(@) - Raf

Bu filmi izlediğimden beri ifade ediyorum Oscarı her dalda almayı sonuna dek hak eden bir filmdi. Aldı da. Belki film hakkındaki yazıları, eleştirileri okuyarak filmi anlamanız kolaylaşabilir. Film birçok derin temayı, hayatın olağan akışındaki absürdlüklere çok uygun şekilde işlemiş. O…devamı

harmony 3 years ago

Çakı Gibi

Dan Kwan

11 Gönderi

Garip, absürt, delice, doğal ve içten... Pişmanlıklar ve hayattan kaçan bir adam ile ona dostluk eden bir ölü arasındaki dostluğu ve belki aşkı anlatıyor. Bir adada kaybolmuş kahramanımızın hayatta kalması, onu yaşama bağlayan hayalleri, kavuşmak istedikleri, yaşama duyduğu merak ve…devamıGarip, absürt, delice, doğal ve içten... Pişmanlıklar ve hayattan kaçan bir adam ile ona dostluk eden bir ölü arasındaki dostluğu ve belki aşkı anlatıyor. Bir adada kaybolmuş kahramanımızın hayatta kalması, onu yaşama bağlayan hayalleri, kavuşmak istedikleri, yaşama duyduğu merak ve arzu, bir ölüyü hayata döndürebilir mi? Kahramanımızın bir adada, umudunu yitirip kendisini öldürmeye çalıştığı sahne ile film başlar. Ancak komiklikler ve gariplikler silsilesi sonucu bir ölü sayesinde adadan kurtulur. Tam kurtulduktan sonra yoluna gidecektir ki kurtulmasına yardımcı olan ceseti arkasında bırakamaz. Artık filmde başka bir aşama gelişmektedir. Adam cesetle sürekli konuşmaktadır. Zaten uzun süre yalnız kaldığından bunun olağan olduğunu biliriz. Bu ceset, ilginç şekilde, adamın hayatını birçok noktada kurtarırken, adamın onunla konuştuklarının da cesede bir hayat verip vermeyeceği filmi başka bir boyuta taşır. Film ilerledikçe, delilikle gerçekliğin absürt bir biçimde iç içe geçtiği bir anlatı cümbüşü başlar.. İnsan ne hissedeceğini ya da ne anladığını kestiremez. Kahramanımız aslında yaşamaya hiç cesareti olmamış biridir. Görülmemiş ve duyulmamıştır. Filmi izlerken bu olayları ve absürtlükleri değil de yalnızlığında mahkum edilmiş, unutulmuş birinin hissettiklerini izlemekteyiz... Yani bu adam kendi yalnızlığında mahsur kalmıştır. Ve ölü adamı hayata döndürecek denli yaşamaya, görülmeye duyulmaya hasrettir. Bu metafor beni derinden etkiledi. Bir insanın iç dünyasının, böylesine güçlü bir şekilde somutlaştırılabilmesi ve onun hislerini iliklerinize kadar size geçirebilmesi... Bir diğer hissettiğim ise, bu filmdeki ölü adamla, adada mahsur kalanın tek kişi olmaları. Ölü, yaşayanın içidir. Onun, açığa çıkaramadığı ve yaşatamadığı yönüdür. Özüdür. Gerçek kendiliğidir! Ölüdür, çünkü "elalem ne der" kurşunuyla kurşunlara dizilmiştir. Soraya gibi taşlanmış ve o deliğinden çıkarsa başına gelecek binbir türlü belanın korkusundan en derin zindanlara hapsedilmiştir. Yerin yedi kat altındaki ucubelerin, anlaşılmamışların, Hades'in hükümranlığında unutulmuştur. Ondan çok şey beklenmiş ve koşulsuz şartsız kabul edilmemiştir. Babasının gösteremediği sevgi ve ilgide hiç varolamadan yitmiştir. Bir ekosu olmadığı için hayatta konumlanamamış, rüzgarın savurduğu çöllerde, dalgaların sürüklediği adalarda yani çoraklaşan yüreğinde mahsur kalmıştır. İnsansı temasa daha doğduğu andan itibaren hasret kalmış, ve ne kadar arzularsa arzulasın o teması kurmaktansa, ıssız bir adada, içindeki ölüyle dost olmayı tercih etmiştir. Hiç kalıpları oluşmadığından her yana yayılan sınırsız hayal gücü ve düşüncelerinin hayranlık uyandıran özgünlüğü ona kendisiyle var olabilmeyi öğretmiştir. Elbette insana özlem duymadığından değil, diğerlerinin nezdinde var olmanın, kabul edilmenin bir yolunu bulamadığından. Delirmiş, iğrenç, ezik, garip, zavallı algılanmanın dehşetinden uzak kalmak için hep yabancı, hep yersiz yurtsuz ve kimsesiz kalmıştır. Özetle içindeki ölü ihtiyacı olan tek kişidir. Yani kendisi... Zaten ne zaman gerekse hayat kurtarmıştır. Ölü özü hayata döndükçe kahramanımız neşelenmiş, yaratıcılığı ve becerileri ortaya çıkmış, yaşamına bir huzur gelmiştir. Gerçek kendiliği ortaya çıktıkça ve onunla hemhal olup, onu görüp sevdikçe hayata dönmüştür. Filmin sonuna doğru ise özünden utanmayı bırakıp, onu olduğu gibi cesurca kabul ettiğinde MUCİZE ortaya çıkmıştır. Varlığına sahip çıkması onu sonunda özgür kılmış ve filmde metaforik olarak ele alınan 'ada' dan tam bu kabullenişten sonra kurtulmuştur. Bir diğer güçlü anlatı ise yaşamın içinde unutulanların birbirine benzediğini göstermesidir. 'Diğerleri' onları anlamazlar. Garip, delice, ürkütücü gelir onlar, bir düzene bağlı olanlara.. Bu anlamda filmde; çocuklar, ölüler, yaşamda görülmeyen, anlaşılmayan, duyulmayanların benzerliğini gösterir bize. Özetle bazı noktalarda izlemekte zorlansam da hislerimde çok kapıdan geçtim bu filmi izlerken. İzledikten sonra ben ne izledim ya dedim. İzlediğim en derin filmlerden biriydi. Sanırım sanat böyle bir şey ve film, bu anlamda çok başarılı. Bu nedenle, filmin iliklerime kadar hissettirdikleri ve deliliği karşısında saygıyla eğiliyorum. Keyifli seyirler.

