“Katranı kaynatsan olur mu şeker? Cinsini sktiğim cinsine çeker.” Bi kere boydan girdiler, seslendiren doug abi dönmüş diye bakayım dedim yok. Sonunu getiremedim. Hani bi ara vardı ya örümcek adam barbi ile umreye gidiyor, örümcek adam kurban pazarında vb youtube…devamı
Web yapım aşamasındadır.
En iyi deneyim için mobil uygulamamızı indir.
En iyi deneyim için mobil uygulamamızı indir.
Bazen bazı eserlere dönüp yeniden bakmak gerektiğini daha iyi anlarsınız. Ergenken okuyup yanlış olmasa da eksik anladığım biridir Kemal Tahir. Kemal Tahir, bir kısım tarihçide dahi bulunmayan bir tarihi okuma gücüne sahiptir bana sorarsanız, ama işte düşük verimli arkadaşlar okuyup…devamıBazen bazı eserlere dönüp yeniden bakmak gerektiğini daha iyi anlarsınız. Ergenken okuyup yanlış olmasa da eksik anladığım biridir Kemal Tahir.
Kemal Tahir, bir kısım tarihçide dahi bulunmayan bir tarihi okuma gücüne sahiptir bana sorarsanız, ama işte düşük verimli arkadaşlar okuyup Tahir'in fikir jimnastiğinin üzerine ekleyerek kabul edip oksimoron noktalara varmadı mı? Vardı.
Memleketimizin yakın tarihinin en tehlikeli olaylarından birini kaleme alan Tahir, karşıt bir görüş üzerinden giderken, onların ağzından sorduklarıyla da işin pratiğini ve "mecburiyetlere mecbur bırakılmaları" benim çokta örneğini görmediğim bir şekilde yapar.
Tahir'in serseri serbest kalemi ve kullandığı deyimleriyle "Kurt Kanunu" kültler arasında yerini alır.
Gelelim neyi anlatır bu Kanun...
Eski İttihatçı fedailerinden Abdülkerim ve taifesi, "neden fedai olduk" sorusuna yanıt verememekten kaynaklanan bir özgüven ve acemilikle M.Kemal Paşaya suikast planını devreye sokar. Her ne kadar kendilerince çok büyük adam olsalarda pek ciddiye alınmayacaklarından zamanın nüfuzlu ve eski iaşe bakanı Kara Kemalin adını karıştırarak güven oyu aramaktadırlar. Suikast planı açığa çıkar ve adı karışan Kara Kemal'in ceremesi başlar.
Müthiş bir yazarlık, toplumun her tabakasına hakimiyet ve feraset ile Tahir hafif serseri bir dille çekinmeden yazar. Abdülkerimin hovardalıklarından, Naciye ve kömürcünün karısından tut, Kara Kemal'in eleştirilerini kadar çarpıcı bir şekilde ifade eder.Okurken Naciye üstünüze gelir gibi olur. Çünkü devrim, suikast, savaş ve tabii ki hovardalık "muhallebi çoçuğu" işleri değildir. "Sustasına basılmış birer çakıydılar" ve hem savaştılar hem devrim hem suikast yaptılar. Konuşmalar fazla rica içermez, sarkastik, yalın, tehditkar, demlidir.
Abdülkerim "bu adama kıyabilir mi ki bu" diye düşündüğü sırada "kendisinden biliyordu kıyıcı adamın nasıl korktuğunu" diye düşünür mesela. Bu işlerin karanlık dehlizlerinin ifade edilmesidir bu tarz.Kara Kemal'in de defalarca değineceği gibi Türk Devrimi, fedaileri ve İttihatçılarıyla "eksiktir" çoğu yerde kağıttan kaplandır. Fedai, fedai olmak zorundadır, ya ittihatla ya da başka birşeyle, aynı şekilde katil, katildir, kıymak için oradadır. İttihat veya devrim olsa da olmasa da. Kara Kemal tutulmuştur kendi adamlarına işte bu yüzden şimdiye kadar göz yummuştur, kaçarkende bu gerçekle yüzleşir. Nasıl ki M.Kemal’in politikalarını yanlış bulsa bile kendini düşündüğünde çözüm olamayacağını fark eder. Kemal Tahir, genç cumhuriyeti ilginç yönlerden eleştirkmekte, bunları yaparken "neyin niye nasıl" olduğunu anlamakla beraber diye not düşer.
