(@) - Raf

“Aslında ben de isterim emeklemeden koşmayı Güzel elbiselerle makyaj yapıp dolaşmayı Aslında ben de isterim düşünmeden konuşmayı Küçük bir oyun içinde önemli kişi olmayı Aklımdan geçen sözler Kalbimden gelen sesler Hepsi bir orman oldu Bir kibritle yok oldu Ben sigara…devamı

efulim 1 year ago

Issız Adam

Çağan Irmak

240 Gönderi

“Sonra sana ait bir şey aldım yanıma; bir küçük 45’lik plak. Biliyor musun sen o küçük plakla bende, evimdesin hala ve sen bunu bilmiyorsun. Gözlerimi kapattığımda kollarımda başka biri değil, sen varsın.”

efulim 1 year ago

Yalnız Seni Arıyorum

Orhan Veli Kanık

12 Gönderi

10/10 “Bugün vapurda geliyordum. Hep seni düşünmek için kimsenin yüzüne bakmadım.” Kısaca bahsedecek olursam Orhan Veli’nin tek büyük aşkı olan Nahit Hanıma yazdığı mektupların derlenip toplandığı bir kitap. Orhan Veli’nin birkaç şiirini okuduğunuzda zaten hayran kalınacak bir edebiyatçı olduğunu biliyorsunuzdur.…devamı

efulim 1 year ago

Seninle Bir Ömür

George Tillman Jr.

13 Gönderi

10/10 “Dünya’da bu kadar acı varken mutlu olmaya ne hakkım var?” İlk olarak filmin konusunu anlatmadan önce şunu belirtmeliyim ki tek kelime ile bayıldım. Hatta hemen raf uygulamasından çıkıp filmi izlemeye gidebilirsiniz (şaka tabii ki ama olmayadabilir bilmiyorum) Evet, bunu…devamı

efulim 1 year ago

The Greatest Hits

Ned Benson

35 Gönderi

6,5/10 “Bence insan olmanın en korkunç ve en muhteşem yanıda bu; devam etme kabiliyetimiz.” Harriet iki yıl önce sevgilisini trafik kazasında kaybeden bir kadındır. Sevgilisinin ölümünden sonra, sevgilisi ile yaşadığı anlara tekrardan dönebildiğini fark eder. Tabii ki bu anlar ilk…devamı

