(@) - Raf

Filmimiz onur, iktidar, sınıf ve bireyin sistem karşısındaki konumunu sorgulayan, türünün sınırlarını aşan bir sinema başyapıtı. Masaki Kobayashi, samuray sinemasının alıştığımız “şeref, sadakat, savaşçı ruh” anlatısını alıp ters yüz ediyor. Hikayenin merkezinde, klanı çöktükten sonra efendisiz kalmış bir samuray Hashiro…devamıFilmimiz onur, iktidar, sınıf ve bireyin sistem karşısındaki konumunu sorgulayan, türünün sınırlarını aşan bir sinema başyapıtı. Masaki Kobayashi, samuray sinemasının alıştığımız “şeref, sadakat, savaşçı ruh” anlatısını alıp ters yüz ediyor. Hikayenin merkezinde, klanı çöktükten sonra efendisiz kalmış bir samuray Hashiro Tsugumo’nun güçlü bir klanın kapısına gelmesi var. Başlangıçta oldukça sade görünen bu karşılaşma, tsugomo’nun geçmişini anlatmasıyla birlikte bambaşka bir anlam kazanmaya başlıyor. Film de tam burada seyircinin algısıyla oynamaya başlıyor: Kime inanmalıyız ve gerçekten onurlu olan kim? Kobayashi bize cevapları hemen vermiyor; olayları ve karakterleri parça parça açıyor. Geçmişe yapılan dönüşler yalnızca hikayeyi anlatmak için değil, şu ana kadar gördüğümüz şeyleri yeniden değerlendirmemiz için kullanılıyor. Bu yüzden izlerken bir noktadan sonra adeta bir davayı çözüyorsunuz. Ve filmin asıl meselesi de burada ortaya çıkıyor: Onur gerçekten ahlaki bir değer mi, yoksa iktidarın kendi düzenini korumak için kullandığı bir araç mı? Kobayashi’nin eleştirisi doğrudan bushido (samurayların uymak zorunda olduğu askeri, ahlaki, etik kurallar) ve feodal hiyerarşiye yöneliyor. Bireyin, kendisinden çok daha güçlü bir sistem karşısında ne kadar çaresizleşebileceği anlatıyor. İktidarın kuralları koyduğu, sınıfın bu kuralları koruduğu ve bireyin ise o kuralların içinde nefes almaya çalıştığı bir dünya görüyoruz. Tatsuya Nakadai inanılmaz bir performans sergiliyor. Öfkeyle bağırarak değil, çoğu zaman sakinliği ile hissettiriyor. Yüzündeki küçük değişimler, suskunlukları ve karşısındaki insanlara bakışı bile başlı başına bir anlatım. Görsel olarak da film inanılmaz disiplinli. Siyah-beyaz görüntüler, simetrik kadrajlar, geniş ve boş mekanlar…Özellikle o avlu ve merdivenlerdeki karşılaşmalar, gücün fiziksel olarak bile nasıl konumlandırıldığını hissettiriyor. Filmin başındaki zırh, bana göre Harakiri’nin bütün meselesinin küçük bir özeti gibi. Dışarıdan bakıldığında ihtişamlı, güçlü ve saygın; fakat yakından baktığımızda içi boş bir sembol. Harakiri, bana göre “onur adına ne kadar fedakarlık yapılabilir?”sorusundan çok daha rahatsız edici bir soru soruyor: İnsanın onurunu koruması için önce kendi insanlığından vazgeçmesi gerekiyorsa, o düzen gerçekten onurlu mudur? İktidarın karşısındaki bireyi, sınıfsal eşitsizliği, kurumların ikiyüzlülüğünü ve “kutsal” kabul edilen değerlerin nasıl manipüle edilebildiğini anlatan zamansız bir film. 1962 yapımı olmasına rağmen hala bu kadar sert ve güncel hissettirmesi de zaten filmin büyüklüğünü anlatıyor. Şimdiden iyi seyirler diliyorum.