Kara Kemal iktidar kavgasının kurallarını bilir, M.Kemal ne düşünürse düşünsün, hissederse hissetsin "mecburiyetlere mecbur" belki de memnundur.İktidar gölge ve hakaret kabul etmez. Kaybetmenin suç olduğunu hele hele iktirlarında ölen Osmanlının suçunun altında olduğunu bilir Kara Kemal. Bedelini de bilir.İşte o yüzden
"Cihanda görülmemiş bir kurtlar boğuşmasına girdik ve kaybettik.Kurtlukta düşeni yemek kanundur." aforizmasını bizlere hediye eder. İttihat ve Türk Devrimi tedrisatından geçenler için ayrı bir kitap kadar şey anlatan bir cümledir işte bu. Bu kavgadaki herkes bunun bilincindedir. O yüzden de yakalanmak yerine canına kıyar Kara Kemal. Çünkü bilir ki bir önceki kavgayı kazanan M.Kemal'dir ve silah arkadaşlar hatta ve hatta İsmet Paşa'nın bile hatrı bu kavgayı ve akacak kanın yönünü değiştiremez, belki kudretli Paşa M.Kemal bile bir yere kadar tercih yapabilir. Kan akan yerde olayların aslı kadar nasıl anlaşıldığının ağırlığı da vardır. Bunu en çok çingene Çankırılı cellat ile gözünüze sokar. Cellat "babamda cellattı. Kimler astı kimler, paşalar beyler. Baş cellat olmak isterim ama gerekir bir iki paşa asmak." gibi diyaloglarıyla düşük çekişli arkadaşlar için sadece bir komedi veya buz kırıcı unsur olabilir ancak gerçek buradan çok uzaktır. Kitap boyu boğuşmanın galibinin dar ağaçlarıyla kimler imtihan olmadı ki, Gazi Paşa bir kaç sene öncesine kadar idamlık değil miydi, Kara Kemal, adi suçlular, kocasını öldüren kadınlar...Cellat Karaoğlan ise çok başka bir yerdedir. Aslında budur her devrimin, kudretli kurdun kurdu, Karaoğlanın terfisidir.
Dönemin ve bizim anlayışımızla Kemal Tahir müthiş bir şekilde, şahsen beni rahatsız edecek bir samimiyetle ortaya koyar bu kavgayı. Aralarda halkımızın şahsına münhasır halleri, olaylara dümdüz gözle bakışlarını hiç ıskalamaz. Daha da ileri gider, yüzeyinde herkesin bildiği olaylara münferit sorular sorarak okuyucuyu kendi gibi düşünmeye değil(oksimoronluk burayı sezememekle başlar) düşünmeye çağırır.Türk romanına eşi gelmemiştir. Şahsına münhasır vecizeleriyle, kalem erbabı olmasına rağmen, kavganın, iktidar mücadelesinin ve bilfiil töresinden şanına anlamış. Yolun yolcusuna ses, soluk olur.
İşte o yüzden
"Bir kar yağar ince ince..."
Babalar ölmez, sadece fenikir. 🐴 Uzun süre yazmaya üşendim. Ama baktım okuduğum, ettiğim karışmaya başlıyor, bi iki tane yazalım. “Sene milattan sonra 42.000ler ben o zaman yine şarab içiyorum…” -High Marshall Kenan Yanmış, yıkılmış bir dünya arasında son hayatta kalanlar…devamıBabalar ölmez, sadece fenikir. 🐴
Uzun süre yazmaya üşendim. Ama baktım okuduğum, ettiğim karışmaya başlıyor, bi iki tane yazalım.
“Sene milattan sonra 42.000ler ben o zaman yine şarab içiyorum…”
-High Marshall Kenan
Yanmış, yıkılmış bir dünya arasında son hayatta kalanlar içinde Danica Hemşire (bacıyan-ı harp) ve bir muhafız, solmuş göklerine bakarken, atmosferden düşen bir gemiye gözleri takılır. Danica, Şehit Hanımımız tarikatından olup. Son derece dindardır, namazını kılar, yanındaki muhafız ablayla yola koyulur. Gitmese ne yapacaktır?
-(Daha önce Azize Celestine, ve Katherine gibi yiğitlerden bahsetmiştik. Bacılar içerisinde en büyük tarikat Şehit Hanımımızdır)-
“Neden saçların beyazlaşmış, arkadaş?
Sana da benim gibi çektiren mi var?
Yaşamaya küstürüp içtiren mi var?”
