(@) - Raf

Kader, kısmet, nasip, talih, inşallah maaşallah😄😄 Bunun bir matematiği var mı .. Ünlü yönetmen Kieslowski örneklerle anlatıyor. Bu kavramlarla açıklamaya çalıştığımız, insan yaşamına yön veren güç nedir? Bu gücü matematiksel olasılıklar ya da rastlantılarla maddeci bir biçimde açıklamak olası, elbette.…devamıKader, kısmet, nasip, talih, inşallah maaşallah😄😄 Bunun bir matematiği var mı .. Ünlü yönetmen Kieslowski örneklerle anlatıyor. Bu kavramlarla açıklamaya çalıştığımız, insan yaşamına yön veren güç nedir? Bu gücü matematiksel olasılıklar ya da rastlantılarla maddeci bir biçimde açıklamak olası, elbette. Ama yaşam daha gizemci bir yaklaşımı hak eder. Krzysztof Kieslowski yalnızca ona özgü ince duyarlıkla ve kara mizahla bir insanın yaşamının nasıl biçimleneceğini, hangi olayların önemli ve etkili olabileceğini gösterir Kör Talih’te. Bu film, bir adamın kişiliğinde Polonya’nın kör talihini anlatır. Filmin adından da anlaşılan trajik sona ulaşmadan Witek’in (Polonya’nın önde gelen aktörlerinden Boguslav Linda) yaşamındaki üç olasılığı izliyoruz. Witek’i üç kez peronda koşarken görürüz. Treni yakaladığı olasılıkta bir Komünist Parti üyesiyle tanışır ve Parti’ye üye olur. Bir başka olasılıkta koşarken bir görevliye çarpıp onu yere düşürür; tutuklanır. Bu arada bir yeraltı örgütüne girer ve katolik olur! Üçüncü olasılıkta treni kaçırır okula geri döner, evlenir ve başarılı bir doktor olur. Her versiyonda geçmişte aşık olduğu ve ayrıldığı kadınla karşılaşır. Kieslowski, Witek’in iyi ve güzel bir şeyler yapma çabasının ne kadar boş bir çırpınma olduğunu ayrıntılarla bezeyerek gösterir bize. Söz konusu ayrıntılar ve filmin başında izlediğimiz farklı sahneler ancak finalde birleşir. Talihin cilveleri, Polonya gibi gizli polisin ve muhbir vatandaşların cirit attığı, Komünist Parti üyelerinin de hapse düştüğü, bazen yeniden itibar kazandığı, katı bir bürokrasinin işlediği bir ülkede pek de etkili olamamaktadır! Mükemmeliyetçi Kieslowski, uzun metraj kurmaca yönetmeye henüz başladığı seksenli yıllarda, belgesel çalışmanın avantajlarını en iyi biçimde değerlendirir. Kör Talih’in karmaşık senaryosunu büyük bir ustalıkla kurgular. Kieslowski hiçbir adımını talihe bırakmaz zaten.

hector55 4 years ago

🇪🇸 İspanya'da bir duvar yazısı: “Bizi soyanlar göçmen ve yoksul değil, buralı ve zengin ..”

hector55 4 years ago

The Warden

Nima Javidi

8 Gönderi

THE WARDEN (2019) Hepimizin hayatında vicdani çelişkiler en az bir kez olmuştur. Hapishane müdürü yeni bir darağacı yapması için marangozluktan anlayan bir mahkuma yeni bir darağacı yapması siparişinde bulunduğunda mahkum cevaben kapı, pencere ne isterse yapabileceğini ama artık dar ağacı…devamı