harmony 3 years ago

Çocuk Köstebek Tilki ve At

Charlie Mackesy

11 Gönderi

Bu harika kitabın yetişkinler tarafından da okunmasının topyekün sağlık için çok önemli olduğunu ve birçok derde deva olduğunu paylaşmak isterim. Bu kitabı bir dostuma okumuştum. Sonra ona doğum gününde hediye aldım. Kendime almayı sonraya bıraktım. Şimdi ne yazık ki baskısı…devamı

harmony 3 years ago

The Banshees of Inisherin

Martin McDonagh

98 Gönderi

Martin Mcdonagh, bir İrlanda köyünde geçen hikayeyi sen nasıl bu kadar bizim hikayemiz gibi evrensel çekebildin! Bu noktada aklımı hemen şu soru ısırıyor; yoksa, dünyanın her yerinde her ne kadar özgün etmenler olsa da, hikayelerimiz birbirinin aynısı mı? Kimbilir... Beni…devamıMartin Mcdonagh, bir İrlanda köyünde geçen hikayeyi sen nasıl bu kadar bizim hikayemiz gibi evrensel çekebildin! Bu noktada aklımı hemen şu soru ısırıyor; yoksa, dünyanın her yerinde her ne kadar özgün etmenler olsa da, hikayelerimiz birbirinin aynısı mı? Kimbilir... Beni içine çekti bu film. Filmin arkadaşlığın doğası üzerine olduğunu söyleyerek başlayayım. Ama bu kadarla da kalmıyor o doğayı bize en somutuyla yansıtıyor. İrlanda'nın iç savaşını ön planında iki arkadaşın- Padriac ve Colm- hikayesi üzerinden anlatıyor bize. Arkadaşlar, dostlar birbirleriyle can hıraş bir mücadelede. Peki bu arkadaşlıkta anlatılan nedir? İnsan en çok, en yakınlarından yaralanır diye bir söz var. İşte en yakınlarımızdan yaralanmanın ne demek olduğunu, kendi içerisinde yaşamın anlamı üzerine bir kavgaya giren depresif bir adamla, onun artık konuşmak istemediği sıkıcı, kibar ve biraz saf arkadaşının aralarında yaşananlar üzerinden anlatıyor. Karakterlerden biri, İrlanda'nın bir ada köyünde yaşının da belki ilerlemesiyle bir manasızlık dehlizine kapılır. Bu dehlizdeki buluşlarının ilki eski arkadaşıyla hiçbir şey yapmak istememesiyle başlar. Peki, hiçbir şeyden haberi olmayan ve hayatı geldiği gibi yaşayan ya da anlamsızlıkla bu şekilde baş eden diğer arkadaş hayattaki tek dostunun onunla artık konuşmak istememesi karşısında ne tepki verecektir. Böyle bir şey kaç tane insanın başına gelir...? Özetle bir yanda yaşamının sonuna geldiğini hisseden, geride hatırlanmak isteyen depresif bir ruhun tutkusu ve inadı ile yaşamının değeri üzerinden hissettiği değersizlikle mücadelesini izlerken; diğer yanda bu arkadaşlığa bağlı/bağımlı diyebileceğimiz bir karakterin bu arkadaşlıktan başka bir şeyi olmamasını ve arkadaşının kendisini reddetmesini kabullenemeyişini izliyoruz. Bazen birbirimize olan ihtiyacımızla, kişisel alanımıza olan ihtiyacımızın dengesini kurmak ne kadar zor. Colm ve Padriac arasındaki bu kavga, İrlanda'daki iç savaşın derinlemesine hissettirdiklerini anlatıyor. Bir savaşın anatomisi insanların ruhlarında nasıl somutlaşırı