Diyerek bin yıllar önce imparatoru gördükten sonra saçları ağaran Alicia Dominca hatrına beyaza boyadığı saçlarıyla yola koyulur. Ancak bir gariplik vardır. Sağ kalanlar walking dead usulü gördüğüne atlamaya başlamıştır. Zaten “inancımız yeterli değildi, gezegeni savunamadık” kafasıyla bacıların ortalamsı zaten yüksek olan sinir katsayısına ekleyen Danica ver ha yanındaki muhafız ablayla kavga etmektedir. Yolda arkasına siviller katmış bir melek ile karşılaşırlar. Melek dediysek imparatorun şanındandır, kendisi Salamanderlere bağlı bir astartestir. (Brother Sa’kan of the Salamanders 3rd)
Sanki Danicayı çıldırtmak için özellikle denk gelmiş gibi Astartesler arasında çok alışılmadık bir şekilde insan canlısı olan Salamandera denk gelmiştir. Zahit Danica sağ kalanlara dahi öfkeli ve cerrahpaşalı halit gibi “ silahında kurşunu olupda ölenin yedi sülalesini” kafasındayken, Sa’kan ise çoluk çocuğu peşine takmış Anadolu türküleri söylemektedir. Danica her ne kadar sıyırmış olsa da durum, sivillere İmparatorun Merhametini vermeyi (infaz) çokta mantıksız kılmaz.( Burası 40k böyle şeyler çok olur.)
Bir ara kafiledeki rahip ile dini bir kavga sonucu zıvanadan çıkan Danica “imparator affedici bir tanrı değildir” diyerek rahibi infaz edecekken aslında şizofrenisi olan muhafız abla araya girer, inadından öldürttüğü muhafız ile dalaşmaya giren Danica kendini toparlar ve kendileri kaçabilsin diye geride kalan Sa’kan olmadan dövüşe girer. Kazanması mümkün olmayan bu vsden çıkamaz.
Son sözleri “bir melek duyuyorum”dur,duyduğu melek bir kolu ve bir kalbi devre dışı kalmış Sa’kandır.
Her ne kadar perişan olsa da Sa’kan, “imparatorun fethettiği galaksiye mirasıdır”.
Kafilenin bizimle batıya gel diye darladığı Sa’kan, kendisini avlayan necron lordunun peşine düşmek için gruptan ayrılır. Danica şehit, Sa’kan gazi, gezegen niyazidir. Hem serideki tecrübem hem şahsıma münhasır flashbacklerim itibariyle özellikle muhafız ablanın aslında Danicanın ızdırabı oluşu klişe ancak güzel işlenmişti, onaylıyorum.
Erecek murat, çıkacak kerevet bulunmayan bir Warhammer hikayesi ile daha karşınızdaydık. Gelelim işin teknik kısmına. Wh+ bu işleri pek becerememesine rağmen şanındaki kapalı kapitalizmiyle kendisi yapmaya çalışmakta. Animasyon çok iyi değil, seslendirmeler iyi ancak adını koyamadığım bir gariplik var. Henry Cavill ile de böyle yapacaklarsa işimiz var.
Sonuç olarak zaten sevenine yarayacak, evren içerisinde çokça bulunan olayların olduğu, olmazsa olmaz bir hikaye değil ama gideri var.
Son sözlerim şehit bacım Danica için;
“Karanfil eken bilir,
Bu aşkı çeken bilir”
-Brother-Chaplain Konahrik
Spoiler içeriyor
Geleneksel uzun 40k gönderisinde bugün; yiğidim, aslanım, İmparator’umun direk olarak bulunduğu galiba en detaylı kitap ve imparatorun unvanı olan “İnsanların Efendisi” var. Yıllardır aklımda olan fakat biraz daha içli dışlı olup sonra okuma kararı aldığım MoM sis ve mit perdeleri…devamıGeleneksel uzun 40k gönderisinde bugün; yiğidim, aslanım, İmparator’umun direk olarak bulunduğu galiba en detaylı kitap ve imparatorun unvanı olan “İnsanların Efendisi” var.
Yıllardır aklımda olan fakat biraz daha içli dışlı olup sonra okuma kararı aldığım MoM sis ve mit perdeleri arasında kaybolan impratora mikrofon uzatıyor.
Lore’da en az bilinen ve çok söylentisi olan imparatorun geçmişine, sadık ve meşhur muhafız (custodes) Ra Endymion’un gözünden bakışlar atarken buluyoruz kendimizi.