insomnia 3 weeks ago

Hong Kong Ekspresi

Kar-Wai Wong

77 Gönderi

Chunking Express benim için izledikten sonra zihnimizde yaşamaya devam edecek filmlerden. Wong kar wai’nin yaptığı şey oldukça basit görünen bir hikayeyi alıp; yalnızlık, tesadüf, zaman, arzu ve geçip giden insanlar üzerine şiirsel bir anlatıya dönüştürmek. Film iki ayrı hikaye üzerinden…devamıChunking Express benim için izledikten sonra zihnimizde yaşamaya devam edecek filmlerden. Wong kar wai’nin yaptığı şey oldukça basit görünen bir hikayeyi alıp; yalnızlık, tesadüf, zaman, arzu ve geçip giden insanlar üzerine şiirsel bir anlatıya dönüştürmek. Film iki ayrı hikaye üzerinden ilerliyor ama asıl ortak noktaları aşk değil, insanların birbirine yetişememe hali. Birini severken zamanın yanlış olması, birinin hayatımıza tam ihtiyacımız olan anda girip yine tam ihtiyacımız olmayan anda çıkması… kar wai romantizmi biraz böyle görüyor sanırım: İnsanlar birbirlerini buluyor ama aynı anda aynı yerde olmayı bir türlü beceremiyorlar. Hayat da zaten bunun için yeterince kötü bir senarist. :) Senaryoda en sevdiğim şey, olaylardan ziyade duyguların kendisini hikayenin merkezine koyması. Karakterlerin iç dünyalarını uzun açıklamalarla anlatmak yerine küçük ayrıntılarla kuruyor. Son kullanma tarihi geçen ananaslar, boş bir bar, bir kasetçide çalan müzik, geceleri tek başına yürüyen insanlar…Normalde hikayede dekor olarak kalabilecek şeyler burada karakterlerin duygularını anlatmaya başlıyor. Özellikle meşhur ananas sahneleri, zamanın ve bitişlerin film içerisinde nasıl somutlaştırılabileceğinin şahane bir örneği. Bir meyvenin son kullanma tarihinden koskoca bir ayrılık duygusu çıkarabilmek de kar wai’nin marifeti olsa gerek. Oyunculuklar da filmin büyüsünün büyük bir parçası. Takeshi kaneshiro’nun o melankolik ve biraz da sakar yalnızlığı, Brigitte lin’in gizemli karakterindeki mesafeli sertlikle çok güzel karşılaşıyor. İkinci hikayede ise Tony leung ve Faye wong filmin tonunu bambaşka bir yere taşıyor. Leung’un neredeyse hiçbir şeyi yüksek sesle söylemeden karakterin yalnızlığını taşıması ile Faye Wong’un enerjik, tuhaf ve hafiften kaotik hali arasındaki kontrast müthişşşşşş. Faye demişken California dreamin eşliğinde dans ettiği sahne sağolsun bu şarkıyı dinleyince artık akla gelen ilk şey oluyor kendisi. Şarkı filmde öyle rastgele kullanılmıyor; karakterlerin enerjisini, özgürlük arzusunu ve bulunduğu dünyayla arasındaki mesafeyi neredeyse tek başına anlatıyor. Aynı şarkının tekrar tekrar dönmesine rağmen sıkıcı değil, aksine karakterin ruh halinin bir parçasına dönüşüyor. Görüntü yönetimi ise başlı başına başka bir mesele. Film Hong Kong’u sadece bir şehir olarak göstermiyor; kalabalığı, neon ışıkları, dar koridorları; hızlı hareketleri ve bulanık görüntüleri karakterlerin zihinsel karmaşasının bir uzantısına dönüştürüyor. Bazen kamera karakterlerden bile daha huzursuz. Zaman geçiyor ama insanın bazı duyguları geçmek konusunda pek işbirlikçi değil. Film aşkla ilgili olmaktan çok, insanların hayatımızda bıraktığı izlerle ilgili. Bazı insanlar hayatımıza uzun yıllar kalmak için girmez. Bazen birkaç gün, birkaç konuşma, birkaç tesadüf yeter. Sonra hayat devam eder ama o insanın bıraktığı küçük bir ayrıntı bir yerlerde yaşamaya devam eder. Bir şarkıda, bir sokakta, bir yiyecekte, bir saatte belki de artık hiç kullanmadığınız bir eşyanın içinde. O yüzden bu filmi sadece “Wong Kar Wai’nin romantik filmi” diye tanımlamak bana eksik gelir. Bence izlenmesi gereken değil, hissedilmesi gereken filmlerden. Şimdiden iyi seyirler diliyorum.🍍

insomnia 3 weeks ago

You and Everything Else

Song Hye Jin

9 Gönderi

Başta aşk hikayesi gibi görünse de aslında daha fazlasını anlatıyor çünkü insan ilişkilerinin en karmaşık taraflarına dokunan bir yapım. Dizinin güçlü yanı insanların birbirine karşı hissettiği ama çoğu zaman dile getiremediği şeylere odaklanması. Yakınlık, kıskançlık, kırgınlık, beklenti, sevgi ve mesafe……devamı