hector55 4 years ago

Pororoca

Constantin Popescu

2 Gönderi

POROROCA (2017) Pororoca, Brezilya’dan Amazon Nehri’ne doğru yola çıkan dev dalgaya verilen isim, kelime anlamıyla “büyük ve yıkıcı ses”. Rumen yönetmen Constantin Popescu’nun üçüncü uzun metrajı, bu gizemli kelimenin yeryüzündeki bir temsili gibi. Kızı kaybolan bir babanın yavaş yavaş aklını…devamıPOROROCA (2017) Pororoca, Brezilya’dan Amazon Nehri’ne doğru yola çıkan dev dalgaya verilen isim, kelime anlamıyla “büyük ve yıkıcı ses”. Rumen yönetmen Constantin Popescu’nun üçüncü uzun metrajı, bu gizemli kelimenin yeryüzündeki bir temsili gibi. Kızı kaybolan bir babanın yavaş yavaş aklını yitirişi; kaybın, belirsizliğin ve suçluluk duygusunun getirdiği travma ve yok oluş… Pororoca, sıradan bir insanın deliliğin sınırlarına nasıl ulaştığına bakıyor, tıpkı dev ve yıkıcı bir dalganın oluşması gibi. “Bir adam, kızını yitiriyor”. Popescu, bu denli basit bir cümleden yola çıkıyor aslında. Fazlaca gerçek ve somut olan bu cümle, yerini film boyunca süren, anlaşılması ve hayal edilmesi güç, ızdırap dolu bir ruh haline bırakıyor. Tek bir eylemden yola çıkan film, seyircisini her an diken üstünde tutmak pahasına asla başka bir “olaya” yer vermiyor ve karakterinin her anına derinlemesine nüfuz ediyor. Üst-orta sınıf bir ailenin babası olan Tudor, karısı ve iki çocuğu ile sıradan ve mutlu bir hayat yaşamaktadır, ta ki kızı Maria parkta oynarken gözden kaybolana dek. Her şey o kadar hızlı olup bitmiştir ki, Tudor kızının kaçırılmış olması dışında hiçbir ihtimale inanmaz. Kahrolur, arar, soruşturur, polise gider, tekrar kahrolur, tekrar arar, vazgeçer, tekrar dener ve nihayetinde tek başına kalır. Sonsuz bir döngüye girmiştir artık. Parkta o gün çekilen fotoğraflardan kendince bir şüpheli keşfeder ve peşine düşer. Bu sadece bir babanın kızını arayışının değil, tanıdık ve güvenli olanın ters yüz oluşunun da hikayesidir. Popescu bize sonsuz bir arayışın portresini çizer. Kaybın travması ile beraber gündelik olan her şey acı verici bir hale bürünür. Bir bardak, bir resim, bir toka, bir yatak örtüsü… Filmin özenle seçilmiş mekanlarına tek tek gizlenmiş tüm bu nesneler Tudor’un hafızasını tetikler, unutmak bir seçenek değildir.

hector55 4 years ago

Yol

Emilio Estevez

7 Gönderi

The Way / Yol - 2010 Yönetmen; Emilio Estevez "Hayat seçilmez, yaşanır..' Kendi hislerime ve düşüncelerime geçmeden önce filmin konusu ve tarzı hakkında bilgi vermek istiyorum. Öncelikle film bir baba-oğul ilişkisiyle başlıyor. Babası oğlunun yaşam biçiminden ve yaşama bakış açısından…devamıThe Way / Yol - 2010 Yönetmen; Emilio Estevez "Hayat seçilmez, yaşanır..' Kendi hislerime ve düşüncelerime geçmeden önce filmin konusu ve tarzı hakkında bilgi vermek istiyorum. Öncelikle film bir baba-oğul ilişkisiyle başlıyor. Babası oğlunun yaşam biçiminden ve yaşama bakış açısından pek mutlu değildir. Oğluysa bu sırada 'El Camino De Santiago' isimli aylar sürecek bir yürüyüşü yapmaya karar vermiştir. Fransa'nın İspanya sınırına yakın bir bölgesinde başlayıp, İspanya'nın kıyısında biten bir rota bu. Bu yürüyüş aynı zamanda hristiyanların hac yürüyüşüdür. (Ancak en başta belirtmek isterim ki filmde asla ve asla hiçbir dini dayatma yok.Film esnasında bu yürüyüşün günümüzde turistik amaçla daha da fazla yapıldığı belirtiliyor ki zaten göreceksiniz film karakterlerinin çoğu bu yürüyüşü farklı amaçlarla yapıyor.) Yürüyüşün başında bir kaza sonucunda ölüyor bu bahsettiğimiz baba'nın oğlu. Bu haberi alan baba ise oğlu'nun cesedi için Fransa'ya gitmek zorunda kalıyor. Orada oğlu'nun bitirmek isteyip de bitiremediği bu yolculuğu onun adına bitirme kararı alıyor. Filmimiz de bu şekilde esas anlamıyla başlıyor. Şimdi film hakkındaki düşüncelerime geçmek istiyorum. Öncelikle bu film benim hayatıma bir hedef daha ekledi ve yolculuk/yürüyüş türünde en başa oturdu benim için. Filmi izlerken asla ve asla aksiyon ya da atraksiyon beklemeyin. Bu film yorgun olduğunuz bir gece özellikle tavsiyemdir ki TEK BAŞINIZA izlemeniz gereken bir film. Uzun bir yürüyüşün ve yolculuğun en gerçekçi halini izleyeceksiniz bu filmde. Fransa ve İspanya gibi ülkelerin büyük şehirlerini izlemekten bıktığınızı farkettirecek olan bu film size büyük bölümü İspanyada geçen köy ve kasabaların harika manzaralarını da aktarıyor. Oyuncular da filmin senaryosu gibi sanki bizlere en doğal ve en gerçekçi halini yansıtıyor adeta. Bu filmde öğreneceğiniz şeylerden bir tanesi de en samimi ve en güzel dostlukların uzun yürüyüş ve seyahatlerde kurulabileceği. Filmin huzur verici etkisine kapılmaya başladığınız an itibarıyla harika manzaralar eşliğinde kendiniz hakkında yeni düşünceler ve yeni kararlar edinmeye başlıyorsunuz. İnsanı sarıp sarmalayan sıcacık bir film. Kesinlikle izlemenizi öneririm. Şimdiden iyi seyirler.

