2019 yapımı ABD filmi. Film, elinde çok güzel korku unsurları bulunduran fakat işleniş açısından ve senaryodaki mantıksız sapmalar dolayısıyla içeriği katletmiş bir şekilde tamamladı kendini. Yirmi birinci yüzyıla entegre edilmiş bir doğaüstü korku senaryosu ilk başta ürkütücü gelebilir fakat işte…devamı
Web yapım aşamasındadır.
En iyi deneyim için mobil uygulamamızı indir.
En iyi deneyim için mobil uygulamamızı indir.
Cinayet Şirketi Jack London-Robert L. Fish Alfa Yayınları Öldürme eyleminin temel altyapısında karşılıklı çıkarın herhangi bir sebepten sona ermesi ve bu kaybedilmiş çıkarı dizginleyebilecek içgüdüsel hareketin varlığı yatar. Bilinçli gerçekleştirilen her öldürme eylemi en nihayetinde içinde tek tük duygu bütünlüğü…devamıCinayet Şirketi
Jack London-Robert L. Fish
Alfa Yayınları
Öldürme eyleminin temel altyapısında karşılıklı çıkarın herhangi bir sebepten sona ermesi ve bu kaybedilmiş çıkarı dizginleyebilecek içgüdüsel hareketin varlığı yatar. Bilinçli gerçekleştirilen her öldürme eylemi en nihayetinde içinde tek tük duygu bütünlüğü saklar. Çünkü ölümün bireyler üzerindeki etkisi, ölümü her daim tadacaklarının bilincinde olmaları ile alakalıdır. Dolayısıyla insanın yaşamı, ölüm ile hareket eder ve bu iki olgunun zıtlıkları birbirlerini tamamlamalarını sağlar. Yaşam nasıl insanlara hoşnut ve güzel geliyorsa ölüm ise aynı şekilde korkutucu ve kötü olarak bireylerin zihinlerinde tezahür ediyor. Ölümün birey üzerindeki etkisini şekillendiren bir diğer etken ise bizzat bireyin çıkarcı yapısında yatar. Kaybetme duygusunun doğurduğu burukluk, ürkütücü ve hüzünlü bir şekle bürünür. Bu ise daha çok zevk alınan ve elde edilmiş şeyler için gerçekleşir. İnsanların sosyal hayvanlar olmasından mütevellit ilişkiler bizzat elde edilme yoluyla gerçekleşir ve zamanla bu ilişkilerden mental olarak zevk alımı olanaklaşır. Elde edilme yoluyla çünkü ilişki kurmak için bir zaman(süreç) harcamak gerekir. İlgi alanları ortaya dökülür ve sosyallik başlar. En nihayetinde döngüyü sonlandıran şey ise bireyler arası bağ kurma ile gerçekleşir. Bağ kurulduktan sonra ‘kaybetme’ duygusu ya da melankoli durumu gerçekleşebilir. İşte bu noktada iki olguda insanın çıkarcı yapısının devreye girmesine sebep olur. Sanki insan bizzat geçirdiği zamanın varlığını geri istiyormuş veya aldığı zevkin sonlanması istemiyormuşçasına hüzünlü bir duruma bürünür. Tabii dahasında bu durumu dramatize ederek de işi kotarmaya çalışır.
İnsanın ölüme karşı yaklaşımı böyle iken durumu başka bir şekilde alevlendiren ise ahlak ve etiğin kendisi olur. Ahlaklı bir bireyin yapması gerekenler bellidir. Ancak bu kavramda norm kavramı yani toplumdaki yazısız ‘kurallar’ bütünü ile açıklanabilir. Norm bir bireyi kendisine ve çevresine karşı ahlaklı olma gayreti gösterir. Eğer ahlak varsa orada düzen hüküm sürüyordur. Tam olarak insanlar da düzenin kölesi konumundadırlar. Çünkü düzen varsa ve kaos ne kadar uzaksa, pozitif yaşam sürmeleri o kadar olanaklaşabilir durumdadır. Ancak insanlar düzenin içinde ölümün olduğunu kabullenmek istemezler. Halbuki düzen içinde ölümü barındırmasının yansıra ve hatta ölüm olmasa; aşırı artan nüfus yoğunluğundan tut, doğanın işleyen biyolojik dengesinin fevkalade bozulacağını(ekolojik dönüşüm) hesabını yapmazlar. Ölüm düzenin bir parçasıdır ve kesinlikle gerçekleşmelidir.
İşte Cinayet Şirketi kitabı ölüm/öldürme eylemine ahlaki açıdan yaklaşarak bir dizi argümanın varlığını sorgulamamızı istiyor. Eğer ölen bireyler toplumun içindeki zararlı parazitlerse ve toplumun bütünsel yapısına zarar verip belli kesimlerin fraksiyona uğramasını sağlıyorsa, ölmeleri gerçek bir suça mı teşkildir(normlara aykırı mıdır?)? İşte bu noktada adalet kavramının işleyiş biçimi, bireyselliğe dökülünce nasıl evrim geçirdiğini gözlemlememizi sağlıyor. Adaleti sağlayan bu yapı kendisini toplumun kurtarıcısı olarak gösteriyor(Süper Kahraman teorim.) ve anarşist bir yapıda olsa dahi bunu reddediyor(Fikir değil eyleme geçmek ayırıcı nokta!). Ancak Cinayet Şirketi bir topluluk(belki de sadece Dragomiloff’un bir parçası); içerisinde kafasını etik kavramının varlığı ile bozmuş bir dizi eğitimci, dilbilimci, bakteriyolog ve belli başlı konulara hâkim entelektüel bireyler barındırıyor. Bu bireyler hem de bu bireyler öldürme eylemine karşı olup bunu engellemeye yönelik çalışmalar gerçekleştirmesi gerekirken tam zıddı şekilde ölümün bir amaç ve öldüren bireyin ise sanatçı olduğu fikrini savunuyorlar. Tabii bir ölümün ne kadar gerekli olduğu her zaman ahlaksal açıdan sorgulanıyor. Bu sorgulama aşamasının temeli farklı farklı argümanlar ile savunulsa dahi temeli kesinlikle ‘kısasa kısas’ prensibine dayanıyor. Bir adam yüksek meblağ da kara para mı aklamış? Peki bu topluma zarar vermiş mi? İşte bu adam topluma zarar verdi o zaman ölümü hakediyor.
Kitabın daha ilginç tarafı ise tüm bu ahlak safsatalarının altının boş olması ve her şeyin Cinayet Şirketi’nin kurucusu Dragomiloff’un ideoloji açısından trajik bir geçmişe sahip olmasıyla alakalı olduğunu saptadım. Dragomiloff bu örgütü kuruyor çünkü toplum içinde eylem gerçekleşmedikçe yapılan her felsefenin bir halta yaramamasıyla alakalı olduğunu saptıyor. Geçmişteki bu durumu fevkalade içselleştiriyor ve kendi çıkarlarını tatmin edebileceği Cinayet Şirketini kuruyor. Şöyle ki kendisine gelen her müşteri aslında gerçekleşmesi gereken bir eylemin teorik kısmını oluşturuyor. Dragomiloff ise bizzat teoriyi, pratiğe döküyor.
“Hem doğru olacağına inandığımdan hem de biz Rusların eylem değil de düşünce insanı olmakla itham edilmemizin ben de yarattığı rahatsızlıktan dolayı kurdum örgütü (syf. 64)”
Dragomiloff’un bu cümlesinden yola çıkarak aslında öldürme eylemindeki ‘ahlak’ yapısını, tutacağı seri katilleri yapacakları işin ne kadar özel olduğu konusunda manipüle etmek için gerçekleştirdiğini gözlemleyebiliriz. Dahasında bu teoriyi destekleyecek biçimde Cengiz Han gibi tarihte çok can almış ve katliamlar yaratmış bireylerin topluluklar içinde onurlandırıldığı hatta heykellerinin yapıldığı tezini öne sürüyor(syf. 223). Ancak herhangi bir filozofun heykellerini yapılmadığını sadece, “insanların varoluşunda beri bir elinde kılıç, bizi fetih ve katliamlara sürüklemiş yarı tanrılara(syf. 223)” atfedildiğini belirterek içselleştirdiği durumu tüm ahlaki gerekçelerin varlığından soyutlandırarak döküyor.
İnsanlar için öldürme eyleminin doğasında başta bahsettiğim gibi bir çıkarın sonlanması yatar. Gerekçeler olmaksızın bizzat bireyin öldürmeye duyduğu tutku ile çıkar sağlayabileceği sıradan bir insan dahi buna dahildir. Bu yüzden ilkel atalarımızda bu durum gereğiyle normal iken insanın gelişmesiyle(aslında gerilemesiyle) birlikte ahlaksal arşa çıkış gerçekleşti. Çünkü insan her açıdan kendini korumak istiyordu ve yaşamdaki zevklerin tatlarına bağımlılık oluşturdu. Dolayısıyla her insan ölümün ve öldürmenin ahlaksal boyutunun farkında olmasıyla birlikte bunun için kılıflar yaratmaya başlanıldı. Empati, pişmanlık ve vicdan azabı… İşte bu şekilde normların temeli de biçimleniyordu.
“Doğayla iç içe yaşayan ilkel hemcinslerini öldürürken vicdan azabı çekmiyordu. Teorik olarak bu duygunun ben de olmaması lazım. Ama var. Soru şu: Bu bana nasıl zuhur etti? Medeniyete varan bu uzun evrim sürecinin bir eseri mı ırkımızın beyin hücrelerindeki bu kavram? Yoksa henüz özgür düşünen biri haline gelmeden önce, çocukluğum ve ergenliğimde aldığım eğitimin bir neticesi mi bu?(syf. 105)”
Bu aslında insan yaşamının köklü değişimin başlangıcıydı, bireyler çıkarcı davranışların temelini medeniyete uyarlamaya çalıştıkça, medeniyette bir gram gelişme olmadı sadece bireylerin kişisel çıkarları fevkalade gelişti ve insanlar bunun doğru olduğu varsayımına kapıldı.
