Yuvasından annesi tarafından Aşağı itilmiş yavru bir kuş gibiyim Ne kanat çırpmasını bilirim Ne de şurdan şuraya gitmesini Yaşamak nedir onu da bilmem Ölüme gittiğimi de Var olamadan.
Web yapım aşamasındadır.
En iyi deneyim için mobil uygulamamızı indir.
En iyi deneyim için mobil uygulamamızı indir.
Bazen diyorum ki keşke bilmesem kendimi Unutsam iyileşmesi mümkün olmayan yaralarımı Uğraşmasam hayata tutunmak için bu kadar Bıkmasam yürümeyi yeni öğrenen bir çocuk gibi Düşüp düşüp tekrardan ayağa kalkmaktan.
Yeni bir anlaşma sağladım kendimle Öpüyorum kendimin ellerinden Sonra maddeleri bir bir yazıyorum Zaman nasıl tüketilmelidir diye Önce kendimi tüketmeyi bırakıyorum Ve zamana teslim oluyorum En verimli saatler bu saatlerdir Düşme bu saatlerde yeise Bırak hüzünlenmeyi aya Sen ışığına bak…devamı
Son mudur bu Yoksa yeni bir başlangıç mı Tükettikçe habersizce anları Anlamını yitiriyor yarınlar da Ne çekilmez şu tekdüzelik Aynı suda boğulup duruyorum Yeniden uyanıyorum yenildiğim yerde Bitmesini diliyorum Sonra pişman olup Sen bilirsin diyorum Bitmesi gereken yerde bitecek Başka…devamı
İçinden çıkılmaz hallerde kaybolup duruyorum Yeni yollar kurduğumu zannederken Yeni tuzaklar kurduğumdan habersiz Tüketiyorum umutlarımı.
Güneş yerine hüzün doğuyor pencereme her sabah Siyah beyaz yaşıyorum artık her günü Akşama doğru iyice körleşiyorum Kendime yaklaştıkça Tüm anlamları tüketiyorum Boş bir sayfaya dönüyor hayatım Defalarca karalanıp defalarca silinmiş.
Yollar kuruyorum ağır ağır Geç kalınmış ve biraz da ötelenmiş Yine de pek umursamıyorum İyikilere sarılıyorum artık Keşkeler hiçbir yere götürmüyor Nasıllar, niçinler, nedenler Tüm bu sorular Cevaplanmasa da olur Önemli olan kaybettiğini Yani kendini bulmak.
Bir son getiremiyorum Elimde değil işte Yaşamak her an üzerime geliyor Ne çabuk kanıyorum her sözüne Sonra söz veriyorum yine Yarın sabah yine burada görüşürüz diye.
Suskunluğum dökülüyor gecenin karanlığına Duvarlar aldırış etmiyor bitimsiz yalnızlığıma Gün gelecek endişesi uzaklaşıyor yarınlara Erken saatler uzanıyor geçmişle gelecek arasına Bir daha geri dönüş olmuyor hülyalara Dönüp duruyorum dünya dolanıyor Tüm ağırlığıyla boynuma Nefesim kesiliyor Sonra özlüyorum Telaşlarımı.
Yol yorgunu umutlarımı selamlıyorum Bir bir yerleşiyorlar zihnimin derinliklerine Yollar geliyor ve de çıkmaz sokaklar Ardı arkası kesilmiyor yaşamanın Durup dinlenmek boşa Her an düşebilirim sonsuzluğa.