan bu şirket yüzünden ölmüş. Bu kötü şirket hisseleri alırsa dünyanın sonu demektir kafasında hareket ediyor. Eh çocuk da bu durumların farkında tabi ama o daha çok olaya Halliday olsa hisselerini onlar alsın istemezdi gözüyle bakıyor. Sonuç olarak, kızın çıkışması Perzival'da bir beyin mıncıklanmasına sebep oluyor ve Hallidey'in oyunculara ipucu olarak sunduğu kendi beyin arşivinin içinde bir anıya bakarken yarışı nasıl kazanacağını çözüveriyor. Tadaa ilk anahtar ve ikincinin ipucu elinde. Bundan sonrası kötü şirketin hem oyunda hem de gerçek dünyada önce tatlı dille sonra bayaaa tatsız yöntemlerle çocuğun ve arkadaşlarının başına bela olmasıyla geçiyor. Bir yandan anahtarları şirkettekilerden önce toplamaya çalışırken bir yandan hayatta kalmaya çalışıyorlar. Yaratılan oyun evreni çok güzel yansıtılmış bence. Detaylarıyla boğulmadan, sınırsız hayal gücünü hissederek. Görsel efektler her zaman daha iyi olabilir ama göze hoş gelmeyen bir yapaylık yoktu. Karakterler çok derinden verilmeye çalışılmamış. Karakter gelişimi süreci de görmüyoruz. Dünyanın ne halde olduğu ve nasıl bu hale geldiği, hisseler kaybedilirse ne hale geleceği pek yansıtılamamış. Film 2 saat sürüyor ve birkaç kez saate bakmama sebep oldu. Kafam filmin evreninden hiç çıkmadı ama yavaş ilerlediğini düşündüğüm yerler oldu. Film bittiğinde arkasında VOV hissi bırakıyor. Helal olsun yav dedim. İlk iş rafa girip 8 puan verdim. Hatta elim ilk 9'a gitti. Sonra Rumi ve Beto'yla film hakkında sohbet etmeye başladık ve analizci beynim saçma ya da gereksiz kısımları tespit etmeye başladı. Heyecanım söndü. Rafa dönüp puanımı 7'ye indirdim. -------------------------------ÖZET------------------------------- İzlenir. Sarıyor. 7/10

ddonatello 2 years ago

Heartstopper

Alice Oseman

35 Gönderi

o kadar ponçik bir gençlik dizisiydi ki, sayfasındaki +18 uyarısını her gördüğümde bir gülme geliyor. iki sezonu yayınlanmış durumda ve yayınlanan kısımların tamamını yavrularım @liardviter ve @betul_killua ile izledim. bu da zevkini kat be kat arttırdı elbette. tamamını izlediğimde bütün…devamı

ddonatello 2 years ago

Red, White & Royal Blue

Matthew López

42 Gönderi

Hemen bir kere daha izlemek istiyorum ama insülin kullanmaya başlamam gerekebilir. Harikaydı! 🌈

ddonatello 2 years ago

Paranormal

Amr Salama

12 Gönderi

Kaliteli bir korku dizisi bulduğum için şaşkınım. Bu Mısır yapımı hatta Mısır'ın ilk Netflix dizisi olduğu için extra şaşkınım. Ama aynı zamanda çok mutluyum bu keşfim için. Dizi 6 bölümden oluşuyor ve bölümler 45-50 dk civarında sürüyor. Oyunculukları takdir ettim.…devamı

ddonatello 2 years ago

Bitirim İkili

Brett Ratner

28 Gönderi

Yeni evimin güzel balkonuna kamp sandalyelerini atıp çayımızı alıp izledik, Beto'yla tabii!! Ortam muhteşemdi, film muhteşemdi, biz muhteşemdik!!! 25 Temmuz 2023 Eski filmlerin verdiği havanın binde birini yeni filmlerde alamıyorum. Ben sanırım nostalji bağımlısıyım. Aşırı çok eğlendim izlerken. Hayranlık ve…devamı

ddonatello 2 years ago

Sissoylu Son İmparatorluk

Brandon Sanderson

8 Gönderi

Brandon... seni manyak dahi!

