(@) - Raf

'9 yaşındaki Icare (kabakçık) annesinin ani ölümü sonrasında yetim kalır ve bir yetimhaneye yerleştirilir. Burada kendisi gibi zor hayatlar yaşamış çocuklarla tanışır. Başta yabancı ve korkutucu görünen bu ortam, zamanla onun için bir yuva haline gelir. Kabakçık, burada dostluk, sevgi,…devamı'9 yaşındaki Icare (kabakçık) annesinin ani ölümü sonrasında yetim kalır ve bir yetimhaneye yerleştirilir. Burada kendisi gibi zor hayatlar yaşamış çocuklarla tanışır. Başta yabancı ve korkutucu görünen bu ortam, zamanla onun için bir yuva haline gelir. Kabakçık, burada dostluk, sevgi, dayanışma ve kendini kabul etme kavramlarını yeniden öğrenir.' "Sanırım annemi öldürdüm. Ama isteyerek olmadı. Yani bilerek yapmadım." "Hepimiz aynıyız. Sevecek kimse kalmadı." "Bazen, büyüdüğümü ve hâlâ annemle birlikte olduğumu hayal ediyorum." 🎃🪁 Kabakçığın Hayatı, çok tatlı, duygusal ve keyif veren bir animasyondu. Daha önce stop-motion tekniğiyle yapılan bir animasyon izlemiştim. Bu animasyon da yine aynı teknikle yapılı olduğu için çok severek izledim. Film kabakçık ve arkadaşlarının yaşadığı zorlukları, o yalnızlık evrelerini, umut ve sevgiyle nasıl aşılabileceğini gösterirken aslında hepimizin içindeki dayanıklılığı ve iyileşme potansiyelini hatırlatıyor. Her bir karakterin geçmişindeki travmalar, onları daha güçlü kılıyor ve dostlukları sayesinde birbirlerine destek olabilmeleri, sevgiye dair güzel bir mesaj veriyor. Animasyonda bu tür mesajları çok seviyorum. Kabakçığın Hayatı sadece bir çocuk hikayesi gibi görünse de altında derin sosyal ve psikolojik temalar barındırıyor. Ve filmin sonunda bu temaları fark edip, anlayabilmek de çok kıymetli hâle geliyor. 🧸🍂 Kabakçığın, annesini kaybetmesi gibi travmalar çocukların hayatında kalıcı izler bırakır. Bu izler her çocukta kendini farklı şekilde gösterebilir. Çocuğun güven duygusunu zedeleme, dünyayı daha güvensiz bir yer olarak algılama, içe kapanma, korku ve yalnızlık gibi. Ancak travma, doğru bir çevrede ele alındığında iyileşme ve dayanıklılık fırsatına dönüşebilir. Doğru çevre, sevgiyle kurulmuş bir çevredir. Travmanın etkilerini hafifletmek için en güçlü araçlardan biridir sevgi. Yetimhanedeki çocuklar, zaman geçtikçe birlikte bir aile olmanın anlamını bu sevgi yoluyla keşfederler. Belki yaşadıkları acıları unutmazlar ama sevgi bağı onlara yeniden umut ve güven verir. Filmde belirgin olan bir diğer kavram ise çocukların geleceğinde belirleyici bir faktör olan toplumun desteğidir. Mesela Raymond gibi sevgi dolu bir yetişkin figürünün varlığı, Kabağın yeniden güven duymasını ve hayata bağlanmasını sağlar. Yani, toplumun savunmasız çocuklara duyarlılık göstermesi ve onlara sağlıklı bir ortam sunması filmin vurguladığı elzem noktadır. 🪁 Çocukların yaşadıkları travmaların onları zorla büyümeye ittiği, filmdeki gerçeklerden en güçlüsüdür bence. Icare'nin annesini kaybetmesi ve diğer çocukların ailelerinden gördüğü ihmal, onları erken yaşta hayata dair sert gerçeklerle tanıştırır. Ancak bu acılar, aynı zamanda bir öğrenme sürecini de başlatır. Mesela, Simon’un cesareti ve liderliği, onun zorlu geçmişinden kaynaklanır. Yaşadığı olumsuzluklar, onu diğer çocuklara rehberlik eden bir figür haline getirir. Veya Camille’in Kabak için duyduğu şefkat, kendi ailesinden göremediği sevgiyi paylaşma arzusunu gösterir. Olgunlaşmaların bazen acı deneyimlerle mümkün olduğunu ama bu sürecin insanın karakterini ne denli güçlendirdiğini anlatır. Fakat bu olgunlaşma sürecinde çocukluğun tamamen kaybolması gerekmez. Olgunlaşma ve çocukluk bir arada var olabilir. Mesela çocuk karakterler, travmalarına rağmen hâlâ oyun oynar, hayal kurar ve çocukça bir saflığı korurlar. Çünkü bu hayatın içinde her şeye rağmen gereklidir. 💌 Hayat ne kadar zor ve adaletsiz olursa olsun, sevgi, dayanışma ve anlayışla iyileşmek mümkündür. Film, kayıpların ve travmaların insanların iç dünyasında derin yaralar açabileceğini hatırlatırken, bu yaraların iyileşmesinin ancak çevremizdeki destekleyici insanlarla ve kendimizi kabul ederek mümkün olduğunu gösterir. Ve gerçekten de bu böyledir. Biz tek başımıza var olabilir miyiz, tek başımıza iyileşebilir miyiz, bunu bilmiyorum. Ya da evet iyileşiriz, var olabiliriz ama bunu bize destek veren insanlarla çok daha kolay başarabiliriz gibi geliyor ve çoğu zaman da bunu bulmak o kadar kolay olmuyor. Eğer bulamadıysak, geriye kalan şey kendimizi kabul etmek oluyor ve bu da belki de en önemlisi. Ben sevginin ve anlayışın iyileştirici gücüne inanıyorum. İnsanlar zor geçmişlerine rağmen ya da birçok zorluğa rağmen birbirlerine destek olarak kendilerini ve birbirlerini yeniden inşa edebilirler. Çünkü bu tür zorlukların, travmaların aşılabilmesi için toplumsal bir duyarlılığa ihtiyaç var, her zaman var. Yani, hayat ne kadar karmaşık ve zorlayıcı olursa olsun, sevgi, umut ve dayanışma her zaman bize bir çıkış yolu sunar. 🌷 "Neden ağladığımı bilmiyorum." "Bazen, mutlu olunca da ağlarız." "Ve hayatın bu kadar harika olabileceğini hiç düşünmezdim. Ve özellikle burada sizinle, çok güzel." 🌷

