(@) - Raf

Alışveriş listesi yazsa okunacak kalemler; 0- Ben 1- Albert Camus 2- Jack London 3- Nikolay Gogol 4- Küçük İskender 5- Jose Saramago 6- Lev Tolstoy 7- Anton Çehov 8- Stendhal 9- Ivan Turgenyev 10- Mevlana Celaleddin-i Rumi 11- George Orwell…devamı

felina12 9 months ago

Satın Alın Kurduğum Oyunu Değerlendirmek istiyorum Sabahın beşini andıran rüyalarımı Yavaştan başlatıyorum dalgalarımı Üstünden atıyorum ütülü çarşafını denizin Biriktiriyorum düşlerimi üstünde yosunlu bezin Yaşamak istiyorum Düşerken uyandıran hayalleri Gıdıklayan gaipten sesleri Perdelerini kapatıyorum gözlerimin Kendini yaratan zamanıma teslimim. Keşfetmek istiyorum…devamıSatın Alın Kurduğum Oyunu Değerlendirmek istiyorum Sabahın beşini andıran rüyalarımı Yavaştan başlatıyorum dalgalarımı Üstünden atıyorum ütülü çarşafını denizin Biriktiriyorum düşlerimi üstünde yosunlu bezin Yaşamak istiyorum Düşerken uyandıran hayalleri Gıdıklayan gaipten sesleri Perdelerini kapatıyorum gözlerimin Kendini yaratan zamanıma teslimim. Keşfetmek istiyorum Yok edilmeye mahkum amacımı Takıyorum silik başına tacımı Diz çöküyorum önünde hayata bağlayan halatın Sıkıca tutuyorum, kuvvetim biraz üstü vasatın Değerlendirilmek istiyorum Rüyalarımı sereyim durmak bilmeyen senelere Dalgalarımı tutsak edeyim okyanuslara denizlere Dur durak bilmesin felaket tsunamiler sularımda Dolup taşsın düşlerim kelebekten yaşantımda. Yaşatılmak istiyorum Düşerken uyanmamayı öğretenler tarafından Hayalden duyduğum sesleri satın alanlardan Gözlerim kanayana kadar bakayım kuşkulara Ezbere akan zamanı sığdırayım dakikalara. Keşfedilmek istiyorum Amacımı renkli kalemlerle boyayanlarca Halatları kesip zincirlere kitleriz sıkıca Haykırsın tümü bir ağızdan ölümden güçlü olduğumu Potansiyelime aşık olsun yekten mavi gündoğumu. Günün birinde seçilirsem eğer Canımı bile uğruna vermeye değer Tatmin eder amacına zincirlenen acım Çok yakışır rengarenk saçlarına tacım Leyhime akar saatler, bakışlarım gençleşir Detaylarda boğulan zihnim ölümcül keskinleşir Ritmi değişir tutkuyla atan kalbimin Analizlerim tutarlı, adımlarım emin Kendimi bildim bileli deli akar kanım Gayem, geceden kara ebedi sırrım İstiyorum delice keşfedilmek Potansiyelimi değerlendirmek Kurnaz oyunlar kurmak istiyorum hainlere Güven vermek istiyorum gece ışığı yanan evlere İstiyorum dehşet biçimde yaşatılmak Boşa geçen yılları yaşlı darağacına asmak Donatayım dört bir köşeyi kör eden hayallerimle Boğayım adileri adaletten titreyen sesimle Yaşamaktan çok istiyorum tümünü İntihar süsü verin, kül edin ölümü Balıklara yem edin amaçsız rüyaları Gizleyin gömüleri ardından yakın tarlaları. Dipsiz karanlıkta parlamak tek isteğim Birkaç ufak redle bükülmez demir bileğim Ganimetlerimi sulara boğarken Değerlendirin beni deniz dinginken Sonsuz uykulara esirken Keşfedin beni yelkovan kırıkken Ölüme yakın kıyılarda gezerken Yaşatın beni güneş batıdan doğarken. Hayatıma bilenmiş giyotinler hükmederken Kurtarın beni henüz sırılsıklamken. Işığımı paslı kılıçlarla doğrarken Yakın beni ateş güneşten sıcakken Acele edin harlayın sönerken. Besleyin zihnimi gençken Eğitin bedenimi zindeyken Konuşun ortalık sessizken Görün siyahımı siyahtan körken Değerlendirin hazır erimişken Keşfedin beynimde kaybolmuşken Yaşatın henüz taze dirilmişken. Miray Nisa Bostan

