(@) - Raf

Bu filmi tamamen şans eseri, şu an hatırlayamadığım bir animasyonun altındaki benzer filmler kısmında görüp wl'me eklemiştim. Filmin posteri çok ilgi çekici duruyordu. Detaylarına göz atmak için sayfasına girdiğimde bannerını da görünce kafamda Coraline ile bağdaştırmıştım. Benim seveceğim tarzda bir…devamıBu filmi tamamen şans eseri, şu an hatırlayamadığım bir animasyonun altındaki benzer filmler kısmında görüp wl'me eklemiştim. Filmin posteri çok ilgi çekici duruyordu. Detaylarına göz atmak için sayfasına girdiğimde bannerını da görünce kafamda Coraline ile bağdaştırmıştım. Benim seveceğim tarzda bir şey olduğunu hissetmiştim ki BA-YIL-DIM!! Niye bu kadar az kişi izlemiş anlamadım. Çıkalı fazla olmamış ama üzerine daha fazla konuşulmayı hak ediyor. Çok emek isteyen stop-motion tekniği ile çekilmesi böyle bir dönemde çok değerli ve fazlasıyla takdiri hak ediyor. Filmin yönetmenleri Ambriz Kardeşler, bu filmi "yapay zekanın tam zıttı bir başkaldırı" olarak tanımlamışlar. Film, 2021 yılında HBO Max'te yayımlanmış olan 5 bölümlük "Frankelda's Book of Spooks" adlı mini dizinin prequel hikayesini konu alıyor. Bu mini dizinin başarısının ardından; fikir süreciyle beraber 4 yıllık bir emek ve tutkunun ürünü olarak "I Am Frankelda" gelmiş. Warner Bros. ilk etapta 30 dakikalık Frankelda özel bölümü istemiş —İyi ki de bu yolu seçmemişler.— fakat Ambriz Kardeşler 30 dakikalık özel bölüm yerine Meksikanın ilk stop-motion sinema filmine imza atmayı seçmişler. Warner Bros. da uzun metraj sinema filminin bütçesini karşılamak istemeyince, film haklarını geri almak için anlaşmışlar. Sonrasında kendi stüdyoları olan Cinema Fantasma çatısı altında bağımsız bir proje olarak çalışmaya koyulmuşlar. 2025 yılında festivallerde gösterildikten sonra bu yıl Netflix, dağıtım haklarını satın alarak filmi kütüphanesine eklemiş. Bunları araştırdıktan sonra burada da bahsetmek istedim çünkü ortada büyük bir emek, sabır ve zanaatkarlık yatıyor. Warner Bros. bütçeyi ödemeye yanaşmayınca filmi tamamlayabilmek için hem yan fon arayışına girmişler hem de anne ve babalarının evini ipotek ettirmişler. 150 kişilik devasa bir ekip çalışmış. Filmin sonundaki end credits kısmında yapım süreciyle ilgili fotoğraf ve videoları göstermeleri, harcanan el emeğini gözler önüne seriyor. Stop-motion işleri izlemeyi seviyorsanız; dark fantasy, gotik ve müzikal türlerine ilgiliyseniz; halihazırda Coraline, Corpse Bride ve Guillermo del Toro'nun Pinocchio'su ya da The Nightmare Before Christmas gibi animasyonları beğeniyorsanız bir şans verin derim. Filmi izlerken içimden "Mary Shelley buna bayılırdı" diye geçirmiştim. Hislerimde yanılmamışım, yönetmenler Frankelda karakterini yaratırken Mary'nin hayatından ve yazarlık mücadelesinden esinlenmişler. Frankenstein + Mary Shelley = Frankelda (Ek bilgi: Guillermo del Toro, Ambriz Kardeşler'e bu süreçte mentörlük ve danışmanlık yapmış.) "You don’t want that smooth, overly perfect image that CGI or AI offers. You want to see the fingerprints on the puppets. There's a special power and magic to stop-motion." — Arturo Ambriz