filmtepesi 1 year ago

Sarhoş Atlar Zamanı

Bahman Ghobadi

18 Gönderi

'İran-Irak sınırındaki Kürt köylerinde, anne ve babasını kaybetmiş beş kardeş hayatta kalmaya çalışır. Ailenin en büyük çocuğu Amene ve kardeşi Ayoub, engelli küçük kardeşleri Madi’yi hayatta tutmaya çalışır, çünkü Madi’nin bir ameliyat olması gerekir, ancak aile bunun için yeterli parayı…devamı'İran-Irak sınırındaki Kürt köylerinde, anne ve babasını kaybetmiş beş kardeş hayatta kalmaya çalışır. Ailenin en büyük çocuğu Amene ve kardeşi Ayoub, engelli küçük kardeşleri Madi’yi hayatta tutmaya çalışır, çünkü Madi’nin bir ameliyat olması gerekir, ancak aile bunun için yeterli parayı bir araya getiremez. Ayoub, kaçakçılık yaparak para kazanmaya çalışırken, bölgede zorlu kış şartları ve yoksullukla mücadele eder. Peki bu mücadele bir umutla devam mı eder yoksa hazin bir sonla mı biter?' "Hayat beni yaşlandırıyor, dağlarda ve vadilerde dolaşmak beni ölüme yaklaştırıyor." ❄️🐎 Öncelikle filmin isminin anlamından bahsetmek istiyorum. Sarhoş Atlar Zamanı, bölgedeki kaçakçılık faaliyetlerinde kullanılan atların alkolle uyuşturulması gerçeğinden geliyor. Soğuk ve yorgunluktan hareket edemez hale gelen atlara, acıyı hissetmemeleri için alkol içirilir. Bu durum, filmde insanların ve hayvanların sınır tanımayan zorluklarla nasıl başa çıkmaya çalıştığını sembolize ediyor. Filmin her anı resmen yüreğime işledi. İnsanların çaresizliği, yoksullukları, yaşadığı yerlerdeki zorlu şartlar, bunların hepsini çok açık bir şekilde gördüm. Ayoub’un küçücük yaşında ailesine bakma sorumluluğunu üstlenmesi ve bunu yaparken gösterdiği çaba, insanı etkiliyor. Onun gözlerinden dünyaya baktığımda, yaşadığı zorlukların ağırlığını her şekilde hissettim diyebilirim. Filmin son anına kadar hayatın her zaman adil olmadığını ve insanların, özellikle çocukların, bu adaletsizliğin içinde nasıl büyümek zorunda kaldığını görmek çok acıydı. Filmi bitirdiğimde kendi hayatımda karşılaştığım sorunların ne kadar küçük olduğunu düşündüm ve bu hikâye bana şükretmeyi hatırlattı. Sarhoş Atlar Zamanı, iz bırakan, unutmam mümkün olmayan bir hikâye olarak, bir insanlık dersi olarak kalacak. 🌑🏔️ Filmde kürt çocuklarının yaşadığı zorlukları, özellikle de küçük bir çocuğun ailesine destek olmak için gösterdiği insanüstü çabayı izlemek insana çok ağır geliyor. Bu kadar küçük yaşta, bir çocuğun omuzlarına yüklenen sorumluluk, sefaletin ve umutsuzluğun derinliği gerçekten insanı parçalar. Ancak tüm bu acıya rağmen, kardeşlik ve dayanışmanın gücünü görmek de bir o kadar etkileyici. O çocukların birbirine gülümseyebilmesi ise insanın umudunu yeşerten bir şey. Ne kadar zor olursa olsun, gülümseyebiliyorlar, sevgilerini koruyabiliyorlar. Onlardan öğrenilecek bir şey bu: Tüm çaresizliğe rağmen insana tutunabilmek. Film, bazen dünyanın ne kadar sert olabileceğini, ama insanlığın yine de nasıl ayakta kalmaya çalıştığını gösteriyor. Ayoub'un daha çocuk yaşta sırtına binen yük, onun omuzlarını değil, insanın kalbini de eziyor. Evet, o bir çocuk. Oyuncaklarla oynaması, hayal kurması, öğrenmesi gerekirken, hayat onu hayatta kalma mücadelesine itiyor. Üstelik yalnızca kendi için değil, kardeşleri için de. Ayrıca filmdeki o ekonomik ve insani buhran, bir yandan bireylerin hayatta kalma mücadelesini, diğer yandan toplumun acımasız gerçeklerini yüzümüze çarpıyor. İnsanlar hem yardım etmek istiyor hem de kendi dertlerinden kıpırdayamıyor. Ortada bir dayanışma eksikliği değil, gücün yetmemesi var. Katırlara alkol verme sahnesi ise bambaşka bir vuruculuk taşıyor. İnsanların bile dayanamayıp kırıldığı koşullarda, hayvanların daha çok dayanması için yapılan bu uygulama, o coğrafyanın ne kadar sert olduğunu gösteriyor. Doğanın, ekonomik koşulların ve insanın insana yüklediği yüklerin hepsi bir arada… 🍂🍁 Sarhoş Atlar Zamanı bize sadece bir coğrafyanın hikâyesini değil, dünyanın birçok yerindeki insanlık hâllerini hatırlatıyor. Böyle hayatlar her yerde var; sadece görünmezler, ya da biz görmezden geliyoruz. Ama böylesine bir film izlemek, o görünmezlik perdesini aralıyor. Belki o çocuklara ya da benzer durumdaki insanlara doğrudan ulaşmak zordur, ama farkındalık oluşturmak, paylaşmak, bu meseleleri dile getirmek bile bir şeyleri değiştirebilir. Ufak bir yardım, bazen gerçekten bir hayatı baştan sona değiştirebilir. Küçük adımların etkisi büyük olabilir, bunu unutmamalıyız bence. Yaşıyorsak, bir şeyleri değiştirme gücümüz hâlâ var demektir. İnsanlık, umudu taşıyan ve paylaşabilen bir varlık. Her ne kadar dünya zorluklarla dolu olsa da, bir kişinin bile ışık olması birçok hayatı değiştirebilir. Küçük bir adım, bir söz, bir el uzatma bile koca bir fark yaratabilir. Kısacası, hayat, bazen küçücük iyiliklerle baştan yazılabilir. ❄️ "Rahim, ne olur katırı kurtarmam için yardım et! Rahim, lütfen beni yalnız bırakma! Rahim, Madi'yi oraya götürmem lazım! Lütfen bana yardım et!" "Eğer bir katırın yoksa buralarda iş bulamazsın." ❄️

filmtepesi 1 year ago

Sinirlenmeyeceğim!

