Havva Nur Koçak (@havvaur)

"Ne zaman başka bir kadın görsem beynim hızlanıyor: Daha büyük müyüm, küçük müyüm, aynı mıyım? Elimde değil, zihnim bunu otomatik olarak yapıyor. Sizinle bile kendimi kıyaslıyorum. Günümüz toplumunda kadın olmanın böyle bir şey olduğunu hissediyorum. Bütün kadınlar kendinden nefret eder."…devamı"Ne zaman başka bir kadın görsem beynim hızlanıyor: Daha büyük müyüm, küçük müyüm, aynı mıyım? Elimde değil, zihnim bunu otomatik olarak yapıyor. Sizinle bile kendimi kıyaslıyorum. Günümüz toplumunda kadın olmanın böyle bir şey olduğunu hissediyorum. Bütün kadınlar kendinden nefret eder." Filmin açıklamasını okuduktan sonra benim için izlemesi zor bir konu olacağını tahmin etmiştim. Ki bu yüzden çok uzun zamandır erteliyordum, dün gece rüyama girdi, mesajı aldım ve oturdum izledim. Aslında filmi iki kere izlemişim gibi hissediyorum çünkü rüyamdaki kendi kurguma gerçekten çok benziyordu. İki belirgin fark var: Ethan gibi bir erkek karakter yoktu ve başrolde Riley değil ben vardım. Bu filmi izleyen birçok kadın ve genç kızın filmin bir noktasında kendini izliyormuş gibi hissettiğini veya küçük bir parçasında dahi olsa kendinden izler bulduğunu hissedebiliyorum. Okuduğum yorumlar da bu düşüncemi destekledi. Çünkü her ne kadar günümüzde sosyal medyada dayatılan güzellik standartları kadın erkek ayırt etmeden toplumumuzu ilgilendirse de özellikle kadın bedeni üzerinde ki bu baskı çok daha ağır. Hem de yüzyıllardır... Güncel dönemde sosyal medyadan daha geniş kitlelere ulaşabilen bu salgın kendi bedenini yeni keşfeden küçücük kız çocuklarını erken yaşlarda etkisi altına alsa da aslında asırlardır var olan dayatmaların şekil değiştirmiş bir yansımasıdır. Kadın bedeni tarih boyunca arzulanmış, kalıplara sokulmuş ve farklı şekillerde biçimlendirilmiştir: 10. Yüzyıldan 20. Yüzyıla kadar Çin'de kadının iyi bir evlilik yapabilmesinin şartlarından birisi, "ideal" olan ayak boyunu (7-10 santim) geçmemesiydi. 4 ila 7 yaşındaki kız çocuklarının ayak parmaklarının içe doğru kırılması için sertçe bastırılır ardından sıkıca bağlanırdı. Bu uygulamaya "lotus ayak" adı verilirdi. Rönesans döneminde Avrupa'daki soylu kadınlar üst sınıftan olmanın göstergesi olarak bembeyaz görünebilmek için yüzlerine arsenik ve kurşun içeren zehirli pudralar ile kozmetik ürünleri sürüyordu. Viktorya döneminde bu uygulama tekrar şekil değiştirerek ortaya çıktı, bu sefer "tuberculosis chic" yani verem estetiği ile birleşmişti. O dönemde akciğer hastalığı olan tüberkülozun tedavisi yoktu. Dönemin Romantizm akımı ile birleşince soylu üst sınıf ve sanatçılar hastalığın kadınlar üzerindeki etkilerini "meleksi bir saflık" olarak nitelendirdi; bu durum tablolara, şiirlere ve edebiyata da sirayet gösterince o dönemin güzellik standartları bembeyaz ve belirgin damarlara sahip şeffaf bir ten, büyük parlak gözler, kırmızı yanaklar ve belirgin kemiksi hatlar oluverdi. Zarafet ve kırılganlığın simgesi... Viktorya döneminde verem estetiğinin bir parçası olan o ıslak, büyük gözbebeklerine sahip olabilmek için Türkçe tabiriyle güzelavrat otu, tıbbi ve orijinal ismiyle belladonna bitkisinin özünden yapılan damlaları kadınlar gözlerine damlatıyorlardı. Aslında bu uygulamanın kökeni Antik Roma'ya kadar uzanıyor ve birçok farklı dönemde var olmuş, sadece o dönemde