havvaur 2 weeks ago

Mükemmel Günler

Wim Wenders

129 Gönderi

Komorebi; rüzgarda sallanan yaprakların yarattığı ışık oyunu anlamına gelen Japonca bir kelimedir. Bu film sayesinde zaten hayran olduğum bir durumun Japonca karşılığını öğrendim. Ağaçların arasından süzülen gün ışığını izlemeyi çok seviyorum, insanın ruhuna huzur veren en saf anlardan biri. Daha…devamıKomorebi; rüzgarda sallanan yaprakların yarattığı ışık oyunu anlamına gelen Japonca bir kelimedir. Bu film sayesinde zaten hayran olduğum bir durumun Japonca karşılığını öğrendim. Ağaçların arasından süzülen gün ışığını izlemeyi çok seviyorum, insanın ruhuna huzur veren en saf anlardan biri. Daha iki gün önce arka bahçemizdeki ağaçları fotoğrafladıktan sonra bugün bu filmi izlemek, kendimi görülmüş gibi hissettirdi; tesadüfün en güzel hali olsa gerek. Hirayama’yı çok takdir ediyorum ve onunla birçok ortak özelliğimiz olduğunu fark ettim, ancak onun yaşama bakışı benimkinden biraz daha uzakta konumlanıyor. Bu demek değildir ki bende bir etkisi olmadı; aksine, ne zaman küçük bir şeyden keyif alsam aklıma gelecek ilk kişi o olacak. Filmi tam anlamıyla doğru zamanda izlemişim, bende bıraktığı etkiden çok hoşnutum. Yaşam, senin ona kattığın anlamların toplamıdır; ama asıl önemlisi, senin ondan alabildiğin küçük anların güzelliğidir. Modern dünyada hepimiz gelecek planları yapıyor, kaygı ve endişeyle mücadele ediyoruz. Bu koşturmacanın ortasında anda kalabilmeyi başarmak çok zor. Oysa hayat ileriye doğru akar, geriye doğru bakarak anlamlandırılır; ama sadece şimdi yaşanır. "Perfect" günler aramak yerine hayattaki küçük ve basit anların kıymetini bilerek yaşamak, her günü değerli kılar. Müziklerin filmle uyumu çok yerinde, film sayesinde birkaç güzel şarkı da keşfetmiş oldum. İzlerken adeta Japonya’da birkaç gün geçirmiş gibi hissettim; filmin ambiyansı sizi o şehre götürüyor, Hirayama’nın sessiz ve huzurlu birkaç gününe ortak ediyor. Ayrıca film de gördüğümüz tuvaletlere de hayran kaldım. İnsan Japonya’nın umumi tuvaletine bile özenebiliyor. Son sahnede çok duygulandığımı da eklemek isterim. Yüzümde Hirayama ile benzer bir ifade vardı; buruk ve huzurlu... It's a new dawn, It's a new day, It's a new life, for me, And I'm feeling good.

havvaur 2 weeks ago

Bir Ayrılık

Asghar Farhadi

104 Gönderi

—"Onun bir oğlu olduğunun farkında mı sanıyorsun?" —"O farkında değilse bile, ben onun benim babam olduğunun farkındayım."