felina12 9 months ago

Fareler ve İnsanlar

John Steinbeck

287 Gönderi

Hadi beni linçleyelim; Akıntıya karşı yüzmekten korkmuyorum ve itiraf ediyorum ki bu kitabı beğenemiyorum. En azından anlatıldığı gibi sevemiyorum. Kitaptan mı anlamıyorum, cahil miyim? Hayır hiçbiri değilim, yüzlerce kitap okudum ve marjinallik kasmak gibi bir amacım yok. Belki de beklentim…devamı

felina12 9 months ago

Arkadaşım Ay Ay'a baktınız mı hiç geceleri Üstünde tomurcuklanmış kiraz çiçekleri İkram ediyor fıçılarla sessiz geceleri Işığı yaratıyor bedenlerden gölgeleri Ay'a baktınız mı hiç sabahları Geride bırakıyor kaçarken yıldızları Emanet ediyor güneşe uykulu rüyaları Katıyor yörüngesine kabuslardan kaçanları Ay'a baktınız…devamı

felina12 9 months ago

Yıllardır aslını bildiğim ama her gördüğümde şaşırdığım bir anlamı paylaşmak istiyorum. Bayağı kelimesinin asıl anlamı sanılanın aksine çok, aşırı anlamları taşımaktansa; çirkin, aşağılık, sıkıcı, kaba, incelik bulunmayan, sıradan manalarıyla sözlüğümüzde yer alıyor. Günlük hayatta sıklıkla kullandığımız fazla anlamı ise kelimenin…devamı

felina12 9 months ago

Yaşamak

Yu Hua

189 Gönderi

Beğenen kitlenin çokluğundan dolayı rahatsızlık duyduğum kitap. Her ne kadar güçlü temaları ve sade diliyle övülse de benim için bekleneni pek veremedi. Yazarın, kitabın başkahramanı Fugui'nin yaşadığı trajedilerden ziyade yarattığı trajedileri ele aldığını düşünüyorum. Bence anlatı, okuyucuyu duygusal yönden manipüle…devamı

felina12 9 months ago

Uzaklaşma Mezarlardan Bu naçizane hayatın hasta ziyaretçisisin İsyan etme sakın, sonuçta misafirsin Nasıl ki emek vermeden yiyemezsin Öyleyse çabala, zaman boşa geçmesin Nöbet tut uyuya kalma sakın Ölüm şah damarından da yakın Boşa uğraşma, insanlar sapkın Yelkovanla akrep birbirine çapkın…devamı

felina12 9 months ago

Uçarsak Yorulmayız Gereğinden fazla tempolu tüm koşturmaca Sonu olmayan yollar, çözülmez bir bulmaca Keşke kanatlarını armağan etse gökteki atmaca Bitmez bu avare koşuş, doğrusu epey ahmakça. Bana kalırsa biraz yavaşlayabiliriz Biraz soluklanır, günbatımını seyrederiz Aykırıca yoldan sapar, yeni yerler keşfederiz…devamı

