Ruth☠️ (@duygunn)

Hayatını Yaşamak; On İki Tablodan Oluşan Bir Film

Vivre Sa Vie, insanın varoluşunu özgürlük, kimlik ve yabancılaşma ekseninde sorgulayan güçlü bir ontolojik anlatıya sahip bir film. Filmde Nana, kendi hayatını kurmaya çalışan özgür bir özne olarak yola çıksa da ekonomik zorunluluklar, toplumsal baskılar ve başkalarının bakışı nedeniyle giderek…devamı

duygunn 3 weeks ago

Boyalı Kuş

Václav Marhoul

24 Gönderi

Film, II. Dünya Savaşı sırasında ailesinden ayrılmak zorunda kalan küçük bir çocuğun Doğu Avrupa kırsalında hayatta kalma mücadelesini anlayor(çoğu kez öl artık be çocuk dedim). Siyah saçları ve farklı görünüşü nedeniyle sürekli dışlanan, Yahudi ya da Çingene sanılan çocuk, köyden…devamıFilm, II. Dünya Savaşı sırasında ailesinden ayrılmak zorunda kalan küçük bir çocuğun Doğu Avrupa kırsalında hayatta kalma mücadelesini anlayor(çoğu kez öl artık be çocuk dedim). Siyah saçları ve farklı görünüşü nedeniyle sürekli dışlanan, Yahudi ya da Çingene sanılan çocuk, köyden köye sürüklenirken insanlığın hem en karanlık hem de nadiren de olsa en merhametli yönleriyle karşılaşıyor gel gelelim ben de bıraktığı izlenime... Boyalı kuş filmdeki çocuk karakter, Martin Heidegger’in dediği gibi dünyaya fırlatılmış gibi, seçmediği bir gerçekliğin ortasında, anlamdan yoksun bir boşlukta var olmaya çalışıyor ve ben bunu izlerken insanın aslında ne kadar savunmasız ve temelsiz olduğunu fark ediyorum; karakterlerin davranışlarına baktıkça Jean-Paul Sartre’ın dediği gibi sabit bir özümüz olmadığını, sadece yaptıklarımızla şekillendiğimizi düşünüyorum çünkü filmde kimse “iyi” ya da “kötü” olarak doğmuyor, herkes koşulların içinde kırılıp başka bir şeye dönüşüyor; şiddetin bu kadar sıradan ve neredeyse doğal gösterilmesi(ayrıca istismarın)ise bana Thomas Hobbes’un “insan insanın kurdudur” sözünü hatırlatıyor ama burada mesele sadece doğamız değil, anlamın tamamen çökmesi gibi geliyor bana, çünkü dilin parçalanmasıyla birlikte iletişim de yok oluyor ve ben şunu hissediyorum: anlam ortadan kalktığında geriye sadece çıplak bir varoluş kalıyor; en çok da çocuğun sürekli bir objeye indirgenmesi beni aşırı rahatsız etti çünkü bu, insanın özgür bir özne olduğu fikrini paramparça ediyor ve sonunda kendime şu soruyu sormadan edemedim; eğer anlam dediğimiz şey bu kadar kolay yok olabiliyorsa, ben gerçekten neyin içinde var olmaya çalışıyorum. Kafa yoran, sinir zıplatan , gerçeklerin tüm çıplaklığı ile yüze vurulduğu bir savaş filmi... Ciddi manada yordu en kısa zamanda kitaplarını da okurum umarım 🙄.

duygunn 1 month ago

Pek iç açıcı olmayan bir sabaha daha günaydınlar. “İnsan aydınlanmaya ışık figürleri hayal ederek değil, karanlığını bilinçli hale getirerek ulaşır.” — Carl Jung İnsanın en büyük trajedisi bazen kötü şeyler yaşaması değildir; kendi içindeki karanlığı fark etmesidir. Çünkü bir noktadan…devamı

duygunn 1 month ago

Yedinci Mühür

Ingmar Bergman

126 Gönderi

Yedinci Mühür filmi Haçlı Seferleri’nden dönen şövalye Antonius Block, vebanın çürüttüğü bir dünyaya geri döner ve karşısında Ölüm’ü bulur. Ölüm onu almaya gelmiştir ama Block biraz daha zaman kazanabilmek için onunla satranç oynamaya başlar. Fakat bu oyun yalnızca ölümden kaçış…devamı

duygunn 1 month ago

Avare Düşünceler

Emil Michel Cioran

3 Gönderi

"Keder senin anlarının efendisi olup sadece zamanın içeriğinde değil senin sonsuzluk önsezilerinde de sana eşlik ettiğinde, senin güçlü ya da uçucu duygulanımlarının maddesini oluşturduğunda, başlangıçtan bugüne dek bunu asla deneyimlememiş tek senmişsin de sanki keder nedir bilmeyen yüzyılların yükünü iyice…devamı