izlerken; diğer yanıyla belki de insan doğasının bu savaşlara gebe oluşunu seyrediyoruz. Bu anlatımda adanın uzağında yaşanan savaşı bir arka plan olarak filmle çok güzel bütünleştirmiş ki hayatta her şeyin aynı anda olmasındaki estetiği sonuna kadar kullanmış yönetmen. Yani demem o ki bu iki arkadaşın yaşadığı çatışma arkadaki İrlanda iç savaşının yakın çekimi olmuş. İç savaşa içten bir bakış, yakından bir temasla bize "this will never end because I want more" dizelerindeki insan doğasının tüm savaşlarının özellikle iç savaşların içini göstermiş. İrlandalılar! Hayatta bir mana ararken en yakınınızdakilerle girdiğiniz savaşlar böylesine çetrefilli , bazen anlamsız, soyut ve sonuçta "eşekler" boşuna ölüyor. (Eşek filmde Padriac'in en yakın dostudur) Ama insan bu ya, insanın manasızlıkla savaşı bitmediği müddetçe birbiriyle savaşı da asla bitmeyecek.. Herkes kendi açısından haklıdır bu yüzden filmin sonunda karakterimizin dediği gibi bu böyle devam edecek... . . . Filmdeki herkesin bir hikayesi, filme bir katkısı var. Hiçbir karakter, sadece hikayenin gidişatı için öylesine seçilmemiş. Her karakterin, İrlanda toplumunun içerisindeki insanları ve onların rollerini temsilen seçildiğini düşünüyorum. Normalde birçok insanı sıkacak bir hikaye kendi içinde bir akışı yakalamış ve sonuna dek zevkle izleniyor. Örneğin, okuyan, düşünen kızkardeş (toplumun akıllı kesimini tarif eder) çareyi kaçmakta bulur, en temiz ve saf olan genç çocuk ölür ve çocuğun babası gücün yozlaşmasını temsil eden bir polistir. Geleceği bilen tasasız bir yaşlı ve ortamın nabzını tutan ve dedikoducu bir aracı olan kadın karakter pazar yerinin siyasetini özetler adeta. Karakterler üzerinden bir toplumun anatomisi ortaya konmuş. İrlanda'nın iç savaş yıllarındaki vaziyeti, ve oradaki insanların ehvali küçücük bir köydeki, sıradan gibi görünen bir çatışma üzerinden resmedilmiş. İrlanda savaşı büyük anlatı iken, iki arkadaşın anlaşmazlığı üzerine olan hikaye büyük anlatının yakın çekimi, merceğe alınması olmuş. Filmin çekildiği ada, doğası ile kendi içinde bir masal. Bakmaya doyamadığınız manzaraları var ve kameraya bunu çok iyi almışlar. Bu bakımdan Nuri Bilge'nin Anadolu'da çektiği filmlerdeki fotoğrafçılığı bilenler anlayacaktır atmosferi: Derin, hayalsi, davetkar, bakir, uzak ve özgür. Bu yüzden içinde yaşayanların hissettikleri ve yaşadıklarıyla tamamen tezat.. İzleyenin varmak istediği, yaşayanın kaçmaya çalıştığı.. Ayrıca bir eşşek ve bir köpekle kurulan dostluğun var olduğu sahneler bambaşka bir lezzet ve keyifti. Bu sene Oscarı almasını istediğim film "Her Şey Her Yerde Aynı Anda" idi. Ancak bu filme dek böyleydi. Bu iki filmin Oscarları talan etmesini bekliyorum. İzler izlemez ilk izlenimlerim, daha sonra düzenleyeceğim. Keyifli seyirler.