Ra kendini neolitik bir köyde (mihailgazi-sakarya nehri civarı) bir çocukla bulur, efendisini tanır. Efendisi kendisine bir şeyler göstermektedir. Ancak neden binlerce yıl öncesinden başlamıştır. “Zabitle Kumandan ile Hasbihal” tadında imparator ile gördüklerini yorumlarlar. Aslında imparator, gerektiğinde ve uygun olduğunda birşeyleri açıklamak, öğretmek taraftarıdır. Cehalet ile mücadele etmektir asıl niyeti.
İmparator Muazzam Seferi, (Great crusade) İttihat Savaşları(Unification Wars) ve bilimum savaşı tek bir sebep için çıkarmış adeta evreni ateşe vermiştir. İnsanlığı Örtülüyol’a kavuşturmak, göç ettirmek. Örtülüyol milyonlarca yıl önce galakside hüküm süren Kadimler(haklarında çok az şey biliyoruz) tarafından yapılan bir beşeri gerçeklik düzlemidir. Onlardan Eldar’a(uzay elfleri) miras kalır. Daha önce bahsettiğimiz iblis ve warp tehlikelerinden muaftır. İmparator’un ulvi güçleri bakımından kendisine en benzer oğlu Magnus bazı arkadaşlar gibi “ kandırılarak” Taht odasından İmparator’un Mechanicum ile bağlandığı insan eli ile yapılan örtülüyolun bariyerini kırar ve aslında evrenin en acı olayı yaşanır. Warp iblisleri ve bid’at ehilleri, kırılan bariyerden örtülüyola geçebilmektedirler. İnsanlığın en büyük kumarı kaybedilmek üzeredir. İmperium’un sahaya sürebileceği en sofistike birlikler olan Custodes, Sessiz Hemşire(bacılar) ve Mechanicus örtülüyolda it köpekle savaşa tutuşur. Dışarıda ortalık zaten 56dır, bidat her yanı sarmış, imparatorluk ordusunun kıpırdayacak yeri yoktur. Custodes ve Bacılar inanılmaz kaynaklar ile örtülüyolda onları yalnız bırakmıştır.Kayıplar bazen gezegenlerle ölçülmektedir.
Custodian Diocletian ve Bacıların lideri Krole yeni takviyeler getirebilmek adına Terraya döner. Yanlarında bir sakat Astartes 3 mechanicus yetkilisi, birde affedilmiş şövalye baronesi ve hanesiyle yola koyulurlar. Ra aşağıda efendisinin kendisine ara ara gösterdiklerinden anlamlar çıkarmaya çalışır. İmparator “ne için savaştığını anlaman seni daha iyi savaştırır” diyerek Ra’dan sabırlı olmasını ister.
İttihat savaşları, bütün o warpa düşmüş, çıldırmış tiranlar, insanlığın gördüğü en zorlu savaş, cesetler… İmparator başka birşey anlatmak istemektedir. Laf arasında Ra aşağıda bir iblisin attığı çığlığı imparatora dinletir. İmparator altın tahttan kalkamamaktadır, geçit ve astronomicanın çalışması gerekmektedir. Zaten bu sebepten bitkin imparator çığlığın sahibini tanıyınca iyiden iyiye yorulur. Çığlık ilk cinayet ile doğmuş olan Drachnyen isimli bir şeytana aittir. O da örtülüyol geçidinde savaşmaktadır. İmparator kumarın kaybedildiğini anlar. Artık tek amacı efendisi olduğu insanlarını oradan çıkarmaktır. Bunun için galaksinin her yanından bacılar tarafından toplanan binlerce psyker taht odasında imparatoru bir günlüğüne tahttan kaldırabilmek için kurban edilir. Direniş, kutsal Titanlar (tanrı makineler) custodesler, bacılara rağmen umutsuzdur. Ra ve Diocletian söylemeselerde çekilememe ihtimalini fark etmişlerdir. İmparator geçidi üstlerine kapatmalı, yolu terk etmeli, Terra ile imperiumu kurtarmalıdır. Efendisinin sesi “direnin” dediğinde Ra “nasıl’ını” düşünmektedir. İnsanlığın en seçkin güçleri yanındadır, yarısının yüzü bile tanınmaz haldedir. Titanları ölmüştür. Mechanicusun gözdesi mechandrite kirletilmiştir. İşte o anda iblisler geri durur.
