Aydede, yas sürecini ve hayatta kalma mücadelesini bir çocuğun masum dünyası ile yetişkinlerin karmaşık gerçekliği arasında kurduğu ince bir köprüyle anlatan çok özel bir bağımsız film. Filmin duygusal merkezinde, dedesini kaybeden ve onun "Aydede'ye gittiğine" inandırılan küçük Bekir'in naif dünyası…devamıAydede, yas sürecini ve hayatta kalma mücadelesini bir çocuğun masum dünyası ile yetişkinlerin karmaşık gerçekliği arasında kurduğu ince bir köprüyle anlatan çok özel bir bağımsız film.
Filmin duygusal merkezinde, dedesini kaybeden ve onun "Aydede'ye gittiğine" inandırılan küçük Bekir'in naif dünyası yatıyor. Ölüm gibi soyut, soğuk ve kabullenilmesi zor bir kavramın, bir çocuğun zihninde nasıl umut dolu ve somut bir hedefe dönüştüğünü izlemek seyircide derin bir etki bırakıyor. Bekir'in Aydede'ye ulaşmak için bisikletiyle verdiği o masum uğraş, aslında insan doğasının kayıplarla başa çıkma ve bir çıkış yolu arama refleksinin en saf halini temsil ediyor.
Hikayenin diğer ve belki de daha çarpıcı yüzünde ise Ezgi Mola'nın hayat verdiği Rabia karakteri bulunuyor. Mola'yı görmeye alıştığımız enerjik komedi rollerinden sıyrılıp, Antalya'nın küçük bir kasabasında hem maddi imkansızlıklarla hem de kendi bastırılmış duygularıyla boğuşan, yalnız bir anne olarak izlemek oldukça etkileyici. Rabia'nın kutsallaştırılmış, kusursuz bir anne figürü olmak yerine; zaafları, hataları, bencillikleri ve tükenmişlikleri olan çok boyutlu, gerçek bir insan olarak resmedilmesi filmin en büyük artılarından biri. Onun hayal kırıklıkları ve kasabanın boğucu, yargılayıcı atmosferi içindeki sıkışmışlığı oldukça doğal bir sinematografiyle ekrana yansıyor.
Film, taşra hayatının o durağan ve zaman zaman acımasız dokusunu başarıyla verirken, duygu sömürüsüne kaçmayan mesafeli dilini sonuna kadar koruyor. Ancak yer yer temposunun düştüğü ve Bekir'in hayal dünyası ile Rabia'nın gerçekliği arasındaki geçişlerin bazı anlarda ritim kaybı yarattığı söylenebilir. Yine de, sırtını abartılı dramlara değil, gündelik hayatın içindeki o sessiz, sıradan trajedilere dayaması onu çok değerli kılıyor.
Midsommar, The Wicker Man veya The Witch gibi atmosferik ve rahatsız edici dönemsel korku filmlerini seviyorsanız mutlaka izlenmesi gereken, ancak midesi hassas olanların temkinli yaklaşması gereken güçlü bir yapım
Spoiler içeriyor
Pelennor Çayırları Savaşı'ndan Minas Tirith'in savunmasına kadar her sahnesi ayrı bir şaheser. Yüzük Taşıyıcısı'nın yükü bitti ama bu serinin izleyici üzerindeki etkisi asla bitmeyecek
Romanın o derin felsefi atmosferini ve psikolojik derinliğini 100 dakikalık bir filme sığdırmak elbette kolay değil; film zaman zaman tempolu bir hikaye anlatımından ziyade ağır bir gözleme kaçıyor. Yine de modern kapitalizmin ve doğa yıkımının köklerine inen, Western romantizmini tamamen…devamıRomanın o derin felsefi atmosferini ve psikolojik derinliğini 100 dakikalık bir filme sığdırmak elbette kolay değil; film zaman zaman tempolu bir hikaye anlatımından ziyade ağır bir gözleme kaçıyor. Yine de modern kapitalizmin ve doğa yıkımının köklerine inen, Western romantizmini tamamen yıkan atmosferik ve sarsıcı bir yapım.
Sylvester Stallone'un yaşlı, yorgun ama bilge Rocky halleri ile Michael B. Jordan’ın hırslı ve patlamaya hazır Adonis karakteri arasındaki usta-çırak ilişkisi son derece samimi ve duygusaldır.
Epstein bu filmde kelimelerin ve diyologların yetersiz kaldığı yerde kamerayı konuşturur. Liman atmosferi, suyun üzerindeki yansımalar ve meşhur lunapark (dönme dolap) sahnesindeki hızlı kurgu, karakterlerin iç dünyasındaki karmaşayı ve tutkuyu seyirciye doğrudan hissettirir.