Insomnia (@insomnia)

Her yıl belirli aralıklarla izlediğim o film. Dikkat filmi izledikten sonra köye dönüp, bostan ekip, domates yetiştirip yemek yapasınız geliyor. Şehirde kira ödemek ve markette domatesin kilosuna bakıp hayatı sorgulamak yerine tabii. Hye-won’un şehir hayatından uzaklaşıp doğayla ve kendi geçmişiyle…devamı

insomnia 2 weeks ago

“Aldığımız kararların, yaptığımız tercihlerin doğrusu, yanlışı yoktur. Sonuçlarını öngördüğümüz farklı seçenekler ve o günkü şartlarda seçtiğimiz bedeller vardır.” Ya/ Ya da — Kierkegaard

insomnia 2 weeks ago

Monster

Masayuki Kojima

38 Gönderi

Monster, hayatını kurtardığı bir çocuğun yıllar sonra karşısına çıkmasıyla vicdanı, insan doğasını ve kötülüğün sınırlarını sorgulamaya başlayan bir beyin cerrahının hikayesini anlatıyor. Bir canavar doğar mı, yoksa onu biz mi yaratırız? Bir doktorun verdiği bir kararın sonuçlarını takip eden psikolojik…devamıMonster, hayatını kurtardığı bir çocuğun yıllar sonra karşısına çıkmasıyla vicdanı, insan doğasını ve kötülüğün sınırlarını sorgulamaya başlayan bir beyin cerrahının hikayesini anlatıyor. Bir canavar doğar mı, yoksa onu biz mi yaratırız? Bir doktorun verdiği bir kararın sonuçlarını takip eden psikolojik gerilim hikayesi gibi görünse de, ilerledikçe çok daha büyük sorular sorumaya başlıyor: Bir insanı canavar yapan şey nedir? Kötülük doğuştan mı gelir, yoksa insan sonradan mı ona dönüşür? Bir hayatın diğerinden daha değerli olduğuna kim karar verebilir? Dr. Tenma üzerinden vicdan, ahlak ve sorumluluk kavramlarını sorgularken; karakterleri üzerinden kimlik, travma, yalnızlık, manipülasyon ve insan psikolojisinin ne kadar kırılgan olabileceğini gösteriyor. Monster animesini izlerken genel anlamda karakterlerin yaptığı şeylerden ziyade, onu o noktaya getiren koşulları sorguluyorsunuz. Bir de Johan meselesi var. Son derece nazik, sakin ve hatta zaman zaman güven veren bir görüntüsü var. Bence Johan’ın duygusal manipülasyon yeteneği karakterinin en ürkütücü tarafı. Ayrıca kendisinin birçok korkunç eylemini doğrudan ekranda gösterilmemesi de oldukça korkutucu. Çünkü onun ne yaptığını biliyor ama tam olarak nasıl yaptığını görmüyorsunuz. Ve belki de serinin ruhunu en iyi anlatan meselelerden biri bu: Bazen bir insanı korkutucu yapan şey yaptığı kötülük değil, insanın içinde ne kadar büyük bir boşluk taşıdığıdır. Monster’ın temposu herkese hitap etmeyebilir. 74 bölümlük bir hikaye ve sabır istiyor. Bazı bölümlerde hikayeden uzaklaşıyormuşsunuz gibi hissedebilirsiniz fakat karakter anlatımını ve serinin kurduğu dünyayı düşündüğünüzde bu parçaların aslında hikayenin atmosferini ve psikolojik derinliğini oluşturduğunu fark edeceksiniz. “Canavarın ne olduğunu biliyor musun? Her şeyden önce bir isimdir.”