Kör edici bir ışık, içinde altın zırhlı bir savaşçı, çağlar kadar yaşlı kılıcı ateşler içinde. İmparator, yüzyıllar sonra bir kez daha muhafızlarıyla birlikte durmaya gelmiştir.
Kılıcının ateşi etrafı sarmış, bir gayret herkes dövüşmektedir. Drachnyen ortaya çıkmış, imparatoru yaralamıştır. İmparator önce iblise sapladığı silahını çekip bir anda Ra’ya saplar. Ra zihninde efendisinin sesini duyar “Koş”.
Geri dönüldüğünde Diocletian olayların heyecanıyla “Ra nerede? Yanımdaydı. Ra nerede? Öldüğünü görmedim. “ diye bakınmaktadır. Bir umut bekleyiş geçidin kapanmasıyla son bulur. Diocletian Ra’nın bildiklerini bilmediği için tam olarak kavrayamasada herşey bitmiştir. Efendisine “şimdi ne yapmamızı istersiniz?” diye sorduğunda hiçbir Custodes’in duymadığı bir şey duyar.
“Bilmiyorum…”
İnanılmaz özetin sonrasında bir kaç konu üzerinde durmak isterim. Karakter sınırı olmasa devasa bir yazı olacak ve anlatıma yedirecektim ama heyhat. Okumayıcı ve olaydan habersiz sizlerin bir günahı yok.
Öncelikle İmparatorun Ra ile bu kadar şahsi diyaloglara girmesi seride görülmemiş bir şey. Burada değinemesemde bir sürü ibretlik olayı yorumlamışlar. Geçmişlerinden ve evrenin felsefesi üzerine konuşmuşlardı. Ra ve custodeslerin imparatorun eski düşmanlarının çocukları olmaları, imparatorun neden tanrı olmadığı, şeytanlar, insanların yönetilme ihtiyacı vb son derece önemli konulardı. Ama buraya sığmazdı.
Yan karakterlerin hemen öyle üstünden geçtim ama Mechanicus Arkhan Land ve sırtındaki robot maymunu (maymunların soyu çoktan tükenmiştir. Land rakiplerinin kendisini çekemediklerinden maymunun kuyruğunda zehirli bi pençe olmadığını iddia ettiklerini düşünür. Evet maymun kuyrukla ağaca asılıp ne yapacaktır, o kuyruk olsa olsa düşmanlarını akrep gibi sokabilsin diye vardır) Land üzerinden mechanicusun fikir ve inanç ayrılıkları kurcalanır. Barones’in hapiste geçirdiği zaman bence kitabın en iyi yazılan kısmıdır. Önce intihar etmeyi düşünür, suçu kabul etmek anlamına gelir diyerek vazgeçer. Haftalardır gelen yemeklerden ceza için aç bırakırlar diye tayın ayırır. Yıkanmamasına ve kokmasına rağmen üniformasını çıkarmaz vb. Alt tarafı yan karakter deyip geçmemişler bir ruh vermişler.
Hikayede neredeyse yaratık sınırındaki askerlerin(bacılar,astartes, custodes vb) yaratık sınırına aslında ne kadar yakın oldukları ve adeta insan imitasyonu olduklarına dokunan çok küçük kısımlar vardı.(40knın en sevdiğim yanı ince anlatımların çok büyük olması)
Sessiz bacılar antiwarp özellikler gösterir onlarla muhattap olmak çok zordur. Diocletian üstün genetiğine rağmen Kroleye bakmakta duyuları zorlanır.
Ayrılırken Krolenin öğrencisi küçük kıza gülümseyen Diocletian kızdan “gülümseyince canavara benziyorsun” cevabını alır. “Sende” cevabını verir. Görmek isteyene şu iki satırda ibretler vardır. İnsan olmak nerede bırakılır? Al buyur otur düşün.
Drachnyen konusu zaten başlı başına şoktur. Adı geçtiği andan itibaren yazar yazım tarzında farkedilmeyecek değişiklikler yaparak size bazı şeyleri yazmadan anlatır. İmparator o şeytanların tanrılarını korkutur, idrak edilmez bir düzeydedir, nasıl olurda tanrılarının bile korktuğu bir şeytan bir saniyede ölmez hatta onu yaralar. İşte o kısımda camiada inanılmaz teoriler döner. İmparatoru yaralayan kılıç bin yıllar sonra hikayeye tekrar girer öyleyse Ra’ya ne olmuştur? Bazı şeyleri öyle bir anlatmayarak yazar insana yazdığı kitap kadar senaryo yazdırır.