Reza Dormishian

3 Gönderi

'Navid, İran'da yaşayan işsiz ve depresif bir gençtir. Politik görüşleri nedeniyle üniversiteden uzaklaştırılmış ve sevgilisi Setareh ile ilişkisi de bu baskılar nedeniyle zorlu bir sürece girmiştir. Navid, toplumdaki adaletsizliklerle başa çıkmaya çalışırken aynı zamanda öfkesini kontrol altında tutmaya çalışır. Ancak…devamı'Navid, İran'da yaşayan işsiz ve depresif bir gençtir. Politik görüşleri nedeniyle üniversiteden uzaklaştırılmış ve sevgilisi Setareh ile ilişkisi de bu baskılar nedeniyle zorlu bir sürece girmiştir. Navid, toplumdaki adaletsizliklerle başa çıkmaya çalışırken aynı zamanda öfkesini kontrol altında tutmaya çalışır. Ancak bu ne derece mümkündür?' 🌒 "Doktor Bey kafam karışık, huzursuzum. Geri kalmış gibi hissediyorum. Öyle bir his ki...nasıl desem...perişanlık, mutsuzluk...anlıyor musunuz? Hayatımın ritmi hızlansın, daha seri ilerlesin istiyorum. Yaşlanıyorum, ama hiçbir şey olmuyor." "Huzursuzum, kafam karışık. Haplar işe yaramıyor. Her zaman stresliyim. Tuhaf bir gerginlik. Sanki bir şey olacakmış gibi. Ama olmuyor. Deprem gibi. Her şeyin sallanmasını bekliyorum ama sallanmıyor." 🌒 Filmin ilk anından sonuna kadar, Navid’in yaşadığı içsel çatışmalar ve toplumsal adaletsizliklere karşı duyduğu öfkenin sebebini anlıyorsunuz. Çünkü yaşadığı toplumsal baskılar ve beraberinde gelen içsel çatışmalar, pek çok kişi için de tanıdık bir durum. Günümüzde birçok kişi, ekonomik belirsizlikler, iş bulma zorlukları, toplumsal baskılar ve geleceğe dair kaygılarla mücadele ediyor. Özellikle işsizliğin ve ekonomik güvencesizliğin insanlar üzerindeki etkisi büyük. İnsanlar, toplumda hak ettikleri fırsatları ve eşitlikleri bulamadıklarında, bu durum bir tür içsel öfkeye dönüşebilir, dönüştüğünü de görmüyor muyuz? Bu öfkeyi kontrol altında tutmak ve toplumsal sistemle barış içinde kalmak da çoğu zaman çok zor bir süreç haline gelebiliyor. Sonuçta, Navid gibi gençler de toplumsal baskıların ve sistemin yarattığı stresle baş etmeye çalışıyor. Çünkü toplumun gençlere sunduğu imkanlar ve onlara dayattığı kalıplar sadece bunlardan ibaret oluyor. Herkesin, geleceğe dair umutlu ve güvende hissetmeye hakkı var. Özellikle bunu düşünmek ve gençlerin hak ettiği bir yaşam standardını savunmak herkes için önemli bir mesele olmalı. Navid’in hikâyesi aracılığıyla, adalet, insan hakları, ekonomik eşitsizlik ve özgürlük gibi kavramlar tam karşımızdadır. Bireysel mücadeleler toplumun genel yapısından bağımsız değil ve insanların hayatta kalma çabası onları umutsuzluk ve öfke ile baş başa bırakabilir. Ve bu durum da insanların kişisel öfkeleri, içinde bulundukları toplumsal koşullar ve baskılar tarafından şekillenebilir. Yani kişisel öfke, toplumsal baskıların bir yansıması diyebiliriz. Ama gerçek çözüm bireysel değil, sanırım toplumsal değişimle mümkün. 🍂 "Düzelecek." "Ne düzelecek? Sürekli düzelecek diyoruz. Düzelecek..Her gün daha da kötüleşiyor." "Tükendim. Acizim. Ne zamandır sana söylemek istiyor ama söyleyemiyordum. Hayat kurmak için o kadar endişeliyim ki yaşayamıyorum! Ama aşkın ne olduğunu unutuyorum. Baban hırsız olmamı istiyor, ama ben hırsız olamam! Ben ne hırsızım ne sahtekarım ne komisyoncuyum ne yan kesiciyim ne varım! Olamam. Ben beceriksiz biriyim! Bir ayda ev, villa, araba ne haltsa kim hazırlayabilmiş ki ben yapayım? Yapamam! Bir kafeye oturacak param yok, bir hayatı nasıl idare edeyim? Yapamam! İşe yaramazın tekiyim! Hiçbir şey değilim! Usandım! İmanım gevredi artık! Yeter bunca süründüğüm! Yoruldum artık...Ben çırpınıyorum ama hiçbir şey yoluna girmiyor! Ben çırpınıyorum ama olmuyor! Hiçbir şey düzelmiyor." 🍂