insomnia 3 weeks ago

Bir Salyangozun Anıları

Adam Elliot

57 Gönderi

Arkadaşımla beraber izlemiştik ve ben çok beğenmiştim. İlk bakışta sevimli bir animasyon izlenimi veriyor ama filmin içine girdikçe bunun çocuklara yönelik basit bir hikaye olmadığını anlıyorsunuz. Hatta yer yer o kadar hüzünlü ve hayatın gerçeklerine yakın ki, “animasyon” kelimesi filmin…devamıArkadaşımla beraber izlemiştik ve ben çok beğenmiştim. İlk bakışta sevimli bir animasyon izlenimi veriyor ama filmin içine girdikçe bunun çocuklara yönelik basit bir hikaye olmadığını anlıyorsunuz. Hatta yer yer o kadar hüzünlü ve hayatın gerçeklerine yakın ki, “animasyon” kelimesi filmin anlattıklarını tanımlamak için yetersiz kalıyor. Stop-motion tekniğiyle yaratılmış bu dünya, karakterlerin fiziksel görünümlerinden çok ruh halini anlatmak için kullanılıyor. Özellikle karakter tanımındaki kusurlar, karanlık atmosfer ve detaylı el işçiliği, hikayenin melankolik tonuyla çok iyi örtüşüyor. Görsel olarak biraz tuhaf, biraz gotik ve yer yer absürt; ama tam da bu yüzden kendine has bir kimliği var. Grace’in üzerinden yalnızlığın insanı nasıl içine kapatabildiğini, kayıpların bizi nasıl değiştirdiğini ve geçmişe tutunmanın bazen yaşamaya engel olabileceğini izliyoruz. Salyangoz imgesi burada boşuna değil: Grace dünyaya karşı kendini korumak için kabuğuna çekiliyor. Fakat film bize asıl meselenin kabuğun içinde güvende olmak değil, bir noktada o kabuktan çıkayı göze alabilmek olduğunu anlatıyor. Film hayatı romantize etmiyor. Her şeyin bir anda düzeleceğini, bütün yaraların kolayca iyileşeceğini söylemiyor. Bunun yerine hayatın acısıyla, kayıplarıyla ve saçmalıklarıyla birlikte devam edebileceğini gösteriyor. Üstelik bunu ağır bir dram şeklinde değil; kara mizah, absürt karakterler ve yer yer gerçekten tatlı anlarla dengeliyor. Bu yüzden film hem güldürüyor hem de birkaç dakika sonra insanın içine oturan bir cümle bırakabiliyor. İnsan bazen hayatın kendisinden değil, yeniden incinmekten korktuğu için yaşamaktan vazgeçiyor. Ve iyileşmek her şeyi unutmak değil; geçmişin ağırlığını taşıyabildiğin halde yoluna devam edebilmek. Stop-motion animasyona biraz mesafeliyseniz bile şans vermenizi kesinlikle öneririm. Küçük bir salyangozun hikayesi gibi görünüyor ama aslında hepimizin zaman zaman içine kapandığı o kabuğu anlatıyor.

insomnia 3 weeks ago

Cyrano De Bergerac

Edmond Rostand

6 Gönderi

Kitabımız 17. yüzyıl Fransa’sında geçen bir romantik dram ve manzum tiyatro eseri. Fakat döneminin çok ötesine geçen tarafı, aşkı yalnızca “kavuşmak” üzerinden anlatmaması. Rostand; güzellik ile çirkinlik, görünüş ile öz, gurur ile kırgınlık ve sevgi ile kendini değersiz görme arasındaki…devamıKitabımız 17. yüzyıl Fransa’sında geçen bir romantik dram ve manzum tiyatro eseri. Fakat döneminin çok ötesine geçen tarafı, aşkı yalnızca “kavuşmak” üzerinden anlatmaması. Rostand; güzellik ile çirkinlik, görünüş ile öz, gurur ile kırgınlık ve sevgi ile kendini değersiz görme arasındaki çatışmayı merkeze alıyor. Cyrano ise edebiyatta unutulması gerçekten zor karakterlerden biri. Olağanüstü zekası, keskin dili, şiire olan tutkusu ve cesaretiyle bulunduğu her ortamda kendini var edebiliyor. Fakat bütün bu özgüvenin altında, kendisini başkalarının gördüğü biçimiyle değerlendiren son derece kırılgan bir taraf var. Bence karakteri bu kadar etkileyici yapan da tam olarak bu çelişki: Başkalarına karşı fazlasıyla cesur olan bir insanın, kendisi söz konusu olduğunda ne kadar acımasız olabileceği. Kitabın en güçlü meselelerinden biri de güzellik kavramı. Rostand bize “güzel olan gerçekten güzel midir?” diye sorduruyor. İnsanları yüzleriyle, bedenleriyle veya toplumun onlar içini belirlediği ölçülerle değerlendirdiğimizde neleri kaçırdığımızı gösteriyor. Çünkü eserin asıl meselesi bir burnun büyüklüğünden çok daha fazlası: İnsanın kendisini sevilmeye layık görüp görmemesi. Cyrano’nun dili ise başlı başına hayranlık uyandırıcı. Mizah, şiir, zeka ve romantizm aynı cümlede buluşabiliyor. Özellikle onun hazırcevaplığı, aslında yalnızca eğlenceli diyaloglar yaratmak için kullanılmıyor; karakterin kendisini savunma biçimine dönüşüyor. Sözcükler onun hem kılıcı hem de kalkanı. “Kendi kendimin efendisiyim; kendi kendimin efendisi olmak yeter.” Bu söz, Cyrano’nun gururunu ve bağımsızlığını özetliyor. Onun için insanın en büyük zaferlerinden biri, başkalarının onayına ihtiyaç duymadan kendi öz değerini koruyabilmek. “Başkasının takdirinden çok, kendi vicdanının huzuru önemlidir.” Cyrano’yu özel yapan şey de burada. O kusursuz bir kahraman değil; gururlu, kırılgan, zaman zaman kendisine zarar verecek kadar fedakar ve kendi eksikliğine fazlasıyla takılı bir insan. Bu yüzden gerçek geliyor. Kendini sevmeyi öğrenememiş insanların nasıl sevebildiğini, görünüşün insanın gerçek değerini nasıl gölgeleyebildiğini ve insanın bazen kendi yaralarını mizahın, zekanın ve gururun arkasına nasıl saklandığını anlatan çok zarif bir eser. 👃