Kitabın diğer etkili kısmı ise toplumun üzerindeki bu ölüm korkusuna rağmen ana karakterlerin ölüme karşı tutumlarıydı. Diyaloglarda geçen olağanüstü konuşmalar boyunca ölümün bir gerekçe olduğu savunuldu. İnsanların birbirleri için yorumladıkları ölüm hezeyanlarının onda birini başka canlılar için gerçekleştirmemeleri tez olarak öne sürüldü. Veganlık üzerinden mezbaha ve konserve et tezgahlarına gönderme yapıldı. En basitiyle sözde kusursuz sayılan ve en akıllı varlık olarak nitelendirilen insanın yapısının bir sinek ile eş değer olağanüstülükte olduğu savunuldu. Bir sineği öldürmek insan için ne kadar normal ise bir insanın öldürülmesi de aynı şekilde normal durumdadır argümanları gayet yerindeydi.
Bunların yanı sıra kitabın Suç ve Ceza’dan aldığı referanslar fazlasıyla göz önündeydi. Raskolnikov’un kocakarı için ‘toplumun zararlı bir biti’ yakıştırması ve Cinayet Şirketi’nin öldüreceği bireylere aynı şekilde yaklaşımı. Her iki kitabın ana karakterleri de öldürme eylemini gerçekleştirmeleri sonucu topluma yararlı bir iş yaptıklarını savını öne sürüyordu. Kitabın ahlak yapısı ise bizzat Suç ve Ceza’nınkiyle aynıydı. Raskolnikov’un öne sürdüğü hatta üzerine makale yazdığı toplumdaki bazı önemli kişiliklerin katliamlar yaratması ve sonucunda toplumların kahramanı olarak ilan edilmeleri, aynı şekilde işlenmişti. Bunun yanı sıra suç işlemenin hastalık olduğu ve suçun hastalığın doğası olduğu yönündeki anekdotlar ise Suç ve Ceza’nın ana konularından birini oluşturuyordu.
En kärlekshistoria 1970 yapımı Roy Andersson filmi. Yönetmen ergenlik çağındaki bireylerin sevgi, tutku ve arzu üçlüsünün yarattığı olaylar karşısındaki tutumlarını filmde yansıtmaya çalışsa dahi eril bireyler arasında bu 'dönem' geçişleri çevre faktörü ile birlikte bozulmaya başlıyor. Çocukluk döneminden ergenliğe geçiş…devamıEn kärlekshistoria 1970 yapımı Roy Andersson filmi.
Yönetmen ergenlik çağındaki bireylerin sevgi, tutku ve arzu üçlüsünün yarattığı olaylar karşısındaki tutumlarını filmde yansıtmaya çalışsa dahi eril bireyler arasında bu 'dönem' geçişleri çevre faktörü ile birlikte bozulmaya başlıyor. Çocukluk döneminden ergenliğe geçiş yapan birey edindiği deneyimler ile birlikte çevresinden kazanım elde edebileceği "roleplay"ler arar. Bu genellikle deneyimlerin oluşturduğu yetkinlikle birlikte ilgi alanında aranır. Yani anlayacağınız henüz birey için bir 'benlik' tanımlanması söz konusu değildir. Birey hâlâ çevreye muhtaçtır ve en nihayetinde gördüğü her olgudan kendi 'benliğini' oluşturabilmek için kaynak toplar. Eril bireyler için bu durum 'cinsellik' ile bozulmaya başlıyor. Ergenlik dönemi spermler yeni yeni olgunlaşmaya başladığı ve zihnen üreme iç güdüsü baskınlaştığı için eril birey kendisini cinselliğe hazırlar. Ancak bu durum 'çevre' faktörü ile birlikte hız kazanır ve ergen bireyi diğer etkin olması gerektiği konulardan alı koyar. Cinsellik, gerek yarattığı zevk itibari ile gerekse eril bireyler için bir statü sağlayıcı olduğundan toplu eril birlikteliklerinde kesinlikle fazlasıyla söz konusu olabilmektedir. Yetişkin bireylerden ergen bireylere yansıyan bu taşkın cinsel muhabbetler bireyin 'benlik' keşfindeki kötü işleyen süreçi deklare ediyor ve bireyin düşünsel merkezini kontrol ederek yaşam biçimini değersizleştiriyor. Ek olarak dişi bireyler ile olan ilişkilerde arzu oluşturma aşamasında aşırı tamahkar olabilmelerini sağlıyor.
Filmin ilerliyen dakikalarında(ilk beş dakikası (: ) Par'ın(Rolf Sohlman)hareket ve tutumlarından ergenliğin oluşumunu gözlemliyoruz. Ergen bireylerin 'roleplay' seçme faktörleri daha çok toplum içerisine kanıksanmış ve "havalı-popüler" olarak nitelendirilen bireyler olmaktadır. Bu bireyler dönemine göre değişim gösterse de daha çok 'sigara içimi, alfalık gösterimi ve kendi dışında davranmak' gibi özelliklere bürünürler. Ergenlik döneminde sosyallik fazlasıyla önemli olduğu için yukarıda bahsettiğim bireyler roleplay olmak için biçilmiş kaftandırlar.
Par için olay bu şekil de işliyorken Annika(Ann-Sofie Kylin)içinse daha çok dişi psikolojinin varlığı rivayet ediyor. Dişi bireylerin yaşadığı ergenlik süreci her ne kadar eril bireylerin ki ile örtüşse de fizyolojik farklılık ve düşünce biçimleri ile birlikte bakış açısı bu durumun şekil almasını sağlıyor. Dişi bireylerin zaman çizelgesinde değişen toplumsal yerleri eril bireylerin - daha çok ataerkil toplumlar- altında olduğu ve bundan mütevellit dişi bireylerin 'benlik' arayışlarından çok kendilerini - toplum tarafından- sınıflandırmaları veya kalıpların içerisine sokmaları ile alakalı bir durum söz konusu. Dişi psikoloji, kendisini soktuğu bu kalıplar içerisinde boğuyor ve aşağılık kompleksinde kendine yer arıyor. Bununla birlikte dişi bireylerin eril bireylere oranla korkuları daha farklı oluyor. Ergenlik dönemi dişi bireyler için daha sakin ve olaylara bakış açışlarını tazeleyecek bir döneme tekabül ediyor. Dişi bireyler için asıl sorun ergenlikten çok yetişkinlik dönemi ve getirisinde oluşan toplumsal sıkıntılar. Eril bireyler için genel anlamda yazsam dahi dişi bireyler için bahsettiğim durumlar eski dönem bireyleri için daha çok geçerli. Günümüzün ergen dişileri, eril bireyler ile yarışmaktadır.
“Bazen evlenmediğim için paniğe kapılıyorum. Bazen eski okul arkadaşlarımı çocuk arabaları ile görüyorum. İnsanların gözlerini bana diktiğini sanıyorum. ”
Par ve Annika'nın ilişkisi fazlasıyla doğal şekilde verilmeye çalışılmış. Bu doğallık öyle ki bana vahşi yaşamdaki canlıların temel ihtiyaçları için çabalamasını andırıyor. Par'ın Annika için kavga edişi ve Annika'nın bir köşeye çekilip izlemesi üremek için mücadele faktörünün gerekçesi gibi. Mücadele et- kur yap-üre. Ancak bu durumu 'dram' ile kırmışlar. Yer yer işlenen dramatik sekanslar ile mücadele etme durumunun sadece Par için geçerli olmadığı ve Annika'nın da ilişki için elinden geleni yaptığı gözlemleniyor. Bununla birlikte aileler ile birlikte yaşanan sosyallik ise ilişkiyi fazlasıyla derinleştiriyor. Film 'aşk'ı anlatmaktan daha çok sevgi ihtiyacının bireyler için nasıl işlediğini göstermeye çalışıyor.
Par ve Annika'nın sevgi ihtiyaçlarını gidermeleri nasıl doğal olsa da film kesinlikle bu doğallıktan farklı olarak İsveç bireylerinin sevgiye karşı nasıl takındıklarını da gösteriyor. Birbirini ilgi çekici bulduktan sonra tanışma aşamasında kendilerini utangaç ve umursamaz olarak gösteren İsveç'in ergen bireyleri sevgi sarmalında kendilerini birbirlerine kanıtlamaya çalışıyorlar. Örneğin Par'ın kavga ettiği sekanstan sonra Annika ile arasına mesafe koyması Annika'nın Par'ı fazlasıyla arzulamasını sağlıyor. Yönetmen ergen bireyler arasındaki saf ve katıksız sevgiyi ne kadar basit göstersede çıkar ilişkisinin dönmemesi söz konusu bile olamaz. Bunların yanı sıra film içinde bolca gereksiz sahneler var. Yönetmen bizzat filmin içerisine giriş yapmamızı ve olguları film içinde gözlemlememizi istediğinden olayları olağan seyrinde sunmaya çalışmış.
Film içerisinde aşırı derece sigara kullanımını gözümüze gözümüze sokmalarının yanı sıra Par ve Annika ile doğallığı çok iyi yakaladıklarını düşünüyorum. Atmosfer bakımından 70'lerin durgun ve narin havası gerçekci şekilde sunuluyor. İsveç'in insanları(tutumları ve davranışları), mekanları ve dönemsel anlatımı fazlasıyla başarılı. Bunlardan kaynaklı ergen bireyler arasındaki sevgi ihtiyacının tadını alabiliyoruz.
