(@) - Raf

Seri hakkında yorumumu merak ederseniz ilk kitabı olan Rüzgarın Adı kitabına yaptığım yoruma bakabilirsiniz. "Kvothe başını salladı. 'Teccam da aynı şeyi söylerdi: Yüz kilometre yürümeyen hiçbir insana cesur denemez. Kim olduğunla ilgili hakikati öğrenmek istiyorsan adını bilen kimse kalmayana dek…devamı

kitapkatili 1 year ago

Malma İstasyonu

Alex Schulman

15 Gönderi

🦅 Malma İstasyonu, Alex Schulman 🦅 🚂 Alex Schulman'dan daha önce Hayatta Kalanlar kitabını okuyup çok beğenmiştim. Bu kitabını da aynı şekilde çok sevdim. Yazarın yazım tarzıyla birlikte karakterlerin duygularını işleyiş biçimi ve bunu okura geçirme yeteneği gerçekten etkileyici. Bu…devamı🦅 Malma İstasyonu, Alex Schulman 🦅 🚂 Alex Schulman'dan daha önce Hayatta Kalanlar kitabını okuyup çok beğenmiştim. Bu kitabını da aynı şekilde çok sevdim. Yazarın yazım tarzıyla birlikte karakterlerin duygularını işleyiş biçimi ve bunu okura geçirme yeteneği gerçekten etkileyici. Bu kitap da Hayatta Kalanlar gibi beni derinden etkileyen, okuduktan sonra uzun süre etkisinden çıkamadığım ve adeta kalbime bir taş oturmuş gibi hissettiren bir eser oldu. 🚂 Yazarın dilini gerçekten takdire şayan buluyorum. Basit ve yalın bir anlatımla karakterlerin ruh hâlini, yaşadıkları olayları ve travmalarını çok etkili bir şekilde yansıtabiliyor. Öyle ki karakter yaşadığı bir olayı dışarıdan bakıldığında donuk ve soğukkanlı bir şekilde atlatmış görünse bile siz okurken o gizli sarsıntıyı ve travmanın izlerini çok iyi hissediyorsunuz. Bu anlatım gücü, kitabı okuyan kişiyi karakterlerin yaşadığı her acıya ortak ediyor. Karakterlerin her olumsuz olaydan etkilenmesinde, adeta sizin de içinizde bir şeyler kopuyor. Kitabı okurken bir ailenin dağılışının hüznünü iliklerinize kadar hissetmekten kaçamıyorsunuz. 🚂 Bu hislerin okuyucuya geçişi o kadar güçlü ki kitap bittikten sonra kendi kendime, "Bu adam benzer travmalar yaşamış olmadan bu kitapları yazmış olamaz." diye düşündüm. Gerçekten araştırdığımda, yazarın çocukluğuyla ilgili yazdığı bir metne denk geldim ve haklı olduğumu anladım. Yazar bu kitaba çocukluk döneminde yaşadıklarından çok şey katmış. Bu durum, kitabın etkileyiciliğini ve gerçekçiliğini artırmış. Çünkü böylesine güçlü bir anlatım, gerçekten yaşanmamış olayların yalnızca hayal gücüyle ortaya çıkabileceği bir şey değil, bunları yaşamamış birinin bu kadar gerçekçi ve ustalıkla yazması mümkün değil. 🚂 Kitap ilerledikçe hüznüne gitgide daha fazla kapılıyorsunuz ve vurucu final de adeta son noktayı koyuyor. Her yönüyle inanılmaz iyi işlenmiş, derinliği olan ve son derece etkileyici bir kitaptı. Kesinlikle Malma İstasyonunu, yazarın diğer kitabı Hayatta Kalanlar ile birlikte tavsiye ederim. Yazarın başka kitaplarının çıkmasını da sabırsızlıkla bekliyorum. ▪️"Bu yolculuk boyunca ilk kez, belki de yapılacak en iyi seyin dönmek olduğunu düşünüyor. Çünkü bulmak istediğinden emin olmadığıbir şeyi aramamalı insan." ▪️"Harriet orayı seviyor, çocukluğundan bugüne uzanan tüm o kesintisiz bağlantıları - şu an içinde bulunduğu her şey, geçmişte olan bir şeyle açıklanabilir ve açıklanmalıdır. Bazen Harriet'in bu sıradanlıkta bulduğu güveni kıskanıyor Oskar, tüm bu bağlantılardan o kadar emin ki. Bu şekilde yaşamak çok basit olmalı, çünkü her şeyin bir cevabı var. Hiçbir şey için asla sen suçlu değilsin, sadece başkalarının hata ve eksiklerinin kurbanısın."

