Gülçin Şahin (@harmony)

Öncelikle kalbimi söküp alan bir film izlediğimi ve hayatıma son bir senede giren ve benim yavrum olan kedimi bu filmin her her anında düşündüğümü söyleyerek başlamak istiyorum. Hem bireysel var oluşumuzdaki otantik benliğimizin keşfi hem de bulunduğumuz çevreyle daha derin…devamıÖncelikle kalbimi söküp alan bir film izlediğimi ve hayatıma son bir senede giren ve benim yavrum olan kedimi bu filmin her her anında düşündüğümü söyleyerek başlamak istiyorum. Hem bireysel var oluşumuzdaki otantik benliğimizin keşfi hem de bulunduğumuz çevreyle daha derin ve anlamlı bir bağ kurabilme üzerine son derece etkileyici bir belgesel izledim. İçinden çıktığımız ve parçası olduğumuz doğayla bağımızı yeniden kurabilmenin hevesini, merakını ve imkanını hatırladım. Bir canlıyla gerçek bir bağ kurabilmeyi ancak yaşayanlar bilir... Gerçekten bu harika filmde bunu anlayan, yaşayan bir deneyime denk gelmek hem de bunu o canlının kendi evinde misafir olarak yapmak bambaşka bir boyut. İzlerken ruhumun bağ kuramamaktan ve dünyaya dahil olamamaktan duyduğu derin acıyı iliklerime kadar hissederken; etrafına bakan, dahil olan ve keşfeden bir hareketin yaşamla ve ölümle, kavuşum ve ayrılıkla, mana ve boşlukla, işe yarar hissetmek ve depresyonla olan gelgitli ilişkisine şahit oldum. Bu ilişki bu filmde katman katman adım adım açıldı, serpildi ve büyüdü. Bir adem evlâdı sebebini kavrayamadığı ruh yarası ile mucadele ederken -bir çoğumuz gibi- çocukluğunun geçtiği yere yani bence yolculuğun başladığı yere gitmeye karar verir. Çektiği acıdan sanki orada hayatına son verecek gibi ağır bir duygu bırakır üzerimize. Ancak orada bir ahtapotla eşsiz bir ilişki ve bağ kuracağı bir yolculuğa başlar. Yolculuk yolculuk içinde... Bize her açılan katmanla bir canlılık, merak, yaşama dair hareketlilik gelir. Sanki yeniden hissetmeye başlarız. Donukluk hislerimizden ve zihnimizden adım adım uzaklaşır. Sanki iyileşen bir yara gibi. Sanki yarım kalan herşey tamamlanacaktır. Tutulmamış bir yas tutulacaktır. Sanki hayatın ileri evrelerinde yeni bir can hakkı kazanmak gibi. Kendimizi derin acılarımızın sebeplerini analiz etmeden sezdigimiz ve dikkatimizi tamamen varoluşa yönlendiren yepyeni bir katmanın içerisinde buluruz. Bu katman hayat gibi capcanlıdır. Orada bütün duygulara yer vardır. Ahtapotun dünyasına bu dalış bize çok benzeyen bu kahramana bir aydınlanma getirecektir. Bu katmanda Ahtapotun evrenini keşfe çıkar ve onun varoluş mücadelesine odaklanırız. Ahtapotun sonunda öleceğini bildiği hatta bunun için yaşadığı kısacık hayatının ve kendini feda edişinin eşsiz, sade ve sahici anlarına şahit oluruz. Oradaki şahitlik ile bu yaralı ruh fani hayatının anlamsız olduğu yönündeki kendisine eziyet eden düşünceden de özgür kalacaktır. Çünkü kelebeğin ömrü gibi bir gün bile olsa her yaşam, bizim zamanla ölçülemez ve ölümle engellenemez bir öneme ve değere sahiptir. İşte bu katman bu anlayışın geliştiği andır. Son katmanda kahramanımızla birlikte hayatın en derin ve gerçek duygusunu yaşarız, yas tutarız. Bu yas öylesine önemli ve özeldir. Derin bir kayıpla sarsıla sarsıla ağladığımız bir sessizlikte tüm varlığımızla acı çekeriz. Bu kaybın ve acısının arkasından beklendiği üzere yok oluş gelmez. Yaşam yeşerir. Kendisinden sonrakilere ve sonrakilere ve sonrakilere yaşamı armağan etmenin ve var olduğu her anın elinden geldiği kadar hakkını vermenin keyfini süreriz. Kahramanımız da böyle yapar. Kısaca "yaşamak kendini insan yapmaktır" sözünün hakkını vermenin yaşamak olduğunu anlarız. Ve ister insan olsun ister bir ahtapot ya da bir ağaç her varoluş ne kadar anlamlı ve güzel. İlk katmanlardan sona kadar hissettiğimiz kaybolma duygusunun sebebini de şöyle yorumluyorum: Modern yaşamlarımızın bizi "güvenlik" ve "konfor" uğruna varolmaktan yaşamaktan, denemekten ve hissetmekten mahrum bırakmıştır. Bu nedenle filmdeki ömrü kısa (bize göre çünkü nefes almayı yaşamak sanıyoruz) fakat varoluşu paha biçilemez yaşamın özgünlüğü ve derinliğini gördükçe ve vahşi doğamızın bizden nasıl çalındığını, bizim hayatta kalma garantisi için daha uzun ama ruhsuz, yapay hayatlara razı gelişimizin manasızlığını, uğruna vazgeçtiklerimizin kendimiz olduğunu gördükçe göz yaşlarımı tutamadım. Kurduğumuz insanatların içerisinde birbirimizi yerken ve bize benzeyenden başkasıyla iletişimi kesip kendimizi var oluş evimizden, doğadan resmen kovdurmuşken sürekli hasta oluşumuza mana verememizi düşündüm durdum. İşte bu film kaybolduğumuz patikaları ve eve dönüş yollarını gösterdi bize. ❤️ Sonunda ben bir ahtapot olmak istedim. Ne diyordu şair: "yaşamak şakaya gelmez büyük bir ciddiye alacaksın. Bir sincap gibi mesela..." Ben de diyorum ki "yaşamak şakaya gelmez Büyük bir ciddiyetle yaşayacaksın" Bir ahtapot gibi mesela Sekiz kolla sarılacaksın hayata Gerektiğinde hiç kolun kalmasa bile Her bir yanından tutunmaya devam edeceksin. Özetle ☺️ Ben bir ahtapot 🐙 olmak istedim. Bir ahtapot...❤️❤️❤️ Sevgiler iyi seyirler 🐙🙂

