şiirler, kitaplar, şarkılar hatta direkt yazı yazmak olmasa dünya dönse de bir şeye yaramazdı insan kendini ve birilerini anlayıp, bir yerlerde bulmadıktan sonra.
Web yapım aşamasındadır.
En iyi deneyim için mobil uygulamamızı indir.
En iyi deneyim için mobil uygulamamızı indir.
bugün arkadaşımla gençlik merkezinde kil etkinliğine gittik. toplam 10-15 kişiydik. kil hamurundan bir şeyler yaptı herkes. ben kalemlik gibi bir şey yaptım. kalan hamurdan kedi yada tavşan figürü yapayım dedim. beceremediğim için zebaniye benzedi. :D hepimizin fotoğrafını çeken bir kadın…devamı
baba, mezarlıkları sen bana tanıştırdın. ve şimdi sen bir mezarsın. kavuşamadığım, alışamadığım tabutunu gördüğüm, dokunamadığım, sesimin çıkmadığı, gözyaşlarımın akamadığı bir mezarsın. ömrümce sol tarafımda hep yokluğunu taşıdım. şimdi ki mevzu çok bambaşka. bu sefer hiçbir yerde yoksun. olmayışın ezelden, ama…devamı
bugün bana "burada da bir evin olduğunu unutma." dendi. tam o an, evimin olmadığı gerçeği kalbimi sızlattı. hiçbir yere ait olamamanın verdiği evsizlikle sokakta kaldım. kimse görmedi, bilmedi ama hissettiklerim beni her gece öldürüp, diriltti. kaygiliyildiz
bugün bir nevi veli oldum, garip bir duyguydu. kuzenimin oğluyla (6) sosyal gelişim merkezinde keçeden sabun yaptık. katı sabunu keçeyle kapladık, iğneyle sabitledik. üzerine de mantar yaptık. çok eğlenceliydi. velisi olarak geldiğim için beni annesi sanan oldu. :d analık duygusunu…devamı
"artık sağcı, solcu kalmadı. bir vatan, bir de vatan hainleri kaldı." 🇹🇷 "onlar ülke sen vatansın." 🇹🇷 🇹🇷🇹🇷🇹🇷
benim hayatımın amacı ne ve onunla ne halt edeceğim? bilmiyorum ve korkuyorum. asla istediğim bütün kitapları okuyamayacağım; olmak istediğim bütün insanlar olamayacağım ve yaşamak istediğim bütün hayatları yaşayamayacağım. kendimi istediğim bütün becerileri edinecek kadar eğitemeyeceğim. bunları neden istiyorum? hayatımda mümkün…devamı
hayatımın her anında hatırlamak isteyeceğim pek güzel şeyler yaşayamadım. fakat yine de yaşamaya, güzelleştirmeye devam ettim. kanamaya devam etsem de, buradayım. paramparça olsam da, tek parça olana kadar yaşayacağım. kaygiliyildiz
bu düzene ayak uyduramıyorum. alıştım desem de alışamıyorum. içimdeki öfke dinmiyor. etimle, kemiğimle nefret ediyorum bu düzenden, bu çağdan. imtihan için insana doğduğu ev, doğduğu aile yetiyor. en çok bu imtihan insanı yakıyor, kahrediyor. son nefesine kadar bırakmıyor bu sancı…devamı
ben işte miraç gecelerinde bir peygamberin kanatlarında teselli aradım, birlikte yere inebileceğim bir dost aradım, uyuyan ve acılı yüzünde kardeşimin bir şiir aradım. didem madak