harmony 3 years ago

Gece ve Sis

Alain Resnais

11 Gönderi

Soykırım üzerine birçok film izledim. Fakat kısa bir belgesel filmin kışkırtıcı başarısı karşısında bir kez daha dehşete kapıldım. Film, Nazi Almanyasını tarihsel kayıtlar eşliğinde irdeliyor ama evrensel bir mesaja dikkat çekmeye çalışıyor. Almanları masaya yatırıp onlara saldırmıyor. Bütün insanlara, bu…devamıSoykırım üzerine birçok film izledim. Fakat kısa bir belgesel filmin kışkırtıcı başarısı karşısında bir kez daha dehşete kapıldım. Film, Nazi Almanyasını tarihsel kayıtlar eşliğinde irdeliyor ama evrensel bir mesaja dikkat çekmeye çalışıyor. Almanları masaya yatırıp onlara saldırmıyor. Bütün insanlara, bu vahşetin ortak insanlık mirasımızın bir parçası olduğunu ve hepimizin bundan sorumlu olduğumuzu anlatıyor. Üstelik tehlikenin asla tamamen geçmediğinin altını çiziyor. Irkçılık ve öteki nefretinin en vahşi hallerine dair yaşanmış böylesine tarihsel durumların olması da bunun kanıtı zaten. Film, gözlerin bakmaktansa kör olmayı dileyeceği ve kalbin atmayı reddedeceği ağır fotoğraf ve video kayıtlarıyla ilerliyor. İnsan olanın dayanamayacağı görüntüler içeriyor. Akıl dışı, insan vicdanının algılamadığı bir durumu insanlığı uyandırabilmek için önümüze seriyor. Ruhsal hastalıklar kolektif olarak da sıklıkla ortaya çıkar. Bu filmde sadece bir örneğini görüyoruz ama dünyada ne yazık ki çokça yaşanan ve yaşanma olasılığı süregiden bir durum malesef... Üstelik bu gerçeklik, insanların birbirlerine hızla uyum sağlama konusundaki yatkınlığı, insanın rasyonel olduğu ve sezgilerinin kuvvetli olduğu yönündeki tezlerine bir başkaldırı nitelinde. Bana kalırsa: Sen, ey insan! Kendine çok güvenme. Kibrin, vahşetin yoluna taşlar döşüyor, demekte. İnsanlar toplumsal buhranlara kapılabilen yani hep birlikte aynı korkunç hastalığa yakalanabilen varlıklar. Filmde beni en çok etkileyen detay ise; bütün bu vahşeti bize anlatırken, her şey olup bittikten sonra insanların bu bölgelere gidip, krematoryum yani soykırım binalarının önünde turistik amaçlı fotoğraf çektirmelerine değinmesi oldu. Filmde, bugün de insanın içinde bulunduğu sağlıksız duruma dair sağduyu uyarısında bulunuluyor. Bir vahşetin, zamanla turistik bir geziye dönüşen portresi üzerinden insan hafızasının tehlikeli unutkanlığı ya da algısal bozukluğuna dikkat çekiliyor. Türümüzün bu zaafiyeti, insanlığın en büyük laneti olabilir: Unutmak ve yozlaştırmak! Böyle bir katliamı adım adım bir toplumun kanına zehir gibi enjekte eden durum, vurdumduymazlık ve empatinin yitimi ile palazlanır. Palazlanan bu şey korkunç kolektif sonuçlara gebedir ve hepimiz bu sonuçlardan mesulüz ve ona tabiyizdir. Film, biz gözümüzü kapattık diye bu işkence ruhu ölmedi, sadece bir süredir uyuyor, uyarısında bulunuyor. Diliyorum ki insan, kendi gücünü ve aklını sırf konforundan vazgeçmemek için başkalarına devredecek denli zavallı hallere tekrar düşmesin... Amin.