harmony 6 days ago

Hamnet

Chloé Zhao

164 Gönderi

Bir şairi şair yapan, şiiri şiir yapan nedir? Bir insan yarısı ve hatta tamamı gittiğinde kendisinden, nasıl yaşar? Varoluşun o kesin, keder dolu hükmü çoktan asılmışken boynuna unutarak nasıl ve ama nasıl yürür yine de o sona...? Dayanmak ve unutmak…devamı

harmony 4 weeks ago

Gündüz Apollon Gece Athena

Emine Yildirim

8 Gönderi

Bu coğrafya, Anadolu kendi hikayesini kendi anlatınca gerçekten tadından yenmiyor. O kadar beğendim ki ne kadar puan olsa veririm. Tarihin tüm sayfalarında insanın hikayesi anlatılmış, üstelik bugün de aynı... Tarihin tüm zamanlarında, kadınlara, hakkını arayana, ötekine, güçsüz olana ne olduğu…devamı

harmony 1 month ago

Saplantı

Curry Barker

253 Gönderi

İzlemeyi dört gözle beklediğim filmlerden biriydi ve çok beğendim. Yönetmenin ilk uzun metrajlı filminde bu kadar başarılı olması başka bir takdir meselesi. Şimdi gelelim filme. Türkiye'de filmin yeterince anlaşılmadığını düşünüyorum. Bence bunun altında korku deyince yüksek ses efekti ve metafizik…devamıİzlemeyi dört gözle beklediğim filmlerden biriydi ve çok beğendim. Yönetmenin ilk uzun metrajlı filminde bu kadar başarılı olması başka bir takdir meselesi. Şimdi gelelim filme. Türkiye'de filmin yeterince anlaşılmadığını düşünüyorum. Bence bunun altında korku deyince yüksek ses efekti ve metafizik korkunun Türk seyircisi için bir yarış meselesi olması. Yani ne kadar korkunç bir filmi izleyebilme becerisi olarak algılıyor seyircimiz korku sinemasını ki bu da normal bence çünkü insanın yaşadıkları aşırı kötü ve korkunç olunca korkma kasımız aşırı kullanılmış olduğundan korku filminden zevk almayı da kaba sana unsurların üzerimizde ancak bırakabildiği etkiye indirgenmiş oluyor konu. Bunları geçersek gelelim filme. Film son derece hayatın içinden bir konuyu aşk ve saplantı psikolojik gerilim öğeleri ve çok daha hassas konular üzerinden ele alıyor. Korktum mu hayır ama inanılmaz sarsıldım, aydınlandım ve etkilendim. Zaman zaman da gerildim. Yönetmenimiz basit bir korku filmi olmanın çok ötesinde bir iş çıkarmış. Filmde karşılıksız gerçek aşkı, yası, aşkın son derece bencil bir yanı olduğunu, dileklerimizi ve onlar gerçekleştiğinde verdiğimiz tepkiler gibi birçok insanca karmaşa ele alınmış. Film, genç bir adamın iş yerinden arkadaşına olan platonik aşkı ve buna karşılık bulma çabasının etrafında örülmüş gibi görünse de gerçekte olan bu çocuğun ölen kedisine yönelik acıyla, kederle açılır giriş sekansları. Burası filmin gidişatındaki gerilim ve çaresizliğin nereden geleceğini filmin başından işaretini bize verir. Filmde Bear isimli karakterin kedisi ölür, eve geldiğinde ilaç yediği için zehirlenmiş kedisini yerde yatarken bulur. Bu sahne o kadar çarpıcı ve can yakıcıydı ki daha film başlarken yüreğim sıkıştı. Devamında hızla