insomnia 3 weeks ago

Kotaro Lives Alone

Mami Tsumura

15 Gönderi

Bu anime hakkında sizlere söyleyebileceğim ilk şey şu “ben sadece tatlı bir çocuk animesiyim” diyerek kapıdan girip, insanın duygusal bagajını karıştıranlardan. İlk başta oldukça basit bir hikayesi varmış gibi görünüyor. Yalnız yaşayan, kendine has konuşma tarzı ve fazlasıyla ciddi tavırları…devamıBu anime hakkında sizlere söyleyebileceğim ilk şey şu “ben sadece tatlı bir çocuk animesiyim” diyerek kapıdan girip, insanın duygusal bagajını karıştıranlardan. İlk başta oldukça basit bir hikayesi varmış gibi görünüyor. Yalnız yaşayan, kendine has konuşma tarzı ve fazlasıyla ciddi tavırları olan küçük bir velet; etrafındaki yetişkinler ve gündelik hayat… Fakat izlemeye devam ettikçe böyle görünen bir dünyanın altında çok daha ciddi bir mesele olduğunu fark ediyorsunuz. Bence bu animenin en başarılı olduğu nokta çocukluk ve yalnızlık kavramlarını romantizme etmemesi. Bir çocuğun kendi ayakları üzerinde durabilmesini “ne kadar güçlü ve olgun” diye alkışlamak yerine, bunun arkasında hangi koşulların bulunabileceğini düşündürüyor. Üstelik bunu seyircinin kafasına mesajları çivileyerek değil, küçük detaylarla ve karakterlerin davranışları üzerinden yapıyor. Kotaro karakteri bu yüzden yalnızca “sevimli anime çocuğu” değil. Karakterlerin kendine özgü tavırları ve dünyayı algılama biçimi ilk etapta komik geliyor fakat zamanla onun davranışlarına daha farklı anlamlar yüklemeye başlıyorsunuz. Bir karakterin hayatına flash back yapmak yerine davranışları, tavırlarıyla tanıtma yapılması başarılı bir tercih. Yetişkin karakterlerin kusursuz insanlar olarak yazılmaması çok hoşuma gitti. Her birinin kendi eksiklikleri, hayatla mücadele biçimleri ve insan ilişkilerine bakışları var. Anime farklı insanların birbirlerinin hayatına nasıl dokunabildiğini de anlatıyor.” Aile dediğimiz şey yalnızca biyolojik bağ mıdır?” sorusunu doğrudan ders verir gibi sormadan hikayenin içine yerleştiriliyor. Sevginin bazen büyük cümlelerden ziyade birini fark etmek, dinlemek, yanında olmak ve onun ihtiyaçlarını gerçekten önemsemek üzerinden gösterilebileceğini hatırlatıyor. Animasyon tarafında da gösterişten ziyade anlatıma önem verilmiş. Çok yüksek tempolu veya görsel şov üzerine kurulu bir anime değil; zaten hikayenin ihtiyacı da bu değil. Mizahla hüznün birbirini bozmadan yan yana durabilmesi gerçekten kolay bir şey değil ve anime bunu oldukça doğal yapıyor. Bu anime “ tatlı ve duygusal bir anime” tanımının biraz ötesinde. Çünkü çocukluk üzerinden aslında yetişkinliğin sorumluluklarını, insanların birbirine karşı görünmez yükümlülüklerini, yalnızlığın farklı biçimlerini ve sevginin nasıl gösterildiğini sorgulatıyor. İzlerken “ben neden şimdi insan ilişkileri üzerine düşünmeye başladım” diyebilirsiniz. Ve evet kotaro’nun o aşırı ciddi halleri karşısında benim de içimdeki bütün yetişkinlik duygusu istifa etti. :,)

insomnia 3 weeks ago

Notes from the Last Row

Tae-gyu Kim

10 Gönderi

Notes from the last row benim için “bir bölüm bakayım” deyip sonra kendimi dizinin atmosferinin bulduğum yapımlardan biri oldu. :…(( Başta daha klasik bir gençlik dizisi izleyeceğimi düşünürken, karakterlerin işlenişi ve hikayenin ilerleyişiyle beklediğimden çok daha katmanlı bir şey çıktı…devamı

