Dostum Çok acı çekiyorum görüyor musun Yoksa sende mi bana körsün Oysa görseydin sarılırdın sımsıkı Akardı gözyaşlarımız beraberce Biliyorum derdin biliyorum Bir gün geçip gidecek bütün bunlar demek yerine Bu geçmek bilmeyen acılara ortağım derdin Onlarla birlikte ömrümüzün sonuna dek...
Web yapım aşamasındadır.
En iyi deneyim için mobil uygulamamızı indir.
En iyi deneyim için mobil uygulamamızı indir.
Bir bahar daha tüketiyorum Hiç bir yaşama sevinci duymadan Kırık bir kabullenişle birlikte İçten içe hala inanarak İyileşmenin mümkünlüğüne Ama zehir bedenimde değil Bedenimde olsa kesip atardım o parçayı Zehir ruhumun en derinlerine işlemiş Ruhumu nasıl söküp atabilirim ki Yok…devamı
Niye duymadın diye kızamıyorum sessiz çığlıklarımı Yokluğunla avunmaya hapsettim kendimi Uzun uzun ağlıyorum gün doğana dek Aklım ne sen de ne de bir başkasında Çünkü ne sen oldun ne de bir başkası Düşlerimde bile var edemediğimsin O kadar yokum işte…devamı
Safça bekliyorum Neyi beklediğimi bilmiyorum Aynı zamanda beklediğim şeyin Ansızın karşımda belirmesinden de korkuyorum Çünkü biliyorum ki gücüm yok hâlâ...
Yorgunluğuma sarınıp Gülümseyerek dalıyorum hülyalara Büyüdükçe büyüyor gözyaşlarım Boğuluyorum kendimi ararken Daha önce hiç adım atmadığım bu yerlerde Gittiğim her yerin yabancısı olmayı Âdet etmiş uslanmaz bir hüzün ustasıyım Ve ne kadar acı varsa içimde o kadar Gülümsüyorum attığım her…devamı
Hayat pişirmeye devam ediyor Ne kadar daha zaman var dalımdan düşüp Sonsuzluğun kollarında biraz olsun huzur bulmama Bilmiyorum Ama bildiğim bir şey varsa Alıştığımı zannettiğim hayata Yenilmeye doyamıyorum Ne kadar isyan çığlıkları atmak istesem de Artık kabul yolunu seçiyor Kendimi…devamı
Bir yolu yok Kendinden öteye gitmenin Geçimsiz acılar kapatmış ruhumu Kilit üstüne kilitlerle dolu gönlüm Kilitler kırıldıkça eksilmiyor artıyor ruh sızım Müebbet yemiş gibi yaşıyorum hayatı Oysa kapı açık görüyorum Bir adım atmama bakıyor her şey Ama yapamıyorum işte.
Görmüyorlar Ki sen de görmuyorsun Hangi ruh ne kadar acıyla dolu Kime dokunsam kaç damla dökülür Belki boğulur giderim gözyaşlarıyla Hasretine düştüğüm uzaklara.
Satır satır yazmak isterdim Ömrümün tüm kırık dökük geçen anlarını Kendimden önce sayfaları karalamak isterdim Ucu sürekli kırılmaya mahkum kalemimle Sonsuzluğa ermeden aşka düşmek isterdim Cehenneme düşmeden o yaksın isterdim Bedenime esir düşmüş bu aciz ruhumu.
Ve yine kendimle kavgalı olduğum saatler geldi Bugün penceremde ayın hüzünlü yüzü bile yok Sokak lambası yanmayı mı unutmuş Yoksa o da mı bana artık katlanamıyor Bilmiyorum Pencereyi açmaya korkuyorum Olur da bir davetsiz misafir gelir Gecenin katlanılmaz sessizliğini bozar…devamı