efulim 1 year ago

Sarı Dünya

Albert Espinosa

1 Gönderi

10/10 “Kendini kabullenmelisin, nasıl o kişiye dönüştüğünü ve bunun kimin hatası olduğunu kabullenmelisin.” Kitapta Albert Espinosa’nın hayatı kanser olduğunda değişmeye başladı. On dört yaşındayken bir bacağını kaybetti, on altısında bir akciğerini ve on sekizinde de karaciğerinin bir parçasını. Hayatının on…devamı10/10 “Kendini kabullenmelisin, nasıl o kişiye dönüştüğünü ve bunun kimin hatası olduğunu kabullenmelisin.” Kitapta Albert Espinosa’nın hayatı kanser olduğunda değişmeye başladı. On dört yaşındayken bir bacağını kaybetti, on altısında bir akciğerini ve on sekizinde de karaciğerinin bir parçasını. Hayatının on yılını bir kanserle yaşadı. Ondan hep kanseri nasıl yendiğini anlatmasını istediler, o ise kanserden neler öğrendiğini, öğrendiklerini nasıl yaşamına uyarladığı anlatmayı seçti. En kıymetlilerini paylaştı; sarılarını. Sarı dünyasını açtı herkese. Ölümün aslında nasıl mutlulukla bağdaştırılabileceğini gösterdi. Albert hayatın bütününü dört bölüme bölerek, hayata dair düşüncelerini dört bölümde inceliyor. Başlangıç, Devam, Yaşamak ve Dinlenmek. Ve biz de okuyucular olarak onun hayatından neler öğrendiğini ve fikirlerini okuyoruz. Düşüncelerimi yazmak istiyorum ama yaklaşık on dakikadır ‘ne yazabilirim?’ diye düşünerek ekranla bakışıyorum. Hani bir konuda fikirleriniz çok nettir ama ne diyeceğinizi bilemezsiniz, öylece kalırsınız kendi kendinize. İşte tam da şu an öyle hissediyorum diyebilirim. Aslında hayat o kadar uzun değil, yaptığımız hatalar bizi biz yapan insanlarken neden geçmişteki kendimizden o hataları yaptığı için nefret ediyoruz veya yargılıyoruz? Neden bize gösterilen gerçekliğe inanıp hayatımızı ona göre şekillendiriyoruz? Tek küçük bir an bütün günümüzü mutsuz geçirmemizi sağlarken, neden küçük bir mutluluk bütün günümüzü mutlu geçirmemize yetmiyor? Ya da biz neden kendimizi bile olabildiğince tanımıyor veya tanımaya çalışmıyoruz? İnsanlar neden değişmekten korkuyor? Eminim şu an neden birden böylesine sorular sorduğumu anlamıyorsunuzdur. Albert insanın her gün kendisine veya çevresine kayda değer beş soru sormasının aslında ne kadar da iyi bir şey olduğundan bahsetmiş. Hatta Albert tam olarak şöyle diyor “Yanıtlar seni iyileştirir. Sana yardımcı olur. Soru sormak hayatta olduğunu hissetmeye benzer. Sana yanıt vermeleri ise o bilgiyi nasıl kullanacağını bildiğine güvendikleri anlamına gelir.” Bende size kitaptan yola çıkarak beş soru sormak istedim. Albert’ın bu konular hakkındaki bütün düşünceleri kitapta var ve ben okurken öylesine şeyler öğrendim ki, hayata dair bakış açını değiştiren hatta bir noktada kendinle ilgili kafanda edinilen sorulara bile cevap bulabildiğin bir kitap. Albert hayatındaki çoğu şeyi listelemiş ve bunu kendi hayatımızdan nasıl yapacağımız hakkında çoğu şeyi bize söylüyor aslında. İlk olarak yapmamız gereken bizi temsil eden bir renk bulmak. Bir boyama yapacak olsanız eliniz ilk olarak hangi renge giderdi? İşte o renk sizi temsil eden renk. (ben demiyorum Albert diyor) Ve sonrasında yapacaklarınız hakkında her şey kitapta mevcut. Ama her şeyden önce birazda Sarı Dünya’dan bahsetmek istiyorum. Tabii ki Albert’in sayfalarca bahsettiği ve onun için oldukça önemli olan bir şeyi size birkaç cümle ile anlatamam ama onun tanımladığı birkaç paragraf ile tanımını yazmak istiyorum. “Sarı Dünya benim bir yaşam tarzına, bakış açısına, iyi zamanlardan da kötü günlerden de ders alarak kendini