insomnia 3 weeks ago

Kill Me, Heal Me

Dae-jin Kim

34 Gönderi

Kill Me, Heal Me benim için Kore dizileri içerisinde oyunculuk performansı açısından ayrı bir yerde duran yapımlardan biri. Çünkü dizi ilk bakışta romantik komedi gibi ilerlese de aslında merkezine travma, bastırılmış anılar, çocukluk ve kişinin kendi benliğiyle kurduğu ilişkiyi koyuyor.…devamıKill Me, Heal Me benim için Kore dizileri içerisinde oyunculuk performansı açısından ayrı bir yerde duran yapımlardan biri. Çünkü dizi ilk bakışta romantik komedi gibi ilerlese de aslında merkezine travma, bastırılmış anılar, çocukluk ve kişinin kendi benliğiyle kurduğu ilişkiyi koyuyor. Özellikle Ji sung’un performansı dizinin en güçlü taraflarından biri. Cha do hyun ve onun farklı kişiliklerini birbirinden yalnızca saç, kıyafet ya da mimiklerle değil; ses tonu, bakış, beden dili ve konuşma ritmiyle ayırabilmesi gerçekten etkileyici. Aynı oyuncunun birkaç farklı karakteri oynadığını bilerek izlemek bir yana, bazı sahnelerde gerçekten farklı oyuncuları izliyormuş hissine kapılıyorsunuz. Bu yüzden Ji sung’un performansını yalnızca “iyi oyunculuk” diye değerlendirmek bence yetersiz kalıyor; karakterler arasındaki geçişleri oldukça başarılı. Hwang Jung eum da Oh ri jin karakterinde dizinin duygusal tarafını taşıyan oyunculardan biri. Özellikle dizinin komedi ile dram arasında gidip geldiği sahnelerde karakterin tepkilerinin doğal kalmasını sağlıyor. Fakat benim için Ri jin’in asıl önemi, Do hyun’un hikâyesinde yalnızca romantik partner olarak konumlandırılmaması. Onun da geçmişi ve bastırdığı travmaları olduğu için iki karakter arasında bir tür aynalama kuruluyor. Senaryo tarafında ise dizinin en başarılı olduğu nokta, kişilikleri yalnızca “eğlenceli alter karakterler” olarak kullanmaması. Shin se gi, Perry park, Ahn yo na, Nana, Mr. x ve diğer karakterlerin her birinin Do hyun’un yaşadığı travmanın farklı bir tarafını temsil etmesi, hikâyeyi yüzeysel bir romantik komediden daha farklı bir yere taşıyor. Özellikle Shin se gi karakteri bence dizinin en ilgi çekici taraflarından biri. Çünkü başlangıçta tehditkâr ve agresif görünen bu karakterin aslında Do hyun’un bastırdığı öfkeyi ve yaşadığı acıyı temsil ettiğini gördükçe karaktere bakışımız değişiyor. Ji sung’un Se gi’yi oynama biçimi de bu yüzden çok akılda kalıcı. Ama dizinin senaryosunu tamamen kusursuz bulmuyorum. 2015 yapımı olduğunu da göz önünde bulundurmak gerekiyor. Günümüzde travma ve dissosiyatif kimlik bozukluğu gibi psikolojik konuların temsilinde çok daha dikkatli bir dil kullanılması gerektiğini düşünüyorum. Dizi bazı noktalarda psikolojik rahatsızlıkları dramatize ediyor ve komedi unsurlarıyla bir arada kullanıyor. Bu nedenle bugün izlendiğinde bazı kısımlarının problemli veya romantize edici bulunması mümkün. Buna rağmen dizinin duygusal çekirdeğinin hâlâ güçlü olduğunu düşünüyorum. Çünkü aslında hikâyenin temel sorusu “Bir insan kendisini iyileştirebilir mi?”den çok “Kendimizin reddettiğimiz parçalarıyla nasıl barışırız?” sorusu. Ve bence dizinin adı da tam olarak bunu anlatıyor: Kill Me, Heal Me. Bir tarafın ölmesini istemek, diğer tarafın iyileşmek istemesi gibi görünse de hikâyenin sonunda mesele aslında kişinin kendi parçalarını yok etmek değil, onları kabul edebilmesi. Bu yüzden diziyi yalnızca romantik komedi kategorisine koymak bana biraz haksızlık geliyor. Oyunculuk açısından özellikle Ji sung’un kariyerindeki önemli işlerden biri, senaryo açısından ise dönemine göre oldukça cesur ama psikolojik temsil konusunda bugün eleştirel gözle de izlenmesi gereken bir dizi. Benim için Kill Me, Heal Me’yi özel yapan şey de tam olarak bu: Hem yer yer aşırı eğlenceli ve absürt olabiliyor hem de bir anda oldukça ağır bir travma hikâyesinin içine çekebiliyor. Bu ton değişikliklerini herkes sevmeyebilir ama dizinin akılda kalmasını sağlayan şeylerden biri de kesinlikle bu.

insomnia 1 year ago

Anora

Sean Baker

72 Gönderi

araba sahnesi beni yerden yere vurdu mahvetti çok çok iyi bi filmdi

insomnia 4 years ago

The Princess

Le-Van Kiet

12 Gönderi

Zaman kaybı yaşadığımı düşündüğüm bir filmdi. :(

insomnia 4 years ago

Korsanlar 2: Kayıp Hazinenin Peşinde

Jeong-hoon Kim

4 Gönderi

Belki gülmekten ağzınız yorulabilir. Çok eğlenceli bir film ama bence geçmişi çok daha iyi ele alabilirlerdi. Tavsiye ediyorum keyifle izledim. (inekli sahne favorim)

insomnia 4 years ago

गंगूबाई काठियावाड़ी

Sanjay Leela Bhansali

40 Gönderi

İZLEYİN İZLETTİRİN.