çocuğun aşık olduğu Nikki isimli kızla olan muhabbete geçilir. Bu hız zaten, freni patlamış arabanın sonunu bize hissettirir. Acı öylesine büyük ki çocuk takıntı derecesinde bu acıdan kaçarken Nikki'ye olan ilgisine adeta saldırır. Sahneler hızlanır, olaylar hızlanır. Bear, onu çok seven, her şeye rağmen onun hayatında bulunan, hiçbir yere gitmeyen, gidemeyen kedisinin ölümü sonucu içine girdiği derin ızdıraptan aşkın avuçlarına kaçmaya çalışmaktadır. Bu boşluğu kapatması gerekmektedir. Çünkü ölümün açtığı boşluk herkesi içine çeker. Kedisi ölmüştür ama hayat durmuyor ve hızla devam ediyor. Bu sahneler başlı başına gerilimli ve zorlayıcı idi. Çünkü kedisi ölen bu çocuğun acısı karşısında patlamasını, feryat etmesini bekliyorken, yönetmen çocuğun duygularını hızla geçiştirerek ve bastırarak bizi sıkıştırmaya devam eder. Çocuk dışarıdan oldukça sakin görünür ve bu çok daha ürkütücüdür. Sanki hiçbir şey olmamış gibi. İşte korkunun ve dehşetin başladığı asıl nokta burasıdır. Bu sıkışma. Bu çoğumuzun aşina olduğu büyük acı ve ondan delirmiş gibi kaçma hali. Bu olay henüz olmuşken çocuk dışarı çağrılır ve gider ve bir dilek çubuğu alır kıza hediye edecek yapamaz, sonuçta kızın bu dünyada en çok kendisini sevmesini diler. İşte bu anda yas, acı ve tanımlanamayan değişim Nikki'nin aracılığıyla ortaya çıkar. NİKKİ SANDY OLMUŞTUR! Filmin devamında çocuğun tuttuğu dilek sebebiyle kendisine bir anda aşık ettiği Nikki adlı kızı değil de dünyada en çok sevdiği kişi Bear olan kedi Sandy'i izlemeye başlarız. Evde zamandan zamana gördüğü ve hasretle yolunu gözlediği sahibini bekleyen, onu seven, onu özleyen Bear'ın yolunu gözleyen Sandy'nin yaşadıklarını izliyoruz. Bear'ın etrafında Sandy nasılsa Nikki de bir anda öyle olmaya başlar. Korku sahnelerinin hepsinde Nikki'nin Bear'dan uzaklaşamadığını, onsuz geçen anlara katlanamadığını, onu her şeyden ve herkesten ayrı tuttuğunu bütün dünyasının Bear olduğunu izleriz. Tıpkı kedi Sandy gibi. Her ne kadar kedi ruhunu bir korku öğesine çevirmeye kalkıştığı için biraz kızmış olsam da burada korkutucu olanın kedinin yalnızlığı ve yaşadıkları olduğunu veyahut Bear'ın, Sandy'nin ölümünden duyduğu derin pişmanlık ve suçluluğunun somutlaştığını gördüm. Kedinin dünyalara bedel sevgisinin ve sahibi yanında olmadığı zamanlarda yaşadığı derin yalnızlık, terk edilmişlik ve hatta hapsedilmişliğin derin hüznünü ve kedinin çaresizliğinin Nikki ile biraz insanın anlayacağı bir dile çevrilmesini görüyoruz. Nikki de tıpkı kedi Sandy gibi çaresiz, muhtaç bir şekilde Bear'ın bencil 'ilgisine' kurban edilmiş ve onun dileğinin içerisinde hapsolmuştur. Ancak bu ilgi çok uzun sürmemiş tıpkı kedisine olduğu gibi Nikki de ona bağlanınca biranda bu ilgisini yitirmiştir. Nikki'nin bu saplantılı 'aşkı' çocuğun kendi dileğinin sonucu olsa da bu aşkın gerçekliğini