geliştirme biçimine verdiğim ad.” Aynı zamanda bu dünyada kurallar diye bir şey yok. Albert’in Sarı Dünya’ya dair tek bir sloganı var o da “İnanırsan hayallerin gerçek olur.” Düşüncelerime gelecek olursam eğer elimde olsa herkesin bu kitabı okumasını isterdim. Herksin bazı konularda kendisine karşı olan ön yargılarını yıkmasını, kendini kabullenmesini, çevresini kabullenmesini, kendi Sarı Dünya’sını oluşturmasını çok ama çok isterdim. Albert’ın düşüncelerini okurken gerçekten hayatın kısa olduğunun ve bizim bu kısalığa rağmen küçük şeyleri kafamızda büyüterek yaşadığımızın bir kez daha farkına vardım. Aynı şekilde korkularımız yüzünden ne çok şeyden çekinip, gördüklerimiz şeyler yüzünden acı kavramını büyütüp kendimizi nasıl bir kabuğa çektiğimizi anladım. Tabii ki bunların farkına varmak bir anda tüm dünyamızı değiştirebileceğimiz anlamına gelmiyor. Ama zamanla biz de Sarı Dünya’mızı oluşturamaz mıyız? Hem Sarı Dünya hem de Sarılar hakkındaki fikirleri, hayata bakış açısı gerçekten çok güzeldi. Sarılar hakkındaki fikirlerini bir noktada anlasam da kafamda bazı soru işaretleri var. Ama açıkçası doğru konuşmak gerekirse hayatımda bir Sarı isterdim. Bir sırrını rahatlıkla söyleyebildiğin, hayatına çok şey katan bir insandan bahsediyoruz sonuçta. Kim istemez ki? Burada sandığınız gibi bir arkadaştan değil dediğim gibi bir Sarıdan bahsediyorum. İkisi arasındaki farkın ne olduğunu, aynı şekilde bir Sarıyı nasıl bulabileceğinizi kitabı okuduğunuzda anlayabilirsiniz. O kadar çok paragrafın altını çizdim ki; hangisini yazsam diğerini yazamadığım için aklımın bir köşesinde kalacak gibi hissediyorum. 💫“Kayıpların bazen küçük, bazen büyük olacak. Ancak onları anlamaya, onlarla yüzleşmeye alıştığın taktirde kayıp olmadıklarının farkına varacaksın. Her kayıp bir kazançtır.” 💫“Bazen kendi ve kendi sorunlarımıza o kadar odaklanırız ki hayatımızın en büyük keşfinin eşiğinde olduğumuzu görmeyecek kadar körleşiriz.” 💫“Hayatta en önemli şey hayır demesini bilmektir.” 💫“İnsanı özel yapan sadece fiziksel veya zihinsel yeteneksizlikleri değildir. Başta da belirttiğim gibi hepimiz özeliz. Tek yapman gereken seni özel kılan yanların değerini bilmek.” 💫“Sekiz yaşındaki halini, on beş yaşındaki halini ve otuz yaşındaki halini aynı odaya koysak hemen hemen her konuda farklı fikirlere sahip olduklarını görürdün. Her biri verdikleri kararları haklı çıkarmanın bir yolunu bulurdu.” 💫“Önemli olan neyi seyrettiğin değil, seyrettiklerinden neyi öğrendiğin.” 💫“Hayallerin gökteyse ve onları gerçekleştirirsen ayaklarının yere basma zamanı gelmiştir.” Son olarak birkaç bir şey daha yazmak istiyorum. Belki bazılarınız kitabı beğenirken bazılarınız beğenmez. Ama Albert’ın yirmi üç keşifinden en az bir tanesinin sizi düşündürüceğini düşünüyorum. Aynı zamanda yorumumu yazmadan önce kitabı okuyan insanların yorumlarına baktım ve tahmin ettiğim gibi kimisi benim gibi düşünürken kimisi hiç beğenmemiş. Kimisi kendi Sarısını bulduğunu iddia ederken kimisi saçma bulmuş. Ama dediğim gibi ben kesinlikle en azından bir keşifin bile sizi düşündüreceğini düşünüyorum. Çok çok uzun bir yazı olduğunun farkındayım. Açıkçası nasıl böyle uzun bir şeyler yazdım -ilk paragraftan da anlaşılacağa üzere genelde ilk cümlede ekrana bakan bir insan olduğum için- bende bilmiyorum. Ama kitabı okuyun. Belki de etrafınızda keşfetmeniz gereken ya da çoktan keşfettiğiniz ama farkında olmadığınız Sarılar vardır. Aynı şekilde Sarı Dünya’nız belkide sizi bekliyordur.