havvaur 3 weeks ago

Prenses Mononoke

Hayao Miyazaki

74 Gönderi

お前はここへ何をしに来た？曇りなき眼で見定め、決める。 400. filmim için özel bir tercih yapmak istiyordum. Sonrasında aklıma uzun zamandır Ghibli filmlerinden uzak kaldığım geldi. En son 2025'in son filmi olarak Howl's Moving Castle izlemiştim; üzerinden on ay geçmiş. Bu kadar süre ayrı kalmamın sebebi, Ghibli…devamıお前はここへ何をしに来た？曇りなき眼で見定め、決める。 400. filmim için özel bir tercih yapmak istiyordum. Sonrasında aklıma uzun zamandır Ghibli filmlerinden uzak kaldığım geldi. En son 2025'in son filmi olarak Howl's Moving Castle izlemiştim; üzerinden on ay geçmiş. Bu kadar süre ayrı kalmamın sebebi, Ghibli filmlerini kendi adıma bir "ödül" olarak saklama tercihim. İzlemek için bir bahane bulmam gerekiyor bazen. Acaba fazla mı anlam yüklüyorum diye düşünüyorum ama Studio Ghibli'nin huzur veren, iyileştirici bir yanı var. Özellikle Ghibli'nin öncü temsilcisi Hayao Miyazaki'nin o masalsı dünyasını bir çırpıda tüketmektense, o anları eşsiz kılan günlere ihtiyaç duyuyorum. Ghibli filmlerinde en hayran olduğum şey; karakterleri iyi veya kötü üzerinden anlatmak yerine, hikayeyi çıkarların çatışması üzerine kurması. Filmde, doğa ve insan arasında yüzyıllar boyunca süregelen, kazanması güç bir mücadele anlatılıyor. Bunu iyi ve kötü taraf olarak keskin sınırlar çizerek değil, aksine iki tarafın da perspektifini göstererek yapıyor. Lady Eboshi doğaya zarar veriyor ama bunu kötü birisi olduğu için değil, refah içinde yaşamak için yapıyor. İnsanoğlu var olduğu tarihten bu yana gelişmeye, kendini korumaya ve refah seviyesini yükseltmeye çalışmıştır. Eboshi'nin hayat kadınlarına iş gücü vermesi, cüzzam hastalarına sahip çıkıp onları topluma kazandırması, halkını koruyup onlara liderlik yapması onu beklediğimiz gibi güce sahip olmaya çalışan saf bir kötü olmaktan çıkarıyor. İnsanlar onun için çalışıyor ve onu koruyor; bu bir zorunluluktan değil, ona duydukları saygı ve sevgiden kaynaklanıyor. San ise doğanın insanlara öfkesinin temsilcisi. Daha bebekken annesi ve babası tarafından Tanrı Moro'nun önüne atılmış ve bir kurt olarak büyütülmüş. Her ne kadar kendini kurt olarak tanımlasa da insan bedeninde insan doğasını taşımakta. Bu durum onun, tam ait olamadığı iki dünya arasında sıkışmasına sebep oluyor: "O benim zavallı, çirkin ve güzel kızım; ne bir kurt ne de bir insan." Filmin kapağından ve isminden dolayı ben başrolün Prenses Mononoke adlı bir kız olduğu yanılgısına düşmüştüm fakat burada hikayeyi gözünden gördüğümüz kişi posterdeki kız, yani San değil. Hatta Mononoke isimli bir karakter bile yok. Mononoke, Japoncada intikamcı ruh anlamına geliyor. Buradaki mononoke sadece San değil; doğa için intikam isteyen, nefret ve kine bürünmüş, lanetlenmiş tanrılar Nago ve Okkoto da dahil. İki tarafı da dinleyen, onların haklı taraflarını gören bir karakterimiz daha var. İki dünya arasındaki köprü: Ashitaka. Ashitaka yolculuğa çıkan asıl kahramanımız. Onların savaşmalarını değil, birlikte yaşamalarının bir yolunu bulmalarını istiyor. Filmi onun gözünden izlemek iki tarafı da berrak bir şekilde görebilmemizi sağlıyor. San ya da Lady Eboshi'nin ana karakter olduğu bir durumda hikaye bu kadar etkileyici ve gerçekçi olmazdı. Ashitaka benim için çok özel bir karakter oldu, sanırım favori Ghibli erkek karakterim diyebilirim. Hayao Miyazaki'nin romantik ilişkileri hikayeye yedirişine ve işleyişine çok hayranım. Burada da San ile Ashitaka arasındaki ilişki beni çok etkiledi. Özellikle sonunda birbirlerini değiştirmeye çalışmadan, oldukları gibi kabul etmeleri...😭 Mesafeli ama kopamayacak bir bağa sahip olmaları içimde buruk bir his bıraktı Sonuç olarak kazanan bir taraf yok, insanoğlu ne yaparsa yapsın eninde sonunda doğa kendi yolunu buluyor. "Doğa ile savaş halindeyiz, kazanırsak kaybedeceğiz." 共に生きよう。