harmony 3 years ago

Gilbert'in Hayalleri

Lasse Hallström

55 Gönderi

Spoiler içeriyor Leonardo Di Caprio ve Johnny Depp'in çok genç olduğu ve birlikte başrolü paylaştığı harika bir aile dramı filmi. Öncelikle filmin konusunun çok doğal bir örüntüyle işlendiğini, gerçekliği su gibi taşıdığını ve aktardığını paylaşmak isterim. Bu konuda başarılı filmler, 'organik' denilebilir…devamıLeonardo Di Caprio ve Johnny Depp'in çok genç olduğu ve birlikte başrolü paylaştığı harika bir aile dramı filmi. Öncelikle filmin konusunun çok doğal bir örüntüyle işlendiğini, gerçekliği su gibi taşıdığını ve aktardığını paylaşmak isterim. Bu konuda başarılı filmler, 'organik' denilebilir bence, size gerçek hayattaki bir olayı bütün atmosferi, duyguları, renkleri, dokusu ve ortamıyla aktarırlar. Ben sinemanın güçlü bir şey olduğunu gerçekliği böylesine birebir tekrar edebilmesi ya da soyut olanı somutlaştırabilmesinde buluyorum. Bunda insandan çıkan insan üstü bir güç var. Aynı edebiyatta olduğu gibi... Konuya dönersem, kocası kendisini terk ettiği için kronik depresyona giren bir anne, sürekli yemek yiyerek acılarını bastırmaya çalışmış ve devasa boyutlarda obez haline gelerek, tabiri caizse hayattan elini eteğini çekmiştir. Küçük bir kasabada yaşayan bu aile, annenin asla kalkamadığı kanepesine çakıldığı gibi bu eve çakılmışlardır. Ailenin en büyüğü olan Gilbert, hayallerinden vazgeçerek bütün ailenin sorumluluğunu almak zorunda kalan; annesi ve kardeşlerine bakmak için çalışan ağabeydir. Ayrıca bu kardeşlerden en küçüğü olan Arnie (Leonardo Di Caprio) ise hastadır ve özel ilgiye ihtiyacı vardır. Di Caprio'nun genç yaşta böyle bir karakter için çok çalıştığını ve inanılmaz bir oyunculukla alkışı hak ettiğini de ekleyeyim. Bence Oscarı bu oyunculuğu ile almalıydı 🙂 Gilbert'ın tek hayali bu kasabadan gitmektir. Ancak annesi ve özel ilgi isteyen kardeşini bırakamamaktadır. Bu onun ve kardeşlerinin yazgılı hikayesidir. Gilbert'i izlerken, genç yaşta aldığı sorumluluk ve yükün ağırlığı altında zorlandığı anlarda içimizden borakıp gitsin diye ona sesleniriz ancak bu mümkün değildir. Film ilerledikçe bişeylerin değişeceğini sezinlemeye başlarız. Mucizeye ihtiyaç vardır ve o mucizeler bir anne kızın karavanları ile bu bölgede kampa gelmeleriyle kendini göstermeye başlar. Böylece Gilbert'ın hayallerinin gerçek olabileceği yönündeki umudu uyanışa geçer. Bunun yanısıra kasabaya gelen anne kızın ilişkisinin sağlıklı oluşu da bir kıyaslamadır. İki aile ve iki farklı sonuç vardır. Çok trajik sahnelerden birisi, anne ölür ve onun evden çıkarılması sorunu hasıl olur ve onun evden ancak vinç yardımıyla çıkabileceği söylendiğinde, kardeşlerin yaşadığı utanç ve annelerinin anısına karşı saygıları sebebiyle buldukları çözümdür. Annelerinin ağırlığından sürekli yıkılma tehlikesi geçiren ahşap yapı ise sürekli sallanmaktadır ve adeta çocukların taşıdığı yükü taşıyamamaktadır. Evin inleyen gıcırtıları sanki kardeşlerin attığı yardım çığlıklarıdır. Bu sahneler öylesine sinir bozucudur ki çaresizliği duyumsamamak mümkün değildir. Bir mengenede sıkışmış ve ezilen hayatlarımız gibi... Vazgeçmiş ve sorumluluklarını bırakmış insanların sebep olduğu çaresizliğe evrensel bir örnektir bu film. Hayat ne olursa olsun devam etmeyi ve sonuna dek hayatta tuttuğumuz yeri tutmamız gerektiğini hatırlatır bize. Sebebi ne olursa olsun yaşamaya ve diğerlerine karşı ödevlerimizi sürdürmenin bir borç olduğunu anımsatır bize. Bu açıdan hayattan vazgeçmiş bir insan intihar etmiş bir kişiden farksızdır. Tek fark onun etrafındakiler yaşayan bir ölünün çevresinde var olma mücadelesi verirler. Pandoranın Kutusu filmindeki bir alıntı tam burada söylenebilir: "Arkanı döndükten sonra bana hayata ne fark eder." Çok eskiden izlediğim için anımsadıklarıma yorumlarım bu şekilde. Aşık olduğum filmlerdendir. Keyifli seyirler dilerim.

