Pazartesi sendromu üstüne şantiye sendromu yaşıyorum… Beton yetmedi, sabır da kalmadı! Gözümü kahveyle açıp, ruhumu baretle koruyorum. Günaydın demek için erken, hayatta kalmak için geç. Ama yine de yaşasın yeni haftanın ihtimalleri (ve mesai çıkışı hayalleri)!