ddonatello 2 years ago

Kemik Torbası

Stephen King

1 Gönderi

7 Haziran Çarşamba 2023 Beto'yla aynı anda başlayıp iki bölüm okuduk. Sanırım bu kitabı eş zamanlı okuyup tartışarak okuyacağız. Umarım başarabiliriz. İlk izlenimler; √ Stephen King okumaya başlamak için doğru bir kitaba benziyor. Beto'nun dediğine göre o diğer kitaplarını okurken…devamı7 Haziran Çarşamba 2023 Beto'yla aynı anda başlayıp iki bölüm okuduk. Sanırım bu kitabı eş zamanlı okuyup tartışarak okuyacağız. Umarım başarabiliriz. İlk izlenimler; √ Stephen King okumaya başlamak için doğru bir kitaba benziyor. Beto'nun dediğine göre o diğer kitaplarını okurken bu kadar kolay kitabın içine girememiş, bu baya akıcıymış. √ İlk iki bölümde eşi ölen bir yazarın bu durumla ilk karşılaştığı günleri ve başa çıkma çabasını okuduk. Bu spoiler değil çünkü arka kapakta yazıyor. Fazla gerçekçi bir anlatım diyebilirim. Yakınlarını kaybeden insanlar için tetikleyici olabilecek kadar gerçekçi. devam edecek... 9 Haziran Cuma 115. sayfadayım henüz. Yavaş ilerliyoruz final haftasında olduğumuz için. Bugün hedef 200'lere gelmek. Bu hiç zor olmayacak çünkü bölümler uzun olmasına rağmen hızlı ilerliyorum. Genelde bölümlerin uzun olması beni gerer. Bu kitabın nasıl bu kadar akıcı olduğunu hiç anlayamadım. Yazarın yeteneğini beynimdeki her nöron ayrı ayrı tebrik ediyor. Bunca sayfadır tek bir adamın kafasının içinden geçenleri okuduk. Ne bir olay ne bir heyecan. Ama öyle anlatılmış ki, kendi kafamın içinde dönüp biten saçmalıkları biri duymuş ve okunabilir hale getirmiş gibi hissediyorum. Her şey çok tanıdık ama bir o kadar hayranlık uyandırıcı. Sürekli kendimi 'vay be' yüz ifadesiyle cümlelerin altını çizerken buluyorum. Sanırım kitabı bitirdikten sonra sevdiğim cümlelerden bazılarını buraya da yazacağım. Bundan sonraki bölümlerde işler iyice karışacak belli ki. Olaylar geliyor gümbür gümbür. Epey zaman bu adam şizofren mi yoksa harbiden paranormal bir şeyler mi oluyor ikileminde kalacağız. Kitabın her bölümünde geçmişte olmuş olabileceklere ve şimdi yaşananların yorumlarına dair ipuçları var. Bunları kaçırmadan okuduğumu varsayıyorum çünkü şimdiden elimde çok ipucu var. Kitabın sonuna gelmeden bazı şeyleri çözmek çok zevkli olacak. devam edecek... (269'da bıraktım. insanın gözünü ayırmadan okumak isteyeceği bir kitap. uyumak ve sınavlara çalışmak zorunda olduğum için çok üzgünüm ama öyle merak ediyorum ki kendimi fazla tutamayacağım.) 12 Haziran Pazartesi 393. Sayfadayım. Kitabı bırakmadan okumaya devam edip bu gece bitirmeyi çok istiyorum fakat yarın bir sınavım daha var. Saat şimdiden 03:22. Üzgünüm. O kadar heyecanlı ilerliyor ki bir an olsun sıkılmıyorum. Birçok defa güldüm, şaşırdım ve yazara hayran kaldım. Bir defa şoktan kitabı ve kulaklığımı fırlattım ve ağzım açık bakakaldım. Şu anda kitabın bitişine 10 bölüm var. 230 sayfa. Genel hikayeyi ve gidişatı tahmin ettiğimi sanıyorum ama ters