hector55 4 years ago

İki Gün, Bir Gece

Jean-Pierre Dardenne

8 Gönderi

DEUX JOURS, UNE NUİT (2014) Mücadele vermeden mutluluğa ulaşılmıyor. Ağır bir depresyon yüzünden ara vermek zorunda kaldığı çalışma hayatına geri döneceği sırada işten çıkarılma tehdidiyle karşı karşıya kalan Sandra için de geçerli bu. Küçük bir işletmenin personeli olan genç kadının…devamıDEUX JOURS, UNE NUİT (2014) Mücadele vermeden mutluluğa ulaşılmıyor. Ağır bir depresyon yüzünden ara vermek zorunda kaldığı çalışma hayatına geri döneceği sırada işten çıkarılma tehdidiyle karşı karşıya kalan Sandra için de geçerli bu. Küçük bir işletmenin personeli olan genç kadının yokluğu sırasında aynı işin bir bir eleman eksiğiyle yapılabileceğini keşfeden işvereni işçisini gözden çıkarmıştır. Üstelik bunu sorumluluğu üzerine almadan diğer çalışanları bir seçimle başbaşa bırakmak suretiyle yapmayı düşünür. Buna göre panel üreticisi küçük şirketin diğer çalışanları 1.000 Avro’luk ikramiyeleri ile Sandra’nın işini sürdürebilmesi arasında bir tercih yapmak zorundadır. Jean Pierre ve Luc Dardenne kardeşlerin son çalışması ‘İki Gün ve Bir Gece / Deux Jours, Une Nuit’, işveren ve ustabaşı tarafından hayata geçirilmiş sinsi plana karşı Sandra’nın mücadelesi üzerine kurulu. İpotekli evlerinin kredi borcunu ödeyebilmek işe ihtiyacı vardır Sandra’nın. İş arkadaşlarının ihtiyaçları da benzer niteliktedir. Büyük kızın üniversite masrafları, iki yıldır ödenmemiş elektrik ve gaz faturaları, yeni evin giderleri vs. için bir can simidi gibi görülmektedir bu ikramiye birçoğu için. Kimisi evini döndürebilmek için haftasonu ek işlerde çalışan iş arkadaşlarını alacakları yıllık primden vazgeçmeye ikna etmek kolay olmayacaktır. Kariyerleri boyunca orta ve alt sınıfların yaşam mücadelesi üzerine saygın örnekler vermiş olan Belçikalı usta sinemacıların son işi gerilimi giderek yükselen soluk soluğa bir hikâye. Küçük işletme çalışanı Sandra’nın mücadelesi çalınan iş aracını bir gün boyunca umutsuzca arayan De Sica’nın ‘Bisiklet Hırsızı’nın çabasını anımsatıyor. Savaşın yıkıntılarında varolmaya çalışan küçük insanların dünyasından altmış küsur yıl sonra çağdaş kapitalizmin refah Avrupa ülkesinde çalışanların içine düşmüş olduğu çıkmaz ibret verici bu açıdan. Sandra’nın mücadelesini izlerken iki gün boyunca orta alt sınıf mahallelerdeki yaşamları gözlemleme fırsatı buluyor, global ekonomik krizin ve acımasız kapitalist rekabetin benzer dertler ve sorunlarla boğuşan çalışanları nasıl birbirine düşürdüğün, işçi sınıfı bilincinin yerinde yeller estiğine tanıklık ediyoruz. Sandra’nın işçi arkadaşlarının vicdanlarına ne ölçüde dokunabildiği veya işine geri dönüp dönemediği çok da önemli değil, filmi izleyenler bunun yanıtını öğrenecekler zaten. Önemli olan bu iki günlük savaşım sonunda Sandra’nın sınıf bilincine kavuşması, günümüzde yok olmaya yüz tutmuş gözüken işçi sınıfı dayanışmasının mutluluğuna erişebilmiş olmasıdır. ‘İki Gün ve Bir Gece’ usta yönetmenlerin önceki işleri gibi sade ve gösterişsiz, melodrama ve aşırı duygusallığa prim vermeyen çok başarılı bir çalışma. Daha önceki filmlerinde amatör ya da çok tanınmayan oyuncuları tercih etmiş olan Dardenne kardeşler ilk kez önemli bir yıldız oyuncuyla çalışmış, çok da doğru bir seçim yapmışlar. Keza Marion Cotillard tüm profesyonelliği ve başlangıçtan son plana kadar nefes kesen yorumuyla bizleri bir kez daha hayran bırakıyor kendisine.