efulim 1 year ago

Bir Çöküşün Öyküsü

Stefan Zweig

141 Gönderi

Spoiler içeriyor 10/10 Bir insan sırf önceki hayatını unutturmamak,çöküşünü belli etmemek için ölüme gitmek ister mi? Normal şartlar altında buna hepinizin hayır diyeceğinden eminim ancak Madame de Pride tam da buna evet diyecek biri. Madame de Pride davetlerden davete koşan, çoğu kadının…devamı10/10 Bir insan sırf önceki hayatını unutturmamak,çöküşünü belli etmemek için ölüme gitmek ister mi? Normal şartlar altında buna hepinizin hayır diyeceğinden eminim ancak Madame de Pride tam da buna evet diyecek biri. Madame de Pride davetlerden davete koşan, çoğu kadının imrenerek baktığı saygı değer bir hanımefendiydi. Bu özelliklere nazar değmiş(!) olmasından dolayı bir anda sarayı terk etmesi gerekir ve asıl çatışma buradan sonra başlar. Madame de Pride bir zamanlar şehrin güzide prenseslerinden biriyken sabah masasına bırakılan bir mektup ile sarayı terk edip kendi mülkü olan Courbepine Malikanesine gitmesi emredilir. Aslında bulunduğu konumu bırakmak istemez ama gitmek zorunda olduğunun farkındadır zira birileri bunu öğrenirse insanların nezdinde itibarının düşeceğini düşünmektedir. Bu sebeple Cauebepine'e yani kendi arazisine gider ve orada yaşamaya başlar, başlarda düşündüğü kadar kötü olmadığını fark eder ve eğlenmeye başlar ancak eskiden yaşadığı saraydan şimdi buraya gelmesi, attan inip eşeğe binmekten farksızdır. Sarayın dinamikliğini, kargaşasını özlediğini fark eder ve halihazırda yaşanmakta olanları öğrenmek için bir mektup yazar ancak bu mektuba itibar edilmez hatta bir yanıt bile verilmez. Daha sonrasında artık yalnız olduğunun farkına varır ancak bunu kabullenemez çünkü o ki Madame de Pride'dir ve yaşamakta olduğu bu hayata mahkum olup böylesine hazin bir sonu istemez. O bedbaht durumdan, o yalnız malikaneden kaçmak için ölümü kurtuluş olarak görmeye başlar ve bunu fark etmesi ile çöküşü başlamıştır ancak hala bunu kabul edemez çünkü kibirli aynı zamanda pimpirikli bir insandı. Ne olursa olsun eski hayatına geri dönmek ister ve bunun için onlarca davet düzenler. Bu davete dünyanın bir çok noktasından katılımcı gelir ve bununla beraber Madame de Pride'nin eski hâline döneceğine dair umutları artar. Ancak tabii ki düşündüğü gibi olmaz çünkü ne o eski alımlı kadındı ne de etrafındaki insanlar ona hayrandı. Yalnızlık buhranına girmesi de kolay olmuştu hâliyle. Fark etmişti ki eskiden yalnız hissetse bile etrafında onu seven, en azından gururunu okşayan insanlar vardı. Şimdi ise kalabalığın içindeki yalnızlığı simgeler hâle gelmişti. Öylesine bir değişim geçirmişti ki artık aşık olmayı bırak, aşkı satın bile alamayacak hale gelmişti. Hayat tam bu noktada gerçekleri yüzüne vurmuştu. Dediğim gibi oldukça kibirli biri olan Madame de Pride hâlâ bu olanları gururuna yedirememiştir ve son olarak insanlara bir oyun oynamaya karar verir. Bu oyun için gecelerini gündüzlere katar ve oyunu hazırlar. Oyunu sunduğunda insanlardan aldığı o tepkiler bile bu oyunu gerçeğe dökmesi için bir sebepti. Oyunu gerçekleştirirken onca çaba ile hazırladığı o muntazam,minik tebessüm insanlar onu bulduğunda korkutucu bir şekle bürünür çünkü Madame de Pride ölmüştür. Ancak seyirciler bu olaydan ziyade sihirbazın yeni numarasıyla daha çok ilgilenmiştir. İşte böyle hazin bir sona, böylesine acı bir ölüme sahip olur Madame de Pride. Kitabı özetlediğime göre kendi düşüncelerimi anlatmaya geçebilirim. Klasik Zweig ve her zamanki gibi mükemmel bir eser. Okurken insana 'ben neden yaşıyorum?' sorusunu sordurtan, kendi hayatını sorgulamasını sağlayan bir şaheser. Bu eseri okurken anladığım şey hayatta önceliği kendimize vermemiz zira insanlar için bir süre konuşulup daha sonrasında önemini yitirecek birkaç konuşma konusundan ibaretiz. Kitabı defalarca okuduğumdan dolayı okumanızı kesinlikle öneriyorum(ki okumayan kaldı mı?)benden bu kadar şimdi beğendiğim alıntıları yazayım. 🎭 “Gerçekleşmesini dilediği şan, ölümüyle zorla elde etmek istediği ölümsüzlük adının yanından geçip gitmişti.” 🎭”Halihazırda hayatta olan ve insan isteyen sadece bir geceliğine çevresinde insan isteyen kadına, ölüler çoktan el uzatmıştı.” 🎭 “Aslında sırf insanların yokluğunu çektiği için kendisini ölümün kollarına atmıştı, küçücük bir komediyle kolaylıkla kandırılabilen bu aklı noksan insanların...”

