Saat gecenin dördü… Zamanın ağırlaştığı, düşüncelerin gerçeklikle hayal arasında kaybolduğu bir an. Sanki bir sürrealist tablonun içindeyim. Her şey tanıdık, bir o kadar da yabancı. Belki de bu gecenin en güzel yanı, gerçeği sessizce ortadan kaldırmasıdır