filmtepesi 1 year ago

The Last Tree (Son Ağaç) Filmi not: filmi bulamadım. 🍃 'Femi, İngiltere'de büyüyen Nijeryalı bir gençtir. Çocukluğu sevgi dolu bir koruyucu ailenin yanında geçer. Ancak bir zaman sonra biyolojik annesinin onu geri almasıyla yeni bir hayata geçiş yapar. Bu geçiş…devamıThe Last Tree (Son Ağaç) Filmi not: filmi bulamadım. 🍃 'Femi, İngiltere'de büyüyen Nijeryalı bir gençtir. Çocukluğu sevgi dolu bir koruyucu ailenin yanında geçer. Ancak bir zaman sonra biyolojik annesinin onu geri almasıyla yeni bir hayata geçiş yapar. Bu geçiş kimlik arayışı ve aidiyet mücadelesi içinde devam ederek Femi'nin büyüme hikayesine odaklanır.' "Seni kaba olacak şekilde büyütmedim." "Beni sen büyütmedin." 🌱🏠 Brené Brown der ki: "Aidiyet, kim olduğumuzun gerçek kabul edilmesiyle ilgilidir; bir grubun içinde kaybolmak değil, kendimizi oraya ait hissettiğimiz bir yer bulmaktır." Filmin ana temalarından biri aidiyet duygusudur. Aidiyet ve kimlik arayışının, özellikle göçmen ailelerin çocuklarında nasıl karmaşık bir hal alabildiğini ele alır. Femi aslında ne koruyucu ailesinin yanında bir yere aittir ne de biyolojik ailesinin yanında. Çünkü aidiyet, sadece bir yere veya bir gruba fiziksel olarak bağlı olmakla değil, kendini o yerin bir parçası olarak hissedebilmekle ilgilidir. Femi, koruyucu ailesinin yanında sevgi ve güven bulsa da kendi kültürel kimliğinden kopuktur. Biyolojik annesinin yanına döndüğünde ise kültürel bağlarıyla yüzleşmesine rağmen sevgi ve anlayış eksikliği nedeniyle kendini yine yalnız hisseder. Bu durum, onun hem geçmişiyle hem de kim olduğu sorusuyla yüzleşmesine neden olur. Femi’nin yolculuğu, ait olma hissini dışsal değil, içsel bir denge ile bulmanın önemini vurgular. Gerçek aidiyet, kim olduğunun tüm yönleriyle kabul edildiği bir yer bulmak değil, kendini olduğu gibi kabul etmeyi öğrenmektir. Femi’nin, farklı dünyalar arasında sıkışmış bir genç olarak kendi kimliğini bulmaya çalışması, aidiyetin yalnızca fiziksel bir yerle değil, duygusal ve kültürel bağlarla da ilgili olduğunu ortaya koyar. 🌿🍃 Femi'nin yolculuğundan şunu anlıyoruz ki; kişi, geçmişi, kimliği ve kökleriyle barışmadan kendini tam anlamıyla bulamaz. Bu buluş ise kişinin kendisiyle ve çevresiyle barışarak büyüme sürecinde güçlü ve anlamlı bir yolculuğa çıkmasıyla başlar. Film de Femi'nin yolculuğu çok güzel işlenmişti ama eksikler yok değil. Filmin güçlü yönlerinden bahsettim biraz da olmasını istediğim yönlerinden bahsetmek istiyorum. Femi'nin annesi ve babasıyla olan ilişkisi biraz yüzeysel işlenmiş, bu ilişkinin daha ayrıntılı işlenmesini isterdim ya da geçmişe dair daha fazla bilgi verilmesini. Böylelikle hem Femi’nin kimlik arayışını hem de onun ailesinin geçmişindeki zorlukları daha iyi kavramamıza yardımcı olabilirdi bu. Özellikle annesinin Femi'yi neden terk ettiğini ve onu geri almak için hangi içsel mücadeleleri verdiğini öğrenmek, karakterin psikolojik derinliğini artırabilirdi ve biz de daha derin bir bağ kurabilirdik karakterle. Yani, böyle olsaydı Femi’nin aile içindeki yerini ve ilişkilerini daha iyi anlayabilirdik. Ayrıca, Femi'nin içsel çatışmaları, iki farklı dünyada yaşamaya çalışırken yaşadığı karmaşa, çevresiyle olan ilişkisi ve kimliğini bulma yönündeki çabalamalar çok daha net gösterilebilirdi. Her şeye rağmen filmde ki bu eksik hissettiğim taraflar filmi kötü yapmıyor, ben çok beğendim çok güzel bir dram filmiydi. Hem kişisel hem de kültürel anlamda çok şey öğretiyor diye düşünüyorum... "Ben buradayken iyi olacak mıyım diye sorduğumda bana "evet" dememeliydin. Yani, neden öyle yaptığını biliyorum. Ama sana inandım. Beni bir süre mahvetti." 🍂🍂