hector55 4 years ago

Heiran

Shalizeh Arefpoor

13 Gönderi

Sen gidiyorsun, tozlar içinde kayboluyorsun. Ben sözümden çıkmadım, sen de sözünden çıkma. Bu defa öyle döndün ki sonsuza kadar birlikte olacağız. Şimdi ne zaman bir yağmur yağsa çiçekli başörtümü örtüyorum. Kırmızı yeleğim ve o çiçekler ki sen benim için getirmiştin.…devamı

hector55 4 years ago

Aga

Milko Lazarov

2 Gönderi

AGA (2018) İklim değişikliği ve ölümün birlikte işlendiği Yakutisdanda geçen sıcak, insanı ve farklı bir tadı olan bir yapım. Bulgaristan, Almanya ve Fransa ortak yapımı olan ve yönetmen koltuğunda Milko Lazarov'un oturduğu Aga filmi Saraybosna Film Festivali'nde En İyi Film…devamı

hector55 4 years ago

Talking About Trees

Suhaib Gasmelbari

1 Gönderi

AĞAÇLARDAN BAHSETMEK (TALKİNG ABOUT TREES) - 2019 Biraz empati yaparak başlayalım mı ? Düşünün ki, ulusal bağımsızlık mücadelesinden sonra bağımsızlık kazanan, yönetenleri seçim ile belirleyen, arada sırada darbeler ve iç savaşlar yaşansa bile aklı, bilimi ve sanatı yasaklamayan görece demokratik,…devamıAĞAÇLARDAN BAHSETMEK (TALKİNG ABOUT TREES) - 2019 Biraz empati yaparak başlayalım mı ? Düşünün ki, ulusal bağımsızlık mücadelesinden sonra bağımsızlık kazanan, yönetenleri seçim ile belirleyen, arada sırada darbeler ve iç savaşlar yaşansa bile aklı, bilimi ve sanatı yasaklamayan görece demokratik, nüfusunun büyük çoğunluğu islâm dinini benimsemiş bir ülkede yaşıyorsunuz. “Bunun için empatiye ne gerek var. Zaten hemen hemen içindeyiz” dediğinizi duyar gibi oluyorum. Ama bundan sonrasını bir dinleyin hele. Çocukluğunuzdan beri sinemayı çok seviyorsunuz. Feodal düzenden çıkmaya çalışan, büyük yokluklar ve yoksulluklar içinde olan ve ama geleceğini bilim ve sanatla kurmaya çalışan bir ülkenin çocuğusunuz. Bu ortamda ülkenizde sinema sanatını oluşturmak için yurtdışında sinema eğitimi almaya gidiyorsunuz ve başarıyorsunuz. Daha sonra ülkenize geliyor ve yönetmen ve yapımcı olarak sinema yapmaya başlıyorsunuz. Sizin gibi aynı yollardan geçmiş üç arkadaşınız daha var ülkede ve siz gidiyor onlarla birlikte bir “ Sinema Kulübü” kuruyorsunuz. Ülkede sosyalist esintilerin olduğu bir dönem. Yoksul ve yoksun halkınıza sinema sanatını sunmaya çalışıyorsunuz. Bir de sinema açılıyor, açık hava sineması ve adı da “ **Devrim Sineması**” oluyor. Sonra bir gün ülkenizde konuşlanmış “Müslüman Kardeşler” örgütünün desteği ile darbe yapan bir grup asker iktidarı ele geçiriyor ve pozitif olan her şeyin üzerine yapılan baskılar sinemaları da vuruyor. Filmleriniz toplanıyor, poşetleniyor, ortadan