Spoiler içeriyor
Güzel hoş film de bu mark kalleşi Eduardo'ya Böyle yapmasaymıs😢 yazık yahu adama, hiç mi vicdanın sızlamadı ha? Soysuz seni😡 Eduardo'yu her zaman mark'tan daha çok seveceğim🙏🏾 neyse 8/10'lik film, izlediğim için pişman degilim👍🏾
İlk açık hava sineması deneyimimi yaşadım böyle bir filmle. Yine mutluyum. Gerçekten müzikal evde tek başına değil de bu şekilde güzel oldu. Üşüdüm ama:>
Spoiler içeriyor
İlk bakışta sadece sonsuz bir metro koridorunda anomali bulup çıkışa ulaşmaya çalışan bir adamın hikâyesi gibi duruyor ama film ilerledikçe asıl labirentin metro değil, adamın kendi hayatı olduğunu anlıyorsunuz. Başta ağlayan bir bebeğe ve azar işiten bir kadına müdahale etmeyip…devamıİlk bakışta sadece sonsuz bir metro koridorunda anomali bulup çıkışa ulaşmaya çalışan bir adamın hikâyesi gibi duruyor ama film ilerledikçe asıl labirentin metro değil, adamın kendi hayatı olduğunu anlıyorsunuz.
Başta ağlayan bir bebeğe ve azar işiten bir kadına müdahale etmeyip sadece yoluna devam ediyor. Sonra hamile sevgilisinin sorumluluğundan kaçarken kendini bu döngünün içinde buluyor. Bence “anomaliyi fark et” meselesi de tam olarak bununla ilgili: Hayatındaki yanlışları görmezden geldikçe aynı yere dönüp durmak.
Çocuk karakterini özellikle sevdim. Babasını hiç tanımamış olması, annesinin onu aramasını istemesi ve yetişkinlerden çok daha dikkatli olup anomalileri fark etmesi boşuna değil. Yürüyen adam ise bunun tam tersi; kendi hayatına ve etrafındaki insanlara bakmayı bıraktığı anda döngünün bir parçasına dönüşüyor. Ana karakterin çocukla kurduğu ilişki de aslında kendi babalığıyla yüzleşmesinin bir yolu gibi.
Finalde aynı sahnenin tekrar karşımıza çıkması ise bence filmin en güzel tarafı. Çünkü mesele artık metrodan çıkmak değil; aynı durumla karşılaştığında bu kez nasıl davranacağın. Fiziksel olarak çıkışa ulaşmak kolay, asıl zor olan kendi döngünden çıkabilmek.
Yer yer tekrarlardan dolayı sabrımı zorlasa da atmosferi, rahatsız edici sessizliği ve “gördüğün şeyi gerçekten görüyor musun?” hissi çok başarılıydı. Benim için Exit 8, korkutmaktan çok insanın kendi hayatındaki anomalileri düşünmesine neden olan bir film oldu. Çok elzem değil ama izlenebiliyor.
Spoiler içeriyor
🧥🥃 "En çok korktuğu şey hayaldi. Bu ikiyüzlü yol arkadaşı, bir bakıma dost, bir bakıma düşman; inanmadığın zaman dost, tatlı akışına kapılıp gittiğin zaman düşman." Oblomov ilk başlarda beni gerçekten çok sıktı, hatta hiç akmıyor gibi geldi. Ama kitabı bitirdiğim…devamı🧥🥃 "En çok korktuğu şey hayaldi. Bu ikiyüzlü yol arkadaşı, bir bakıma dost, bir bakıma düşman; inanmadığın zaman dost, tatlı akışına kapılıp gittiğin zaman düşman."
Oblomov ilk başlarda beni gerçekten çok sıktı, hatta hiç akmıyor gibi geldi. Ama kitabı bitirdiğim an gözlerim doldu, kapağını kapatıp öylece kalakaldım. Hani dünya klasiği olmasının etkisini hissettiriyor diyelim.
Peki Oblomov sadece tembel bir adam mı? Bence onu bu kadar basit bir etiketle kestirip atmak büyük haksızlık. Adamın asıl problemi en baştan beri yaşadığı varoluşsal sıkıntılar. Kafasındaki o sorulara, hayallere bir türlü cevap bulamayınca, zamanla dışarıdan tembellik gibi görünen o süregelen eylemsizlik başlıyor.