kitapkatili 1 year ago

Her Yerden Çok Uzakta

Ursula K. Le Guin

4 Gönderi

Le Guin yine etkisi sadece okuduğunuz anlardan daha uzun sürecek kitaplardan birisini yazmış. Normalde genel olarak bilimkurgu ya da fantastik yazıyor ama bu hikayesinde böyle bir unsur yoktu. Gerçek hayattan kısa ama güzel bir hikaye yazmış. Hikaye yetişkinliğe geçmeye çalışan…devamıLe Guin yine etkisi sadece okuduğunuz anlardan daha uzun sürecek kitaplardan birisini yazmış. Normalde genel olarak bilimkurgu ya da fantastik yazıyor ama bu hikayesinde böyle bir unsur yoktu. Gerçek hayattan kısa ama güzel bir hikaye yazmış. Hikaye yetişkinliğe geçmeye çalışan iki ergen hakkında. Bu süreçte düşünen ve var olmaya çalışan iki gencin yaşadıklarını harika bir şekilde anlatmış. Okuması keyifliydi, kısa sürede ve tek oturuşta bitirdim. Sanırsam yaklaşık yarım saat sürdü. Hikayede bu yetişkinliğe geçiş döneminden bahsedilmesi beni etkiledi çünkü henüz on yedi yaşının üzerinden çok da geçmemiş biri olarak o yıllarda düşünüp hissetiklerimi unutmadım. Benim fikrimce bu yıllarda gençlerin yaşadıkları gerçekten hafife alınıyor. Hepimiz garip kabullerle, türlü türlü kötülükle dolu bir dünyaya geliyoruz ve düşüncelerimiz oluşmaya başladığı ergenlikten artık çevrenin yetişkin gözüyle görmeye başladığı o yıllara kadae olan kısa süre içerisinde bu dünyadaki her şeyi kabullenmemiz, "normal" bir insan olmamız ve bir yandan da hayattaki yolumuzu bulmamız bekleniyor. Bence bu akıl almayacak kadar uçuk bir istek ve bana pek mümkün değil gibi geliyor. Bence bir insan kendi kişiliğini daha yeni keşfetmeye başlıyorken kendisini hayatta ait olduğu bir yere konumlandırması imkansız. Bu konumlandıramama yüzünden yirmili yaşlardaki neredeyse her gencin içten içe aslında çevresindeki herkesin kendi yolunu bulduğu halde kendisinin tam olarak olduğu hayata ait olmadığını, tatmin olmuş hissetmediğini düşünüyorum. Sanırsam bu toplumdaki herkesin, her insanın bir noktada hayata ayak uydurana ya da en azından kabullenene kadar hissettiği bir duygu, yani yaşanan hayata ait olmama hissi. Bu konuda bıraksam bayağı yazarım ancak burada asıl anlatmak istediğim Le Guin'in bu irdelemeyi inanılmaz güzel şekilde yapıp tam da böyle şeyleri düşündürtmesi. Bu dönemi ve ergenlerin, gençlerin bu dönemdeki hislerini çok güzel şekilde yazmış ve ifade etmiş. Hikayeyi tavsiye ederim. Gayet güzeldi ve harcadığım zamana kesinlikle değdi. Arada bir zamanda okumak için çerezlik, çok kısa bir hikaye tercihi için ideal olabilir. Kalın kitapların arasında güzel bir soluk olabilir. "Ama gene de düpedüz kavgaydı, cesaret gösterisiydi; buna hayran kalmıştım. Hayranlığım hala sürüyor. Ama ben böyle bir şey yapamam. Bende o cesaret yok. Kavgaya girmem. Olduğum yerde durur, kaçabileceğim ana kadar her şeyi sineye çekerim. Sonra da kaçarım. Bazen de orada durup her şeyi sineye çekmekle kalmaz, onlara gülümser, özür dilerim. Yüzümde o gülümsemeyi hissettiğimde, yüzümü yere çalıp ayaklarımın altında çiğnemek gelir içimden."