kayboluyor. Belki de yok ediliyor. Ama “Her mahallede 6 cami oluşturma” hedefi hayata geçiyor. Nasıl hissediyorsunuz kendinizi? Şimdi filmimize dönelim ve Ibrahim Sedat, Süleyman İbrahim, Manar el Hilo , El Tayyip Mehdi neler hissediyor ve neler yapıyorlar bakalım. Bu ülke Sudan ve bu insanlar Sudanlı yönetmenler. Başta Moskova olmak üzere yurtdışında eğitim görmüşler ve ülkelerinde onlarca filme imza atmışlar. Onlar “ **Sudan Film Group** /**Sudan Sinema Kulübü** “üyeleri. Ülkelerinde 1989 yılında Müslüman Kardeşlerin desteklediği alt rütbeli Ömer El-Beşir adında bir general ve çevresindeki subaylar tarafından adına “Milli Selâmet Devrimi” veya -ironi olsa gerek- “Ekim Devrimi” denilen bir darbe gerçekleştirilmiş, Ömer El-Beşir Sudan’ı tam otuz yıl yolsuzluk, hırsızlık, her türlü suiistimal ile hukuku yok ederek yönetmiştir. Dedim ya bu arada her mahalleye altı cami yapılıyor, yaşanan her şey din ile örtülmeye çalışılıyordu. Düşünen insanlar nefes alamaz hâle gelmişlerdi. İşte bu “ ahval ve şerait” içinde yönetmenler **İbrahim Sedat, Süleyman İbrahim, Manar el Hilo , El Tayyip Mehdi** ne yaptı biliyor musunuz ? Akıl almaz çılgın bir proje idi onlarınki. Çünkü onlar ülkelerinde Sudan Film Group'u ayağa kaldırmak ve Devrim Sinemasını yeniden açmak için kollarını sıvadılar. Her şey kırık dökük, zorbaca yok edilmiş bir sinema sektörü ve hoparlörleri sonuna kadar açılmış ezan seslerinden başka ses duyulmayan ülkede bir Tarantino filmi ile başlayacaklardı. (Onun hangi film olduğunu burada yazmayayım. İzlerken görürsünüz). Onların yeniden var etmek, ayağa kaldırmak istedikleri sadece sinema mıydı acaba? Bir kültürdü belki de, çoğulcu, cennet ve cehennemden başka şeyler düşünen, tartışan, “hayatta en hakiki mürşit ilimdir” diyen bir toplumdu belki de özlenenler. Sinema belki de bir başlangıçtı. Sevgili Sinema Dostları, Size bir filmden söz etmiyorum. Gerçeklerden söz ediyorum. Buraya kadar tüm yazdıklarım gerçekler ve bun olaylar tümüyle yaşanmışlar. İbrahim Sedat, Süleyman İbrahim, Manar el Hilo , El Tayyip Mehdi gerçekten bu işe soyunmuşlar ve onların attığı her adım, konuşmaları, diyalogları ve halkın onlardan beklentileri tümüyle Şuayip Gasmelbari tarafından filme alınmış ve böylelikle “ Ağaçlardan Bahsetmek” ortaya çıkmıştır. Bir anlamda bu dört Sudanlı yönetmen Ağaçlardan Bahsetmek’in oyuncuları olmuştur. Gasmelbari bir söyleşisinde “Umudun Filozofları” demiş. Ne güzel bir niteleme… Ve şöyle de diyor aynı söyleşide Şuayip Gasmelbari “ *Costa-Gavras’ın Ölümsüz – Z filmi Sudan’da