havvaur 3 weeks ago

Örümcek-Adam: Yepyeni Bir Gün

Destin Daniel Cretton

170 Gönderi

Tom Holland’a Spider-Man olmak bu filmde ayrı yakışmış; kaslanmış, çok da nefis olmuş. Saçı, yüzü, başı, son bıraktığım halinden sonra bayağı olgunlaşmış hissettirdi. Kendi serisinin en iyi filmiydi, kostümü de bence giydiği en güzel kostümdü. No Way Home’dan sonra Stark…devamıTom Holland’a Spider-Man olmak bu filmde ayrı yakışmış; kaslanmış, çok da nefis olmuş. Saçı, yüzü, başı, son bıraktığım halinden sonra bayağı olgunlaşmış hissettirdi. Kendi serisinin en iyi filmiydi, kostümü de bence giydiği en güzel kostümdü. No Way Home’dan sonra Stark teknolojisinden arınmış, perperişan bir Spider-Man görmek istiyordum. İstediğimi hem verebilmişler hem de verememişler. Evet depresyonda, daha olgun ve yalnız bir halde olabilir ama kira ödeme, iş bulma gibi sıkıntıları hala hiç yok. Teknolojiden eksik kalmamış. Nereden buldu acaba o kadar monitörü? En son öylece herkes tarafından unutulmuş bir haldeydi. Tony kenara köşeye para bırakmış herhalde. Bir de MJ ile Ned ile olan hikaye artık doyurdu gibi hissediyorum, yeni bir soluğa ihtiyaç var. Bu noktada Gwen ve Harry karakterlerini artık görmek isterdim. Filmi izlerken çok eğlendiğimi rahatlıkla söyleyebilirim. Senaryoda aksaklıklar olsa da geçiş filmi ve Jean Grey’in evrene tanıtılışı gözüyle bakıyorum. Yakın bir zamanda tekrar izlemek istiyorum. Yeni izlemenin hype’ı ile belki abartıyor olabilirim ama live-action olarak favorilerimde ikinci sıraya yerleşti. Sinematografisi, müzikleri şahaneydi. Frank Castle ile beni tanıştıran film olduğunu utanarak söylüyorum; Peter ile aralarındaki uyumu sevdim. Aynı şekilde Jean ile Peter’ın ilişkisinde de güzel bir uyum yakalamışlar. Ship olarak yükselemedim onu söyleyeyim, bana abi-kardeş gibi hissettirdiler. Sadie’nin Jean olması bana iyi hissettiriyor, acilen Cyclops ile ikisini görmek istiyorum. Yelena’nın "big potato stuff, small potato stuff" sahnesini çok görüyordum bence tatlı bir sahne. Yelena karakterini bayağı seviyorum şu sıralar, belki ileride ilk beşime bile girer. Anlayabilmek için daha fazla projede izlemem gerekiyor. Genel Spider-Man maratonumun bitmesi üzerine de bir kaç şey söylemek istiyorum: Tobey ile Andrew’nun Spiderman'ini Marvel’ı izlemeden hemen önce izlemiştim, üzerinden biraz zaman geçti. Şöyle bir oturdum, düşündüm. Benim en sevdiğim live-action Spider Man filmi Spider-Man 2, bu değişmedi. Evet, çocukken çok seviyordum. Evet, nostalji delisiyim. Evet, çilekeş Peter severim. Evet, Doctor Octopus spiderman’in karşısına çıkmış en iyi villain. En sevdiğim de hâlâ Tobey’nin Spider-Man’i. Çocukken izlediğim haliyle daha özel ve güzel hatırlıyordum izleyince hatırladığım kadar iyi olmadığını gördüm ama yine de benim için yeri çok başka. İçinizden beni "nostalji gözünü kör etmiş" diye yargılayabilirsiniz, suçlamaları kabul ediyorum. Yine de Tom’un Spider-Man’i kafamı karıştırmaya başladı. Bundan sonrasında kendi serüvenine noktayı güzel bir şekilde koyarsa zirveye oturabilir. Benim için ikinci sırada ama birincilik koltuğuna tutunuyor, tamamen gelecekteki işlerine bağlı. Umarım bu fırsatı iyi değerlendiriler. Ve benim en az sevdiğim TASM serisi, özür dilerim herkes çok seviyor biliyorum. Oradaki çift çok iyi, kabul ediyorum ama yeterli değil. Andrew’u izlerken hiç Peter Parker gözüyle bakamadım. Örümcek Adam’ı iyiydi, kabul ama çok yarım kalmışlık hissi var. Tobey beni nostaljiden yakalıyor, Tom Holland güncelliğinden yakalıyor; Andrew’da ise öylece ortada kalakaldı, ortanca çocuk dramı... Yukarıdaki yorumum live-action içindi. Hepsinden öte Spider-Verse serisi var; en sevdiğim Örümcek Adam tabii ki Miles Morales🕷 Şimdi Miles’a bir paragraf övgü döşerdim ama hastayım, yazdıkça kafamdaki ağrı da arttı. Zaten reviewu da tam istediğim gibi yazamadım, belki burayı sonra güncellerim.