harmony 3 years ago

Hüzün Üçgeni

Ruben Östlund

21 Gönderi

Spoiler içeriyor Bu sene ne hikmetse vizyona giren filmlerin çoğu beni ziyadesiyle memnun etti. Hüzün Üçgeni de o filmlerden biri. Turist'in ödüllü yönetmeni bu defa günümüz sınıfsal ilişkilerini yatırmış masaya ve fakat her sınıfın kendi içerisindeki fasit daireler çizen halini de gözler…devamıBu sene ne hikmetse vizyona giren filmlerin çoğu beni ziyadesiyle memnun etti. Hüzün Üçgeni de o filmlerden biri. Turist'in ödüllü yönetmeni bu defa günümüz sınıfsal ilişkilerini yatırmış masaya ve fakat her sınıfın kendi içerisindeki fasit daireler çizen halini de gözler önüne sermiş. Filmi izledikten sonra - Bunuel! - Bunuel! diye dolandım ortalıkta. Yönetmenin Bunuel sinemasına saygı duruşu gibi bir film yapmasının yanı sıra böylesine başarıyla işin içinden çıkması ayakta alkışlanacak bir durum. Bunuel, Burjuvazinin Gizli Çekiciliği'nde burjuva sınıfına bir türlü rahat vermemişti. Film boyunca bir grup zenginin bir türlü yemek yiyemediğini görmüştük. O yemeği onlara huzurla yedirmemişti. Büyük öğüt vardı o filmde. Her şeye sahipsiniz ama yiyemiyorsunuz. Tantalos İşkencesi yapıyordu burjuva sınıfına. Öslund, ustalarından çok iyi öğrenmiş olacak ki günümüzün hastalıklı görgüsüzlüğü ve yarış halindeki deneyim manyaklığını gözler önüne sermiş. Önce buradaki samimiyetsizliği tiksintiden ölene dek hepimize tüm çıplaklığıyla izletiyor aynı Bunuel usta gibi ancak devamında inanılmaz güzel bir nüans ekliyor :)) Ustalarının aksine Östlund, her şeyi bolca yedirdi ve denetti ancak bokun içinde boğulana dek, ancak kusmaktan yorulana dek. Özetle işin boku çıkana dek. Öslund önce yedirdi sonra kusturdu, önce yedirdi sonra sıçırttı. Ayrıca 'bok' temasına yaptığı vurgu da inanılmaz ilginçti. Öyle bir intikam aldı ki aklımıza gelir miydi bilemem ama iyi ki onun aklına gelmiş. Bunun yanında bütün bu rezilliği o kadar estetize ederek kaydetmiş ki, bu insanları o halde gördüğünüzde kusmaktan, boktan, pis sudan, sallanan bir gemiden oluşan müzikal bir şölen izliyormuşsunuz gibi hissediyorsunuz. Bütün bu rezilliği yerle bir ederek ama melodisiyle 😁 Alaya alarak ve bütün gülünçlüğüyle insanın en basitinden böyle bir şey olduğunu, bok kadar bile önemli hissetmemesi gerektiğini gösteriyor. Böylece birgün zengin olmak hayali kuranlara da hepsi bu diyor. Hepsi bu.. Devamında ise ikili ilişkilerdeki samimiyetsizliği gözler önüne seriyor. Doğa durumuna geri götürüyor bizleri ve orada önce bir kadını iktidar haline getiriyor. Bu kadın işçi sıfından, batı dışında bir coğrafyadan... Burada da intikam aldı. Modern toplumda kadına para için mi diye soran erkeği, hayatta kalmak için, doğa durumunda iktidar olan kadına metres haline getirdi ki bence burada da modern dünyadaki kadına bir selam verdi... Bok satarak zengin olan adamın kendisiyle alay edişine ve içinde bulunduğu güruhun samimiyetsizliğini hissedişini de beğendim. Çünkü adam boktan anlıyor 😁 Söyleyecek şeyim çok ama filmi izleyin.