insomnia 3 weeks ago

Zincirsiz

Quentin Tarantino

158 Gönderi

Başta intikam ve western filmi gibi görünse de aslında Tarantino’nun tür sinemasını, Amerikan tarihinin en karanlık dönemlerinden biriyle çarpıştırdığı oldukça bilinçli bir film. Üstelik bunu klasik “kölelik filmi” ciddiyetiyle değil; spaghetti western, kara mizah, aksiyon ve hatta masalsı anlatısını aynı…devamıBaşta intikam ve western filmi gibi görünse de aslında Tarantino’nun tür sinemasını, Amerikan tarihinin en karanlık dönemlerinden biriyle çarpıştırdığı oldukça bilinçli bir film. Üstelik bunu klasik “kölelik filmi” ciddiyetiyle değil; spaghetti western, kara mizah, aksiyon ve hatta masalsı anlatısını aynı potada eriterek yapıyor. Filmin senaryosu özgürlük ve intikamı birbirinden ayırmadan ilerliyor. Django’nun hikayesi yalnızca bir adamın sevdiği kadına ulaşma mücadelesi değil; aynı zamanda kendisine yıllarca biçilen kimliği reddedip kendi hikayesinin öznesi haline gelmesinin hikayesi. Filmin senaryosundaki en güçlü noktalardan biri ise şiddeti yalnızca fiziksel bir araç olarak kullanmaması. Dil de filmde en az silahlar kadar önemli. Karakterlerin nasıl konuştuğu, birbirlerine hangi kelimelerle hitap ettiği ve özellikle bazı karakterlerin kendi üstünlüklerini kanıtlamak için dili nasıl kullandıkları, güç ilişkilerini sürekli görünür hale getiriyor. Tarantino burada kelimeleri de birer silah gibi kullanıyor. Dr. King Schultz karakterini oynayan Waltz’un asıl başarısı karakteri sadece “zeki ve karizmatik adam” olarak oynamıyor. Schultz’un nezaketi, mizahı, entelektüel tarafı ve içinde bulunduğu dünyanın ahlaki çelişkileri aynı anda hissediliyor. Jamie Foxx ise Django’yu özellikle beden dili üzerinden kuruyor. Filmin başındaki django ile hikayenin ilerleyen bölümlerdeki django arasındaki fark yalnızca kostüm veya silah üzerinden değil, duruşundan, bakışından ve insanlarla kurduğu ilişkiden de hissediyorsunuz. Gelelim Calvin Candie karakterine DiCaprio kibarlık ile vahşeti aynı bedende birleştiriyor. Karakterin rahatsız edici tarafı bağırıp çağırmasında değil, aksine son derece medeni ve kontrollü görünebildiği anlardan geliyor. Bu da filmin ırkçılığı yalnızca kaba saba insanların problemi olarak göstermemesini sağlıyor. Burada tarantino’nun tartışmalı tarafına da değinmek gerekiyor, Django kölelik ve ırkçılık gibi son derece gerçek ve ağır bir tarihsel tramvayı intikam fantezisine dönüştürerek anlatıyor. Bu tercih bazı seyirciler için filmin en güçlü tarafıyken bazıları için problem olabilir. Çünkü tarantino tarihsel acıyı soğukkanlı bir dram olarak değil, seyircinin adalet duygusunu harekete geçiren stilize bir tür filmi olarak sunuyor. Dolayısıyla film “köleliğin gerçekliğini birebir anlatan tarihsel bir yapım” olarak değil, tarihsel tramvayı western ve intikam sineması aracılığıyla yeniden yorumlayan bir film olarak değerlendirilirse çok daha anlamı. Özgürlük, kimlik, güç, ırkçılık, performans, adalet ve intikam kavramlarını western sinemasının diliyle yeniden kuran bir film. Üstelik bunu akademik veya ağırbaşlı bir tarih anlatısı şeklinde değil, son derece eğlenceli, kanlı, komik, stil sahibi ve zaman zaman rahatsız edici bir Tarantino filmi olarak yapıyor. Filmi izlerken özellikle şuna dikkat etmek gerekiyor: Kim gerçekten güçlü, kim sadece güçlü görünmeye çalışıyor ve kim başkasının kurduğu sistemin içinde kendi rolünü oynuyor? “I like the way you die, boy.”