filmtepesi 1 year ago

Evin Yolu

Jeong-hyang Lee

4 Gönderi

'Sang-woo yedi yaşında, şehir hayatına alışkın bir çocuktur. Annesi iş aramak için onu kırsalda yaşayan büyükannesine bırakır. Sang-woo başta bu yeni hayata uyum sağlamakta zorlansa da bu durum zamanla değişir. Film süresince onun değişim ve dönüşüm yolculuğuna şahit oluruz.' Eveet,…devamı'Sang-woo yedi yaşında, şehir hayatına alışkın bir çocuktur. Annesi iş aramak için onu kırsalda yaşayan büyükannesine bırakır. Sang-woo başta bu yeni hayata uyum sağlamakta zorlansa da bu durum zamanla değişir. Film süresince onun değişim ve dönüşüm yolculuğuna şahit oluruz.' Eveet, içinizi ısıtacak filmlerden biri...Filmi izlerken yüzümde acı-tatlı hep bir gülümseme vardı açıkçası. Filmin sinematografisi de çok güzel şeyler hissettiriyor. Köy yaşantısının dinginliğini özlemişim gibi geldi. Doğanın güzelliği, teknolojiden uzaklığı, insanların azlığı ve daha sade bir yaşam...hepsi hasret duyduğum şeylerdi. Şehir hayatının karmaşasından sıyrılıp, geleneksel değerlere önem veren kırsal hayatın içinde olmak, iyi hissettirdi açıkçası. Şehirli küçük bir çocuğun kırsalda yaşlı büyükannesiyle geçirdiği zamanı konu alan duygusal bir dramadır bu film. Modern hayatın hızından, şehir yaşamının getirdiği bireysellikten uzak bir dünyada, sevgi, sabır ve fedakârlık temalarını ele alır. Filmde diyaloglar oldukça az, özellikle büyükannenin hiçbir diyaloğu yok, buna rağmen oyunculuğuyla yoğun bir duygusal bağ yaratıyor karakter. Bu karakter arası bağlar genellikle bakışlar, küçük jestler ve sessizlikle kuruluyor. Buna rağmen hiçbir şeyin eksikliğini hissetmiyorsunuz, bir bakıyorsunuz ki filmin son sahnesindesiniz. ..... Sang-woo, şehirde doğup büyümüş, teknolojiye bağlı, sabırsız ve şımarık bir çocuktur. Büyükannesinin yanına ilk geldiği andan itibaren ona kaba davranan, küçümseyen, bencil bir çocuk olarak görürüz onu. Tabii süreç boyunca birçok değişim yaşayacaktır. Büyükanne sessiz, konuşamayan bir karakter olarak karşımıza çıkar. Geleneksel köy yaşamına sıkı sıkıya bağlı olan büyükanne torununu sevgiyle karşılar. Onun tüm kaba davranışlarına, şımarıklığına göz yumar ve ona sabırla yaklaşır. Büyükannenin bu rolü hikayenin temelidir aslında. Onun Sang-woo'ya sevgi, şefkat ve sabırla yaklaşması, torununun içindeki duyguları ortaya çıkarmasında, belki de yeni duygular oluşturmasında en önemli etkendir. Filmin en başta vurguladığı kavram, şehir ve köy arasındaki farklardır. Sang-woo hızlı şehir hayatına alışmış, her şeyi hızlıca tüketen ve gözü doymayan bir çocukken, büyükanne kendi geleneksel yaşamında, yavaş tempoyla, her şeyin tadına vararak -zorluklar yaşıyor olsa bile- kendine özgü bir hayat sürer. Bu kuşak farklılıkları, film boyunca gözümüzün önünde olan en temel iki zıt