duygunn 2 months ago

Kaygıların, stresin ve belirsizliğin iç içe geçtiği bir yaşamın içinden günaydın. Uykusuzlukla tadı kaçmış gecelerin sabaha bıraktığı o ağır hezeyanla güne başlıyorum; zihnim dinlenmiş değil, aksine gece boyunca susmamış düşüncelerin yorgunluğu hâlâ üzerimde. Bu durumun beraberinde getirdiği anksiyete, yer yer…devamıKaygıların, stresin ve belirsizliğin iç içe geçtiği bir yaşamın içinden günaydın. Uykusuzlukla tadı kaçmış gecelerin sabaha bıraktığı o ağır hezeyanla güne başlıyorum; zihnim dinlenmiş değil, aksine gece boyunca susmamış düşüncelerin yorgunluğu hâlâ üzerimde. Bu durumun beraberinde getirdiği anksiyete, yer yer taşan bir huzursuzluk ve giderek derinleşen bir isteksizlik hali… Tüm bunlar, sadece ruh halimi değil, yaşamın kendisiyle kurduğum bağı da zedeliyor(tabi ortada bir bağ varsa şüpheli). Bitirmem gereken kitaplar var; sayfaları açılmayı bekleyen, ama benim bakmaya bile tahammül edemediğim. Askıda kalmış bir tez var; zihinsel olarak en berrak olmam gereken yerde, en bulanık halimle sıkışıp kalmışım. Ve bütün bunların ortasında, sıradan ama kaçınılmaz bir gerçek duruyor: yaşam mücadelesi. İstesem de istemesem de devam etmek zorunda olduğum, ertelenemeyen bir zorunluluk gibi. En çok da şu sorunun ağırlığı yoruyor beni: Gerçekten gerekli mental güce sahip miyim, yoksa sadece sahipmiş gibi mi davranıyorum? Çünkü bazen mesele yorgunluk değil, tükenmişlik gibi geliyor. Sadece dinlenmekle geçmeyecek bir boşluk, bir isteksizlik, bir kopukluk hali yaşama olan isteksizlik hali belki de… İronik olan şu ki, şu an bu satırları yazıyor olmam bile bir kaçış aslında. Yapmam gereken şey belli aslında: literatür taramak, üretmek, ilerlemek. Ama içimde buna dair en ufak bir istek yok. Sanki zihnim direniyor; çalışmaya değil, düşünmeye bile. Ve bu direnç, zaman geçtikçe suçluluğa dönüşüyor. Suçluluk ise yeni bir kaçış ihtiyacı doğuruyor. Böylece kendi içinde dönen bir kısır döngüye sıkışıyorum. Belki de sorun, yapılacak işlerin çokluğu değil; onların bende uyandırdığı anlam eksikliği. Çünkü insan sadece yapmak zorunda olduğu şeylerle yaşayamaz. Bir noktada neden yaptığını da hissetmek ister. Ama o “neden” bulanıklaştığında, en basit görev bile ağırlaşır. Yine de bir yerden başlamak gerekiyor. Büyük bir motivasyonla değil belki, ama küçük bir zorlamayla. İsteksizliğe rağmen atılan o ilk adım, bazen zihni de peşinden sürükler. Ya da en azından, yerinde saymanın verdiği o boğucu ve bosluk hissini biraz olsun dağıtır. Şu an hissettiğim şey geçici mi, yoksa daha derin bir kırılmanın belirtisi mi bilmiyorum. Ama bildiğim tek şey şu: Bu ağırlığın içinde bile, bir şeyler hâlâ devam ediyor. Ve belki de mesele, o devam edişe küçük de olsa bilinçli bir yön verebilmekte. Her ne şekilde olursa olsun belki bu durum kısa süreli bir çırpınma hali, süresi ne kadar olursa olsun yıpratıcı etkisi her daim daha ağır ve hasarlı oluyor. Yine çok konuştum ve uzun oldu, ne çok birikmişlik varmış içimde:(

duygunn 2 months ago

Güneşli Pazartesiler

Fernando Leon de Aranoa

9 Gönderi

Film, tersane kapandıktan sonra işsiz kalan bir grup erkeğin günlük hayatını ele alır. Asıl konu ise kovulan işçi sınıfının hezeyanları; işsizlik sonrası tek bildikleri şey çalışmak olan insanların yaşadığı kimlik kaybı, tepetaklak olan hayatları, sınıf eleştirisi ve işçi sınıfının maruz…devamı

duygunn 2 months ago

Yazıyorum çünkü içimde susturamadığım bir ses var. Sylvia Plath Mini not: Yazmak bazen içinde kendine bile açıklayamadığın şeyleri tercih dışı yazma zorunluluğuna iter. İçinde susmayan birikmişlikler ve gizli hislerin dışa vurumu gibi bişey yazmak, bı nevi yüzleşme anı. Kaçışların, anlatamadıklarının…devamı

duygunn 2 months ago

Kadın mükemmeliğe erişti Ölü Bedeni bir zafer gülümsemesi takınmış Bir Yunan gerekliliği yanılsaması Tuğunun kakmalarında akmakta, Çıplak Ayağı konuşuyor adeta: Yol buraya kadardı, artık bitti. Her ölü çocuğa beyaz bir yılan dolanmıs. Artık boşalmiş, Küçük süt fışkırtıcılarina da birer tane.…devamı

duygunn 2 months ago

Dağınık Zihinler

Gabor Mate

1 Gönderi

"DEB'li yetişkinler en zor görevle karşı karşıyadır: Kendilerine karşı nasıl sevgi dolu olacaklarını öğrenmek. Bu en büyük mücadeledir çünkü bunu yapabilmek için benlik olarak tanımladığımız savunmalarımızı yavaş yavaş dökmemiz ve yeni topraklara girmemiz gerekecektir." "Eğer aktif olarak sevmeyi başarabilirsek ne…devamı