Raf Yorumu: Mutlu insanın hikayesi olmaz.." (@sufle55)

POROROCA (2017) Pororoca, Brezilya’dan Amazon Nehri’ne doğru yola çıkan dev dalgaya verilen isim, kelime anlamıyla “büyük ve yıkıcı ses”. Rumen yönetmen Constantin Popescu’nun üçüncü uzun metrajı, bu gizemli kelimenin yeryüzündeki bir temsili gibi. Kızı kaybolan bir babanın yavaş yavaş aklını…devamıPOROROCA (2017) Pororoca, Brezilya’dan Amazon Nehri’ne doğru yola çıkan dev dalgaya verilen isim, kelime anlamıyla “büyük ve yıkıcı ses”. Rumen yönetmen Constantin Popescu’nun üçüncü uzun metrajı, bu gizemli kelimenin yeryüzündeki bir temsili gibi. Kızı kaybolan bir babanın yavaş yavaş aklını yitirişi; kaybın, belirsizliğin ve suçluluk duygusunun getirdiği travma ve yok oluş… Pororoca, sıradan bir insanın deliliğin sınırlarına nasıl ulaştığına bakıyor, tıpkı dev ve yıkıcı bir dalganın oluşması gibi. “Bir adam, kızını yitiriyor”. Popescu, bu denli basit bir cümleden yola çıkıyor aslında. Fazlaca gerçek ve somut olan bu cümle, yerini film boyunca süren, anlaşılması ve hayal edilmesi güç, ızdırap dolu bir ruh haline bırakıyor. Tek bir eylemden yola çıkan film, seyircisini her an diken üstünde tutmak pahasına asla başka bir “olaya” yer vermiyor ve karakterinin her anına derinlemesine nüfuz ediyor. Üst-orta sınıf bir ailenin babası olan Tudor, karısı ve iki çocuğu ile sıradan ve mutlu bir hayat yaşamaktadır, ta ki kızı Maria parkta oynarken gözden kaybolana dek. Her şey o kadar hızlı olup bitmiştir ki, Tudor kızının kaçırılmış olması dışında hiçbir ihtimale inanmaz. Kahrolur, arar, soruşturur, polise gider, tekrar kahrolur, tekrar arar, vazgeçer, tekrar dener ve nihayetinde tek başına kalır. Sonsuz bir döngüye girmiştir artık. Parkta o gün çekilen fotoğraflardan kendince bir şüpheli keşfeder ve peşine düşer. Bu sadece bir babanın kızını arayışının değil, tanıdık ve güvenli olanın ters yüz oluşunun da hikayesidir. Popescu bize sonsuz bir arayışın portresini çizer. Kaybın travması ile beraber gündelik olan her şey acı verici bir hale bürünür. Bir bardak, bir resim, bir toka, bir yatak örtüsü… Filmin özenle seçilmiş mekanlarına tek tek gizlenmiş tüm bu nesneler Tudor’un hafızasını tetikler, unutmak bir seçenek değildir.