kavramdır. Sang-woo başlangıçta bu yaşama alışamaz -haklı olarak- ama zamanla gözlemleyerek, fark ederek ve yaşadığı şeylerden aslında bir anlam çıkararak bu dünyada kendini bulmaya başlar, köy yaşantısını artık anlar ve bu değerlerin farkına da varır. Filmde önemli olan diğer iki kavram ise sabır ve sevgidir. Torununun saygısız davranışlarına büyükanne hoşgörülü davranır, onu, 'şehirden gelen şımarık bir çocuk işte!' deyip boş vermez. Sang-woo bu davranışları fark etmesiyle zaten büyük bir dönüşüm yaşar. Ve film, "Sabır ve koşulsuz sevgi bir kişiyi elbette değiştirir." mesajını güçlü bir şekilde verir bize. Sang-woo bu zaman diliminde aile bağlarının gücünü ve önemini de fark eder ve bize de fark ettirir bunu. Başlarda köyde kalmaya zorlandığı için memnuniyetsiz olan Sang-woo, zamanla bu duyguyu aşar. Büyükannesine duyduğu bağlılık gelişir. Sang-woo'nun köyde geçirdiği süre, onun kişisel gelişimini ve olgunlaşma sürecini oldukça hızlandırır. Bunu başaran sadece büyükannesi de değildir. Köyde tanıştığı insanlar, sevgi duyduğu bir kız, yaşayıp tecrübe ettiği, gezip gördüğü yer de onu büyük bir oranda dönüştürür. Biliyoruz ki sevgi, sabır ve bağlılık, ilişkilerdeki sorunları, anlaşmazlıkları ve en derin çatışmaları bile aşabilecek güçtedir. Bu kavramların insanlar üzerinde dönüştürücü bir gücü vardır çünkü, sabır ve sevgiyle birbirimize değer katabilir ve daha iyi anlayabiliriz. Bu süreçte sadece biraz zaman ve değişime açık olmak gerekir. Her şey bizi değiştirebilir ve aynı zamanda dönüştürebilir. Bunun bazen farkında oluruz bazen de olmayız. Ama yaşadığımız her olayın, her duygunun, her basit ve zor sürecin bizi yerimizden bir nebzede olsa kaydırdığını, farklı bir yere taşıdığını yani değiştirdiğini bilmeliyiz.. "Büyükanne, hastalandığın zaman, sadece boş bir mektup at. O zaman onun senden geldiğini anlar ve hemen gelirim. Tamam mı?" ..... Filme Puanım: 7/10 Film Hakkında Bilgiler Kim Eul-boon (büyükanne), profesyonel bir oyuncu değildir. Filmdeki büyükannesi rolünü, yönetmenin kırsal kesimde bulduğu yaşlı bir kadın olarak gerçek yaşantısından izler taşır. Film, Kore ve dünya çapında büyük beğeni topladı. Kore'de gişe rekorları kırdı ve yurtdışında pek çok festivalde ödül aldı. Bu ödüller; en iyi kadın oyuncu, en iyi erkek oyuncu, en iyi senaryo ve en iyi yönetmen gibi ödüllerdir. Film, kırsaldaki yaşamın sadeliğini ve geleneksel Kore değerlerini yansıtır. Modern şehir hayatının dışında, seyircilere nostaljik bir köy atmosferi sunar. Lee Jeong-hyang (yönetmen), ilk filminin ardından uzun bir süre sinemaya ara vermiş. The Way Home, onun geri dönüş projesi olmuş ve bu filmle büyük başarı kazanmıştır. Filmin Yönetmeni ve Senaristi: Lee Jeong-hyang Yapım Yılı: 2002 Tür: Dram Ülke: Güney Kore Süre: 85 dakika