havvaur 3 weeks ago

Fantastik Dörtlü: İlk Adımlar

Jon Watts

39 Gönderi

Bu ekibe çekilmiş MCU'dan bağımsız bir duology olduğu için genellikle filmin yorumlarında onunla bir kıyaslama gördüm. Ben izlemediğim için elimde karşılaştıracağım bir materyal yok. İlk defa Fantastic Four ile tanışıyorum, karakterlerin ne kadar doğru yansıtıldığını bilemeyeceğim ama ben ekibi sevdim.…devamıBu ekibe çekilmiş MCU'dan bağımsız bir duology olduğu için genellikle filmin yorumlarında onunla bir kıyaslama gördüm. Ben izlemediğim için elimde karşılaştıracağım bir materyal yok. İlk defa Fantastic Four ile tanışıyorum, karakterlerin ne kadar doğru yansıtıldığını bilemeyeceğim ama ben ekibi sevdim. Bu filmin çıktığı dönem Pedro Pascal her yerdeydi; aynı dönemde The Materialist filmi de çıkmıştı, yani görmeye tahammül edemediğim bir ünlü. Bu konuda Timothée ile yarışabilirler. Şu an görünürlüğü biraz daha azaldığı için tolerans gösterebildim. İlk yarıda gayet güzel ilerledi ama sonrası yokuş aşağı gitmiş. Ekibin Galactus ile görüşmeye gitmesi, sonrasından oradan kaçarken Silver Surfer ile bir kovalamaca yaşanması gayet iyiydi. Dünyaya geri döndükten sonrasındaki kurgu vasat kalmış, oradan itibaren sıkılmaya da başladım. Potansiyeli harcanmış maalesef, yoksa daha yüksek verebilirdim. Özellikle Galactus'un yeniliş biçimini falan beğenmedim. Klasik "tek filmde harcanan güçlü kötü adam" klişesi yaşandı. Filmin retro-fütüristik havasını çok beğendim, film ile ilgili en beğendiğim şey oldu. Asıl bahsetmek istediğim, maratonumun sonuna gelmiş olmam. MARVEL BİTTİ!!! yani, geriye bir tek Brand New Day kaldı. Ama bunu Marvel’dan daha öte, "Örümcek Adam maratonumun" bir kapanışı olarak gördüğüm için orada daha çok Spider-Man’den bahsederim. Genel Marvel ile ilgili görüşlerimi ise burada belirtmek istiyorum: Öncelikle bu zamana kadar izlemediğim için pişman değilim; iyi ki bu yaşımda, bu bakış açısı ve bilinç düzeyi ile izlemişim. Marvel'a karşı hep bir önyargım vardı; ona rağmen bir gün seriyi izleyeceğimi biliyordum, bu düşüncemde popüler kültürdeki yerinin etkisi çok büyük. Ve izlemek istediğim birkaç film ve dizinin MCU projesi olması da bu konuda etkili. Mesela Spider-Man benim tanıştığım ilk süper kahraman; Marvel ile ilk temasım da Tobey'nin Spider-Man'i ile yaşandı. Bu yüzden Spider-Man 2'nin bendeki yeri ayrıdır. Çocukluğumun getirdiği nostalji körlüğünün