felina12 9 months ago

İki Şehrin Hikayesi

Charles Dickens

71 Gönderi

Nezdimde edebiyat tarihinin en vurucu giriş cümlesinin sahibidir. "it was the best of times, it was the worst of times, it was the age of wisdom, it was the age of foolishness..." "zamanların en iyisiydi, zamanların en kötüsüydü; bilgelik çağıydı,…devamıNezdimde edebiyat tarihinin en vurucu giriş cümlesinin sahibidir. "it was the best of times, it was the worst of times, it was the age of wisdom, it was the age of foolishness..." "zamanların en iyisiydi, zamanların en kötüsüydü; bilgelik çağıydı, aptallık çağıydı.." Charles Dickens, henüz ilk cümlesiyle okurunu zamansız bir uçuruma çağırır: Umut ile umutsuzluk arasındaki o ince keskin çizgiye. Bu roman sadece Paris ile Londra’nın değil, kayboluşlarla insanlığın, vicdanla zulmün, ölümle ölümsüz sevdanın hikâyesidir. Fransız Devrimi'nin gölgesinde geçen, tarihsel olaylarla bireysel dramları kusursuzca iç içe geçiren bir romandır. Hikâye 18. yüzyılın sonlarında, devrim öncesi ve sonrası Paris ile Viktorya dönemi Londra’sında geçer. Dickens’ın olağanüstü gözlem gücüyle kurguladığı bu iki şehir, sadece birer mekân değil, aynı zamanda insan ruhunun iki yüzüdür: Biri kana susamış öfkenin, diğeri sessiz direncin temsilcisi. Kurgu, üç ana bölümden oluşur: "Geri Çağrıldı", "Altın İplik" ve "Fırtına Geliyor". Bu başlıklar yalnızca olayların gelişimini değil, karakterlerin içsel dönüşümünü de simgeler. Dickens’ın üslubu dönemin gerçekliğini dramatize eden ve teatral bir atmosfer yaratan katmanlı bir dil içerir. Yer yer uzun betimlemeler, yer yer yoğun diyaloglarla harmanlanan bu anlatım, okura sarsıcı bir tarihsel bilinç kazandırır. İki Şehrin Hikayesi’nin merkezinde yalnızca devrim değil, aynı zamanda aşkın en sade ve en yüce hali vardır. Sydney Carton… Adı unutulmaz bir kahraman gibi değil, kalpte yankılanan bir fısıltı gibi geçer satırlardan. Bir kadını, sevmenin en asil biçimiyle sevmek nedir diye sorsalar, Dickens’ın kaleminde Carton’un fedakârlığını göstermek yeterlidir: “Bir hayatı veriyorum, belki de onu kazanmanın tek yolu budur.” Carton’un Lucie için yaptığı son eylem, insan ruhunun en saf halidir; fedakârlığın aşk kadar sessiz, ama aşk kadar kuvvetli olabileceğini fısıldar okura. Bu fedakârlık, sadece bir bireyin eylemi değil, insanlığın en karanlık anlarında bile parlayabilen bir umut kıvılcımıdır. Bu başyapıt, okuyucuyu sadece Fransız Devrimi’nin kanlı sokaklarında bir gezintiye çıkarmakla kalmıyor ayn zamanda kendi iç savaşlarına, kendi “iki şehrine” götürüyor. Her insanın içinde yıkılan bir Paris ve yeniden doğan bir Londra vardır. Dickens bunu biliyordu. Bu romanı okurken gözleriniz tarih sayfalarında, kalbiniz ise karakterlerin içinde yol alacak. Ve belki de bir gün, siz de Sydney Carton gibi sevmenin yalnızca sahip olmak değil, vazgeçebilmek de olduğunu anlayacaksınız. İki Şehrin Hikayesi, yalnızca bir roman değil, zamanın ötesinde yankılanan bir ilahidir. Devrimlerin değil, insanların hikâyesidir. Dickens, kalemini bir neşter gibi kullanarak, insanoğlunun en derin yaralarını açığa çıkarır ama o yaraların içinden umut çiçekleri filizlenir. Özetle, İki Şehrin Hikayesi; acının içinden doğan umudu, yıkımın gölgesinde filizlenen aşkı ve bir insanın kendini feda edişindeki sessiz kahramanlığı anlatan, tarihsel olduğu kadar evrensel bir başyapıttır. Dickens, yalnızca iki şehri değil, iki ruh hâlini, iki kaderi, iki insanlık halini karşı karşıya getirir. Her satırıyla hem düşünmeye, hem de hissetmeye zorlar. Okuru hem gözyaşıyla hem de içsel bir aydınlanmayla baş başa bırakır. Ve sorar: "Zamanların en kötüsünde bile, iyilik mümkün mü?" Eğer tarihin içinde kalbini kaybetmek, aşkı sahiplenmek değil anlamak istiyorsan ve bir adamın son nefesini umutla verdiğini görmek istiyorsan bu ikonik miti okumaya başlamak için neyi bekliyorsun :D Umarım faydalı bir inceleme olmuştur. Keyifli okumalar :)