filmtepesi 1 year ago

Mükemmel Günler

Wim Wenders

121 Gönderi

'Tokyo'da halka açık tuvalet temizleyicisi olarak çalışan Hirayama adlı bir adamın günlük yaşamı ve iç dünyası konu alınır. Hirayama, oldukça basit ve düzenli bir yaşam sürer ve rutinlerine bağlıdır. Görünüşte sıradan gibi duran bu rutinler, aslında onun için bir anlam…devamı'Tokyo'da halka açık tuvalet temizleyicisi olarak çalışan Hirayama adlı bir adamın günlük yaşamı ve iç dünyası konu alınır. Hirayama, oldukça basit ve düzenli bir yaşam sürer ve rutinlerine bağlıdır. Görünüşte sıradan gibi duran bu rutinler, aslında onun için bir anlam taşıyan ritüellere dönüşmüştür. Peki bizim hayatımız anlam taşıyan rutinlerden oluşuyor mu, yoksa yaşayıp gidiyor muyuz?' Günlük hayatın içinde saklı olan güzellikleri ve anlamları keşfederek basit bir yaşamı yücelten bu film, kişisel bir yolculuktur aslında. Hirayama, her sabah aynı rutiniyle güne başlar; sokaktan gelen süpürge sesiyle gözlerini açar, yatağını toplar, tıraş olur ve dişlerini fırçalar, bitkilerini sular, özenle giyinir ve dışarıya adımını attığı an bir şükür duygusuyla gökyüzüne bakar ve derin bir nefes alır, ardından soğuk kahvesini alır ve işe gitmek için arabasına biner. 60'lı 70'li yıllardan kalma kasetlerini dinler, her güne ayrı bir müziği var gibi görünür. İşine gider ve bu işini büyük bir özenle yapar. Her küçük ayrıntıya dikkat eder ve bu titizliği, işinde ona hayran olmamızı sağlar. İş aralarında, boş vakitlerinde bir ağacın altında oturur ve doğayı seyreder. Doğayla kurduğu bağ ve bundan duyduğu huzur ölçülemez derecede fazladır. Akşamları her zaman gittiği bir restoran vardır, burada tek başına yemek yer. Çoğu zaman sade yemekleri tercih eder ve bu yemekleri de keyifle, tadını çıkararak yer. Burada hem onun yalnızlığını hem de kendisiyle barışık bir yaşam sürdüğünü görürüz aslında. Hirayama’nın gün sonundaki ritüelleri de sabahki kadar belirgin ve sadedir. Akşamları yine kendisiyle baş başa kalır, kendine vakit ayırır. Kitabını okur, gün boyunca yaşadığı anlar bir özet gibi kafasında canlanır ve günü tamamlar. Onun ne çocukluğunu biliriz ne de evlenip evlenmediğini. Bir an da Hirayama'nın hayatına dahil oluruz ve bir an da Hirayama'nın hayatından çıkıp gideriz.. Uzun zamandır izlemediğim türden bir yapıttı. Çünkü temelde sadece karaktere ve mekana odaklanıyor film. Minimalist oluşuyla, yalın bir tarzda ilerlemesiyle herkesin sevebileceği bir film değil bu, ama rutinleri olan herkesin izlemesi gereken bir film bence. Ben çok severek seyrettim, biraz araştırınca da filmin derinliğini çok daha iyi anladım. İnanın filmden sonra bir farkındalık geliyor insana. Çünkü baktığımız zaman temelde gün içinde karakterle aynı rutinleri devam ettiriyoruz biz de, ama söve saya ya da memnuniyet duymadan, gelişigüzel...Sonunda bunun faydasız olduğunu anlıyoruz. Çünkü hiçbir şey değişmiyor.. Hayatımızı bir an da değiştiremiyorsak, bunu rutinlerimizi değiştirerek, yavaş yavaş, adım adım sağlayabiliriz belki de. Yaptığımız rutinlerin farkında olarak, biraz daha sade bir yaşamı tercih ederek, insanları, çevremizi ve dünyayı gözlemleyerek bunu başarabiliriz sanırım. Hirayama, yalnızlığa terk edilmemişti, yalnızlığı tercih etmişti. Basit, sade bir yaşamla da iç huzurunu sağlayabiliyordu. An'lardan keyif alıp, mutluluğu yakalayabiliyordu. Çünkü böylesi daha iyiydi onun için. Hayatın karmaşasından sıyrılıp, kendini bulmuştu o ve bu ona yeterdi. "Bir dahaki sefer, bir dahaki seferdir. Şimdi, şimdidir."

