Kendime gelmek istiyorum. Aynaya baktığımda kaybolmuş bir çiçek değil bir ayçiçeği görmek istiyorum. Bugün bunun için çabalayacağım. Duygularımı değiştirmek istiyorum. Kendi kendine değişiyorsa ben de değiştirebilirim. Üzgünüm sevgilim akışına bırakmak beni delirtiyor. Kontrolü ellerimde istiyorum.
Annemle de kavga ettim. Bu halim kimseyi mutlu etmiyor. Ama neşe saçsaydım herkes çok sevinirdi. Güçlü, güzel, zeki kız derlerdi. Ama depresifken kimse sevmiyor beni. Bu koşullu sevgi değilde ne?
Çok özledim yazsın artık öyle böyle değil çok çok çok ama çok özledim fena özledim. Sesini özledim. Gülüşünü özledim. Bazen duyuyorum sesini kafamın içinde o kadar çok özledim ki.
O da yani arkadaşımda böyle yapmıştı. Yeni fark ediyorum. Her gün yazan çocuk bir anda ortadan kaybolmuştu. Ve sonra onu kaybetmiştim. Sanırım bunun tekrarlanmasından korktuğum için bu kadar tepki veriyorum. Ah Sevgilim... (Yorum atmayın)
Dün çok kötüydüm. Bugün ise yorgun. Bu duygularımın değişmeye başladığının bir işareti mi? Artık depresif hissetmek istemiyorum. Hiç istemiyorum. İçim soğudu sanki bir anda yine. Hep böyle oluyor.
Ben neşeliyken kendime hayran olurdum ama depresifken sadece acıyorum. Şey demişti bana kendine üzüldüğünde falan senden daha kötü durumda olanları düşün. Öyle yapıyorum sevgilim. Ama tamamen işe yaramıyor. Akışına bırak demiştin. Akışına bırakmaya çalışıyorum ama zihnim susmuyor. Keşke olsan da…devamıBen neşeliyken kendime hayran olurdum ama depresifken sadece acıyorum. Şey demişti bana kendine üzüldüğünde falan senden daha kötü durumda olanları düşün. Öyle yapıyorum sevgilim. Ama tamamen işe yaramıyor. Akışına bırak demiştin. Akışına bırakmaya çalışıyorum ama zihnim susmuyor. Keşke olsan da yine zihnimi dağıtsan.