kitapkatili 1 year ago

Ben Efsane

Richard Matheson

2 Gönderi

Fena bir kitap değildi, okurken sıkılmadım. Ancak sonuna geldiğimde aşırı beğenmiş de değildim. Ortalamanın üstünde, okuması akıcı bir bilimkurgu. Vampir mitlerine ilgi duyanlar keyif alarak okuyabilir.

kitapkatili 1 year ago

Chef

Mustafa Kutlu

2 Gönderi

Bu kitap hakkında ne yazsam bilemedim. Dağılmış bir aileyi öyle güzel anlatmış ki, en sonunda ben de o dağılmışlığı, kendi başınalığı iliklerime kadar hissettim. Sonunda öylece kalakaldım; ben de bir başımaymışım, sanki karakterlerin yaşadığı her şeyi ben de yaşamış, en…devamı

kitapkatili 1 year ago

Eristik Diyalektik - Haklı Çıkma Sanatı

Arthur Schopenhauer

1 Gönderi

Schopenhauer tüm kitapta bahsettiği eristik diyalektikle; yani her durumda, mantık açısından haklı da olsan haksız da olsan her daim tartışmada haklı çıkma, daha doğrusu haklı görünme sanatıyla önce sanatın kendisini yani eristik diyalektiği haklı çıkarıyor, sonra da bu sanatı detaylandırarak…devamı