etkisiyle Spider-Man filmlerini izleyecek olursam Tobey ile Andrew'u rahat bir şekilde izleyebiliyorum; ama Tom'un Spider-Man'i ile de tanışmak istersem MCU'ya giriş yapmam gerekiyor. Herkes için böyle bir şey gerekmez, normal birisi Homecoming ile başlar, seriyi kendi içinde izler; ama benim gibi değişik huylarınız ve takıntılarınız varsa izleyemiyorsunuz. Benim maalesef bağlamsal öğrenme takıntım var, hiçbir şeyin ortasından dalmayı sevmiyorum. Bir başı ve sonu benim için olmalı ve ben de en başından onu deneyimlemeliyim. Buna kitap serileri, popüler evrenler, film serileri, bir yönetmenin eserleri, her şey dahil olabilir. Hikayenin büyümesine kronolojik olarak tanık olmak bence hem çok keyifli hem de büyük resmi daha iyi görebiliyorsun. Karakter gelişimine tanık olmak ve easter egg'leri kaçırmaktan korkmak da bu seriyi bir bütün olarak deneyimleme isteğimin tuzu biberiydi. Benim için Tom'un Spider-Man'ini izlemek için Civil War'u, onu daha iyi anlayabilmek için de gerekirse tüm seriyi izlemek bir zorunluluk. Bu yüzden Marvel'dan izlemek istediğim bir proje olduğunda, zaten bir gün seriyi izlemek gibi bir hedefim olduğu için hep erteliyordum. Bu süreç epey devam etti, ta ki bir Moon Knight editine denk gelene kadar. Son noktayı koyan ve beni Marvel'a başlatan iş o oldu. Şimdi, "İyi ki başlamışım," diyorum. İlk başta gözümde çok büyüyordu, bu zamana kadar izlememe konusunda ciddi bir direnç sergilememde de bunun etkisi var. Hem Spider-Man hem X-Men hem de Marvel maratonunu birlikte bitirdim. Ben aslında Doomsday için başlamamıştım ama başladıktan sonra Doomsday ile ilgili birçok içerik gördüm. Bir anda herkes Doomsday için izlemeye başlayınca benim de şevkim arttı. X-Men'i de zaten bu yüzden işin içine kattım. Yani Doomsday için başlamasam bile yolum o noktaya evrildi. Artık hazır sayılırım. Nasıl bir şey çıkacak ortaya merak ediyorum çünkü Endgame sonrası seri kesinlikle çuvalladı. Amaçsızca çekilen birçok film var ve hiçbir şeye bağlanmıyor. Infinity War ve Endgame gelene kadar oluşturulmuş bir altyapı vardı; hem Sonsuzluk Taşları’nı tanıtmışlardı hem de Thanos’un nasıl bir tehdit olduğu gösterilmişti, karakterin bir ağırlığı vardı. Doctor Doom için böyle bir şey kesinlikle yok. Çok sonradan, Kang olayı da tutmayınca günü kurtarmak adına Robert Downey Jr.’