insomnia 3 weeks ago

Ranking of Kings

Sosuke Toka

6 Gönderi

“Ne kadar tatlı bir şey bu?” diye başlayıp, sonra bir bakmışsınız güç, iktidar, aile, önyargı, cesaret ve insan doğası üzerine düşündüren bir hikayenin içindesiniz. Hikayemizin merkezinde, kral olmayı hayal eden genç prens Bojji var. Bojji fiziksel olarak sağır ve konuşamıyor,…devamı

insomnia 3 weeks ago

İnsanlığımı Yitirirken

Osamu Dazai

177 Gönderi

Dazai’nin Yozo oba üzerinden anlattığı şey yalnızca “mutsuzluk” hikayesi değil. Daha rahatsız edici bir noktaya gidiyor: insanlarla aynı dünyada yaşayıp yine de onlara ait hissedememek. Yozo’nun insanları anlamakta zorlanmasından çok, insanların ondan beklediği “normal” davranışları yerine getirememe korkusu kitabın merkezinde…devamıDazai’nin Yozo oba üzerinden anlattığı şey yalnızca “mutsuzluk” hikayesi değil. Daha rahatsız edici bir noktaya gidiyor: insanlarla aynı dünyada yaşayıp yine de onlara ait hissedememek. Yozo’nun insanları anlamakta zorlanmasından çok, insanların ondan beklediği “normal” davranışları yerine getirememe korkusu kitabın merkezinde duruyor. Yozo’nun insanlara karşı geliştirdiği soytarılık, aslında mizahın arkasına saklanmış ciddi bir savunma mekanizması gibi okunabilir. İnsanları güldürdüğü sürece kabul edilebileceğine inanıyor fakat bu maske kalınlaştıkça gerçek benliğiyle arasındaki mesafe de büyüyor. Bence kitabın en acı taraflarından biride kendini saklamak zamanla kendini kaybetmeye dönüşebiliyor. Dazai’nin kendi yaşamıyla yozo arasında ciddi paralellikler bulunması da romanı daha çarpıcı kılıyor. Ancak bunu doğrudan “Dazai’nin otobiyografisi” diye okumak eserin ebedi katmanlarını azaltır. Yazarın yaşamındaki yabancılaşma, bağımlılık, başarısız intihar girişimleri ve topluma karşı mesafesi esere güçlü biçimde yansıyor fakat karşımızdaki karakter yine de ebedi olarak kurulmuş bir karakter. Kitap boyunca beni en etkileyen diğer şey dazai’nin okuru sürekli rahat bırakmamasıydı. Yozo’ya üzülüyorsunuz, sonra bazı davranışlarından rahatsız oluyorsunuz; bazen onu anlamaya çalışıyor, bazen de kendisine karşı fazlasıyla acımasız olduğunu düşünüyorsunuz. Dazai burada okurdan karakterini sevdirmesini istemiyor; onu anlamaya zorlayarak daha rahatsız edici bir şey yapıyor. “İnsanlardan korkuyordum” “Mutluluk nedir, bilmiyordum” kitabın genel ruhunu bu cümleler iyi özetliyor. Ama kitabı yalnızca depresyon, umutsuzluk veya “karanlık bir ruh hali” üzerinden değerlendirmek bence eksik kalır. Asıl meselelerden biri aidiyet. İnsan kendisi gibi davranamadığı bir toplumda ne kadar süre var olabilir? Sürekli oynadığı bir rol, sonunda gerçek kişiliğinin yerini alırsa geriye ne kalır?