kitapkatili 1 year ago

Rüzgarın Adı

Patrick Rothfuss

19 Gönderi

Bu seri benim için inanılmaz farklı bir yerde. Seri üzerine değil daha çok benim için neler ifade ettiğine dair yazacağım. Ben kitap okumayı her zaman seven bir çocuktum, ilkokuldan beri çok kitap okurum. Özellikle ortaokulda her gün okuldan eve gelir…devamıBu seri benim için inanılmaz farklı bir yerde. Seri üzerine değil daha çok benim için neler ifade ettiğine dair yazacağım. Ben kitap okumayı her zaman seven bir çocuktum, ilkokuldan beri çok kitap okurum. Özellikle ortaokulda her gün okuldan eve gelir ve sadece saatlerce kitap okurdum. Sevdiğim kitap tarzını bulmam uzun sürdü. Evde onlar olduğu için küçücük halimle acıklı, dram romanları okurdum. Evdeki koca bir Ahmet Günbay Yıldız külliyatını on iki, on üç yaşlarımda bitirmişimdir. Daha sonra bir şekilde fantastik kitapları keşfettim ve okumaya başladım. İşte tam o zamanlar sanırsam ortaokul zamanları çoğumuzun yaptığı gibi çerez, hızlı biten gençlik fantastik kitaplarını okumaya başladım. Fantastik türüne girişim, sevdam ta o zamanlardan kalma. İnanılmaz severdim ve gerçekten yemez, içmez o kitapları okurdum. Aileme bana yetişecek kadar çok kitap aldıramıyordum. Her kitabı neredeyse bir iki günde bitirdiğim düşünülürse de zaten bu aslında çok mümkün durmuyor. O yüzden kitaplığımdaki çoğu kitabı liseye geçip kendime kitaplar alana kadar herhalde en az üç dört kere okumuşumdur. Tüm kitaplığımı defalarca hatmetmiştim desem hiç de yanlış olmaz. Fantastik okumaya başladıktan yıllar sonra ben yedinci sınıftayken, daha her yıl kitap fuarına gitmeyi gelenekselleştireli iki üç yıl olmuşken, fuarda bir abi bana Kralkatili Güncesi'ni almamı tavsiye etti. O zamana göre bana pahalı geldiğini hatırlıyorum, hala hatırladığım çok az anıdan biridir bu kitapları alış anım. Aslında hep aklımda alacağım kitaplarla ilgili uzuun görünmez bir liste vardır. Bu listede olmayan kitapları tavsiye ettiği için bu abiye ilk başta pek de sıcak yaklaşmamıştım. Ama o zamanlar kitapları o kadar hızlı bitirip tüketiyordum ki, bu küçük yazılı biri 700 küsur, biri 1000 küsur sayfa iki kütük gibi kitabın sevebileceğim fantastikler olması ihtimali aklımı çok cezbetmişti. Bu ikisini diğerleri kadar hızlı bitiremezmişim ve beni çok daha fazla oyalar gibi hissetmiştim. Orada bu kitapları almaya karar vermiştim. O mutluluğumu da hala hatırlarım. Bu kitapları okumaya başladığımda büyülenmiş gibi hissetmiştim. Sanki bir mutluluk sisinin içindeydim. Daha önce de dediğim gibi ben her zaman kitap okumayı sevmiştim, sevdiğim bir tür olduğunu keşfettiğim fantastik türünü okumak da bana aşırı keyif veriyordu. Kitap okumak, güzel kitap okumak beni günlerce mutlu edebilen; hayatımda etkisi büyük bir şeydi ve bu kitapları okumaya başladığımda başlar başlamaz ilk sayfalardan itibaren biliyordum ki hayatım boyunca favorim olarak kalacak, inanılmaz seveceğim o türü keşfetmiştim. Epik fantastik. Epik fantastik türünde ilk okuduğum şey bu seriydi. Ortaokulda olmama rağmen fantastiklerden o kadar çok tüketmiştim ve o kadar uzun zamandır roman okuyordum ki beni artık genç fantastikler çok da kesmiyordu. Bu epik fantastik türü o yüzden beni beynimden vurulmuşa döndürmüştü. İlk görüşte aşkın, ilk okuyuşta aşk hali gibi bir şey :) Sonunda gerçekten sevdiğim ve benim tarzım olan, her okuduğum sayfada bana inanılmaz haz veren ve tatmin eden o türü bulmuştum. İşte epik fantastik okuma maceram bu şekilde başladı. Bu kitabı okurken o