efulim 1 year ago

İvan İlyiç'in Ölümü

Lev Nikolayeviç Tolstoy

82 Gönderi

10/10 Bir insanın ölüm ile yüzleşmesini sağlayan bu eser, Tolstoy’un yaşamının son döneminde ortaya koyduğu yeni ahlak anlayışının da ilk örneklerinden biridir. Ivan İlyiç’in Ölümü Tolstoy’un bir mektubunda belirttiği gibi sıradan bir adamın, sıradan ölümünün kendi gözünden tasviridir. Aslında kitabın…devamı10/10 Bir insanın ölüm ile yüzleşmesini sağlayan bu eser, Tolstoy’un yaşamının son döneminde ortaya koyduğu yeni ahlak anlayışının da ilk örneklerinden biridir. Ivan İlyiç’in Ölümü Tolstoy’un bir mektubunda belirttiği gibi sıradan bir adamın, sıradan ölümünün kendi gözünden tasviridir. Aslında kitabın adından da anlaşılacağı üzere, kitap ilk olarak Ivan İlyiç’in cenaze haberinin dostlarına ulaşmasından ve cenazenin gerçekleştirilmesinden başlamaktadır. Cenazesinde gözyaşı döken tek kişi küçük oğludur. Karısı dul maaşını öğrenmeye çalışıyor,arkadaşları ölüm gibi talihsiz bir olayın yalnızca Ivan İlyiç'e özgü bir olgu olduğunu düşünerek kendilerini ilgilendirmiyormuş gibi davranıyorlardı. Hayata dair düşüncelerini derinleştiren şey küçük bir kaza sonucu oluşup gittikçe artan ağrılarıdır. Ivan her ne kadar olumlu düşünmeye çalışsa da çevresindeki insanların ona olan davranışları buna engel oluyordu. Ayrıca durumu da kimsenin umurunda değildi. 🕰️“Durumu kötüydü ve onun durumunun kötü olması doktorun da, başka herhangi birinin de umurunda değildi çünkü durumu kötü olan oydu.” Yatağa mahkum hâle gelen, ağrıları ile başa çıkamayan İvan İlyiç; içinde bulunduğu ve her şeyi yapması gerektiği gibi yaptığına inandığı yalan dolu yaşamının son saatlerinde ‘ölüm düşüncesini’ aklından çıkaramıyordu. Aslında bu eserde İvan İlyiç’in hayatını ve ölüme dair olan düşüncelerini okuyoruz diyebiliriz. Maddi durumu çok iyi olmasına rağmen sadece çocukluk anılarında gerçekten mutlu olduğunu fark eden İvan İlyiç hayatında yalnız olduğunun ve gerçekten yaşamak istediği hayatın bu olup olmadığı sorgulaması üzerisine hayatını düşünmeye başlaması, bizi de kendi dünyamızda, hayata yönelik sorgulamalar yapmamıza neden oluyor.Okudukça karakterin düşüncelerinden insanın hayata bakış açısını değiştiren, insanı kendi içinde sorgulamaya iten ve en önemlisi ölüm gibi bir sonun aslında beklenmedik bir şekilde kapıda durabileceği ile yüzleşiyor insan. Defalarca kez bu kitabı okuyan biri olarak hiç düşünmeden en az bir defa okumanız gerektiğini düşünüyorum.