insomnia 3 weeks ago

The Fragrant Flower Blooms with Dignity

N/A

21 Gönderi

Açıkçası ben bayılarak izledim. İzlerken sadece hikayeyi takip etmiyorsunuz karakterlerin duygusuna da ortak oluyorsunuz. Hem kalbimi yumuşattı hem de “insanlar birbirini tanımadan neden bu kadar kolay yargılıyor?” diye düşündürdü. Hikayemizin merkezinde Rintaro ve Kaoruko var. Birbirlerinden oldukça farklı çevrelerden gelen…devamı

insomnia 3 weeks ago

The Manipulated

Oh Sang Ho

25 Gönderi

“Bu adamın başına daha ne gelebilir?” Diye düşünürken bulacaksınız kendinizi diziyi izlerken. Cevap: Evet merak etmeyin daha fazlası gelecek. Dizimiz sıradan bir hayat yaşayan park tae jung’un işlemediği ağır bir suç nedeniyle bir anda hayatının altüst olmasıyla başlıyor. Hapse gönderilen…devamı“Bu adamın başına daha ne gelebilir?” Diye düşünürken bulacaksınız kendinizi diziyi izlerken. Cevap: Evet merak etmeyin daha fazlası gelecek. Dizimiz sıradan bir hayat yaşayan park tae jung’un işlemediği ağır bir suç nedeniyle bir anda hayatının altüst olmasıyla başlıyor. Hapse gönderilen tae jung, yaşadığı şeyin basit bir adli vaka olmadığını, bütün bu sürecin arkasında ahn yo han’ın olduğunu öğreniyor. Bundan sonrası klasik bir “masum adam adalet arıyor” hikayesinden çıkıp giderek daha büyük ve kişisel bir intikam oyununa dönüşüyor. “Bir insanın hayatı ne kadar kolay manipüle edilebilir ?” hikayemizin merkezinde bu soru var. Kanıtlar, sistem, insanlar ve hatta gerçeklik algısı bile karakterlerin aleyhine kullanılabiliyor. Dolayısıyla mesele yalnızca kimin suçlu olduğu değil gerçeğin kim tarafından, nasıl be ne amaçla üretildiği. Dizimiz tamamen yeni bir fikir ortaya koyuyor diyemem. Başrolümüz tae jung karakterinin başlangıçtaki sakin, sıradan haliyle yaşadığı travmalardan sonra dönüştüğü karakter arasındaki farkı oldukça iyi taşıdığını söylemem gerekiyor. Yalnızca fiziksel aksiyon değil, karakterin öfkesini ve çaresizliğini de izliyoruz. Ama benim için dizinin süprizi doh kyung soo. Yo han karakterini bağırıp çağıran kötü adam klişesiyle oynamak yerine daha kontrollü ve soğukkanlı bir şekilde oynaması karakteri çok daha rahatsız edici hale getiriyor. Adamın sakinliği bile başlı başına tehdit. Dizinin aksiyon tarafı oldukça iddialı. Yer yer sertleşen, temposunu yükselten ve görsel olarak kendini belli eden sahneler var. Yalnızca aksiyon, intikam dizisi olarak değerlendirmek haksızlık olur. Tabii kusursuz mu ? değil. Bazı noktalarda “tamam, senaryo beni biraz fazla ikna etmeye çalışıyor” dediğim yerler oldu. Mantık sınırlarını zorlayan birkaç tercihte göze çarpıyor. Ama buna rağmen dizinin temposu, atmosferi ve oyunculukları sayesinde “bir bölüm daha” dedirten tarafı ağır basıyor. ⚠️Ufak uyarı: Ben sakin bir Kore dizisi izleyeyim, biraz romantizm olsun herkes birbirine çay ikram etsin diyorsanız yanlış adrestesiniz. Burada çay yerine intikam servis ediliyor.