sorgulamaya başlamış ve dileği sebebiyle değişen Nikki'yi değişmekle yadırgamaya geçmiştir. Çünkü bu genç adam, büyük bir hevesle, bir şeylere sahip olmak için çok bencilce yollara başvursa da onları elde ettiğinde o şeylerin değerini bilmemektedir. Kedisine de bu olmuştur. Onu bir eşya gibi evde adeta unutmuştur. Diğer yandan dilek tutulmadan önceki sekans Nikki hakkında ilginç bir anekdot verir. Nikki yazar olmak istediğinden ve gerçek aşkı 'romantizmi degil' yaşamak ve anlatmak istediginden bahsetmiştir. Yönetmen öyle zekice bir yol izlemiştir ki her karakterin gelişimi başından sonuna tutarlı, olaylar bağlantılı ve derinlikli şekilde ilerler. Çünkü Nikki gerçek aşkın ızdırabını dilemiştir. Aşkı dilemiştir. Ve bir kedi gibi aşık olmuştur. Özgür doğası ile aşık olduğu kişi arasında inişli çıkışlı, tedirgin edici, bıçak sırtında katlanılmaz bir yolculuğa çıkmış ve kendisini tamamen kaybetmiştir. Bu kayıptan kurtulmak için ölmeyi dilemiştir. Aşk yüzünden kendisini kaybeden biri için ölüm belki de özgürlüktür. Çünkü ne yaparsa yapsın Bear ondan korkmuş ve ona olan sevgisi güvenilir değildir. Benim hissettiğim, kedi Sandy bile bu yalnızlık ve Bear tarafindan yeterince görülmemeye, unutulmaya sanki bir yük gibi yaşanmaya katlanamayıp ölmeyi dilemiş olabilir. Film, tüm bu temaların hakkını tam dozunda, müthiş sahnelerle, diyaloglarla, ışık ve olay örgüsü ile sararak sonuna dek vermiştir. İçerisinde anıtsal bir yolculuk yapıyor gibi hissettim. Bütün oyunculuklar çok iyiydi ama Inde Navarrette, Nikki rolünü başka bir boyuta taşımış, onu izlerken bir kediden ayırmak mümkün değildi. Bu kadar şahane bir oyunculuğun da hakkını vermeliyiz. Filmin sonu ise film kadar sağlam ve vurucu olmuştur. Burasını izleyip görün. Bear, bu defa bir şeyleri anlamış ve yapması gerekeni yapmıştır. Filmde birçok konu gündelik yaşamın sıradan akışı icerisinde işlenmiş ve bu damarlara kadar sirayet eden bir gerçeklik gerilimi yaratmıştır. Mesela arkadaşlık ilişkilerindeki iki yüzlülük, insanların birbirleri ile kurduğu dolaylı ikircilikli oyunlar filmin dokusunu oluşturmuştur. Oysa Nikkin'nin kedileşen gerçek halinde bu hallerin hiçbirine yer yoktur. O olduğu gibidir. Gerçektir. Yani bir insanla bir kedi arasındaki farkları da olduğu gibi görürüz. Gerçek yaşamdaki ilişkilerin karmaşıklığına enteresan bir bakış atarken; film, sonunda herkesin özgür kalabildiği bir saplantı dansını anlatıyor. Sandy, ruhun şad olsun güzel yavru. Asla korku ve gerilim hissetmedim ancak bunun sebebi kedi bir evladım olduğu için daha çok onun durumunu anlamaya ve üzülmeye çekildim desem yeridir. Nikkin'nin varolusunda geri gelen kedi ruh seni seviyorum. Özetle bu bir matem ve bunun yarattığı cehennemin gerilimini anlatan korku filmidir. Filmi bence tekrar izleyin. Keyifle sindire sindire izlenesi bir film 9/10