Şunu da farkettim ki 70'lerde dişi bireye sevdiğini ve ilgi çekici olduğunu göstermek için saçını çekiyorsun. (:
Spoiler içeriyor
Yakın çekim cinsel etkileşimin fazlasıyla bulunduğu Ai No Corrida filminde temel prensip, "zevk" ve "şehvetin" doruklarını fazlasıyla yansıtmak ve en nihayetinde cinselliğin algılardaki inanılmaz değişimlerini ve kalıplarını realist perspektifte alaşağı ederek izleyiciyi sorgulaması için bir dizi cinsel argümanın açıklığını sunmak…devamıYakın çekim cinsel etkileşimin fazlasıyla bulunduğu Ai No Corrida filminde temel prensip, "zevk" ve "şehvetin" doruklarını fazlasıyla yansıtmak ve en nihayetinde cinselliğin algılardaki inanılmaz değişimlerini ve kalıplarını realist perspektifte alaşağı ederek izleyiciyi sorgulaması için bir dizi cinsel argümanın açıklığını sunmak olduğunu düşünüyorum.
İnsanlar birçok akitiviteden zevk alabilir ve yaşamlarını bu aktivitelere göre biçimlendirirler. Öncelikle birey kendisini tanımalı ve çevre faktörü ile birlikte kendisine hoşnut gelecek uğraşların varlığını belirlemeli. Daha sonra bu uğraşın üzerine giderek kendini geliştirmeli ve en sonunda uyguladığı vakit zevk aldığı bir aktivite haline dönüşmeli. Bu yaptığım tanım aslında temel ihtiyaçların dışındaki eylemler için oluşturulabilecek gerekliliklerdir. Ancak bunun dışında temel ihtiyacımız olan beslenme, boşaltım vs. ise bireylerin "zorunlu" şekilde edindikleri ve uygulamaktan "bilinçsiz" şekilde zevk aldıkları eylemlerdir. Karnımız aç ise besin tüketiriz ve belli bir doyuma ulaşınca açlık hissi yerini tokluğa bırakır bununla birlikte bir dizi hormon salgılaması sonrası mutlu olur ve besin tüketme eyleminden zevk alırız. Yine aynı şekilde idrar kesemiz dolunca uyarılırız ve boşaltım işlemini gerçekleştirince rahatlar ve boşaltım ihtiyacından bilinçsiz şekilde zevk alırız. Ancak bu ihtiyaçların içinden "cinsellik" diğerlerinden ayrılır.
Cinsellik için birey diğer ihtiyaçları gibi uyarılmaz ancak ergenlik döneminde başlayan yumurtalığın ve spermlerin olgunlaşmasıyla birlikte içten gelen bir dürtü ile beraber bireyler tetiklenmeye başlar. Bu tetiklenmenin temel sebebi üreme iç güdüsüdür. Bu noktada iç güdüyü destekleyen diğer bir kısım ise cinsel organların geçirdiği değişimler ile bireylerin zevk alıcısını uyaracak birer kör noktaya sahip olmalarıdır. Bu kör nokta o kadar kuvvetlidir ki bireylerin bilincini manipüle eder ve uyarılmak için bireyi zorlar. Bu yüzden ihtiyaç bakımından cinsellikten alınan zevkin haddi hesabı yoktur. Zamanla neslini devam ettirme ideali evrim geçirip ve tabulaşıp en sonunda belli başlı kalıpların içerisine sığdırılmıştır. Homo sapiens bu kalıplar üzerinden yeni cinsel yönelimler için mutasyona uğramış ve asli amacının dışında cinsellik için farklı varyasyonlar oluşturmuştur. Böylelikle cinsellik, algılara muhteşem şekilde oturmuş ve bireyler için en değerli aktivite haline dönüşmüştür.
Filme dönecek olursak, film kesinlikle bir porno filmi. Ancak malum sitelerdeki porno filmleri gibi değil bizzat gerçek hayattan kesitlermiş gibi olağan seyrinde bir izlenim sunuyor. Cinsel organlar ve birleşimleri en gerçekliği ve açıklığı ile kameraya yansıtılıyor. Penis ve vajina gibi tabulaştırılmış organların aslında birer et parçası olduğunu çok güzel şekilde seyirciye lanse ediyor yönetmen. Aslında cinselliğe ve cinsel organlara yüklenen anlamların aşırılığının tamamen sapiens'in beyninde başladığını göstermeye çalışıyor. Neyi neden ayıplıyorsak bunun en temel sebebinin kesinlikle biz olduğunu her zaman unutuyoruz.
Yaşlı adamın sahnesindeki bu istek ve arzunun yarattığı çaresizliğe şahit oluyoruz. Bilinçler cinselliğin varlığı ile o kadar bütünleşmiş ki varlığı için en üst düzeyde çabalamaya çalışıyoruz. Bununla birlikte kendimizi kaybediyor ve anlık zevkin boyunduruğu altına gitmekten çekinmiyoruz.
Sada(Eiko Matsuda)karakterinin düşünce ve algılayış biçimi ile cinselliği yorumlamaya başlıyoruz. Eskiden bir fahişe olmasından mütevellit cinselliğin ve zevkin doruklarını tatmış durumda. Ancak bulunduğu konumda bu ihtiyacından mahrum kalan Sada, sahibinin(Tatsuya Fuji) kendisine gösterdiği ilgiye hızlı şekilde olumlu cevap veriyor ve yaşak bir ilişki içerisine girişiyor. Ancak Sada karakteri zihninde sahibi ve kendisi için fetiş mekanı oluşturmuş durumda. Bu öyleki Sada fetişini besliyor ve daha tehlikeli bir hale dönüşmesini sağlıyor. Sahibinin sadece kendisine ait olduğunu ve diğer cinsel arzu uyandıracak etkileri kıskanıyor. Zevk almak o kadar değişik bir olgudur ki bireyler bunun için tüm çabaları ile uğraşırlar ve hatta cinsellik gibi derin zevk uyarısına sahip eylemler için bireylere istemleri dışında zorla ilişkiye girmeye dahi zorlayabilirler(tecavüz). Bununla birlikte cinsellik üzerinden her iki tarafından kabul ettiği "fetiş" kavramı bulunmaktadır. Bireyler cinselliği zamanla sadece yüzeysel olarak cinsellik dışında daha farklı şekilde yorumlayabileceklerini kavrayıp fetişizmi yaratmış ve farklı olgularla birlikte cinselliğin zevk alımına sahip olabileceklerini öğrenmişlerdir. Mesela ayak fetişti, partnerinin ayaklarından zevk uyarıcısı oluşturabilen bireyler için mevcuttur. Ancak unutulmamalıdır ki iki taraftan birinin kabul etmediği fetiş, cinsel zorbalığa girer.
“
Onu dokunuşlarınla emrin altına aldın. Bazen merak ediyorum, o aslında hangimizin diye.
”
Sada fetiştine karşı oluşturduğu ilginin ve arzunun varlığını fazlasıyla beslediği ve zevk alımının manipülesi altına girdiği için cinselliği bir takıntı haline dönüştürmüştür. Sahibi tarafından kendisine gösterilen sempatik yaklaşımlar(fazlasıyla iltifat, cinsel bakımdan hiyerarşik eşitlik sağlama, adet olduğu kanı yalama şeklinde.) Sada'nın cinsel açıdan aşağılık kompleksi yaşamasını sağlıyor ve bunun üstesinden gelmek için sahibini bitmez tükenmez bir arzu ve istek ile karşılamaya çalışıyor. Ancak bu durum takıntının temelini oluşturuyor ve fetişin zamanla zararlı bir hale dönüşmesini sağlıyor(seks bağımlılığı).
Bu zararlı hal Sada ve sahibinin ilişkisinin artık son raddeye varmasını sağlıyor. Fetiş zamanla 'sadizmi' doğuruyor ve cinselliğin en temelinde yer alan zevk alma prensibi yerini bizzat bir göreve bırakıyor. "Seks takıntısı". İlk başta başlayan yaşak ilişki bireyler için gizli olduğundan şehvet verici ve tetikleyiciydi ancak zamanla bu ilişki türünden kurtulup daha rahat bir şekilde ilişkinin devam ettirilmesi sonucu bireyler ilkte yakaladıkları tatmini yakalayamıyor ve yarattıkları takıntının varlığına boyun eğiyorlar. Böylelikle gerçekleştirilen her cinsel ilişki aslında içinde ne sevgi besliyor ne de zevk alma amacı. Sadece yapılması gereken bir zorunluluk olduğunu gözler önüne getiriyor.
Film genel olarak arzu ve şehvet ikilisinin oluşturduğu fetiştin varlığına dair somut çıkarımlarda bulunuyor. Cinselliğe obsesyon bakımdan yaklaşarak derin tutkuların doğurduğu tahribatın üzerine düşüyor. Saplantılı ve arzulu ilişkilerin en nihayetinde olumsuz yönde etkilerinin ve cinsel zevkin toplumsal algısını çözerek manipüle edilmiş zihinleri kendine getirme amacı güdüyor. Cinsel sahneler izleyici fiziksel açıdan etkilese de zihinsel yönden alabora ediyor.
Döneminde birçok kez yasaklanan filmin senaryosunun gerçek bir hikayeye dayanması ise daha çarpıçı ve gerçekci bir izlenim sunuyor. Bunun yanı sıra cinsellik gibi tabu konuları aşıp döneminde bu filmi çekebilmeyi başaran yönetmen abimizin ruhuna buradan kocaman bir saygı duruşu lütfediyorum...
Eline sağlık Nagisa Oshima.
Benim Güzel Idaho'm ya da orijinal adı ile My Own Private İdaho 1991 yapımı Gus Van Sant filmi. Narkolepsi: Ani ve derin uyku krizleriyle kendini gösteren bir hastlaık durumu. Film ilk başta tahminimce bir ansiklopediden narkolepsinin tanımıyla başladı filme. Ansiklopedileri…devamıBenim Güzel Idaho'm ya da orijinal adı ile My Own Private İdaho 1991 yapımı Gus Van Sant filmi.
Narkolepsi: Ani ve derin uyku krizleriyle kendini gösteren bir hastlaık durumu.