tekrar canlanmış. Verem estetiği ile sınırlı kalmayıp tarih boyunca belki de kadınlar üzerinde en uzun ömürlü etkiye sahip baskı araçlarından biri daha: Korseler. Kökeni 1600'lü yıllara kadar uzanan bu uygulama Rönesans dönemi ve takiben Viktorya dönemine kadar uzanmış. Ama en acımasız ve yaygın halini 19. yüzyılda Viktorya döneminde almış. Kadının "kum saati" figürüne dönüşebilmesi için materyal olarak balina kemiği, demir çubuklar bile kullanılmış. Şimdi okuyunca hepsi ne kadar delice geliyor; sonuç olarak o sıkıca bağlanan korseler kadınların organlarının yer değiştirmesine, kaburgalarının kırılmasına sebep oldu. Bembeyaz görünüm için sürülen arsenik ve kurşun metalli pudralar dişlerin çürüyüp dökülmesi ve cildin daha çok kararıp çürümesiyle beraber zamanla zehirlenmelerine neden verdi. Belladonna damlalarıyla kör oldular. Lotus Ayak uygulamasıyla enfeksiyondan öldüler ya da yatağa mahkûm kaldılar. "Şimdi peki bunları kendilerine ne için yaptılar?" dediğimiz her şey, aslında kadınların o dönemde güzel ve değerli bulunabilmesi için ödemeleri gereken ağır bedellerdi. Günümüzde yöntemler değişti ama baskı hâlâ aynı. Pürüzsüz ten, dolgun dudaklar, kılsız vücut, kusursuz burun, ince bel, beyaz ten... Erken yaşlarda görülen botoks ve dolgu müdahaleleri, amacı diyabet tedavisi olan Ozempic gibi ilaçların bilinçsizce zayıflamak için kullanılması; tüm bunlar modern güzellik normlarının yeni nesil bedenler üzerindeki manipülasyonudur. Belki de bir yüzyıl sonrasının bizim gibi geçmişe bakıp anlam veremeceği olaylar zinciri. Film, Riley karakteri üzerinden beden dismorfik bozukluğu ve yeme bozukluğunun insanın iç dünyasındaki yıkıcı etkileriyle birlikte ilişkilerde dışavurumunu çarpıcı ve olabildiğince çıplak bir şekilde ele alıyor; "Duş bile alamadığımı biliyor musun? Çünkü soyunmam ve aynada kendine baknam gerekiyor..." Sanırım her kadının içinde biraz Riley var. Sosyal medyada maruz kaldığımız filtrelenmiş kusursuz bedenler, ister istemez kendimizi hep başkalarıyla kıyaslamaya itiyor. Bir süre sonra aynadaki vücutlarımıza yabancılaşıyoruz. Ben kendim üzerineden ele alırsam bazı sahnelerde kendimi dışarıdan seyrediyormuşum gibi hissettim. Hayır, Riley'nin yaşadığı gibi ağır bir psikolojik süreçten geçmedim; yine de bazı sahnelerdeki ufak detaylar ve diyaloglar üzerine saatlerce oturup düşünebilirim. Ethan ile olan ilişkisi, Riley'nin kendine olan nefretinin en büyük göstergesi. Sevilebilecek birisi olduğunu o kadar aklının ucuna getirmiyor ki Ethan'ın koşulsuz sevgisini sabote ediyor, kabullenmek istemiyor. İnsan kendi vücudunu düşman gibi görmeye başlarsa, bir başkasının o düşmanı içten ve temiz duygularla sevebileceğine inanır mı? Günümüzde gittikçe yaygınlaşan bir durum maalesef duracak gibi de durmuyor. Umarım zamanla hepimiz kendi vücuduyla daha barışık yaşamayı öğrenebiliriz. Değerimiz beden ölçüleri ve başkalarının belirlediği standartlara göre biçilemez. Biçmeye çalışanlara da imkân tanımamalıyız. Sizi sizden başka daha çok sevebilecek birisi yok; kendinizi sevin ki başkalarının da sizi sevebilmelerine imkân verebilesiniz. <3 p.s.: beden dismorfik bozukluğu, kişinin fiziksel görünümünde hayali yada başkaları tarafından fark edilemeyecek kafar küçük bir kusuru zihninde büyüterek aşırı takıntı haline getirmesi durumudur.

