Fragmanına baksan harika bir gerilim fırtınası kopacak ekrana kilitleneceğim dersin, 2 saat sonra elinde kalan tek şey "Keşke o iki saati uyuyarak geçirseydim" pişmanlığı. Birde bana gerçekten gerilimli bir film önerirmisiniz?
Spoiler içeriyor
Hayatına halası tarafından verilen bir teklif ile tüm düşünceleri ve yaşantısı tepe taklak olan bir adam. Nigar'ın kocası olmak ister misin sorusundan sonra kafasına bir tohum ekilen Vecdi, Nigar'a gerçekten aşık mı oldun, ya da zaten aşıktın da bunu sende…devamıHayatına halası tarafından verilen bir teklif ile tüm düşünceleri ve yaşantısı tepe taklak olan bir adam.
Nigar'ın kocası olmak ister misin sorusundan sonra kafasına bir tohum ekilen Vecdi, Nigar'a gerçekten aşık mı oldun, ya da zaten aşıktın da bunu sende mi bilmiyordun? Yani bence Vecdi Nigar'a aşık değildi, Vecdi aslında aşık olma fikrine aşık oldu. Aşıkmış gibi yaşadı ve öyle sandı. Halasının teklifini yaşam biçimi haline getirdi ve ona göre de oynadı. Ama bu bilinçli bir oyun değildi, o da bunu bilmiyordu. En önemli sıkıntı Nigar ona aşık değil, üstelik en yakın arkadaşı Hüsam'a aşık ve bu aşk karşılıklı. Tabi ki bu durumda aradan çekilmek kadar doğru ve mantıklı bir şey olamaz ama bu çekilişin ardında alınan kararlar, yaşanan çöküş bana biraz garip geldi. Yani bu güne kadar Nigar ile arasında hiçbir şey geçmeyen Vecdi, sanki yıllarca yaşanan bir aşkın mağduru olmuş, terk edilmiş rolü oynadı. Yaşadığı şey elbette çok zordu ama bilmiyorum, sanki çok abarttı. Yani bir insan yıllarca kariyeri için yaşayıp çabalarken tek bir sözle bu muhteşem savaşın sonunda elde ettiği mesleğinden, bu güne kadarki fikirlerinden bu kadar çabuk vazgeçer mi? Ve bu kadar çabuk önemsiz bir çöpmüş gibi basitçe söküp atar mı? Bir anda "yaşasam da artık bir ölüyüm" gibi bir düşünceye katıldı, "madem ölüyüm bari işe yarayan biri ölü olayım" dedi ve vatanı için savaşa gitti. Bu tabi ki çok takdir edilesi bir davranış ve çok cesurca bir karar ama ince bir çizgi var orada Bu kararın altında vatan sevgisinden ziyade çektiği acıdan kurtulma çabası var. Ve gel gelelim bıraktığı hatıra defterine. Vecdi'yi çok eleştirdim burada. Aşık olduğunu söylüyorsun, deli gibi seviyorsun ve arkadaşın da adeta kardeş gibisin. Bu kadar sevdiğin insanların mutlu olmasını istemez misin? Evet, sen ve Nigar arasında bir şey olmadı ve olsa bile mutlu olunmazdı, aradan çekildin. Neden gitmeden bir bomba bırakayım dedin? Belki Hüsam vicdan azabı çeker diye mi, ya da senin yapamadığını gidip o yapar, Nigar'a aşkını ilan eder düşüncesi mi? En iyisini nedenini ben söyleyeyim. İnsan, çektiği acının görünmesini ve başkaları tarafından hissedilmesini ister. Çektiği acıyı başkalarına gösteremeyince, sanki o acı hiç yaşanmamış gibi hisseder. Vecdi de bunu istedi Hüsam da acı çeksin istedi, "Bak Hüsam ben sırf sizin için bukadar acı çektim, siz mutlu olun diye feda edilien bir hayat benimki" demek istedi. Vecdide biliyordu bunca yaşadığı şeyden sonra bile en acı verecek şey, hüsamın bunu bilmeden ölüp gidecek olmasıydı. Bu defter bir çığlıktı. Bilmiyorum, Vecdi'yi çok mu gömdüm. Bir yandan hem annesinin ölümü hem de babasının bir vedaya değer bile görmdeiği oğlunu, terk edip gitmesi onu sevgsiz büyütü. Sevildiğini hiç hissetmedi ve bir anda aşık olduğunu, sevdiğini düşündü. Sonra bu da karşılıksız çıktı. O da artık neden yaşıyorum ki dedi. Yani yaptığı bunca şey yine Nigar aşkı değldi. Hayatı boyunca hissedemediği sevgidi. Belkide vecdiyi anlamk için vecdi olmak lazımdı.
Son olarak acı bir gerçek varki, galiba kim olursa olsun vecdi gibi arkasında bir şey bırkamak isyerdi ya da onun gibi bunu yapardı. Bu da yine insanın gerçekten ne olduğunu gösterdi bana. Ama önemli olan bu isteğe rağmen bunu yapmamak çekilip gitmek. İşte bu da iyiliğin aslında ne demek olduğunu gösterdi.
Bazen ufak bir dokunuşla her şeyi mükemmel yapabilecekken, o ufak dokunuşun koca bir yük gibi gelmesi çok zoruma gidiyor. Neden ya, neden böyle yapıyorum bilmiyorum. Her şey benim elimdeyken dört elle direksiyona sarılmam gerektiği hayatımın bu döneminde, bu boşvermişlik ruh…devamıBazen ufak bir dokunuşla her şeyi mükemmel yapabilecekken, o ufak dokunuşun koca bir yük gibi gelmesi çok zoruma gidiyor. Neden ya, neden böyle yapıyorum bilmiyorum. Her şey benim elimdeyken dört elle direksiyona sarılmam gerektiği hayatımın bu döneminde, bu boşvermişlik ruh halim, kendime karşı olan şımarık tavırlarım beni çok zor duruma sokuyor. Belki de yanlış yorumluyorumdur, belki şımarıklık değil de tükenmişliktir. Ben de beni anlamıyorum, ben bile kendimi anlamazken birilerinden anlammasını da beklemiyorum. Ama emin olduğum bir şey varsa, o da şu an bir şey yapamazsam ileride de en büyük sıkıntım ve pişmanlığım olacak. Umarım artık yeni bir başlangıç yerine düzenli bir devamlılık sağlamayı başarırım.
Spoiler içeriyor
Bear'ın bencil karakterleri filme apayrı bir hava katmıştı, gerçekten çok gerici sahneleri vardı. 'İyi ki izlemişim' dediğim filmlerden biridir. Üzerinden uzun zaman geçmesine rağmen bende bıraktığı o gerilim hissi azalmadı.
Hayatımda izlediğim en berbat gerilim filmi olabilir. Bir de kalkıp sinemada izledim, bin pişmanım; resmen izlerken sıkıntıdan patladım. Fragmanı izlerken gayet güzel ve gerçekten gerilimi yaşatır diye düşündüm ama alakası yok. REZALET!