Film ilk başta tahminimce bir ansiklopediden narkolepsinin tanımıyla başladı filme. Ansiklopedileri çok sevmemden midir bilmiyorum acayip hoşuma gitti.
Mikey(River Phoenix) karakterinin yaşadığı narkolepsi hastalığı üzerinden gördüğü ve deneyimlediği olgulara farklı çağrışımlarda yaklaşılması filmin içierisine güzel oturmuş. Cinsel birliktelik sahnesinin ardından orgazm olduğu kısmı balıkların suyun içinde zıplaması ve boşaldığı kısmı koca bir yapının yere düşüp parçalanması ile bağdaştırmışlar. Zevk almak tam olarak bu şekilde gerçekleşiyor. Zevk aslında metaforik olarak oradaki zıplayışların ve yapının ta kendisidir. İlk olarak varlığı arzulanır ve fazlasıyla şehvetlidir. Daha sonra varlığına erişilir ve tadıldıktan sonra zevk ihtiyacına duyulan ilk baştaki aşırı arzu oranı yavaş yavaş azalır ve en sonunda kaybolur. Balıkların suyun içerisinde ölüm kalım savaşı verdiği hararetli zıplayışları gibi. Yada bir yapı "yaparsın" ve sonra "yıkarsın" önemli olan yapıyı yapmaya arzuladığın o mistik süreçtir. Bunun yanı sıra homoseksüel ilişki, ses orgazmı, toplu seks, jigololuk gibi faaliyetler gösterip bireylerin isteklerini gerçekleştiren ve tatmin eden Mikey, yaşamını bu şekilde idame ettiriyor. Şu yukarıda bahsettiğim "zevk" olayı cinsellik ihtiyacı açısından bir çok kalıba dönüşmüştür. Biyolojik olarak canlılar için (doğurganlık bakımından.) en verimli cinsel yönelim heteroseksüel birleşim olduğu halde cinselliğin zamanla bireylerde neslini devam ettirme çabasından, "zevk alma prensibine" dönmesi bir çok fantezi içeren ilişkiler var olmasını sağlamıştır. Cinsel yönelimler tamamen bireylerin seçimidir ancak genel perspektifte bakarsak bu tür fanteziler bireylerin çocukluktan başlayan ve çevre faktörü ile şekillenen psikolojik bilinç "değişimleri" ve sosyolojik olarak toplumda "kimlik" belirleme arayışlarının bir ürünüdür. Biz Homo sapiens'ler ve diğer canlı türlerinin eşeyli üreyenleri "nesil devam ettirme prensibi"ne göre hareket eder ve biyolojik yapımız itibari ile heteroseksüel birleşime müsaitizdir. Fantezi ve şehvet ikilisi ise bu prensibi alaşağı ederek tamamen zevk alma amacı gütmektedir.
Aile demek bir çatı altındaki sevgi ve saygı içinde sosyal normları uygulayan bir topluluk demek değil. Aile, sosyal açıdan kan bağı olan bireyler de demek değil. Aile, tek eşliliği sürdürebilecek ve hormonlarının getirisine göre hareket edebilecek bir çift eril-dişi dayanışmasını ve bununla birlikte bilinçsiz şekilde "yapmak için yapmak" düşüncesinden uzak biçimde çocuk dünyaya getirebilecek bir grup olmalıdır. Eğitim, sevgi ve ilgiden yoksun bırakılan Mike'nin yaşadığı narkolepsi atakları ve ilgi ihtiyacını giderebilmek için çabalaması olağanüstü gerçekci ve bazı kalıpları sorgulatıcı yapıda. Çocukların fizyolojik ihtiyaçları yanı sıra aidiyet ve sevgi ihtiyacını karşılamak zorunludur. Çocuk birey bu ihtiyaçlardan mahrum kalırsa en temelinde ileriye dönük psikolojik sorunlar ile karşılaşabilir. Mikey bulunduğu portreden rahatsız ve sokak kültürü bireylerinin ilgisinden daha çok aile şefkati ve sıcaklığı arama peşinde. Mikey, etrafındaki her birey de ve en çok Scott'da anne bilincini oluşturuyor ve bağ kurmaya çalışıyor. Yani olay dostluktan daha fazlası. Tamamen boşlukları doldurma çabası. Ateş başındaki konuşmada, Mikey'in yaşayamadığı oidipus kompleksini Scott'a sergilemeye çalıştığını ve onu karşılıksız seveceğini belirttiğini gözlemliyoruz. Aynı eril bireylerin annelerine karşı duydukları sevgi gibi.
Scott(Keanu Reeves) karakteri Mikey'in yaşadığı zorlu süreçlerden geçmeyen ve aslında daha rahat olan bir karakter. Ancak Scott her ne kadar varlıklı ve eğitimli bir kişilikte olsa en nihayetinde zamanla aile faktörünün oluşturduğu kendi tabirimle "kukla yaratma" ve "ideoloji dayatmaları" baş göstermektedir. Entelektüel gözüken ancak içine girdiğiniz de sadece yüzeysel ilişki ve ilgi sahibi olan bu aile türlerinin en büyük hatası, çocuklarına kendi kişiliklerini ve düşünce biçimlerini empoze etmeye çalışmalarıdır. Bir nevi ortaya otomatik işleyen makineler yaratmaya çalışırlar. Aynı şekilde çocuklarından, çocuklarına bu şekilde davranılması beklenir. Çünkü bu gösterişli ve entelektüel ailelerin klasiği budur. Ancak bu durum genellikle ters teper çünkü kişilik olgusu her birey için farklı şekilde bilinçlerde şekillenir. Sen istediğin kadar kendine benzeyen bir makine yaratmaya çalışsanda her dönemin çevre koşulları bu temel yönetimden uzak tutmaya yarayacak anarşist güdüyü bireylere aşılar. En sonunda ebeveyn-çocuk çatışmaları söz konusu olur.
Scott, Mikey'in aksine aile ve ilgi ihtiyacına fazlasıyla erişmiş ve zamanla bu ihtiyaç kendisini boğmuş. Bu yüzden çocuklukta tattığı ve kendisini baskılayan aile otoritesinden kurtulmak ve tamamıyla bağımsız bir yaşam stili oluşturmak için sokak kültürü ve bireylerine adapte olmuş bir kişilik. Mikey'den kesinlikle farklı olan Scott, film içerisinde asla Mikey karakterinin arkadaşı/dostu portresi sergilemedi. Tamamen ikisi arasında bir çıkar meselesi vardı. Scott, zaman geçirebileceği ve bağımsız yaşam stilini idame ettirebileceği kafa dengi bireyi Mikey olarak seçmiş ve ona göre hareket ediyordu. Mikey ise aidiyet ve sevgi ihtiyacını bulduğu Scott karakterinde "anne" bilincini arzuluyordu. Scott, Mikey'i besliyor ve onun her defasında yanında oluyordu. İşte bu karşılıklı ilişki fiziken birbirinden kesinlikle uzak ancak zihnen birbiri ile yakın iki karakterin birleşimini gösteriyordu.
“
-Ne oluyor? Scott. Gerçek oğlum. Nasılsın? Saat kaç?
-Kimin umurunda? Sen hiç saate bakmazsın ki. Saat hatları kokain çizgileri, kadranları gay bar tabelaları veya zamanın kendisi siyah deriler içinde ibne bir fahişe olmadıkça. Haksız mıyım Bob? Zamanı bilmeye gerek yok. Bizler zamansızız.
”
Scott ve gerçek babasından daha çok sevdiği Bob Pigeon(William Richert) arasındaki ilişki ise yine bir o kadar etkileyici bölümlerdi. Bob karakteri kurtarıcı ve sokak kültüründe yetişen bireyleri, eğiten ve onlara ilgi gösteren bir kişilik olarak çıkıyor karşımıza. Ancak en temelinde tamahkar ve istekleri sınırsız bir kişilik. Bu yüzden miras sahibi olacak Scott'un etrafında dört dönüyor. Onu gerçekten de oğlu şeklinde görüyor ve varlığını önemsiyor. Aralarında geçen diyaloglar enfes. Ancak Scott'un kendisinin de belirttiği değişimi yaşaması sonrası aralarında açıklık oluşuyor ve tüm sergilenen dostluk ise siliniyor. Bunu kaldıramayan Bob kahrından can veriyor...
Filmin sonu ise aslında bir başlangıç. Mikey'in başladığı yere döndüğü yani sonu olmayan bir yolun ortasında buluyor kendisini. Yine aynı şekilde o yolda narkolepsi atağı geçiriyor ve düşüyor yere. Ama en sonunda ise yönetmen film boyunca seyircinin Mikey ve Scott arasındaki bağı sorgulamasını istiyor. Yani ikilinin üzerine kurulan filmde birlikte çok yol kat etmiş bir ilişkinin tekrardan canlı olabilir mi sorusu soruluyor. Eğer o sahnede izleyici, araç ile gelen kişinin Scott olduğunu düşünüyorsa olaylara duygusal yaklaşıyordur ve gerçek sonun bu olduğunu düşünüyordur. Bunun dışında düşünen bireyler ise rasyonalist bakıyordur olaya. Scott'un hayatını tekrar değiştirmeyeceğini ve Mikey ile ilişkisini sürdüremeyeceği gerçeğine inanıyordur.
Film genel itibariyle sokak kültürünün vücudunu satan gençlerini ve yaşam biçimlerini göz önüne alıyor. Para kazanma dertleri ve her tarafta kol gezen cinsel dürtü kurbanlarına karşı savaş. Seks, madde kullanımı ve bağımsız yaşam. İşte bu sokak kültürünün muhteşem! üçlüsü içerisinde can bulan bu bireylere karşı empati salgılıyoruz. Olaylara bakış açılarını ve algılama biçimlerini deneyimliyoruz. Bizzat yaşamın içerisinde onlarla nefes alıp veriyor ve hayatlarını kendi doğaçlamalarına göre şekillendirdiklerine şahit oluyoruz. Bu karakterlerin hepsinin bir hayali olduğunu ve aslında en nihayetinde içimizde ve hemen yanı başlarımızda aynı duyguları yaşadığımızı görüyoruz. Ayrıştırıp onları görmezden gelip değersiz bir moloz parçası gibi bir kenara atan sistemin varlığına ise küfürler ediyoruz.