havvaur 21 hours ago

Bıçak Sırtı

Denis Villeneuve

59 Gönderi

İlk filmi izledikten sonra 2049'u daha çok seveceğimi düşünüyordum. Hem yönetmen koltuğunda Denis Villeneuve oturduğu için hem de bir dönem özellikle "you look lonely, I can fix that" sesine haddinden fazla maruz kaldığımdan olabilir. Ancak 1982 yapımı ilk filmi izlediğimde…devamıİlk filmi izledikten sonra 2049'u daha çok seveceğimi düşünüyordum. Hem yönetmen koltuğunda Denis Villeneuve oturduğu için hem de bir dönem özellikle "you look lonely, I can fix that" sesine haddinden fazla maruz kaldığımdan olabilir. Ancak 1982 yapımı ilk filmi izlediğimde de tam tatmin olamamıştım, otuz beş yıl sonra gelen devam filminde de aynısını yaşadım. Kötü bir devam filmi değildi; bazı konularda üzerine koymuşlar, evrenin ruhunu da korumak istemişler ama sanırım asıl sorun benim bu evrene istediğim kadar ısınamamam. 1982 yapımının görsel dünyası ve atmosferi çok etkileyiciydi. Devam filminde de o konuda geri kalmamışlar. Kusursuz bir sinematografi izledim ama keşke bu kadar kusursuz olmasaydı. Yaşayan bir dünya olmaktan çıkıp set ortamına dönmüş. Bu noktada ilk filmdeki o kaotik görselliği tercih ederim. Cyberpunk hissiyatını da daha iyi yansıtıyordu. Burada kadrajda gördüğüm her nesnenin arka planda çekim için oraya yerleştirildiğini hissedebiliyorum. Bu yapaylık hissiyatını ilk filme kıyasla eksi olarak sayıyorum. Artı hanesine koyabileceğim ziyadesiyle güçlü bir kısım var: Joe karakteri ve hiç olduğunu anladığında bile kendi iradesiyle seçtiği yol. "I always knew you were special. You're a good Joe." Kendini özel sanmak... Filmin şüphesiz en hoşuma giden yanıydı. Filmin bizi Joe ile beraber dedektif gibi ipuçlarını takip ettirip seçilmiş kişi olduğuna inandırmasını izlerken hiç sorgulamamıştım. "The Chosen One" hikayelerine o kadar alışmışım ki senaryonun oyununa geldim. Ryan Gosling'i de karaktere yakıştırdım, benim kendisine karşı pek bir hayranlığım yok ama ilk filmdeki Deckard karakteri yerine tercih ederim. Ama burada da Roy Batty kadar motivasyonu güçlü karşı karakter yoktu. Jared Leto pisliği, Wallace karakterini canlandırırken eminim hiç zorlanmamıştır. Sonuç; yine aynı puanı veriyorum. Bu evreni sevdim mi, yoksa sevmediğim halde kendimi sevmeye mi zorladım, anlayamadım. Bu kadar karmakarışık hisler beslediğim bir film serisi izlememiştim. İki filmde de puan konusunda kararsız kaldım. Üzerine düşündükçe daha iyi bir noktaya gidiyor fakat izlerken de bunu hissetmek isterdim böyle olunca zorla sevmeye çalışıyormuşum gibi geliyor. Evrenin görsel atmofteri ve konusu en başından beri ilgimi çekti fakat konusunu ele alış biçimi –soğuk ve mesafeli– hikâyenin içine girmememi hep engelledi diye düşünüyorum. İleride bir şans daha vereceğim.