harmony 1 year ago

Gattaca

Andrew Niccol

75 Gönderi

Spoiler içeriyor İlk defa 2000 lerin ortalarında izlediğim bu film gerçekten eskimeyecek filmlerden. İnsan, tarih boyunca mükemmel olmanın peşinde koşmuştur. Elbette mükemmel olmak, üstü örtük bir ölümsüzlük arzusudur. Bunu gerçekleştirmek için de ölçmüş, biçmiş, işin matematiğini anlamaya ve mühendisliğini yaratmaya uğraşmıştır. İşte…devamıİlk defa 2000 lerin ortalarında izlediğim bu film gerçekten eskimeyecek filmlerden. İnsan, tarih boyunca mükemmel olmanın peşinde koşmuştur. Elbette mükemmel olmak, üstü örtük bir ölümsüzlük arzusudur. Bunu gerçekleştirmek için de ölçmüş, biçmiş, işin matematiğini anlamaya ve mühendisliğini yaratmaya uğraşmıştır. İşte bu filmde, insanlık sonunda bu arzusuna kavuşmuştur. Sürprizleri olmayan, başarı garantili ve yaşamı üzerinde mükemmelleşebilen uzun bir hayat yaşama hayaline sonunda kavuşmuştur. Spermin genetiği üzerinde oynanarak yüzde yüze yakın bir oranda başarı ile hastalıksız, uzun yaşayan, dayanaklı ve zeki, çeşitli yetenekleri ile öne çıkan insanlar ayağınıza geldi. Elbette her şey bu kadar harika ise filmde anlatılan nedir hemen konuya gelelim. Bir ailemiz, filmdeki adıyla 'tanrı çocuğu' sahibi olmak ister. Yani bu müdahaleyi istemeden doğal yollarla çocuk sahibi olmaya karar verir. Böylece eğlence de başlar. Artık iki tür insan arasında ayırım vardır geçerli insan ve geçersiz insan. Filmde insan mühendisliği konusu kardeşlerin kıyaslanması üzerinden ve çok da derinde bir sistem üzerinden düşündürülmüştür. Dahası size ait bilgilerin size ait olmadığı -çünkü zaten var oluşunuz size ait değildir- sizi denetlemek ve geçerli olup olmadığınızı sürekli kontrol altında tutmak için kullanıldığını izliyoruz. Filmde teknolojik olarak ne kadar ilerlesek de ne kadar mükemmelleşsek de gerçek anlamda bir gelişimin yaşanmadığını tekrar tekrar anlıyoruz. Yani insan son derece gelişmiş silahları ve korkularına bulduğu şahane çözümlerine rağmen çaresizliği ile yüz yüze, nefes nefese yaşamak zorunda. Değerin üretime, performansa, uzun yaşama ve sağlıklı olmak gibi nicel değerlere indirgendiği DEVASA bir boşluk yarattığımızı bize daha o yıllardan göstermiş. Sömürge, tahakküm, toplumsal siyaset, insan ve toplum mühendisliği gibi insanı insanlıktan çıkaran ne varsa yine var yine var. Yani ırkçılığın ve sömürgeciliğin sürdüğü bir sistemi izleriz. Apokaliptik bir tarzı var. Filmin atmosferi çekildiği yılların yavaş yaşantısına uygun şekilde sakin ilerliyor. O zamanlar dünya bu kadar hızlı değildi ve tek bir olayın gerilimi herkesi uzun süre meşgul ederdi. İzlemesi keyifli, düşündüren ve çok fazla da bişey beklememek gerek dünya hep böyle olacak dedirten güzel bir film. Gerçi bunu ben de demiş olabilirim. İyi seyirler.