Harika bir film. Eline sağlık Gus Van Sant.
Azizler, 2021 yapımı Yağmur ve Durul Taylan tarafından yönetilen kara komedi ve dram filmi. Dönemimizin insanlarının sorunlarına etkileyici şekilde giriş yapıyor film. Eril-dişi birlikteliği ve bunun sonucunda oluşan çatışmaların varlığı ilişki sürecinde bireyleri psikolojik olarak etkileyen en temel sorundur. Eril…devamıAzizler, 2021 yapımı Yağmur ve Durul Taylan tarafından yönetilen kara komedi ve dram filmi.
Dönemimizin insanlarının sorunlarına etkileyici şekilde giriş yapıyor film. Eril-dişi birlikteliği ve bunun sonucunda oluşan çatışmaların varlığı ilişki sürecinde bireyleri psikolojik olarak etkileyen en temel sorundur. Eril ve dişi bireylerin düşünce ve davranış biçimleri farklı olmasından kaynaklı ilişki serüveni aksaklıklar yaşayabiliyor. Çatışmaların en temel sebebi budur. Bunun yanı sıra bireyin ilişki dışında dış çevreden kendisine dayatılan sıkıntıların varlığına tolerans göstermek kesinlikle önemlidir. Yani bireyler ilişki aşamasında yüzeysel düşünmemeli ve olaylara çok yönlü bakabilmelidir. Sevgi gibi soyut kavramlar "kolye" gibi somut maddelerce ölçülmeye çalışılırsa en nihayetinde kalitesiz bir partner ile birlikte olduğu gözler önündedir. İlişkiler içerisinde her şeye anlam yüklemeye çalıştığımız ve kendimizi "değerli" hissetmek için çıkarcı davranıldığından, ilişkiler bireyleri yıpratıyor. Günümüz ilişkilerine çok güzel şekilde gönderme yapılan sahnede Engin Günaydın'ın canlandırdığı karakter olan Aziz'in yaşadığı buhranvari algılama biçimi ise olayların basite indirgenmeyeceğinin en güzel örneği. Sonuç olarak birilerine beslediğiniz sevginin zamanla dönüştüğü olguya dikkat etmeli ve dengeyi kaybetmemek lazım.
Necati(Halit Ergenç) ve Füsun(Bergüzar Korel) karakterlerinin sahnesi ise yine kaliteli bir kısımdı. Ebeveynlerin bilinçsizce çocuklarına uygulamaya çalıştıkları sevgi, ilgi ve norm köprüsünün dayanılmaz zararını gözlemliyoruz. Günümüz çiftleri hormonlarının getirisi sonucu aile kurma arayışına giriyor. Ancak bu bireyler biyolojik yapıları gereği hormonlarının sınırlı olduğunu bilmiyorlar. En nihayetinde evlilik ile oluşturdukları bu tek eşli bağı çocuk ile süsleyerek nesillerini devam ettirme amacı peşine düşüyorlar. Deneyimsiz ve bilinçsiz bu ebeveynler sonlu olan hormonların bitimi sonrası birbirlerinden tiksiniyor ve çocuk yüzünden evliliklerini idame ettirme çabasına girişiyor. Tabi bunun sonucunda iletişim eksikliği, birbirine tahammül edememe, sözel ve fiziksel şiddet gibi sonuçlar doğuyor. Ortada kalan çocuk ailenin ilgisizliği ve sevgisizliği karşısında içine kapanıklaşıyor ve belli başlı psikolojik sıkıntıların varlığını ediniyor. Ebeveyn tarafından yanlış uygulanan normlar, çocuk birey için en iyisi olduğu düşünülüyor. Ancak bireyin yaşam biçiminin çok kötü etkilendiği görülmüyor. Sevgi ve ilginin ebeveyn tarafından çocuk bireye uygulanma biçimi zaman ilerledikçe çok fazla evrimleşti ve kötü bir hâl aldı. Youtube göndermesi ise bunu çok güzel şekilde özetliyor.
Sanayileşmiş kentlerin modernize bireylerinin en korkulu "rüyası" hayatlarının belli bir zamandan sonra rutine dönüşmesidir. Uyan, duş al, kahvaltı et, işe git, işten gel ve uyu. Rutin çok tehlikelidir. Öldürmez, süründürür. Aziz'in gördüğü rüya ise bilinç altında rutinine karşı verdiği savaşın sonucu. Bilinçaltı Aziz'e rutininin yarattığı tahribatı göstermeye çalışıyor ve bundan kurtulması için kendisini tetikliyor. Gün içerisinde biriken sıkıntılı durumlar bilinçaltında depolanır ve en sonunda rüyalarda kendisini göstermeye çalışır. Rüyalar, bir nevi yaşam fonksiyonlarımızı düzen içerisine sokabilmemiz için beyin tarafından oluşturulan dürtülerdir.
Caner karakteri muazzam iyi. Film günümüzün sorunlarına çok güzel şekilde ayak basmaya devam ediyor. Çocuk bireyler bebeklik evresinden sonra aktif şekilde öğrenme çabasına girişirler. Beyinleri öğrenmeye o kadar ihtiyaç duyar ki her gördükleri olgudan çıkarım yapmaya, araştırmaya ve deneyimleme gayretine girerler. Ancak teknoloji çağı olan yirmi birinci yüzyılda, ebeveynler çocuk bireylerin üzerinde kendi yetkinliklerinden çok kitle iletişim aletlerinin varlığını uygulamaya çalışmaktadır. Çocuk bireyin basit ve yavaş şekilde öğrenmesi, olayları anlamlandırması gerekirken, ebeveyn tarafından bilinçsiz şekilde uygulanan teknolojik alet kullanımı, çocuk bireylerin bu öğrenme ihtiyaçlarını çok yanlış şekilde gidermesi ile sonuçlanabiliyor. Ebeveyn çocuk üzerinde baskı kuramazsa ve çocuk bilinçsiz şekilde yetişirse en sonunda Caner gibi bir birey çıkar ortaya. (: Aziz'in çocuğa "siktir git" demesi çocuğun bu tür davranış durumunu destekleyici biçimdedir. Aynı şekilde babanın gün içerisinde küfürlü konuşma biçimi ve "Çocuktur yapar, Her yaptığını destekleme! " şeklindeki tutumları, çocuk bireyi denyoluğa!! sürükleyen adımların ta kendisidir. Sorun kesinlikle çocuktan çok anne ve babanın bilinçsizliğidir.
Alp(Öner Erkan) karakteri varlık içinde yokluk çekiyor. Paranın oluşturduğu saygınlık ve ilginin temelde çıkara dayanması ve bu nedenle ilişki içinde bulunulan kişiler ile sahte ilişkiler yaşaması bunu gösteriyor. Bu yüzden birey hep bir kendini gösterme çabası içerisinde. Kadınlar, partiler ve lüks ev. Her şeyim var ama aslında hiçbir şeyim yok. Bu yüzden Aziz'de gördüğü gerçekçiliğe karşı bir şeyler yapıp kendindeki boşluğu doldurmaya çalışıyor. Ancak Aziz için uyguladığı tüm uğraşlar tek taraflı olunca son ümidini de yitiriyor. Bunun yanı sıra tüketim toplumunun hızlı yaşam biçimi; partiler, etkinlikler ve sosyallik, teknolojinin varlığı ile aşırı derece arttı ve bu durumdan zevk alma prensibi tamamen yerini rolünü iyi oynama ve statünün gereği gibi hareket etme meselesine döndü. Eğlence sektörü en nihayetinde hazın doruk noktası olarak gözükse dahi içerisine girildiği vakit sahte kişiliklerin mahvolmuş hayatlarını görmemizi sağlıyor.
Erbil(Haluk Bilginer) karakteri bize yalnızlığın oluşturduğu sevgi ihtiyacının yoksunluğunu gösteriyor. Kimse birbirini dinlemiyor ama herkes birbiri ile iletişim halinde. Ne anlatıyoruz biz? Neden başkalarının sorunlarına kendi sorunlarımız ile karşılık veriyoruz? Neden iletişim kurmak ve sohbet etmek isteyen bireylere tahammülüz yok? İlk olarak aslında senaryonun Aziz karakterinden çok Erbil karakterine yoğunlaştığını düşündüm. Karısı ile konuşması ve olaylara bakış açısı Erbil'in kafasında yarattığı kurgusal dünyanın bir parçası olduğunu düşündüm. Ancak olay tam anlamıyla bütün karakterler ile alakalı. Tüm karakterler bizzat birer Aziz'ler. Hepsi bir yönüyle ortak açıda birleşiyor ve Aziz karakterinde can buluyorlar. Bu durum gerçekten çok iyi.
Film hakkında daha genel olarak şunları söyleyebilirim: Karakterlerin hepsi bir mesaj verme amacında ve oyuncular karakterleri çok güzel şekilde yansıtıyor. Film de başrol yok ve her bir karakter özellikleri, sorunları ve düşünce biçimleri ile temel anlatımı destekliyorlar. Günümüz insanlarının sorunlarını çok güzel şekilde ayak basıyor ve eleştirmeye açık yönünü gösteriyor. Yüzeysel izlerseniz bir bok anlamazsınız. Hep bir aksiyon arama çabasındasınız. Film durgunmuş, sonu boşmuş. Film tam layığı ile son verdi. Kara komedinin hayatlarımızın içinde kulaç attığını ama yine de ilerlediğini çok güzel şekilde gösterdiler. Taylan Biraderler'i tebrik ediyor ve Türkiye'de daha fazla bu tür filmlerin çıkmasını destekliyorum.