harmony 3 years ago

Sevgisiz

Andrey Zvyagintsev

18 Gönderi

Spoiler içeriyor Tüm canlıların besini sevgi: anne baba tarafından kabul edilmek ve bu dünyada yerin olduğunun onaylanması duygusu. İki ülke arasındaki kültürel benzerliklere sosyo-politik ortamdaki benzerliklerimiz de eklenince Andrey Zvyagintsev'in, filmlerine ve tarzına duyduğum merak ve ilgi artıyor. Özellikle Leviafan filmi ile…devamıTüm canlıların besini sevgi: anne baba tarafından kabul edilmek ve bu dünyada yerin olduğunun onaylanması duygusu. İki ülke arasındaki kültürel benzerliklere sosyo-politik ortamdaki benzerliklerimiz de eklenince Andrey Zvyagintsev'in, filmlerine ve tarzına duyduğum merak ve ilgi artıyor. Özellikle Leviafan filmi ile Loveless filminde bu benzerlikler çarpıcı şekilde öne çıkıyor. Yönetmenin genel olarak filmlerinde işlediği konular bir sistemin en küçük biriminden en büyük birimine - aileden topluma- ya da tam tersi -devletten bireye- nasıl iç içe geçtiğini göstermek oluyor. Bürokrasinin evlerimizin içindeki halini ya da evimizin içine bakarak bir toplumun kurumsal işleyişini anlayabileceğimizi görüyoruz. Bir nevi yapısalcı bir örüntüyü adım adım takip ediyoruz. Parça bütününden izler taşır. Bir okyanus damlasının okyanusu oluşturması gibi... Bu filminde de yine Rusya'daki çözülmüş aile ilişkileri üzerinden bozulan toplumsal yapı ve işleyişi irdelemiş. Bozulmuş, içi boşalmış devlet kurumlarını ve bütün topluma sirayet eden bıkkınlık, soğukluk, mesafe, vazgeçmişlik ve duyumsamazlığı gözler önüne sermiş. Kadrajına aldığı ortamın kış olması ki açılış sekansı destansı bir kış görüntüsü altındaki ağaçlardır; insanların soğuk iletişimleri, donuklukları, bütün dünyada bir salgın haline gelmiş olan sosyal medya çukuruna düşmüş anne örnekleri bize adım adım cinayetin planını gösterir gibi. Filmin daha başından bir cinayet sonrası ortamı inceliyor gibi hissediyoruz. Hatta çocuğun orman yolunda yalnız başına yürüdüğü sahne ve o sahnede olay yerlerine çekilen ikaz bandından bulup onunla oynaması üstü örtülü şekilde bir cinayet filmi izleyeceksiniz diyor. Ancak bu cinayet gözke görülür elle tutulur bir cinayet değil. Ve herkes hem katil hem maktul.. Çünkü gerçekten aile, ilişkiler, iletişim, sevgi, toplum, yapılar katledilmiş. Yani bir insanın içerisinde var olabileceği her şey yine o insanşar tarafından yok edilmiş. Belki bu bakımdan bir çeşit toplumsal intihar diye de yorumlanabilir.. Filme dönecek olursak, iki gün boyunca evlatlarının evde olmadığını fark etmeyecek denli kendi hallerinde kaybolmuş iki ebeveynin tartışmalarıyla başlıyor film. Devamında kendi hayatlarının derdine düşmüş bu anne babanın biran önce kurtulmak istediği bu evlilik boğuşmacasında çocuklarını unutuşlarını izliyoruz. Bir çocuğun anne babası tarafından istenmediğini duyduğu ve kapı arkasında sessiz hıçkırıklara boğulduğu sahne cinayet sahnesi. Bir aile kendi evladını katletti. Bize önce katledilmişliği gösteriyor yönetmen ve arkasından haykırırcasına olaylar hız kazanıyor ve ortam ısınıyor. Yönetmen bize sanki, ne bekliyorsunuzki bu ortamda diyor. Evden kaçan çocuk, katledilen her şeyin temsili. Bunun yanında yönetmen içinde debelenilen karmaşa yumağını da önümüze seriyor içinden çıkamamışçasına. Cemal Süreyya'nın en sevdiğim şiirinin dizeleri gibi: "Biz kırıldık daha da kırılırız Ama katil de bilmiyor öldürdüğünü Hırsız da bilmiyor çaldığını Biz yeni bir hayatın acemileriyiz" . . . Annesinden hiç sevgi görmemiş bir kadın evladını nasıl sevebilir? Bir üst kuşakta, çocuğunu sevmenin bile ayıp olduğu bir anlayışla büyümüş nesillerin çocukları, bir gün evden kaçacaklar mı? Rus toplumunun genel yapısı bizim toplumumuza ne kadar da benziyor. İran'ın hikayesi de benzer. Küyarüstemi'nin filminde de çocukları disiplin ve kurallarla yorarak eğitmek gerektiği algısı burada da çocukların sadece zaruri ihtiyaçlarını karşılama ve onları kurallara hapsetme şeklinde görülüyor. Doğuda sevmek ve sevgiyi göstermek böylesine sorunlu bir durumsa yönetmenlerin de önümüze koyduğu gibi bulacağımız şey sevgisizlik, cinayet, cinnet, toplumsal sızıdan başka ne olur! Dahası bir toplumu sevgisiz insanlar kuruyorsa o devlet nasıl bir devlet olur? Leviafan üzerine ayrı bir yazı yazacağım. Özellikle bizim gibi toplumların muhakkak izlenmesi gereken filmler. İyi seyirler :)