harmony 1 year ago

Zavallılar

Yorgos Lanthimos

117 Gönderi

Lantimos'un filmlerinin coğunu izlemiş biri olarak bu filminden sonra da emin olduğum bir şey var, ki bu da psikolojik fenomenleri çok iyi kullandığı veyahut kendisinin de bir şekilde bunlardan muzdarip olduğu.. Filmde kesinlikle modern Frankenstein izlediğimizi söyleyebilirim. Frankenstein tanrının insanı…devamıLantimos'un filmlerinin coğunu izlemiş biri olarak bu filminden sonra da emin olduğum bir şey var, ki bu da psikolojik fenomenleri çok iyi kullandığı veyahut kendisinin de bir şekilde bunlardan muzdarip olduğu.. Filmde kesinlikle modern Frankenstein izlediğimizi söyleyebilirim. Frankenstein tanrının insanı ilk yaratması idi. Poor Things ise tanrının kadını yaratması olmuş adeta. Elbette kadın Frankenstein daha karmaşık, komplike ve detaylı. Hatta bu film tanrının kendi yaratılışı bile olabilir. Daha da derin okumaya kalkarsak tanrının, yarattığı insanı bu defa kendisine benzettiği ve ona başka unsurlar eklediği söylenebilir. Filmde eleştirilen ise tanrıya benzeyenin zaptedilmesidir. Yani kadının! Burada insan yavrusunun tıpkı Frankenstein'da olduğu gibi erken bebeklik dönemi yaşantılarına benzer şizoid tabir edilen dönemi ele alınmış. Bakım vereni olmayan robotumsu, uzaylı ya da insan dışı Frankenstein biçiminde bir şey... Yetişkin bireyin gözünden bir bebeğe baktığınızda gördüğünüz Frankenstein'dır. Aynı zamanda bu bebeklerin gözünden de bize bakım verenleri göstermiştir. Film okumaların pek tabii kadınlık-erkeklik temalarına, toplumsal rollerin altına elini sokmuş ve bir güzel de kurcalamış buraları. Özgürlük ile ilgili bir takım tartışmalara da neden olmuştur eminim. Kadının hiçbir toplumsal tabu ile henüz baskılanmamış arzuları, bebeksi talebi ile bir araya çok iyi şekilde getirilmiş. Keşif, yaratım ve tüm diğer şeylere çok güzel değinmeler var. Bununla birlikte bebeğin, toplumsal olandan bağımsız dünyasını yani süper egosu gelişmeden önceki gelişim evrelerini adeta onun gözünden çok iyi aktarmıştır. Merak, keşif, deneyimin henüz kadın aleyhine suçlara dönüşmediği tüm tabuları da alt üst etmiştir bir yandan. Bunun yanı sıra burada yetişkin bir kadın vücuduna onun bebeğinin beyninin eklenmesi teması insan aklını zorlayan fakat bir yandan da çağımızın olağanı haline gelmiş bambaşka bir boyutudur. Burada sadece bir bebek yoktur, tek bir hafıza da yoktur. Annenin bedeni ve hücrelerindeki hafızası, aynı zamanda bebeğin deneyimlediği ihtiyaçlar gelişkin bir bedende ortaya çıkmaktadır. Oldukça insan aklını zorlayan bir akıl yürütmedir. Filmin sanatsal olduğunu, görüntü ve dekorların arka plandaki psikolojik temayla şahane örtüştüğünü eklemek gerek. Renkler, kentler, sofralar, çekim planları inanılmaz güzel. Emma Stone bu rolü o kadar güzel oynamış ki diyecek söz bulamıyorum. Sanki bebek beynin var be mübarek. Zamanda geriye mi gittin nasıl başardın bunu! İzleyin, izleyin, izleyin 😊