Köpek dişi orjinal adıyla Kynodontas, Yunan yönetmen Yorgos Lantimos'un 2009 yapımı distopik ve sıradışı filmi. Açıkcası filmin konusu izleyici her ne kadar evin içindeki yönetim şekliyle rahatsız etse de aslında evin içinde gerçekleşen olayların hiç biri şu an sizin aile…devamıKöpek dişi orjinal adıyla Kynodontas, Yunan yönetmen Yorgos Lantimos'un 2009 yapımı distopik ve sıradışı filmi.
Açıkcası filmin konusu izleyici her ne kadar evin içindeki yönetim şekliyle rahatsız etse de aslında evin içinde gerçekleşen olayların hiç biri şu an sizin aile ortamınızda gerçekleşmiyor değil. Filmde yönetim şekli, dolaylı yoldan ve tüm gerçekciliği ile gözünüze sokulduğu için bu metaforik anlatımı iğrenç olarak algılıyorsunuz. Hem toplumsal olarak hem de bizzat evinizin içindeki yaşam biçimi olarak bir yönetime maruz kalıyorsunuz ve bunu aynı filmde ki gibi kabulleniyor, doğru olanın bu olduğunu düşünüyorsunuz. Size uygulanan cezalar, verilen ödüller, öğretiler ve eğitimleri çocukluktan beri uyguladıkları şekliyle kabul ediyorsunuz ve yetişkin olduğunuzda oluşturduğunuz temelin üzerine eklemeye devam ediyorsunuz. Artık bu durum sizin için bir tabu haline dönüşüyor ve önünüze dikilen duvarları yıkmak yerine duvardan destek alıyorsunuz. Daha da kötüsü aynı şekilde siz de çocuklarınıza bunu uygulayıp döngünün devam etmesini sağlıyorsunuz. Bu yönetim biçiminin dışına çıkamazsınız. Çünkü sizi, çocukluktan itibaren empoze edilen olguların varlığı korkutuyor ve toplumdan dışlanmamak için var olan yönetime boyun eğiyorsunuz. Aynı film de çocuk bireylerin dışarıya adım atamaması gibi.
İlk olarak filmde geçen kavramların anlamlarının yanlış öğretilmesi ile karşılaşıyoruz. Şimdi filmin banyo sahnesinde karşılaştığımız kelimelere ve anlamlarına bakalım. "" deniz", oturma odasındaki gibi ahşap kolluklu deri koltuktur. "otoyol" çok güçlü bir rüzgar türüdür. "seyahat", zemin kaplamada kullanılan, oldukça dayanıklı bir maddedir. "tüfek" güzel, beyaz bir kuştur." şeklinde öğretiliyor. Burada aslında Rene Mergitte'nin."imgelerin ihaneti" resminde yaptığı "bu bir pipo değildir." algısı ile karşılaşıyoruz. Resimde bir pipo olduğunu görüyoruz ancak altında bu bir pipo değildir yazıyor. Doğru olan nedir peki? Bilincimize isteğimiz dışında sokulan imgelerin varlığını kabul edip, gerçek olarak düşündüğümüz ancak sadece görsel verinin isimlendirilmesi yapısının dışına çıkmamak mı yoksa gördüğümüz nesnelerin aslında öğretilenlerin dışında farklı bir yapıya sahip olduğu gerçeğini kabullenmek mi? Kavramların evrimleşmesi ve bugün ki zaman dilimine gelene kadar değişimleri ne ironiktir ki onların varlığını anlamsızlaştırıyor. Film de geçen deniz kavramının kökeni "denk, eş, denge, yatay" olarak Eski Türkçe sözcük "teniz" in evrimleşmesi ile bugün var olan anlamını alıyor. Şimdi şöyle düşünün, eskiden deniz kavramı "yalpalamak", "başı dönmek" anlamında kullanıyor ve günümüze gelince bu kavram "su kütlesi" haline dönüşüyor. Farkına vardınız değil mi? Film de geçen deniz kavramı ise "ahşap kolluklu deri koltuk" olarak anlamlandırılıyor. Burada önemli olanın "kavramlar" değil bizzat bizlerin onlara yüklediği anlamlar olduğunu unutmayınız.
Evin içindeki baba ve anne tarafından çocuklara karşı uygulanan yönetim biçimi, ebeveynin çocuk birey üzerindeki olağanüstü etkisini gösteriyor. Öğrenme aşamasındaki çocuk bireyler bir dizi boyunduruğun altına girmelidir. Ebeveyn "otoritesi" en temelinde bireyi "yaşama hazırlama" prensibinin arkasına saklanır. Bu prensip üzerinden ebeveyn çocuk yetiştirirken ödül, ceza ve disiplin kavramlarını kendi spesifik olgularına göre şekillendirir. Eğer radikal dinci bir ailenin çocuğu iseniz, sizin sorgulama ve düşünme kabiliyetinize izin verilmeden kendi ideolojilerini size empoze ederler. Aynı filmde babanın gerçekleştirdiği gibi bir dizi kural ile yapay bir disiplin oluşturulur ve böylelikle küçük yaşta bireyin "gerçekleri" din adı altındaki konular olur. Eğer ebeveynlerin huyuna gidip ve istedikleri öğretileri uygularsanız ödüllendirilirsiniz, hayır farklı bir ideoloji kavramını sorgulama arayışına girişirseniz ve dininizi reddederseniz bu sefer cezalandırılırsınız(bu sözel veya fiziksel şiddet olabilir.) peki bunun film de geçen yönetimden farkı nedir? Filmin içinde rahatsız olduğunuz bu durum tamamen sizin hayatlarınızda da hüküm sürmektedir. Filmin bir sahnesinde büyük kız kardeşin "düşecek uçağın kendisinin olması gerektiğini" söylemesi üzerine annesi tokat atıyor. Peki sizin küçükken gerçekleştirdiğiniz yaramazlıklar sebebiyle yediğiniz tokatın farkı nedir?
Yaşamınızı, âdeta filmdeki çocuk bireyler gibi kabullenmişsiniz ve bunun dışındaki gerçeklikleri iğrenç olarak görüyor ve hatta onlardan korkuyorsunuz. Çünkü siz de birer distopik yaşamın parçalarısınız. Doğru olarak bildiğiniz şeylerin neden doğru olduğunu sorgulamıyor ve hepsini sadece "toplumsal norm" diye geçiştiriyorsunuz.
Film bu metaforik anlatımlar dışında gerçeklik ve empati açısından çok iyi çekimlere sahip. Cinsellik ve şiddetvari eylemler var olduğu saflığı ve bütünlüğü ile kameraya alınmış. Oyuncular ise karakterleri ile enfes şekilde özdeşleşmiş. Ortamın yarattığı havayı izleyiciye çok güzel şekilde lanse ediyorlar. Film içindeki garip aktiviteler, farklı ödül ve cezalar, aile ilişkileri ise mükemmel bir tablo oluşturuyor seyircinin zihninde.
Spoiler içeriyor
Tell no one, Harlan Coben'in aynı adlı romanından sinematografiye aktarılmış 2006 yapımı Guillaume Canet filmidir.. Kitabını okumadım ancak filmi izledikten sonra konuya hakim olduğum için keşke bu film sadece kitabında kalsaydı dedim. Film, olay örgüsünü izleyiciyi şaşırtacak şekilde sunmaya çalışıyor…devamıTell no one, Harlan Coben'in aynı adlı romanından sinematografiye aktarılmış 2006 yapımı Guillaume Canet filmidir..
Kitabını okumadım ancak filmi izledikten sonra konuya hakim olduğum için keşke bu film sadece kitabında kalsaydı dedim. Film, olay örgüsünü izleyiciyi şaşırtacak şekilde sunmaya çalışıyor ancak sadece ucu açık şekilde ilerliyor. Son kısma gelene kadar bu açıklık kendini koruyor ve en sonunda klişe şekilde tüm sorular cevabını buluyor. İzleyici film esnasında herhangi bir detay bilgisine rastlayamadığı için(bu kısımları, kovalamacalar ve gereksiz diyaloglar ile dolduruyorlar.) parçaları yerine kendi koymaya çalışıyor ve kendine göre yorumluyor. Umduğu durum ile gerçekleşen durumun arasındaki köprüde sıkışıp kalıyor. Bunları detaylandıracağım.
Alexandre Beck(François Cluzet) ve Margot Beck'in(Marie-Josée Croze) yaşamlarına anında dalıveriyoruz ve ardından bu bireylerin herhalde rutin olarak yaptıkları bir etkinliğe şahit oluyoruz. Hiç bir bireyi tam olarak tanımadığımız için film yine izleyiciye ucu açık şekilde kendini gösteriyor. Ardından malum olay gerçekleşiyor ve sekiz yıl sonrasına ilerliyoruz. Bundan sonra karakterler gösteriliyor ancak iki saatlik film de sırf gizem ve komplike düşünceler yer etsin diye detaylandırma en basit şekilde sunuluyor. Mesela Alexandre Beck'in başlarda yaşadığı geri dönüşler aşırı anlamsız ve gereksiz. Çocukluk zamanlarını görmesi, filmi dramatize ediyor ve ana konudan saptırıyor. Bunun yerine Alexandre Beck karakterinin kişiliği, Margot ile ilişkisi, arkadaşları ve Margot'un aile bireyleri ile bağı hakkında detaylandırma yapılması izleyicinin izlerken sorgulamasını ve zevk almasını sağlardı.
Alexandre sekiz yıl sonra bir anda Margot'a ait bir video ile karşılaşması ise mantık hatası doğuruyor. Sonuç olarak bu videoları Margot kendisine gönderiyor ve sonlarda Margot'un babasının açıklamasına göre Margot Alexandre'nin ölü olduğunu biliyor. Yani anlatmak istediğim Alexandre'nin üzerine herhangi bir suçlama atılmadan ve basında gözükmemesine rağmen Margot'un kendisine video göndermesi hikayenin son kısmıyla çelişiyor.