havvaur 3 days ago

Bıçak Sırtı

Ridley Scott

44 Gönderi

I've seen things you people wouldn't believe. Attack ships on fire off the shoulder of Orion... I watched C-beams glitter in the dark near the Tannhäuser Gate. All those moments will be lost in time, like tears in rain... Time…devamıI've seen things you people wouldn't believe. Attack ships on fire off the shoulder of Orion... I watched C-beams glitter in the dark near the Tannhäuser Gate. All those moments will be lost in time, like tears in rain... Time to die. Uzun zamandır dahil olmak istediğim bir evrene sonunda giriş yapabildim. Ridley Scott'ın üzerinde kontrol sahibi olduğu, tamamen kendi ürünü olan "The Final Cut" versiyonunu izledim. Diğer versiyonu olan, Deckard'ın dış sesinin hikaye anlatıcılığı yaptığı sinema sürümünü izlemediğim için bir karşılaştırma yapamam ama filmi izleyen herkesin "Final Cut" versiyonunun izlenmesi üzerine ağız birliği yapmasının mantıklı bir sebebi vardır diye düşünüyorum. Şu sıralar hep ertelediğim filmleri izliyorum. Bilimkurgu türünün kültleşmiş örneği olmasından ve onun alt türü cyberpunka dair görsel dünya ve atmosfer vadettiği için filmden daha fazla şey bekliyordum. Benden en fazla üç buçuk çıktı(beş üzerinden). Kendi şahsıma 3,5 kötü bir puan değil ama fazlasını vermeye hazır ve istekliydim, filmi o hevesle açmıştım. İlk önce sevdiğim detaylara değinmek istiyorum. Filmin görsel efektlerini çok başarılı buldum, asla 1982 yapımı gibi hissettirmiyor. Cyberpunk atmosferinin hakkını verdiğini düşünüyorum fakat ben bu dünyanın bir insanı mıyım emin değilim. Film olarak Blade Runner dışında kaliteli, bu türe ait Matrix var diye biliyorum. Bunun dışında, live-action olarak pek bir örneği yok. Eşine az rastlanır bir film olduğu için özel buldum. Durmak bilmeyen yağmur, günün doğmadığı, sadece geceyi yaşayan şehir, şehrin sisli sokakları, neon ışıklar, devasa gökdelenler, dev reklam panoları... Yukarıda teknolojiyi elinde tutan şirketlerin gün geçtikçe tanrılaşırken, aşağıda onların pisliğini yutan gölgelere sığınmış insanların kimliksizleşmesi, yani kısaca "high tech, low life" tezatlığını sevdim. Bu görsel dünya Vangelis'in müzikleriyle birleşince ortaya harika bir uyum çıkmış. Dediğim gibi, ben zaten filmin atmosferini sevdim. Bundan daha öte olan yanı, filmin felsefesi yani "İnsanı insan yapan nedir?" sorusuna gelince, işte burada sevmediğim kısım başlıyor; anlatısını zayıf buldum. İlla ana mesajı bana bağıra çağıra vermesine gerek yok ama film beni bazı yerlerde oyalıyor gibi hissettim. Yaşanmasını beklediğim olaylar, son kısımda çok kısa bir sürede işlendi. Sebastian karakteri kurguya girdikten sonra temponun hantallaştığını düşünüyorum. Film beni sorgulamaya itti ama üzerimde çok da etkileyici bir yanı oluşmadı. Gerçekten etkilendiğim, üzerine düşündüğüm, karakterlerin ruhuma dokunduğu ve kendimden bir şeyler bulabildiğim filmlere yüksek puan veriyorum. Bazen sadece benim için safe bir alan yaratabilse bile yeterli olabiliyor. Ortada bağ kuracak bir karakter de yoktu; yapısı gereği mesafeli ve soğuk karakterler üzerinden işleniyor. Tek Roy karakterinden ümitliydim, o yağmurun altındaki son sözleri mükemmeldi ama ne uğruna? Deckard'ı orada kurtarması bana zorlama geldi. Filmin, Gaff'ın bıraktığı origami ile birlikte belirsizlik içinde aniden kararan finalini beğendim ama Roy konusunda hâlâ emin değilim. Bu sebepler kırdığım puanların açıklamasıydı ortada kalpli bir üç buçuk var. Övmekten çok gömdüm gibi hissettim ama dediğim gibi çok daha fazlasını vermeye hazır olarak izlemeye başlamıştım. Beğenmedim gibi bir şey değil. Zamanına göre bir başyapıt olmasına ve sinemada açtığı yola tabii ki saygı duyuyorum. p.s.: Film aynı zamanda, uzun zamandır okuma listemde olan Philip K. Dick'in "Androidler Elektrikli Koyun Düşler mi?" kitabından ilham alınarak yapılmış bir serbest uyarlama.