harmony 2 years ago

Leyla'nın Kardeşleri

Saeed Roustayi

105 Gönderi

Bu film benim başyapıtlarım arasında yerini almıştır. Saeed Roustayi, bu kadar iyi bir film çekmenin bedelini ödemektedir. Hem toplumsal gerçekliği olduğu gibi anlatan ve bu gerçeği en doğru yerden toplumun birebir mikro kopyası olan aile üzerinden anlayışından hem de bunu…devamıBu film benim başyapıtlarım arasında yerini almıştır. Saeed Roustayi, bu kadar iyi bir film çekmenin bedelini ödemektedir. Hem toplumsal gerçekliği olduğu gibi anlatan ve bu gerçeği en doğru yerden toplumun birebir mikro kopyası olan aile üzerinden anlayışından hem de bunu İran gibi bir memleketin evladı oalrak yapmaya cüret ettiği için tokadı yemistir. Rejim karşıtı film yapmış çünkü. Diyebilirsiniz ki rejim eleştirisi bunun neresinde. O baba ve anne var ya hah işte onların varlığı ve bütün tutum ve davranışları bir rejimi temsil eder. Baba kralsa anne halktır. Ama toplumun çocukları yine çocuklar olarak kalırlar. Sistem böyle kurulmuştur. Leyla'ya bir kız çocuğu olarak bu sistemde hareket etmenin, hayal kurmanın kardeşlerine sahip çıkmanın bedelini en ağır şekilde ödetirler. Sonuçta Leyla'nın tek istediği kardeşlerinin kurtulması ve olan biten gerçekliği girmesidir. Leyla İran toplumunun sağ duyusu, ortak vicdanıdır. Ailesinin de öyle. Ama böylesine hastalıklı, kendi ruhsal sorunları tarafından hırpalanmış bir baba ya da toplum lideri Leyla'ya bu başkaldırısının bedelini ödetmez mi? Ödetir elbet. Toplumun çocukları kulak tıkayarak, oyalanarak, ezberlerine sığınarak sezgilerinin ve sağduyularının manipüle edilisine izin verir. Manipüle eden de bir zamanlar manipüle edilmedi mi zaten... Nesiller boyu aktarım işte budur. Kendisi değersizlik duygusuyla dolup taşmış küçük bencil bir çocuk baba olur ve sonuçlar değersizlik duygusuyla dolu evlatlar... Bu filmde sadece bir aile anlatılmaz bize, bir toplum ve o toplumun jenerasyonları arasındaki kavga ve bağlar da anlatılır. Çocuklar yok olup gitmekte olan yaramaz çocuğa acıyarak ve çaresizce bakmaktadır. Ebeveynlerle çocuklar yer değiştirmiştir adeta. Saygınlık ve itibar görüntüsü arkasında dönen olaylar ve olgular ele alınmıştır. Ve bu sistemin bireyden aileye ve toplumun en karmaşık haline kadar her kurumun içerisinde capcanlı olduğunu izleriz. Evlat babaya çok hak ettiği bir tokat atar. Hem de kız evlat yapar bunu. Çünkü annelik görevini almış ve ele avuca sığmayan yaramaz çocuk modundaki babasına atması gereken bir tokattır bu. Leyla bu tokadı, erkek egemen anlayışa, zorbalığa, rejime, yapay ve sahte olan her şeye, ekonomik belirsizliğe, çirkin ilişkilere ve güvenilmez öngörülemez kamusal yaşama atmıştır. Sürekli beli ağrır Leyla'nın... çünkü toplumun her yükünü çeken kadının beli kırılmıştır bu yüklerden. Sinema severlere çok tavsiye ettiğim bir film daha ekledim buraya. İran sinamasına duyduğum ilgi ve saygının ne kadar yerinde olduğunu içimde hissettiğim bir örnek daha oldu benim için.. Keyifli seyirler dilerim.

