Gerçek yıkım; düşmek değil, yanlış yerde kalmaya devam etmektir. İstemediğin bir varoluşu "idare etmek", canlı canlı kendi cenazene ev sahipliği yapmaktan farksızdır. Toprak görünür, kürek hissedilir; ama kabulleniş öyle sinsidir ki, kendi yok oluşunu bir düzen, bir konfor alanı sanırsın.…devamı
Web yapım aşamasındadır.
En iyi deneyim için mobil uygulamamızı indir.
En iyi deneyim için mobil uygulamamızı indir.
diderott
(@diderott)
'Cause I'm a young man after all
Joined at March 2025
158
Followers
130
Following
403
Post
65
Movie
20
Serie
17
Book
Sabahları uyandığın o yabancı rutin, içine sığamadığın o duvarlar, kalbini heyecanlandırmayan o yollar... Hepsi adım adım inşa edilen görünmez birer mezar taşına dönüşür. Kendi mezarını kazmak için toprağa ihtiyacın yok, istemediğin bir hayatı her gün biraz daha sahiplenmen de yeter.
Bize hep sonların felaket olduğu öğretildi. Oysa en büyük felaket, ait hissetmediğin bir hikâyenin başrolüne sessizce razı olmaktır.
İnsan en çok tutunduğu şeyle ölür. Öyle birdenbire, bir nefesin kesilmesiyle değil; alışarak, kabullenerek ve nihayetinde vazgeçerek. Görünürde yaşıyor olmanın, nefes alıp vermenin bir yaşam sayılmadığını fark ettiğin o an başlar asıl aşınma.
Olması gerekenlerin gölgesiyle hiç olmayacak olanların ağırlığı arasında, genişleyen bir iç fırtına... İnsan kendi varlığının haritasını çizmeye kalktığında, sınırların dümdüz bir çizgi değil, birer mevzi olduğunu anlıyor. Kendini anlamak için verilen o amansız mücadele, tek bir meydanda bitmiyor; aynı anda…devamı
Oyunun dekor talimatı trajikomik bir sadeliktir: Bir kır yolu. Bir ağaç. Akşam. Bu mekân, dünyadaki herhangi bir yer olabileceği gibi hiçbir yerdir de. Zamansızdır.
Daha bir ritim arıyor sende insan; tıkır tıkır işleyen, bir yere varan, en azından bu çağın mekaniğine uyan bir şey… Ama o şeker erimiyor işte. O tuş da ne kadar bassan bas, basmıyor. Tam bir şey söyleyecekmişsin gibi durup öylece…devamı
buraları iyice boşladık iş hayatı yüzünden yazmayı bırak bir şeyler hissetmeye vakit bulamaz olduk
Yıllarca kim olduğumu, neye karşı mücadele ettiğim üzerinden tanımlamışım meğer. Hayatımın fonunda hep bir gürültü, bir kriz, çözülmesi gereken acil bir düğüm ya da zihnimi meşgul eden bir kargaşa vardı. Kaos, tuhaf bir şekilde bana güvende olduğumu hissettiren bir sığınaktı;…devamı
Bir varmış, bir yokmuş… Zamanın teğellenmemiş dikişlerinde, kalbinin hararet-i his ile tutuşması için varını yoğunu bir feda-yı can gibi gözden çıkarmaya amade bir fani yaşarmış. İliklerine kadar diri olduğunu duyumsamak, ruhunu o tesir-i ulvî ile doyurmak istermiş. Lakin ne zaman…devamı