havvaur 5 days ago

Arka Pencere

Alfred Hitchcock

45 Gönderi

Jeff: "Why would a man leave his apartment three times on a rainy night with a suitcase, and come back three times?" Lisa: "Maybe he likes the way his wife welcomes him home." Bir süre önce klasik filmler konusunda zayıf…devamıJeff: "Why would a man leave his apartment three times on a rainy night with a suitcase, and come back three times?" Lisa: "Maybe he likes the way his wife welcomes him home." Bir süre önce klasik filmler konusunda zayıf kaldığımı fark ettiğimde kendime bir liste hazırlamıştım. Bir türlü listeden bir şeyler izlemek için vakit ayıramamıştım ki dün gece sonunda bu erteleme döngüsünü kırarak istediğim bir türde –gizem, gerilim– giriş için en uygun filmi bulup seçtim. Aynı zamanda Alfred Hitchcock’tan izlediğim ilk film oldu. Listenin gözümü korkutmadığını söyleyemem, o yüzden giriş için çok yerinde bir tercih yaptığımı düşünüyorum. Film çok akıcıydı; merak ve gerilim duygusunu son dakikaya kadar sürdürdü. Gizem konusunda ise pek emin değilim, filmin konusunu biraz bildiğim için başlarda "Olaylar hangi komşunun başından geçecek?" tarzı bir gizem duygusu oluşmuştu. Bunun dışında her şey beklediğim gibi gelişti. Film Katil kim? sorusunun üzerinde hiç durmuyor; size her şeyi olduğu gibi gösterip Jeff'in röntgencilik suçuna ortak ediyor. Bu sanırım biraz da Hitchcock’un kendine has bir tarzı, yorumları okuduktan sonra böyle bir kanıya vardım. Yine de sevdim mi sevdim. Tek mekanda olabilecek en iyi şekilde hikayeyi bize aktarmışlar. Mahallenin atmosferi ve görsel tasarımı çok güzeldi. Oyunculuklara zaten hayran kaldım; James Stewart'ı daha önce It's a Wonderful Life'ta izleme fırsatı bulmuştum. Grace Kelly'yi ise ilk defa izledim, "kusursuz" bir kadın, Jeff’e hak veriyorum. Film boyunca canlandırdığı karakterin outfit'lerini inceleyip durdum; Lisa'nın ilk göründüğü sahnede üzerindeki o kabarık tüllü kombini görünce 'Bu kesinlikle Dior' demiştim ki pek yanılmamışım. Tasarımcı Edith Head, Dior'dan esinlenerek stili kopyalamış. Keşke benim olsa... Gerilim unsuru yavaş yavaş artsa da son kısımlarda artık insanı nefes tutma noktasına getiriyor. Son dakikalarda bayılacaktım zaten, dayanamadım ileriye sardım, sonra geriye dönüp izleyebildim. Korku işlerinde hiç yokum ama gerilime de gelemiyorum. Üzgünüm Alfred abi, bizim sinefillik buraya kadar. Yalnız Alfred Hitchcock filmografisi hakkında bilgim olmadığı gibi, kendisi ve siması hakkında da hiçbir fikrim yokmuş. Ben kendisini çok farklı hayal etmiştim ya da başka bir isimle karıştırıyordum. Filmi izledikten sonra araştırırken tombul yanaklı, tatlı bir adamın fotoğrafları çıkınca çok şaşırdım. Bunu da neden anlattığımı bilmiyorum, sadece bahsetmek istedim. Çocukken babamın dürbünüyle kardeşimle beraber pencereden karşı komşuları veya yoldan geçenleri izlediğimiz ve bunu eğlence haline getirdiğimiz için röntgencilik üzerine ben konuşmasam daha iyi olur...