harmony 3 years ago

Benny ve Joon

Jeremiah S. Chechik

12 Gönderi

Sevgiyi bana anlat deseler kesinlikle bu filmi öneririm. Bu film hem iki kardeş arasındaki sevgiyi hem iki insan arasındaki sevgiyi o kadar güzel anlatıyor ki 💕 Sevgi asla eskimez. Sevginin zamanı, çağı yoktur. O, seven insanlar için her çağda vardır.…devamı

harmony 3 years ago

Canavarın Çağrısı

J.A. Bayona

32 Gönderi

Spoiler içeriyor İnsan için yaşam nedir? Bu soruya belki sayısız farklı cevabımız var ya da bir cevabımız yok. Ama şuna hepimiz eminiz ki yaşam hastalıklar ve ölümle mühürlenmiştir. İşte bu film, bu mühürlerden hastalık ve ölümle erken yaşta tanışan bir çocuğun, -annesi…devamıİnsan için yaşam nedir? Bu soruya belki sayısız farklı cevabımız var ya da bir cevabımız yok. Ama şuna hepimiz eminiz ki yaşam hastalıklar ve ölümle mühürlenmiştir. İşte bu film, bu mühürlerden hastalık ve ölümle erken yaşta tanışan bir çocuğun, -annesi kanser hastasıdır- olanları anlama; acı, yas, korku ve belirsizlikle mücadelesini anlatıyor. Filmde çocuğa canavar diye bir ağaç sesleniyor. Önceden görmediği bilmediği bir ağaç. Çocuk başta çok korkuyor ondan malum o canavar. Ağaçlar genelde canlılık ve yaşamla ilişkilendirilir bu nedenle canavar ağaç metaforu çok yaratıcı çünkü bu ağaç çocuğun bilinç dışında büyük ihtimalle ölümü temsil ediyor. Canavar ne zaman çağrıda bulunsa çocuk ona gidiyor. Korkuyor ama merak da ediyor bu canavarı. Canavarla çocuğun ilişkisi, çocuğun ölümü kabullenme sürecini yansıtıyor. Başta canavardan korkma, öfke ve meydan okuma, zamanla pazarlık ve kabul etme... Annesi de ressam olduğu için çocuğun bu süreci daha iyi atlatacağından emin olmak istemektedir. Ölmek üzeredir ve oğlundan ayrılacak olmak onun en büyük üzüntüsüdür. Anne kendisine ne olacağı hakkında endişeli değildir. Bu duygu da öyle güzel verilmiş ki... Film büyülü gerçekçi bir tarzda çekiliyor. Yani gerçeklerle baş edebilmek için çocuk gerçekle hayali iç içe geçiriyor. Üzerinde kontrolümüz olmayan şeylerde böyle yollara başvururuz. Hatırlarsanız çocukluk çağımızda hemen hepimizin sihir dediğimiz büyülü güçlerimiz vardır, çünkü en çaresiz çağ çocukluktur sanırım. Pi'nin yaşamı, Pan'ın Labirenti bu tarz filmlere örnektir. Başedilemeyen bir acı vardır ve o acıyla baş edebilmek için olağanüstü bir dünyanın varlığına sığınır çocuklar. Kendi dünyalarında hikayeler yaratırlar. Ben de annemi aynı durumda gördüm aynı süreçleri yaşadım. Film bu durumda olan insanların yaşadığı duygu evrelerini ve ilişkileri o kadar gerçekçi tarzda yansıtıyor ki izlerken sarsılmamak mümkün değil. Etrafınızda çocuk ya da yetişkin fark etmez hastası olan ya da ölüm yaşamış, yas tutan insanlara tavsiye edin🙏 Film gerçekten onlara bir nefes aldıracak. Bir derdi olan filmleri hep sevmişimdir. Bu fantastik filmi izlediğinizde büyüleyici hayal gücünün, sanat eserlerinin arkasında neden derin bir acı olması gerektiğini anlıyor insan. İnsan olmanın çaresizliğinden... Güzel seyirleriniz olsun :) G.Ş