ı getirip olayı Endgame üzerinden bir şeye bağlamaya çalışıyorlar. Umarım ortaya iyi bir iş çıkarırlar. Russo kardeşlerin verdiği bir güven var açıkçası; onların MCU için çalıştıkları filmleri bayağı seviyorum, "bayağı" demek az kalır hatta. The Winter Soldier zaten en sevdiğim MCU solo filmi; Infinity War ve Endgame de en parlak dönemin zirvesinde yer alıyorlar. 58 film, 6 dizi... Daha Vision Quest izleyeceğim. Haziranın 27'sinden beri sadece Marvel izliyorum. Sinemadan epey uzak kaldım. Rutinimin parçasına dönüşen bir şeyden koptuğum için biraz hüzünlüyüm ama daha çok mutluyum, biraz da gurluyum. Üzerime hafiften bir baygınlık gelmişti; en azından insanların neden bu seriyi sevdiğini artık anlayabiliyorum, aynı şekilde sevmeyenleri de anlayabiliyorum. Kendimi bir Marvel fanı olarak nitelendiremem ama ben de seven taraftayım. 24 tane filme 3 puanın altında vermişim ama olsun sevdiklerim bir şekilde kurtarıyor. Kendi rızamla bir daha ekran başına geçip izlemeyecim filmler olduğu kadar, geriye dönüp belki tekrar tekrar izleyeceğim filmler de var; tüm karakterleri barındıran Avengers serisi bunlardan birisi. Kalbimde yeri ayrı olan bir seri varsa da kesinlikle favori üçlemelerimden biri olan Guardians of the Galaxy serisidir, o ekibi çok ayrı seviyorum. Filmlere yaptığım yorumlardan neyi sevip neyi sevmediğim net anlaşılmıştır diye düşünüyorum, yine de en sevdiğim beş karakteri de şöyle bırakayım: Fav 5: MCU All Productions — Spider-Man (Tüm evrenler dahil) — Steve Rogers (Suratınızdaki ifadeyi merak ediyorum) — Wanda Maximoff — Rocket Raccoon — Bucky Barnes HM: Loki💚 Bu arada sıralamasız, karakterleri beş kişiye indirgemek bile zordu, bir de kendimi sıralama yapmakla zorlamak istemedim. Neredeyse izlenmedik bir şey bırakmadım ama ilerisi için bıraktığım birkaç şey var. Bunlardan, bu sıralamayı değiştireceğini düşündüğüm iki karakter mevcut. What If...? ya da Spider-Noir bence bu listeyi etkilemez ama Daredevil ve The Punisher'ı henüz izlemediğimi belirtmek istiyorum. İkisi de çok ilgi çekici ve benim tarzıma yakın bulduğum diziler. Onları özellikle sonraya bırakıyorum çünkü şu an zihinsel olarak yoruldum. Zihnim temizlenince ileride izleyeceğim. Beklentim de büyük olduğundan, arada harcamak istemiyorum. Bunun dışında bu sıralamaya X-Men dahil değil, o kadroyu da işin içine katarsam işin içinden çıkamam. Onları kendi havuzlarında zaten değerlendirmiştim. Buraya kadar okuyan yoktur ama okumuşsanız teşekkür ederim💘