harmony 3 years ago

Kırık Bir Aşk Hikayesi

Ömer Kavur

18 Gönderi

"seninle en zor ve en kolay şeyi paylaştık" dedi kadın. adamla sevistikten sonra... En zoru aşk, en kolayı sevişmek sanırım. . . . - Beni seviyor musun? - Bi acı var içimde, aşk belki de acı çekmektir. . . .…devamı

harmony 3 years ago

Seul'a Dönüş

Davy Chou

10 Gönderi

İnsanın sinirlerini bozan bir dram. Nereye aidiz. Gerçekte kimiz? Bu hayattaki ilk bağımız bizi koparıp attıysa; terk edildiysek... Her yerden kovulduysak... Çaresizce peşine düştüğümüz halde, onarılmayı beklerken daha çok kanatıldıysak.. Tüm bunların içinden geçip, kendi içindekilerden beslenebilecek misin? Her şeye…devamı

harmony 3 years ago

Sefertası

Ritesh Batra

18 Gönderi

Uzun zamandır izlediğim en samimi filmlerden biri çünkü "bazen yanlış tren sizi doğru istasyonda indirir". Bir sefertasının rutin gidiş dönüşlerinden bu kadar estetetik keyif alacağımı ummazdım. Bu da sanatın gücü işte. Bu sefertası dikkatle algilanirsa çok önemli bir şey taşıyor.…devamıUzun zamandır izlediğim en samimi filmlerden biri çünkü "bazen yanlış tren sizi doğru istasyonda indirir". Bir sefertasının rutin gidiş dönüşlerinden bu kadar estetetik keyif alacağımı ummazdım. Bu da sanatın gücü işte. Bu sefertası dikkatle algilanirsa çok önemli bir şey taşıyor. Ayrıca iki insan arasındaki en önemli bağ ya da baglantisizligin sembolü olabiliyor. Varoluş karmaşası içerisinde sıkışıp kalmış iki insanın birbirleri sayesinde nefes alışlarını ve her birimiz için hikayelerimizi anlatacak, anılarımızı konuşacak tek bir kişinin varlığının bile, ne kadar mühim olduğunu tüm doğallığıyla izliyoruz. Yoğun nüfusun ve hayatta kalma mücadelesinin sıradan, monoton şekilde tekrar eden döngüsü içerisinde etrafımıza bakmayı ve canlı hissetmeyi nasıl unuttuğumuzu, aynı görünenin de, aynı görenin de durmadan değiştiğini, çok sade ve yerinde dokunuşlarla göstermiş yönetmen. Filmin birçok noktasında, güzel bir inatla şu mesaj veriliyor sanki: gördüğüne bir kere daha bak!. Yakından bak. Daha yakından bak. Bakmanın gördüğümüzü tamamen değiştireceğini ve adeta manayı nesneye bizim koyduğumuzu anlatıyor. Birgün, kahramanımız sürekli görüp durduğu sokak ressamının resimlerine daha yakından bakmaya karar verir. Daima aynı noktada, aynı resimleri yapan ressamın çizimlerine yaklaştıkça resimlerin değiştiğini fark eder. Çünkü yaklaşmak ve dahil olmak yani yaşama temas: detayları, incelikleri, derinliği, özgünlüğü barındırır. Elbette insanın bu mesafeyi kapatmak için de itici bir güce ihtiyacı vardır. O itici güç ise filmde sohbet etmek, hemhal olmaktır. Tek başına kalabilmek ve iletişim... Aslında resimlerin hepsi bambaşka. Aceleci ve yüzeysel, kapılmış ve koşturan adımları bakmak için yavaşlattığımızda görmeye de başlıyoruz. Kadın ve erkek arasındaki diyaloğun doğallığı, yemek üzerinden duyguların anlatımı... Eşi ölünce, kadına gelen açlık duygusu... Övgüler yetersiz kalıyor gerçekten. Mesela hasta yakını olan kadınların, onları kaybetme korkusunun arkasında hayatta yalnız kalma korkusu ve o eşler ölürse ne yapacaklarını bilememeleri ve hatta bu nedenle o insanların ölmelerine izin verememeleri öyle güzel anlatılmış ki... Film samimiyet ve yüzleşme dolu. İnsanın içiyle yüzleşmesi, kendisiyle, yalnız kalmaya olan korkusuyla yüzleşmesi... Oyunculukları gerçekten samimi ve doğal... Son zamanlarda izlediğim en güzel film. 9/10 Gülçin Şahin