Bir anda sekiz yıl ileriye gittiğimiz için tüm karakterler yalın ve anlamsız geliyor ilk başlarda. Tüm olay bitmiş olduğu halde filmin ana konusu olan sekiz yıl önceki durum anlatılmaya çalışılıyor ve hepsi bir video ile başlıyor. Sanki tüm olayları bir çatı altında toplayıp sunmaya çalışmışlar. Mesela filmin sonuna kadar Alexandre Beck'in babasına dair bir tane dahi bilgi verilmediği halde son kısımda neden ve nasıl öldüğünü söylüyorlar. Bunun gibi bir çok gereksiz durum ile karşılaşıyoruz filmde.
Seyirciyi ters köşe yapmaya çalışmalarını anlıyorum. Her zaman ilgi çekici bir durum halindedir bu tarz filmler ancak gerekli olan bilgileri sunmadıkları için kafasında filmin gidişatı hakkında yorum yapamıyor izleyici. Bunun yüzünden film dışında kendi kurgusunu oluşturuyor. Sonda ters köşe olsa da istediği verimi elde edemiyor.
Bunların dışında hoşuma giden kısımlar, Margot'un evliliği ile ölümünü aynı karede sunup evlilik-ölüm bağlantısı kurmaları. Alexandre'nin çocuğu muayene ettiği odanın kapısından kendi kişisel odasına girdiği çekim sahnesi de kaliteliydi.
Kids, Larry Clark tarafından yönetilip, Harmony Korine tarafından yazılan gençlik ve dram filmi. 1995'de sinemaya aktarılan bu film, bir grup gencin bilinçsiz ve eğitimsiz şekilde 90'lı yıllarda yaşadıkları sokak kültürünün dramatik öyküsünü barındırıyor. Evet tam olarak bilinçsiz ve eğitimsiz çocuk…devamıKids, Larry Clark tarafından yönetilip, Harmony Korine tarafından yazılan gençlik ve dram filmi. 1995'de sinemaya aktarılan bu film, bir grup gencin bilinçsiz ve eğitimsiz şekilde 90'lı yıllarda yaşadıkları sokak kültürünün dramatik öyküsünü barındırıyor.
Evet tam olarak bilinçsiz ve eğitimsiz çocuk bireylerin yaşam içerisinde hem kendilerine hem de çevrelerine ne kadar zarar verdiklerine şahit oluyoruz. Birey doğar ve derhal öğrenmeye başlar. Bu öğrenim süreci içerisinde ebeveyn desteği çok önemlidir. Bireyin yaşamını şekillendiren ana faktörlerden biridir aile eğitimi. Eğer gerekli yardımlar yapılmaz ve hatta çocuk bireyin yanında teşvik edici zararlı eylemler gerçekleştirilirse, bu bireyin ilerleyen yaşlarında potansiyel suçlu konumuna eğilimi olur. Çünkü çocuk birey ebeveynlerinin leitmotividir.
Filmde fazlasıyla karşılaştığımız cinsellik, uyuşturucu, alkol, sigara gibi kavramların eğitimsiz ve bilinçsiz bireylerin üzerinde manipülatif etki gösterdiğini gözlemliyoruz. Bireyleri bu kavramlar çekiyor çünkü eğitimsiz yaşam biçimi bu döngünün içerisinde hayat bulabiliyor. Umutsuzluk, melankoli ve buhranvari yaşam tarzı yukarıdaki kavramların yarattığı anlık zevkin boyunduruğu altına giriyor. Uzun soluklu ihtiyaç edinemeyen bu bireyler, dürtülerinin peşinden koşuyor ve yaşamlarını anlık zevk için satıyorlar.
Filmde ana unsur olan cinselliğin bireyler üzerinde ne kadar etkili olduğunu görüyoruz. Cinselliğe kabaca bakmak gerekirse, cinsel birliktelik sırasında salgılanan bazı hormonlar ve üreme içgüdüsü sayesinde bireyler zevk almaya başlar ve zevk alınan şey ihtiyaç haline dönüşür. Aynı yemek yemek veya boşaltım yapmak gibi gereklilikler içerisine dahil olur. Spermlerin ve yumurtanın olgunlaşması sonrası cinsellik, diğer ihtiyaçların içerisine katılır. Eski dönemlerden bu zamanlara kadar gelen cinsellik arketipi yeni dönem bireylerinin beyinlerinde kesinlikle yer ediniyor. Çünkü cinsel birlikteliklerin temel görevi olan "üreme", zamanla yerini "zevk" oyunu olmaya bıraktı ve insanlar artık yeni bir birey dünyaya getirmeyi "üreme" düşüncesiyle gerçekleştirmeyip, zevk almaya bakarken bunu sağlıyorlar.
Çocukların cinsellik ile karşılaşması aile eğitiminin dışında gerçekleşirse bu bireyler cinsellik olgusunun dışında olaydan çok farklı anlamlar doğurabilirler. Film içerisinde Telly'nin(Leo Fitzpatrick) ev hayatına kısa süre içerisinde göz attığımızda annesini ve annesinin Telly ile iletişimine şahit oluyoruz. Anne bir eliyle sigara içiyor diğer eliyle ise bebeğini emziriyor. Burada Telly'nin yaşamının geçmişini görebiliriz. Yetersiz ebeveynin bu "zevkine çocuk yaptım." prensibi ile çocuk yapıp şehire salması ve çocuğun, eğitimi sokakta, bilinçsiz ve saf şekilde öğrenmesi bireyin yaşamını zorluklar içerisine sokuyor.
Telly ve Casper'ın(Justin Pierce) cinsellik hakkındaki düşünceleri ve şiddetli şekildeki istekleri, fantezileri ve dürtüleri bu bireylerin yaşamlarını ele geçirmiş durumda olduğunu gözlemliyoruz. Bireysel anlamda gelişim göstermek ve kendi benliklerini gerçekci ve olağan şekilde oturtmayı, cinsellik algısı ile gerçekleştiriyorlar. Düşünce biçimleri buna göre evrim geçiriyor ve hayatları bu düzene ayak uydurmaya çalışıyor. Çünkü çocukluk dönemi temeldir ve bu temel cinsellik ile bağlantılı olunca ilerleyen dönemlerde birey norm dışı davranışlar sergileyebiliyor. Topluma ve kendilerine zarar vermeleri olanaklaşıyor. Elbette en sonunda cinsellik bu gibi bireylerin arasında bir "saygı" meselesi haline dönüşüyor. Eğer çok fazla cinsel birlikteliğin varsa bunu etrafındaki bireyler ile paylaşarak hiyerarşik konumunu sağlarsın. O kadar şehvetle anlatırsın ve arzuyu tetiklersin ki yaşamadığın bu ilişkilere bir zamandan sonra kendinde inanırsın. Koca "penisler", dolgun "memeler", lezzetli "vajinalar" gibi genital bölgelerdeki organlara sıfatlar takarak eğitimsiz bilinçlerin, zihinlerini manipüle edersin. Bu döngü aslında bu kadar basittir. Her birey böylelikle birbirini tetikler ve suç işlemek kaçınılmaz olur.
Telly'nin annesinden para çalması, Casper'ın topluma açık ortamda duvara işemesi, aynı şekilde marketten eşya çalmak gibi durumlarda birbirleri ile bağlantılı olaylardır. Bir çocuk annesinden veya babasından para çalar çünkü para istemesini, kullanmasını ve kazanmasını bilmiyordur. Para onu bağımlılıklarına götürür. Aynı şekilde hırsızlık yapar çünkü empati kurmayı bilmiyor ve bencilce davranma eğilimi bulunuyordur. Yine topluma açık yerlerde aykırı şeyler yapar çünkü toplumsal normları bilmiyor ve öğrenmemiştir. Burada suçlu, çocuktan çok toplumdur.
Film bir yandan da cinselliği her iki cinsiyet bakımından yorumlanmasını sağlıyordu. Kız çocukların olaya duygusal yönden bakması ve ilişkilerde bütünlük aramaları. Değer ve önem kavramlarına karşı, bakireliklerinin bozulmasıyla dramatik davranmaları ve cinsel hastalıkların varlığından korkmaları. Erkeklerin ise sadece zevk almaya yönelik abartı şekilde ortama adapte olma çabaları. Cinsel ilişkilerin arkadaş ortamındaki hiyerarşik konumu. Sex=saygınlık prensibi kurulması.
Etraftaki bilinçaltına sokulan cinsel dürtü oluşturacak maddeler ve düşünce akımları. Günümüzce anlamsız dizilerin içerisinde barınan psikolojik seks ilişkilerinin, çocuk bireylerin bilinçaltına işlemesi senaryosu.
Çocuk bireyler kötü yetişseler dahi normal ortam koşullarında içlerindeki saf kişilik kendini gösterebiliyor. Metroda sakat bir adama yardım etme isteği gibi. Ancak hayvanlar ile kötü ilişki. Parkta toplum içerisinde uyuşturucu alım-satımı. Homoseksüel ilişkileri olumsuz karşılamaları gibi durumları film içerisinde gözlemleyebiliyoruz.
Ben şimdi her birey topluma ve kendine saygılı olmalı ve her defasında tertipli davranmalı gibi saçma sapan düşünce akımlarından bahsetmiyorum. Ya da kırıp dökmeli ve her şey kendisininmiş gibi davranıp kimseye saygı göstermemeli gibi bir şey de demiyorum. Ben, makineleşmemiş bireylerin kendilerini kısıtlamadan ancak başkalarına zarar da vermeden yaşam biçimlerini oluşturabileceklerini düşünüyorum..