felina12 9 months ago

Zihin Okuyucu

Jorge Dorado

16 Gönderi

Bu filmi izlememe sebep olan Selimhan Öztekine teşekkürlerimi ileterek başlamak istiyorum. Aslında bir nevi izlemek zorunda bırakıldım. İzledikten sonra neden popüler olmadığı hakkında da epeyce düşündüm. Hadi birlikte bu çok katmanlı manipülasyonu inceleyelim; “Anılar hatırladığımız gibi değil, hissettiğimiz gibi kalır.”…devamıBu filmi izlememe sebep olan Selimhan Öztekine teşekkürlerimi ileterek başlamak istiyorum. Aslında bir nevi izlemek zorunda bırakıldım. İzledikten sonra neden popüler olmadığı hakkında da epeyce düşündüm. Hadi birlikte bu çok katmanlı manipülasyonu inceleyelim; “Anılar hatırladığımız gibi değil, hissettiğimiz gibi kalır.” Jorge Dorado’nun bu zarif ve ürpertici ilk uzun metrajı, bilinçaltının kadrajına çevrilen bir kamera gibi çalışır. Ve her karede bir soruyu yankılar: "Gördüğüm şey gerçek mi, yoksa görmek istediğim şey mi?" Ana karakterlerimizden ilki John Washington, bir "memory detective"tir; insanların zihnine girip anılarını görselleştirebilen bir yeteneğe sahiptir. Ancak bu yetenek, bir nimetten çok bir lanet gibidir. Çünkü zihin, ne zamana ne de hakikate sadıktır. Diğer başrolümüz Anna ise 16 yaşında bir dâhi. Ancak neyin kurbanı, neyin faili olduğu belirsiz. Zekâsı bir orman gibi sık, içi ise aynalarla çevrili. John, onun zihnine indikçe, Anna’nın da onun zihnine sızdığı fark edilir. Ve film bir noktadan sonra artık sadece bir “davayı çözmek” değil, "kim kimi hatırlıyor, kim kimi kandırıyor?" sorusuna dönüşür. Memento gibi Mindscape de doğrusal olmayan, ama bu defa “anıların zamansızlığı” ile örülmüş bir kurguya sahiptir. Her hatıra, bir tablo gibi akar ekrana. Ama bu tabloların renkleri, zamanla solmaz. Zamanın kendisi yanlış olabilir. Film, sürekli bir “flashback içinde flashback” izlenimi verir, ama asıl gücü, bu geçişleri duygusal akışla sağlamasında yatar. Anıların sıcaklığıyla gerçeğin soğukluğu arasında ince bir pus var. İşte o pusun içinde, Anna’nın oyun kuran gözleri bize bakar. John Washington, geçmişinde kendi ailesine dair bir trajedi taşıyan, kırılgan ama görevine sadık bir hafıza dedektifi. Ancak o da hatırlamaktan korkar. Ve Anna’yı çözmek isterken, kendini çözülür halde bulur. Anna, Hitchcockvari bir femme fatale'dir. Femme fatale: öldürücü, tehlikeli, manipülatif kadın (fransızca). Onun silahı güzelliği değil, hikâye anlatma becerisidir. Anılarını bir tiyatro sahnesi gibi yönetir. Ve izleyicisini, yani John’u, rolüne inandırır. Filmde kullanılan filtreler soluktur; zihin sahneleri rüyayı andırır. Ama gerçek dünya da pek canlı değildir. Bu kasıtlıdır: Çünkü gerçek ile hayal, aynı melankolik kumaştan dokunmuştur. Yönetmen Dorado, bu filmi göz temasıyla anlatır. Anna’nın her bakışı, bir tehdit değil; bir davettir: cesaretin varsa zihnimde gezin, çıkmana izin verirsem çıkarsın. Lucas Vidal’in müzikleri, bir nabız gibi film boyunca akar. Ne büyük iniş çıkışlar, ne kahramanlık melodileri… Sadece "metronomun" kalp atışı kadar ritmik, ama anılar kadar tedirgindir. Tıpkı Anna’nın sessizliği gibi: Konuşmaz, ama ruhunun çığlığı duyulur. Anılar objektif değildir. Zihin, izlediğimiz bir sinema değil; yazdığımız bir senaryodur. Ve bazen bu senaryoda “kurban” olmak, “fail” olmaktan daha konforludur. Anna’nın hikâyesi, bir tür “karanlıkta büyüme masalı.” Ama bu masalın sonunda prens yok, yalnızca kendini kandıran yetişkinler var. Ve bir çocuk… Her şeyin farkında olup, buna rağmen sadece gülümseyen bir çocuk. Anna'nın zihni, bir labirent. John ise o labirente girdikten sonra çıkıp çıkmadığını bile bilmiyor. Çünkü bir anıdan uyanmak mümkün olsa bile, inandığın şeye sırtını dönmek mümkün değildir. “Bazen geçmişe sadece hatırlamak için değil, onun içinde yaşamak için döneriz.” Mindscape, bu yolculuğu anlatır. Ve her izleyiciye şu soruyu fısıldar: “Gerçekliği mi istiyorsun, yoksa inandığın hikâyeyi mi?” Kurguda doğru-yanlış, siyah-beyaz yoktur. Öznel ve gridir. Başta doğrusal ilerlerken zamanla ters köşelere alıştırır, tam alıştığınız anda yeniden düz akmaya başlar. Bu mayhoş bir etki yaratır. Hak ettiği değeri görmediğine inanıyorum ama bırakalım da bu şaheser biraz gizli kalsın. Bana kalırsa mutlaka bir şans verilmeli. Spoiler vermeden aktarmaya çalıştım. Umarım faydalı bir inceleme olmuştur. Keyifli seyirler :)