Bir de aşk konusu var. Romandaki ilişkilere bakınca aşk dediğimiz şeyin herkese göre ne kadar değiştiği çok net görülüyor. Oblomov Olga’nın kendisini Agafya gibi sevmesini bekledi, Olga ise Oblomov'un kendisini Ştolts gibi sevmesini; Ştolts Olga'nın aşkından oldukça memnundu ama yine de aşk hakkında sorgulamalarına şahit olduk, Agafya içinse Oblomov'un uğraşsız ilgisi bile yeterliydi, zaten ona hayrandı. Bu farklı ilişkiler aslında "aşk" dediğimiz tek bir kelimenin arkasında her insanın kendi içsel ihtiyacına, korkularına ve tutkularına göre bambaşka dünyalar kurduğunu gösteriyor.
En can alıcı nokta da Oblomov’un pes ediş anı. Bana göre en büyük kırılma anı Olga’dan ayrılması ama asıl vazgeçişi kendisine göre, Ştolts onu kurtarmaya çalıştığında verdiği cevaptaydı: "Belki bundan önceki gelişinde olurdu.Şimdi çok geç..." İşte orada, kendi isteğiyle hayatın yarışından çekilip yenilgiyi kabul ediyor.
Kendi yaşadığı döneme göre Oblomov, potansiyelini harcamış bir insandı ama bugünün bakış açısıyla "insan nerede mutluysa doğru yer orasıdır" deyip belki ona hak verebiliriz. Gerçi işin acı tarafı, Oblomov kendisi bile bu halinden tam anlamıyla memnun değildi. İçinde bir yerlerde ulaşamadığı hayallerin ve pişmanlığın üzüntüsünü taşıyordu.
Sonlara doğru Olga ve Ştolts arasındaki o uzun, felsefi diyaloglar belirgin şekilde tempoyu düşürüyor. Evet karakterleri daha iyi tanıyalım ama hikayenin doğal akışı bozulmadan olsa daha güzel olurdu.
Yine de Oblomov’u okurken onun o kaçışlarında kendimizden bir şeyler bulmamak, hayatın sorumlulukları karşısında tökezlediğimiz anları hatırlamamak imkansız. Son olarak Oblomov ve Ştolts arasındaki dostluk roman boyunca benim en sevdiğim şeydi, şimdi bile aklıma gelince bir garip hissediyorum. Ştolts'un arkadaşının hayatını düzene sokmak için verdiği çaba ve Oblomov'un onu gördüğü her an çocuk gibi sevinmesi, aynı coşkuyla karşılaması, bazı insanlara karşı kendini bile savunmazken Ştolts'u savunması çok güzeldi. Ahh ah 19.yy da bile gerçek dostluk ne güzel şeysin sen :')
🧥🥃 "Kim için yaşayabilirim, hangi gaye için? Neyi arayacağım? Ne için savaşacağım? Neyin rüyasını göreceğim? Hayatın çiçekleri döküldü, sade dikenleri kaldı."
Not: Mihey ve İvan geberin 🔪🐷👋🏼
anakinin karanlık tarafa geçme sebebinin Padme olduğuna asla ikna olamıyorum ya . Padmeyi yere attıktan sonra Obi Vanın padmeyi kontrol etmesi ama anakinin yok şöyle yaptım yok böyle yaptım demesi fln tmdir kardeşim. Bilmiyorum genel Jedi konseyi de Anakin de…devamıanakinin karanlık tarafa geçme sebebinin Padme olduğuna asla ikna olamıyorum ya . Padmeyi yere attıktan sonra Obi Vanın padmeyi kontrol etmesi ama anakinin yok şöyle yaptım yok böyle yaptım demesi fln tmdir kardeşim. Bilmiyorum genel Jedi konseyi de Anakin de mal hissettiriyor.
Filme gelirsek çoğu duygu bana asla geçmedi bazen star wars bir dizi olsa çok daha iyi olurdu diye düşünüyorum genel karakterler aradı duygular hiç geçmiyor bana. her şey çok hızlı olup gelişiyor gibi hissettiriyor.
Salamlar... Məncə bu filmi yaxşı irəliləyən münasibətinizdə izləməlisiniz. Qarşı tərəflə yaşanan doğru münasibətlə heç vaxt qarşılaşmamışam, əminəm ki bu dəyişəcək, sadəcə öncə zamanı sevməliyəm. Film baxış bucağınızı mütləq dəyişəcək. Bu film "Sevən adam çabalayar" cümləsinin sübutudur. Xoş izləmələr 🌺