Daha konuşulacak çok şey var ancak toparlarsak şu ana kadar okuduğum asıl hikayeyi en çok güçlendiren, ilmek ilmek dokunmuş, 40k olmasa dahi konuları ele alış biçimi itibariyle beğeneceğim bir eserdi.
Son zamanlarda birden 40knın popülerleşmesiyle bir daha böyle şeyler okuyamamanın korkusuyla yazıya veda ediyorum.
Yine bir 30 Ağustos günü, yine karanlık gündemlerden sıra gelmiyor. “Talih, cüret edenlerden yanadır.” Olmaz işler olduran, yüzlerce yıllık yenilgiler, kazananın belli olmadığı çatışmalar ardından tarihe geçen bu zafer, herkese rağmen kutludur. “Anadolu hepimize hınç, şüphe ve güvensizlikle bakıyor. Yüzbinlerce…devamıYine bir 30 Ağustos günü, yine karanlık gündemlerden sıra gelmiyor.
“Talih, cüret edenlerden yanadır.” Olmaz işler olduran, yüzlerce yıllık yenilgiler, kazananın belli olmadığı çatışmalar ardından tarihe geçen bu zafer, herkese rağmen kutludur.
“Anadolu hepimize hınç, şüphe ve güvensizlikle bakıyor. Yüzbinlerce çocuğunu memesinden sökerek alıp götürdüğümüz bu anaya , şimdi kendimizi ve pişmanlığımızı getiriyoruz. İstasyonda bir kadın durmuş gelene geçene :
-Benim Ahmed'i gördünüz mü? diyor.
Hangi Ahmedi? Yüz bin Ahmed'in hangisini?
Yırtık basmasının altından kolunu çıkararak, trenin gideceği yolun İstanbul yolunun aksini gösteriyor:
-Bu tarafa gitmişti diyor.
O tarafa? Aden'e mi, Medine'ye mi, Kanal'a mı, Sarıkamış'a mı, Bağdad'a mı?
Ahmed'ini buz mu, kum mu, su mu, skorpid yarası mı? tifüs biti mi yedi? Eğer hepsinden kurtulmuşsa, Ahmed'ini görsen ona da soracaksın:
-Ahmed'imi gördün mü?
Hayır...hiç birimiz Ahmed'ini görmedik. Fakat Ahmed'in her şeyi gördü. Allah'ın Muhammed'e bile anlatamadığı cehennemi gördü.
Şimdi Anadolu'ya batı'dan, doğu'dan, sağdan, soldan bütün rüzgârlar bozgun haykırışarak esiyor. Anadolu, demir yoluna, şoseye, han ve çeşme başlarına inip çömelmiş, oğlunu arıyor.
Vagonlar, arabalar, kamyonlar, hepsi, ondan , Anadolu'dan utanır gibi, hepsi İstanbul'a doğru, perdelerini kapamış, gizli ve çabuk geçiyor.
Anadolu Ahmed'ini soruyor, Ahmed, o daha dün bir kurşun istifinden daha ucuzlaşan Ahmed, şimdi onun pahasını kanadını kısmış, tırnaklarını büzmüş, bize dimdik bakan ana kartallın gözlerinde okuyoruz.
Ahmed'i ne için harcadığımızı bir söyleyebilsek, onunla ne kazandığımızı bir anaya anlatabilsek, onu övündürebilecek bir haber verebilsek....
Fakat biz Ahmed'i kumarda kaybettik.”
Zeytindağı-Falih Rıfkı Atay
İşte 30 Ağustos kumar masasına tekmeyi vuranların günüdür. Oynayana da oynatana da…Tekmeyi oynayanlarda yediğindendir ki, O gün Ahmet’i verenler bu gün hala en ufak tıkırtıda yine, yeni Ahmetlerin pazarlığını keyfen yapıyor.
“Türk çocuğu, artık Arap çölleri için kanını dökmeyecektir.”
Ahmet’i vermeyin, sonra hesabını veremezsiniz…
Creed aslında hakkında çok yazmak istediğim bir yapım değil. Anlatacaklarımda filmin çok ön plana koyduğu şeyler değil. Creed aslında sinemada defalarca örneğini gördüğümüz bir başarı/pes etmeme hikayesi. İnanılmaz film teknikleri, deli dehşet yenilikler falan da içermiyor. Ama işini iyi yapıyor.…devamıCreed aslında hakkında çok yazmak istediğim bir yapım değil. Anlatacaklarımda filmin çok ön plana koyduğu şeyler değil.