havvaur 1 week ago

Kirazın Tadı

Abbas Kiarostami

142 Gönderi

"Hayatı Allah'ın verdiğine ve uygun gördüğünde yine O'nun alacağına inanıyorsun. Fakat insanın devam edemeyeceği, tükendiği bir an gelir ve harekete geçmek için Allah'ı bekleyemez; bu yüzden kendisi harekete geçmeye karar verir. İşte o an, 'intihar'ın adlandırıldığı zamandır. O zaman 'intihar'…devamı"Hayatı Allah'ın verdiğine ve uygun gördüğünde yine O'nun alacağına inanıyorsun. Fakat insanın devam edemeyeceği, tükendiği bir an gelir ve harekete geçmek için Allah'ı bekleyemez; bu yüzden kendisi harekete geçmeye karar verir. İşte o an, 'intihar'ın adlandırıldığı zamandır. O zaman 'intihar' sözcüğünün sadece sözlüklere konulsun diye var olmadığını anlarsın." A Separation sonrası İran sinemasına devam etme konusunda çok istekliydim. İkinci filmim olarak, İran sineması denince akıllara ilk gelen kişi olan Abbas Kiarostami'nin filmografisine giriş yapmak için ondan bir film seçmek istiyordum. Köker Üçlemesi'nden önce Taste of Cherry'ye yöneldim çünkü bu filmden beklentim çok yüksekti takip ettiğim kişilerin puanlarının çok yüksek olduğunu görüyordum. Sanırım bu yüzden bayağı hayal kırıklığına uğradım, film beklentilerimi hiç karşılayamadı. Kurak olmasına rağmen sinematografisini ve diyaloglarını beğendim. Kısa süresi sayesinde hiç de sıkılmadan izledim, zaten bu sebeplerden dolayı üç puan veriyorum. Eee, peki sorun ne? Sorun, hiçbir şey hissedememem. Benim filmlerden beklentim, en azından ufacık da olsa ruhuma dokunmasıdır. Bu filmi açtığım halimle bitirdiğim halim arasında hiçbir fark yoktu. O anki ruh halimin bunun üzerinde büyük bir etkisi olabileceğini düşünüyorum. Sinema tamamen kişisel bir deneyim; ne kadar iyi bir film izleyecek olsanız da ruh halinize uygun olmadığı bir anda tercih edince içinizde hiçbir yankı uyandırmayabiliyor. Filmi açtığım anda çok mutsuzdum. Belki anlatmak istediği şeyi daha iyi kavrayabilecek bir zamandaydım ama gerçekten umutsuz ve tükenmiş bir haldeyken emin olun dutun ya da kirazın tadı fark etmiyor; hayattaki küçük, güzel anların değerini düşünebilecek bir kıvamda olmuyorsunuz. İleride beğendiğim repliklerin hatrına tekrardan şans vermek istiyorum; "Tanrı'nın insana bu kadar acı çektikten sonra intihar etmeyi yasaklayacak kadar acımasız olduğuna inanmıyorum. İnsan mutsuzsa, bu hayata katlanamıyorsa, gitme hakkına sahip olmalı." "İntiharın en büyük günahlardan biri olduğunu biliyorum. Fakat mutsuz olmak da büyük bir günah." "Acımı anlayabilirsiniz ama onu hissedemezsiniz."