kadar mutluydum ki, muhtemelen cidden zil takıp oynamışımdır. Her sayfasını ve satırını inanılmaz zevkle okudum, hikaye ve ana karakter beni inanılmaz içine çekti. İkisine de aşırı bir şekilde bağlandım. Okuyup bitirdiğimde biliyordum ki bu kitap ömrüm boyu favorim kalacak. Öyle bir etki... Şu anki bana, yani on sene sonraki halime sorarsanız hala favori kitabın mı diye; onlardan birisi olarak yerini hala koruduğunu söylerim. O kadar etkilenmiştim. O yıllarda bu seriyi tekrar tekrar çok okudum, 1700 küsur sayfayı herhalde bir beş altı kere okumuşumdur. Daha sonra liseye geçtim, o da bitti, üniversiteye geçtim vesaire derken yıllar geçti ve ben büyüdüm. Bu son yıllarda birkaç kere daha küçükken inanılmaz sevdiğim, benim için anlamlı kitapları yeniden okumaya çalıştığım zamanlar oldu. Ancak her seferinde ne yazık ki büyük bir hayal kırıklığına uğradım ve hem kitapların bende bıraktığı o hoş intiba yıkıldı, hem de benim için anlamı olan şeylerin anlamı küçülmüş gibi hissettim. Böyle şeyleri birkaç kez deneyimleyince artık çocukluğumda benim için anlamlı olan kitapları tekrar okuyarak onları kafamda yıkmamaya kesinkes karar vermiştim. Bu seriyi yeniden okusam mı diye düşünürken çok kararsız kaldım. Bir yandan içimde bir özlem vardı, küçükken yaşadığım o duygulara dair nostaljik bir özlem. Eğer yeniden okursam acaba aynı hisler tekrar uyanır mı ve ben bu kitabı yine aynı hislerle okuyabilir miyim, o hisleri yeniden yaşayabilir miyim diye düşündüm. Ama bunun ikinci alternatifi aklımdaki o hoş intibanın, hatıranın yıkılmasıyla yine hayal kırıklığına uğrayarak bu nostaljik hissi de kaybetmekti. Bu ikilemle birkaç yıl geçti. Arada elim gidiyordu ama her seferinde vazgeçiyordum. En sonunda dayanamadım ve tekrar okumaya karar verdim. Başlarken bile beğenip beğenmeyeceğimden emin değildim ancak ilk sayfasını açıp ilk cümleleri okuduğum anda hepsi kafamdan uçup gitti. O hislere, o atmosfere anında geri kapıldım... Sanki bir anda on yıl öncesine dönmüşçesine aynı duygularla okumaya başladım ve yine bayıldım. Bu benim için inanılmaz büyük şeyler ifade ediyor. Bundan sonra muhtemelen ne zaman büyümenin nostaljik hüznüyle bir şeyler okumak istesem bu seriyi ortaokuldaki bana bir kaçış yolu olarak kullanacağım. Benim için bu serinin anlamı aşırı büyük. Benim için daha öznel olan okuma deneyiminden sıyrılarak bir yorum yapmam gerekirse açıkçası objektif bir yorum yapamayacağımı biliyorum. Muhtemelen bu kitap tam, çok gençlik fantastik kitabı okuyup artık bu serilerin genel olarak birbirlerini tekrar edişinden sıkılmış ortaokul ya da lise çocuklarına göre. Onlar okuduğunda çok beğenirler diye düşünüyorum. Ben bu seriye bu yaşımda hiç okumadan başlamış olsam bu kadar beğenir miydim bilmiyorum, hiçbir zaman da bilemeyeceğim ama bu şu an bu seriyi çok sevdiğim gerçeğini değiştirmiyor. Umarım herkesin hayatında böyle birkaç kitabı vardır <3 Not: Rothfuss bu kitabın ilk kitabını çıkardığında ben dört yaşındaydım. İkincisi de çıkıp seriyi satın aldığımda ise on iki. On iki yaşımdan beri on yıldır üçüncü kitabı bekliyorum. Ama artık çıkmayacağını kabullenmiş durumdayım. Burdan da yazara kucak dolusu nefretler... Kitabı ilk okuduğum yıllarda nerede bu final kitabı diye düşüne düşüne üzülürdüm. Artık o kadar büyüdüm ki kendi kendime hayat zaten bir süreç, okurken aldığım zevke bakmak lazım, finali okumak zorunlu değil diye kendimi avutuyorum. Herhalde üçüncü kitabı torunlarıma hikaye kitabı olarak okurum çıktığında.