filmtepesi 1 year ago

Köpeğim Skip

Jay Russell

1 Gönderi

'9 yaşındaki Willie Morris tek ve yalnız bir çocuktur. Doğum gününde ona bir köpek alınır ve bu köpek onun hayatının birçok yönünü kökten değiştirir.' Bazen yalnız olduğumuzda birine ihtiyaç duyarız. Onunla konuşmak veya susmak isteriz. Anlamak, anlaşılmak isteriz. Sevmek isteriz,…devamı'9 yaşındaki Willie Morris tek ve yalnız bir çocuktur. Doğum gününde ona bir köpek alınır ve bu köpek onun hayatının birçok yönünü kökten değiştirir.' Bazen yalnız olduğumuzda birine ihtiyaç duyarız. Onunla konuşmak veya susmak isteriz. Anlamak, anlaşılmak isteriz. Sevmek isteriz, sevilmek isteriz. Ve bu sebeple de yanımızda birinin varlığını görmek, hissetmek bize güç verir. Bu bazen bir insan olabilir bazen de bir hayvan. İşte bu filmde, 9 yaşındaki küçük Willie'nin yanında küçük Skip vardır. O, ona bahşedilmiş en güzel hediyedir. Bir dosttur, bir arkadaştır, her şeyden ötedir. Her duyguyu yaşarken yanında Skip vardır. Beraber oyunlar oynar, gezer, keşfeder ve her şeyin üstesinden yine beraber gelirler. Her durumda ve her duyguda birbirlerinin yanındadırlar. Aslında filmin bütününe baktığımız zaman işlenen kavramlar arkadaşlık, dostluk, sevgi ve sadakat, yalnızlık, dışlanmışlık, zorbalık, ırkçılık ve savaş üzerinedir. Bir çocuğun mutsuz ve yalnız olması. O dönemde bir savaşın olması ve ırkçılığın hala mevcut olması. Küçük evcil bir hayvanın, bir çocuğun hayatını etkilemesi ve değiştirmesi gibi. Baktığımız zaman evcil hayvanların insan üzerindeki etkileri de oldukça fazla. Yalnızlığın azalması, onunla özel bir bağ kurulması, stresi ve kaygıyı azaltması ve sosyalliği arttırması gibi. Skip'in Willie üzerinde de biliyoruz ki etkisi oldu. Onun yalnızlığını giderdi, arkadaş edinmesini, daha güçlü ve daha cesaretli olmasını sağladı. Ve tabii ki güzel bi çocukluk geçirmesine de katkıda bulundu. Bu karşılıklı bir sevgiydi ve ikiside bu sevgiden nasibini aldı. "Çocukluğunuzun köpeği size dostluk, sevgi ve ölüm hakkında çok şey öğretiyor. Ben tek bir çocuktum. O da tek bir köpekti.." Ben filmi çok beğendim. "Aileyle izlenebilecek filmler" arasına da girebilir. Film boyunca Willie ve Skip'in arkadaşlığına şahit oluyoruz ve imreniyoruz da bence. En azından ben imrendim bu arkadaşlığa. Çünkü hiç evcil hayvanım olmadı, o duyguyu bilmiyorum. Aralarındaki o sevgi, o bağ çok derin olmalı.. Eğer bir evcil hayvanım olsaydı sanırım filmi çok daha iyi anlayabilirdim.. Ve film bize diyor ki; Eğer bir evcil hayvanınız varsa geçirdiğiniz anların tadını çıkarın.. Filme Puanım: 6/10 Film Hakkında Bilgiler My Dog Skip, Willie Morris'in 1995 yılında yayınlanan bir anı kitabıdır. 2000 yılında da bu film çekilmiştir. Ancak kitabın yazarı Willie Morris, film 1999'da tamamlandıktan hemen sonra kalp krizi geçirip, ölmüştür. Morris, filmin New York'taki ön gösterimini izlemiş ve filmi "kesinlikle bir klasik" olarak övmüştür. Ardından birkaç gün sonra ölmüş ve filmin son versiyonunu izleyememiştir. Film onun anısına ithaf edilmiştir. Filmin Yönetmeni: Jay Russel Hikaye: Willie Morris Yapım Yılı: 2000 Tür: Komedi / Drama Ülke: ABD Süre: 95 dakika

filmtepesi 1 year ago

Küp

Vincenzo Natali

59 Gönderi

'Birbirlerini tanımayan, altı kişi bilmedikleri bir biçimde kendilerini bir küp sisteminin içinde bulurlar. Bu tehlikeli ve tuzaklarla dolu küplerin içinde çıkış yolunu ararlar. Peki onları buraya hapseden kimdir ve bu küpün içinden kurtulabilen olacak mıdır?' Evett filmin konusu bu şekilde.…devamı