gösterildiğinde müziklerinin bestecisi Mikis Theodorakis de gösterime katılmış ve filmin ardından insanlar onu oteline kadar omuzlarda taşımışlar. Böyle bir noktadan, hayatında hiç sinemaya gitmemiş bir jenerasyona geçmiş olmak gerçekten üzücü. Ama bahsettiğim sinema sevgisinin temellerini filmimdeki yönetmenler atmıştı. Onlar, kendi filmlerini her şeyden çok önemseyen, egosantrik tipler değillerdi. Filmlerini ve film izleme deneyimini paylaşmayı tercih ediyorlardı; onlar için hayatın anlamı sinemaydı*. “ Filmin türü belgesel. Ama bence bambaşka bir belgesel. En”baba” dramadan daha drama bir belgesel. Bu belgeseli izleyin. Çok düşüneceksiniz, zaman zaman güleceksiniz, hüzünleneceksiniz ve çok net iddia ediyorum ki, hepiniz çok beğeneceksiniz. Evet bir belgesel ama, filmin sonunu merakla beklediğiniz bir belgesel. Adeta sürükleyici bir macera. “ *Yassir'e, bizler en iyimserleriz, çünkü bizim umudumuz, en zorlu umutsuzluk türüyle arındı…*” Yav her şey bir yana filmin bu son yazısı için bile izlenir bu film. “Ağaçlardan Bahsetmek” çok ödüllü bir film. En başta Berlin Film Festivalinde belgesel kategorisinde Altın Ayı ödülü var. Bizde de İstanbul Film Festivalinde gösterildi. “Bizden Sonra Doğanlara” Filmin adı neden Ağaçlardan Bahsetmek diye düşünmüşsünüzdür belki. Ben de size diyorum ki Bertolt Brecht… Evet Bertolt Brecht diyorum ve O’nun “Bizden Sonra Doğanlara” şiirinden söz ediyorum. Zaten yönetmen de bu şiirden yola çıkarak koymuş filmin adını. “ *Gerçekten karanlık bir çağdır yaşadığım!* *Ahmaktır hilesiz söz. Düz bir alın* *Vurdumduymazlığa işaret. Gülen* *Kötü haberi almamış henüz.* *Nasıl bir çağdır bu,* *Ağaçlardan bahsetmenin neredeyse suç sayıldığı* *Birçok alçaklığa suskun kalışı içerdiğinden.* *Yolu kaygısızca karşı karşıya geçen* *Ulaşılmazdır artık herhalde* *Zorda kalan arkadaşları için*. *Doğrudur: geçimimi sağlamaktayım hâlâ* *Fakat inanın: bu sadece bir tesadüftür.* *Yaptıklarım* *Arasında hiçbir şey hak vermiyor karnımı doyurmaya.* *Tesadüfen ayaktayım. ( Şansım ters giderse mahvoldum.)* “ Sevgili arkadaşlar, Gelin birlikte ağaçlardan bahsedelim… Özgürlükten, akıldan, bilimden, sevgiden, dostluktan bahsedelim… Sinemadan bahsedelim, Ağaçlardan Bahsedelim…

hector55 4 years ago

Kiracı

Roman Polanski

7 Gönderi

THE TENANT (1976) Nasıl başlayacağımı bilemeden şaşkın düşündüm.Roman Polanski hakkında klişelere düşmeden konuşmak zor. Zor çünkü hayatı zor ve o yüzden sadece bu filmle ilgili duygumu paylaşacağım. Hem oynamış, hem yönetmiş ve ben nasıl oldu da bu güne kadar görmedim,…devamı