Kendime karşı duyduğum bu derin yabancılaşma, sevgiyi çoktan bir masalın sayfaları arasında bıraktı; artık kendi varlığım bile ruhumun üzerinde gri bir duman gibi tütüyor. İçimdeki bu sessiz çığlık, aynadaki aksime bile tahammül edemezken, sanki kendi hayatımın başrolünde değil de, istenmeyen…devamı
Web yapım aşamasındadır.
En iyi deneyim için mobil uygulamamızı indir.
En iyi deneyim için mobil uygulamamızı indir.
Bırakın kendimi sevmeyi, bir yabancının kapımı çalması gibi irkiliyorum kendi varlığımdan. Tenim, ruhuma dar gelen bir zindan; nefesim, ciğerlerimde eğreti duran bir misafir sanki. Varlığımın bu dünyadaki yankısı bile kulağımı tırmalıyor; sanki her adımımda evrenin sessizliğini bozan gereksiz bir gürültüden…devamı
Bırakın kendimi sevmeyi, kendi varlığımın gölgesi bile ruhumun üzerinde ağır bir leke gibi duruyor; mevcudiyetimin her zerresi, sanki evrenin dokusuna aykırı bir hata gibi beni huzursuz ediyor. İçimdeki bu bitmek bilmez nefret, aynalardan taşıp zihnimin en karanlık dehlizlerine sızarken, sadece…devamı
İnsan doğası gereği, önce vitrine bakar. Dış görünüş, bir insanın iç dünyasına açılan kapının anahtarıdır. Estetik algı, sağlık sinyalleri ve öz bakım; birinin size bakma zahmetine girip girmeyeceğini belirleyen ilk süzgeçtir. "Ruh güzelliği" ancak fiziksel bir çekim veya asgari bir…devamı
Sevgiye dair anlatılan "koşulsuzluk" masalı, genellikle gerçek hayatın sert duvarlarına çarptığında dağılır. Gerçekçi bir perspektiften bakıldığında sevgi, bir hak ediş ve karşılıklı bir alışveriştir. Kimse sadece "var olduğu için" yabancılar tarafından kucaklanmaz veya arzulanmaz; her bağın bir giriş bileti vardır.
"Arzularımın kökleri kalbimde mi yeşeriyor, yoksa onlara verilmeyen onayların toprağında mı filizleniyorlar? Kendimi, başkasının bakışlarında şekillenen bir yabancı gibi izliyorum."
"Neyi istediğimi bilmediğim o meçhul duraktayım; sanki tutkularım bana değil de, çevremdeki hayırların ve olmazların bıraktığı boşluklara yerleşmiş emanet birer gölge."
"İsteklerim, yasaklandığı için mi parlıyorlar böyle, yoksa gerçekten ruhumun eksik parçaları mı? Kendi pusulamın ibresiyle başkalarının rüzgarı arasında yönünü yitirmiş bir gemi gibiyim."
"Kendi arzularımın sahibi miyim, yoksa başkalarının reddedişlerinden inşa edilmiş bir aksiseda mıyım, bilmiyorum; içimdeki sesin kime ait olduğunu seçemeyecek kadar gürültülü bir sessizliğin ortasındayım."
"Bu gri bozkırın ortasında, içimde dinmeyen bir 'eve dönme' arzusu var; lakin ne kapısının eşiğini bilirim o evin, ne de penceremden süzülecek ışığı... Belki de çoktan vardım o meçhul menzile, ama yabancısı olduğum bir çatının altında kendimi hâlâ yollarda sanıyorum.