havvaur 1 week ago

Vampir Avcısı D 2

Yoshiaki Kawajiri

3 Gönderi

Bu yıl Halloween'e özel, gothic romance sevdamı tatmin edecek bir yapım seçtim. The Crow'dan sonra anlaşılan uzun bir süre daha bu alemde olacağım.❦

havvaur 1 week ago

Baba

Francis Ford Coppola

196 Gönderi

Şu sıralar film izleme motivasyonum yerindeyken, izlemeye elimin gitmediği ve hep ertelediğim birkaç şeyi izlemek istiyordum. Dün aniden gözüm The Godfather’a kayınca, bir daha böyle bir fırsat elime geçmeyebilir diye düşündüm. Çok bu tarzda filmler izlemiyorum, zannedersem hiç izlememiş olabilirim...…devamıŞu sıralar film izleme motivasyonum yerindeyken, izlemeye elimin gitmediği ve hep ertelediğim birkaç şeyi izlemek istiyordum. Dün aniden gözüm The Godfather’a kayınca, bir daha böyle bir fırsat elime geçmeyebilir diye düşündüm. Çok bu tarzda filmler izlemiyorum, zannedersem hiç izlememiş olabilirim... Şu an düşündüm de gerçekten hiç izlememişim. Bu zamana kadar suç türünde izlediğim filmler daha çok polisiye ve gizem odaklı işler olmuştur. Mafya ve gangster sinemasına dair ilk defa bir şey izledim, o da bu türün başyapıtı oldu; sıkı bir başlangıç. Bu türden uzak durmamın bilinçli veya bilinçsiz sebepleri var. Filmleri her ne kadar kendi içimde cinsiyetleştirmek istemesem de belli başlı filmleri sahiplenen bir kitle olduğu için, ister istemez o film benim gözümde değersizleşiyor. Bu yüzden izlemekte direttiğim birçok film var. İzlerken önyargılarımı bir kenara bırakabiliyorum fakat iş o filmi açmaya gelince sürekli bir erteleme halindeyim. Örneğin Taxi Driver ve Scarface benim için tam da bu konumdalar. Genelde bu şekilde ertelediğim bir filmi ne zaman açsam, zaten sosyal medyadaki yansımasından ibaret olmadığını; hatta tam aksine izledikten sonra rollenilen karakterlere ve yüceltilen konuya dair bir eleştiri niteliğinde olduğunu görüyorum. Ama hadi gel de bunu onlara anlat, anlamazlar ki... Filmi izledikten sonra gidip editlerini izlemek ve yorumlarını okumak gibi bir zevkimiz var, onu da mahvediyorlar. Nasıl oluyor da izledikleri her şeyi bu kadar tersinden anlıyorlar, hayret ediyorum. Evet, sizden bahsediyorum; hırt tayfa, toksik maskülen kitle, ahlaki yozlaşmayı güç zanneden sığ sigma tayfa... Evet, üzerinize alının LÜTFEN. Çok beğendim... Her zaman bu şekilde erteleyeceğim, izleyince de ertelediğime pişman olacağım; bu da benim lanetim. Genel olarak sinema ve dizi sektörüne dair rahatsız olduğum bir konu var; bunu bu filmin kitlesinde de gördüm. Onun üzerine ikinci filmde daha net konuşmayı umuyorum çünkü sanıyorum ki asıl orada daha net işlenecek.

havvaur 1 week ago

Bitmeyen Yürüyüş

Hirokazu Koreeda

4 Gönderi

Filmografisine giriş yapmak istediğim yönetmenlerden biri olan Kore-eda'dan seçtiğim ilk film oldu. Daha çok izlenen ve yüksek puanlı işlerinden önce Still Walking ile başlamamın sebebi, yakın zamanda izlemiş olduğum Perfect Days'in etkisini üzerimden hâlâ atamamış olmam olabilir. "Slice of life"…devamı

havvaur 2 weeks ago

Ölümsüz Aşk

Alex Proyas

51 Gönderi

Bu filmi 30 Ekim'de izleme fırsatını beş gün ile kaçırdığıma inanamıyorum (>_<) Kimse de uyarmadı... En azından ekim ayını doğru tutturabilmem makbul geçiyordur diye düşünüyorum. Gotik Romantizm, Filme adını da veren karga motifi, Yağmurlu gece atmosferi, Ve Brandon…devamı

havvaur 2 weeks ago

Manevi Değer

Joachim Trier

20 Gönderi

Then I had this kind of crisis. I was alone in the house again, lying in bed, crying. I know everyone lies in bed crying at some point, but… Someone said praying isn’t really talking to God. It’s acknowledging despair.…devamı