köşe yeme ihtimalim de oldukça yüksek. Şimdiye kadar verilen bazı ipuçları havada kaldı. Yazarın bunları unutmamış olmasını ve hepsini birbirine bağlayıp bitirmiş olmasını ümit ediyorum. Kesinlikle daha fazla daha fazla daha fazla Stephen King okuyacağım. Bu hikayenin güzelliğinin yanında yazarın yeteneğini de buram buram hissettiğiniz kitaplardan biri. Başkası olsa böyle yazamazdı dedirtenlerden. Umarım öleceğine inandığım karakterler konusunda yanılırım. Umarım sırf son dönemeçte okuyucuyu etkilemek adına drama kasan bir kitap değildir. Lütfen öyle olmasın. 14 Haziran Çarşamba 04:45 Bitti. Bütün gizemler tatmin edici bir şekilde -ve tahmin ettiğim gibi- çözüldü. Yazara bir sebepten ötürü çok öfkeliyim. Ama "başka türlüsü olmazdı" hissini vermeyi başardı o yüzden "çekin şu kitabı gözümün önünden" seviyesinde değilim. Olacak bazı şeyleri 300 sayfa geriden tahmin ettiğim için okurken her kelimede hazırlardım kendimi ve bu sayede normalde "okumuyorum lan lanet olsun böyle kitaba da yazara da" dedirtecek sonra da bir güzel hıçkıra hıçkıra ağlatacak sahneleri boncuk boncuk gözyaşları ve biraz iç geçirmeyle ama sakince okudum. Buna memnunum. Genel olarak şunu söylemek isterim ki; rastgele olaylar ve saçmalıklar içermeyen paranormal bir şeyler mi okumak istiyorsun? Buyur kardeşim tam yerine geldin. Üstelik "ince ince işlenmiş dedektiflik hikayesi" soslu. O kadar gerçekciydi ki her şey. Ne ölüme koşan salak karakterler vardı ne de aşırı mantıklı ilerleyen buzdolabı karakterler. Gerçekte böyle şeyler olsaydı tam da bu şekilde olurdu. Yani kitabın paranormal kısmı asla insanı korkutan türden değil. Yani paranormal denince aklınıza ilk gelen şeyler yok bu kitapta. Ama o gerçekçiliği insanı buram buram geriyor. -spoiler- Gerçekleşmesine 300 sayfa kala tahmin ettiğim şey Mattie'nin ölümüydü. Ki ve Mike arasında bir baba kız ilişkisi kurulmaya çalışıldığı barizdi. Dolayısıyla bu iki karakter kitabın sonunda sağ kalmalıydı. Ama kitaptaki en derin 3. karakter olan Mattie için böyle bir şart yoktu ve yazarın son kısımları vurucu hale getirmek için ve kopacak fırtınayı başlatmak için bir dramaya ihtiyacı olacaktı. O drama da sevgili Mattie'mizin ölümü olacaktı. Zaten karakterin gerçek adının Marie olduğunu bilmemize rağmen bütün kitapta ondan Mattie olarak bahsettik çünkü o ismi ona Ki vermişti ve Mattie'yle kurduğumuz bağda Ki köprüydü. Herneyse, okurken çok üzüldüm ve sinirlendim. Gerçekten başka yolu yok muydu ve sadece kadını sakin bi yolla alsan olmaz mıydı illa katliam yapmak zorunda mıydın bre adam diye delirdim. Ama her şey o kadar heyecan ve panikle devam ediyordu ki bu hislere saplanamadan ilerlemek zorunda kaldım. Zaten kitabın sonunda karakterleri öldürmekle ilgili yazdığı bir yer var ki orada gönlümü aldı. Anladığın iyi olmuş dedim. Jo gibi bir karakteri yaşarken de tanımak ister insan. Müthiş biri. Avukat John sonsuza kadar paylaşılan bir