kitapkatili 1 year ago

Yoksulluk İçimizde

Mustafa Kutlu

11 Gönderi

Mustafa Kutlu'nun diline ne kadar methiye düzsem az. Ben bu yazarın diline gerçekten ölüp bitiyorum. Kalbimde bir şeyleri eritiyor, o sıcakla bir şeyler yeniden yeşeriyor. Ne kadar yazsam az, o yüzden aşağıdaki alıntıları okuyarak belki bir tutam direkt kendiniz anlayabilirsiniz.…devamıMustafa Kutlu'nun diline ne kadar methiye düzsem az. Ben bu yazarın diline gerçekten ölüp bitiyorum. Kalbimde bir şeyleri eritiyor, o sıcakla bir şeyler yeniden yeşeriyor. Ne kadar yazsam az, o yüzden aşağıdaki alıntıları okuyarak belki bir tutam direkt kendiniz anlayabilirsiniz. Kutlu'nun hikayeleri, tarzı en sevdiğim hikaye tarzı olabilir. Hangi hikayesini okusam gerçekten çok seviyorum. İnanılmaz iyi bir kalemi var. Durum hikayesi hissinde olay hikayesi yazıyor gibi hissediyorum. Bu edebiyat mevzularına daha hakim varsa Kutlu'nun yazım tarzı kategorisi hakkında beni aydınlatırsa sevinirim. Bu hikayeyi de çok sevdim. Kırk beş dakika gibi kısa bir sürede tek oturulta bitirdim. Hikayenin konusu bana bir Ahmet Günbay Yıldız hissi verdi. Hikayenin konusu çok güzeldi. Sonunda birkaç damla gözyaşım kendiliğinden süzülüverdi. Tavsiye ederim. "Nefis her yerde nefisti. Garip bir tecelli ile karışmıştı aralarına. Müsamaha beklediği için müsamahakârdı." "Bir yıldız kayıyor. Hep böyle olur. İnsanlar gökyüzüne bakar ve bir yıldız kayar. Aslında bundan daha tabii ne olabilir? Bir yıldızın kayışını görmek bile kâfi değil midir...?" "Taleb şan değildir. Razı ol, şan da senin, nam da senin. Varlığını bilinmezlik toprağına göm. Gömülmeyen şey nabit olmaz. Dünya süretlerinin bulaştığı ayna nasıl parlar? Huzura girmeden önce tevbe sularında yıkan. Kader teneffüs ettiğin her nefeste seninle. Eşyadan eşyaya seyahat edip durma. Kendine uzaktan bakmayı öğren. Bir dolap beygirine benziyorsun. Öyle ahmak, öyle hüzün verici. Hicret ve niyetin kimin için? Bir gece yarısı uyandığında yatağından kalk, şöyle yıldızlara bir bak. Düşün!.. Madem ki içinde bulunduğun yer, konuştuğun kimse sana feyz vermiyor; terk e mâni olan ne? Ölüme ağlama. Kalbe bak. Hata ve isyan ile pişman, ibadet ve taat ile neşeli değilsen zaten ölüsün. Nefsin karanlık orduları fevç fevç akıyorlar. Zaman ve mekânı dolduran et kokusu. Metin ol, vadedilen bir şeyin vuku bulmaması seni şüpheye sevketmesin. Basiretine güven. Dünya nimeti için zaaf haline düşersin. Ona doğru koşma, şükür ipi elinde ya. Her meseleye cevap veren, her gördüğünü kucaklayan, her bildiğini anlatan bir kimse mi gördün; derhal ondan uzaklaş. Marifetin mukabili inkâr, ilmin mukabili cehalettir. Melâl içindesin. Yoksul olduğunu düşünüyorsun. Ne ki senden alınmıştır, o senin hayrınadır. İçindeki yoksulluğu hissediyor musun? İşte senin için en hayırlı vakit. Unutma, ihtiyaç mütemadidir. Sözde hikmet çoktur. Birincisi, kimden geliyorsa onun kalbinin kisvesini taşır. Ne ki nefsine ağır geliyor, onu yap. Kaldırdığın ağırlık miktarınca sana ferah erecektir. Kederle dolusun. Merak ve endişe içindesin. Demek ki hakikati göremiyorsun. Karamsarlığın kaynağı ışıktan uzak durmaktır. Gayret atına bin, himmet dile ve ümid et. Bidayeti parlak olanın nihayeti de parlaktır. Gönül eri garîb olmaz."

kitapkatili 1 year ago

Kurban Tuzağından Kurtulmak

Diane Zimberoff

3 Gönderi

Normalde kişisel gelişim kitaplarını okumam, bunu da çok güvendiğim birinin tavsiyesiyle okudum. Hayatımda ilk kez kişisel gelişim kitabı okumuş oldum ve hiç pişman değilim. Öyle ki artık okusam mı acaba ya diye bile düşündürdü. İnanılmaz iyi bir kitap, hayatla ilgili…devamı

kitapkatili 1 year ago

Petekgözlü Adam

Wu Ming-Yi

2 Gönderi

Bu kitabın sonu gerçekten kalbimi hüzünle sardı. Gam kelimesinin ağırlığını hissettim. Tam öyle; ağır, insanı dibe çeken, kalbini bataklıkta batıyormuş gibi yavaş ama umutsuzca sıkan bir hüzün... Sırf sonu için kitabı bitirdiğimde beğendiğim intibası benimle kaldı. Ancak aslında genel olarak…devamı