Yine Harmony Korine'nin elinden çıkmış sıradışı ve bir o kadar etkileyici film. Aynı Gummo gibi. (:
Spoiler içeriyor
Kutsal Kan, sürrealist yönetmen Alejandro Jodorowsky tarafından yönetilen 1989 yapımı psikolojik gerilim filmidir. Orjinal ismi Santa Sangre olan bu film, altmetniyle dop dolu ancak bir o kadar absürtlük barındıran ve sinematografisi ile bilinçlerden çıkmayacak özel bir yapıya sahiptir. Santa Sangre,…devamıKutsal Kan, sürrealist yönetmen Alejandro Jodorowsky tarafından yönetilen 1989 yapımı psikolojik gerilim filmidir. Orjinal ismi Santa Sangre olan bu film, altmetniyle dop dolu ancak bir o kadar absürtlük barındıran ve sinematografisi ile bilinçlerden çıkmayacak özel bir yapıya sahiptir.
Santa Sangre, kendini kuş zanneden ve psikolojik sıkıntıları bulunan Fenix(Axel Jodorowsky) karakterinin yaşam öyküsünü konu ediniyor. Fenix'in bu duruma gelme sebebini anlamlandırabilmemiz için film içerisinde geri dönüşler yaşıyoruz. Küçük Fenix'in(Adan Jodorowsky) yaşadığı dramatik ve kalıcı tahribatların varlığına şahit oluyoruz. Yönetmen sürrealizm akımına ayak uydurduğu için film genel olarak aklınızın sınırlarıyla oynuyor ve sizi bir takım buhranların içerisine sürükleyebiliyor. Filmin başlarında gözlemlediğimiz "sirk" teması gayet akıcı şekilde bilinç altımıza işliyor ve basit imgeleri gözümüze gözümüze sokuyor. Temelde gördüğümüz sirk ve gösteriler, eğlencenin ve kutlamaların hüküm sürdüğünü lanse ederken aslında bu işin içindeki canlıların yaşadığı dramatik ve hüzünlü öyküyü saklıyor. Sirk teması ile birlikte insan-hayvan birlikteliğini de farklı şekilde sembolize etmeye çalışan Jodorowsky sirk gösterisinde rol alacak olan Alma'nın(Faviola Tapla) masumane şekilde sağır ve dilsiz olması, âdeta sirk gösterilerine çıkan bir hayvanın eğitimini düşündürüyor. Alma sağır ve dilsiz aynı bir fil veya maymun gibi. Kendini anlatamıyor ve söylenenleri anlamıyor. Eğitim süreci içerisinde kendisine uygulanan şiddetvari tutumlara karşı sadece mimikleri ile tepki verebiliyor. Bu hayvan-insan bağlantısını, ölen bir filin tabuta koyulup bir uçurumdan atılarak "toz toprağa" bürünmüş insanlar tarafından "hayvanın etlerinin parçalanıp paylaşılması" ile Fenix'in annesinin kesilen kollarına "karga" dadanması ve Babasının ölen vücuduna "köpeklerin" girişmesinde görebiliyoruz.
Filmin sirk temasının yanında bir de tarikat üyeleri ile polislerin çatışmasına şahit oluyoruz. Bu tarikat üyeleri adı "santa sangre" olan kiliselerinin yıkılmaması için eylem yapıyorlar. Şimdi burası apaçık dini eleştiriyor. Kilisenin içerisine girdiğimizde bu bireylerin İsa'ya değil kolları kesilip tecavüze uğramış bir kıza taptıklarını gözlemleniyor ve kutsal kanları ise boyadan ibaret. Kiliseye gelen monsenyör "barış" naraları atarak ortamı sakinleştiriyor ve kiliseyi gözlemledikten sonra bunların hepsini yalanlıyor ve dehşete düşmüş şekilde kiliseden ayrılıp polislere yıkmalarını emrediyor. Günümüzde düşündüğümüzde binlerce farklı din sistemi bulunmakta ve hepsi belli başlı kurallara dayanmakta. Bunları savunan radikal dinciler ise inanç sistemleri yüzünden sorgulama yetilerini kaybetmiş durumdalar. Her din sistemi kendi dininin doğruluğunu savunmakta ve diğer dinleri yalanlamakta. Peki bu film de gösterilen kadının inandığı tecavüze ve şiddete uğramış kız neden gerçek kurtarıcı olmasın? Aslında gerçeğin dinler değil tamamen bizim algımız ve hayal dünyamız olduğunu öğrenmenin gerçekten zor olduğunu gösteriyor film. Madem din sistemleri ve inançları birbirinin varlığını kabullenemiyor ve tek doğrunun kendisi olduğunu savunuyor, buradan çıkarcı ve dolandırıcı oldukları varsayımı doğmaz mı?
Fenix'in annesi Concha(Blanca Guerra) yani dini tarikat üyesi ile babası Orgo'nun(Guy Stockwell) yani tamahkar ve şehvet düşkünü bireyin bir sahnede çiftleşmesi ise bu iki olgunun temelde bir arada yürüdüğünü ve hatta adamın kadını aldattığı halde kadının adamın cazibesine karşı koyamaması metaforik olarak din olgusunun dışta ne kadar dürüstlük ve doğruluk adı altında gösterilsede aslında içten içe mitomaninin, tamahkarlığın ve dolandırıcılığın boyunduruğu altında olduğunu gözler önüne seriyor. Sonuç olarak filmde dinin kendi sonunu getirecek olgular ile birlikte yürümesi yani anne ve babanın dehşetvari şekilde ölmesi ile sembolize ediliyor nitelikteydi.
Bu geri dönüşten, gerçek zamana yani Fenix'in büyüyüp hastaneye düştüğü zaman dilimine girince aslında Fenix'in çocuklukta yaşadığı travmanın ne kadar kuvvetli olduğunu anlıyoruz. Kendini kuş zannetmesi; her ne kadar küçükken babasının vücuduna yaptığı kuş dövmesi ile alakalı gözükse dahi aslında tamamen çocukluk döneminde yaşadığı buhranlı yaşam biçiminden kaynaklı oturtamadığı cinsiyet kimliğinin varlığını anlatıyor. Alma'nın, Fenix'in göğsünün üzerindeki kuş dövmesinin yanına gelip elleriyle kuş taklidi yaparak kuşu uçurması ise aslında Fenix'in kişiliğinin kaybolduğunu simgeliyordu. Fenix'in büyüyünce yaşayacağı kimlik karmaşası ve psikolojik sıkıntıların temeli tamamen öğrenme dönemi olan çocuklukta yaşadığı sıkıntılardan kaynaklıydı.
Fenix'in bulunduğu hastanenin tamamıyla down sendromlu çocuklarla dolu olmasını tam olarak anlamlandıramadım. Jodorowsky sürrealist düşünce akımı nedeniyle ortamları soyut ve farklı şekilde gözler önüne serebiliyor. Belki de her kısmı anlamlandırma çabamızı eleştirir nitelikte sadece görmesini istediği gibi izleyiciye gösteriyor. Başka bir alternatif sunmuyor ve sadece down sendromlu bireyler bulunması gerektiği için bulunuyor. Kendisine katılıyorum ancak ben anlamlandırmaya devam ediyorum(:. Down sendromlu bireyler ile Fenix'in sinemaya götürüldüğü sahnede doktor ve hemşirenin bu bireyleri bir pezevenke emanet edip, hemşirenin bakıcı ile sevişmesi, doktorun ise büyükannesine bakacağını belirtmesi ile sonuçlanıyor. Tabi pezevenk down sendromlu bireylere bağımlı edici madde kullandırıp, şişman bir kadına kiralaması ise yine o ortamın soyutluğunu, somut bir şekilde gözler önüne döküyor. Jodorowsky düşünce akımının imgelerini fazlasıyla kullanıyor.
Fenix'in psikolojik sıkıntılarının baş gösterdiği kısımlarda ölen annesini kolsuz bir şekilde görmesi ve annesinin kendisiyle bütünleşip Fenix'in kollarını kullanabilmesi gerçekcilik ile gerçekdışılığın çatışmasını sağlıyordu. Fenix elbette ebeveyn ilgisine muhtaç bir şekilde yaşamını idame ettirdi ve zamanla bu ihtiyaç bir sorun haline dönüştü ve bireyin yersiz halüsinasyonlar görmesini sağladı. Bilincinde bu ihtiyaca karşı savunma mekanizması olarak annesinin kuklasını gerçekmiş gibi görmesi ve hatta bu kuklanın Fenix'in bedenini ele geçirmesi ise gerçekcilik ile gerçekdışının çatışmasını sağlıyor izleyiciyi ikileme düşürüyordu. Tamamen her şeyi Fenix kafasında kurgulamış ve öldürdüğü bireyleri annesi yüzünden değil psikolojik sıkıntılarından kaynaklı öldürmüştü. Bu durumdan Fenix'i kurtaran ise Alma oldu. Onu yarattığı gerçekdışı buhranın içinden çekip aldı ve gerçeklikle buluşturdu
Bu sürrealist filmin karakterleri de filme yakışır şekildeydi. Bir çok fizyolojik farklılıklara şahit olduğumuz karakterler bulunuyordu. Cüce, sağır ve dilsiz bir kız, uzun boylu dilsiz bir adam, kulak kıllılığı bulunan bir adam, kulağını koparıp yedirmeye çalışan bir birey, her yeri dövme dolu olan kadın, toz toprağa bürünmüş topluluklar vb. Sürrealist yapıyı çok iyi yansıtıyorlardı. Soundtrack'ler ise aşırı iyiydi resmen filmin havasıyla izleyiciyi bütünleştiriyordu.
Son olarak;
Stretch out my hands to thee:
My soul thirsts for the like a parched land...
Teach me the way I should go, for to thee I lift up my soul. (Psalms, 143.6.8)
"gerdim kollarımı sana doğru, ruhum sana susamış, tıpkı bir kavrulmuş diyar gibi. Yükselttim ruhumu senin için, göster bana nasıl geleceğimi."(Psalms, 143.6.8)