kederi hak etmiyordu tıpkı diğerleri gibi ama onları terk etmemesine ve hala Mike ve Ki için savaşmasına sevindim. Romeo sakin ve boş bi karakterdi diyebilirim ama bu hikayede kötüler çoğunluktaydı sadece onlardan biri olmaması bile minnet sebebi. George Kennedy'e inanılmaz saygı duyuyorum ve çok has bir karakter olduğunu düşünüyorum öyle ki üzerine ayrı kitap yazılır. Bill Dean, karısı, şu bastonlu dinazor, Rogette ve en çok da Max... Sayamadığım diğerleri ve bütün kuşakları. İliklerime kadar nefret ediyorum ulan sizden. Birer kemik torbasından ibaret olsanız da canlanıp karşıma dikilmenizi ve bütün hıncımı sizden almayı istiyorum. Bütün isimlerin birbirine benzemesi ve Roger konusu tahmin edemediğim tek şey oldu. Şaşırdım ve iğrendim. Kitabı şok içinde fırlattığım sahne Max'in intihar haberi sahnesiydi. Şimdi ne olacak o zaman diye delirdim. Bir an önceki akşam telefonda Mike onu tehdit ettiği için cinayet gibi gösterip suçu üzerine mi yıkacaklar korkusu yaşadım. Neyse ki olmadı öyle bir şey. Mike ve Ki arasındaki ilişki ve Ki'nin tatlılığı bana en ağır duyguları yaşatan şeydi kitap boyunca ve bu şaşırtıcı çünkü kitabın %99'u kasvetli hislerden oluşma ama ben olumlu olandan en çok etkilendim. Yazarı bu konuda da tebrik ediyorum çünkü birçok okuyucunun beni gibi hissettiğinden eminim. Frank çok tatlı bir adam. Onun bu kadar duygusal ve tatlı olmasına bayılıyorum. Çok fazla sevgiyi hak eden biri. 48 saatten fazladır uykusuzum ve kitabın sonu yüzünden kafam allak bullak o yüzden dilediğin gibi yorumlayamıyorum şu an. Sonradan tekrar döner de yazar mıyım bilmiyorum. Yeterince uzun oldu. Bir de kitabın neredeyse her sayfasında sarı kalemle altı çizilmiş cümleler ve kenarlarda yazılı fikirlerim var. Hatırlamak ve hissetmek isteğimde bunları okuyacağım. Kitap hakkında fikir edinmek isteyen kimsenin bu uzun ve bireysel yazıyı okuyacağını sanmıyorum. Ama zarf atıp kitap hakkında soru sormak, bilgi olmak isteyen olursa seve seve yanıtlarım. (Bu arada Beto'yla beraber okuma planı yattı. O şu anda 13. Bölümde falan sanırım. Ben kendimi yavaşlatmak konusunda elimden geleni yaptım ama oldukça heyecanlı bir kitap söz konusuydu :( ) Puanım: 10/10

ddonatello 2 years ago

İki Şehrin Hikâyesi

Charles Dickens

27 Gönderi

bitmesine son 50 sayfa ama ağlamaktan helak oldum, gözlerim acıyor. kendime niye bunu yapıyorum dediğim noktadayım. inanılmaz bir kitap. ... bitti kitap ama ben de bittim. yüreğimde mecal kalmadı. aklımdan da kalbimden de çıkmayacak bir eser. fırsatını bulduğunuz gibi okuyun.…devamı

ddonatello 2 years ago

Aşk Ve Yaşam

Ang Lee

16 Gönderi

25.04.2023 saat 04:25 -Beto'm ile izledik İzlediğim en iyi uyarlama filmdi. Normal şartlarda beni hönküre hönküre ağlatırdı, iyi ki önceden kitabını okumuşum. Karakterler ve mekanlar kitapla birebir uyumluydu. Oyunculuklar ve müzikler harikaydı. Alan Rickman'ı öyle özlemişim ki filmde onu görmek…devamı