havvaur 3 weeks ago

Thunderbolts*

Jake Schreier

42 Gönderi

𝘼𝙫𝙚𝙣𝙜𝙚𝙧𝙯𝙯𝙕𝙕 Bucky'yi tekrar izleyeceğim için zaten mutluydum ama ekibe bayıldım. Kimya ve uyum yakalayabilmiş bir takımı tekrar Marvel'da görmek güzel hissettirdi. Guardians of the Galaxy'den sonra bu konuda eksik kalacaklarını düşünüyordum ama bu ekibin genel hattı bana GotG ekibini hatırlattı.…devamı𝘼𝙫𝙚𝙣𝙜𝙚𝙧𝙯𝙯𝙕𝙕 Bucky'yi tekrar izleyeceğim için zaten mutluydum ama ekibe bayıldım. Kimya ve uyum yakalayabilmiş bir takımı tekrar Marvel'da görmek güzel hissettirdi. Guardians of the Galaxy'den sonra bu konuda eksik kalacaklarını düşünüyordum ama bu ekibin genel hattı bana GotG ekibini hatırlattı. Yelena'ya gittikçe daha çok ısınıyorum, ilk başlarda o kadar bayılmamıştım ama şimdi düşününce Marvel'ın son dönemlerde yeni tanıttığı en kendine has ve seyir zevki olan karakterlerden birisi. Sentry'nin de bu konuda Yelena'dan geri kalır yanı yok, ileride onu izleyeceğimiz projeleri şimdiden heyecanla bekliyorum. Karakterleri tek tek düşündüğümde; halihazırda sevdiğim ve sevebileceğim kişiler var ama ekip olarak bayağı güçsüzler. Eski Avengers'ın yerini tutmaları mümkün değil. İlk başta "New Avengers nereden çıktı, keşke Thunderbolts olarak kalsalardı" diye düşünmüştüm. Sentry kendi başına bizim Avengers'a denk gibi duruyor olabilir ama diğerlerinin hepsi bana aynı hissettiriyor. Ekipte gereğinden fazla süper asker ve suikastçı var. Uzaylı istilası ve evrensel tehditlere karşı dünyayı kurtarma şansları yok. Sonra aklıma buna pek gerek de kalmayacağı geldi. X-Men'in evrene katılışı, Doomsday ile Fantastic Four'un Earth-616'ya geçmesi gibi transferler yaşandığında, gelecek yeni nesilde eski Avengers'ın boşluğunu tek bir ekip doldurmayacak. O yüzden hangi ismi aldıklarının pek bir önemi yok. Bu ekibin en güçlü yanı, fiziksel güçten öte yalnızlık, depresyon ve kaygı ile başa çıkmaya çalışan psikolojik olarak yaralı bireylerden oluşması. Toplum tarafından dışlanmış, uyumsuz kişileri ekip olarak bir arada görmeyi seviyorum; kendi başına itici olabilecek karakterleri bile sevdiriyor. Mesela John Walker... The Falcon and the Winter Soldier izlediğimde nefret etmiştim diyemeyeceğim ama gıcık etmişti. Hala gıcık bir tarafı var, yine de gözümde sempatik bir yanı oluştu. Bu arada şüphesiz en sempatikleri Alexei. David Harbour'a rol çok yakışıyor. Sinemadaki 'loser' karakterleri seviyorum; hepsi aynı ben,,,❤️‍🩹

havvaur 4 weeks ago

Kaptan Amerika: Cesur Yeni Dünya

Julius Onah

25 Gönderi

Ben Marvel’ın son düzlükteki filmlerine 1,5 vermekten yoruldum, Marvel kötü film yapmaktan yorulmamış. Kalan son üç filmden biraz daha umutluyum, maratonum neredeyse bitmek üzere. Marvel’ın bana en büyük faydalarından birisi puan grafiğimin dengelenmesi oldu; sol taraf boş kalıyordu, sağ olsun…devamı

havvaur 4 weeks ago

Agatha All Alone

Jac Schaeffer

27 Gönderi

Bu dizinin tam sonbahara yakışacağını düşünüyordum, izleme takvimimde sonbaharı bulması güzel oldu. Çok bayıldığımı söyleyemeyeceğim; ben biraz daha farklı bir şey beklemiştim, daha whimsical gotik bir hava bekliyordum. Estetiği pek hoşuma gitmedi, ucuz duruyordu. Yani o sınavlar, yol... Ne bileyim,…devamı

havvaur 1 month ago

Deadpool & Wolverine

Shawn Levy

112 Gönderi

Ne kadar "fan service" diye bağırsa da çok eğlendiğim yerler oldu. İlk iki filmde bu kadar gülmediğime eminim. Bu zamana kadar edinebildiğim Marvel kültürümü bu filmi anlayabilmek için edinmiş gibi hissettim; ona rağmen kaçırdığım birçok şey olmuştur. Anlık, ucuz dopamin…devamı