Creed aslında sinemada defalarca örneğini gördüğümüz bir başarı/pes etmeme hikayesi. İnanılmaz film teknikleri, deli dehşet yenilikler falan da içermiyor. Ama işini iyi yapıyor. İyi bir ekip, iyi bir kadro, üzerine çalışılmış hikaye ile “yeni” bir şey olmasa bile başarılı bir yapım olarak karşımıza çıkıyor. Popüler kültürde derin bir yeri olan Rocky’den de el alan yapım, ağırsiklet boks şampiyonu Apollo Creed’in gayrimeşru oğlu Adonis’in hikayesini anlator, artık pek popüler olmayan bu tarz filmleri de tekrar gündeme getirmişti çıktığında.
Gelelim benim bakarken gözüme takılanlara…
(Buradan sonrası ağır Brother Kona içerir)
Önce teknik dövüş sahneleri ve koreografileri de mi incelesem dedim sonra çok uzun olur ve elbet youtubeda biri yapmıştır diyerek vazgeçtim.
Sahne sahne gideceğim
-Adonis’in ilk başta neden dövüşmek istediği pek belli değildir, bu janranın raconundan mıdır diye düşünürken Don işi bırakır ve Duke’un boks salonuna giderek meydan okur. Duke orada “bu çocuklar hayatta kalmak için buraya geliyor” dediğinde Adonisin kafası çalışmaz. Ortaya iddia koyduğu anda ringten biri hiçbirşey sorgulamadan dahil olur çünkü yaşamak için gelmiştir ve açtır. (Birilerini döverek cool olmaya çalışmamaktadır çünkü. Serseri değil dövüşçüdür, ihtiyacı vardır.)
İşte orada ilk devirdiği adamdan sonra Şampiyon namzeti kendisine posta koyduğunda bi durur ancak geri basmaz. İşte orada Adonis’in de aç olduğunu anlamalısınız. Henüz kendisi ve çevresi bunun adını koyamamıştır.
-Bu işlere bakış hep çok “normal”dir. Çok dövüş filmi izleyerek, çalımlı laflar, agresif hareketler sözler edinerek veya iki kavga ederek anlaşılmaz. İşin bazen dövüşenin bile sonradan anladığı derinlikleri vardır. Adonis henüz anlamadan açtır.
-Annesi tartışırken “ sen babanın bir parçasısın ama o olmak zorunda değilsin” dediğinde Adonis aslında bunu ilk defa düşünmez yüzünde garip bir ifade vardır. İşte o Apollo olmak istemek değil, ola-bilir mi ile ilgilidir. Açlık dedik ya işte milisaniyelik reflekslerinin onu yönlendirmesine, yıkıcı hissetmeye, bunu da dışarıya karşı test etmeye bir ısırık alıp onu beslemeye ihtiyacı vardır.
-Bianca ile yakınlaşmalarında Bianca müzik yaparken “yaşadığını hissettiğinden” bahseder. Donie ise yaşıyordur zaten ve bu onun dışa vurumudur. O yüzden finans kariyeri, müzik vb peşinde değildir.
-Rocky mezarlıkta iken gözünüze “yaşlı kurt” gibi gelir. Dişine değen kanın peşinden gitmiş, akıllanmış ve yorgundur. Ama hala kurttur. Genç dövüşçüyü reddetmek içine sinmemiştir. Çünkü bir şeyler görmüştür. O gördüğü de hiç bu filmin anlatmak istediği ve güzel giyimli kalem erbabı psikologların çözümlemlerine uygun veya filmin iddia ettiği gibi “umut, direnç, azim, ilham” değildir. Kendisinde, Apollo’da, Clubber Langte gördüğü kan kaynamasının gölgesidir.
Bu bir hollywood filmi olduğu ve yakın zamanımızda geçtiği için alt metin ve mesajlar hep pozitif ve yapıcı olmak zorundadır ama üzerini kazıdığınızda veya görecek gözünüz varsa işler bi anda çok kararır. Donie her ne kadar iyi bir adam olup kendini pozitif taraflara itse de, dövüşmesinin nedeni her ne kadar dünyaya ve kendine, kendini ıspatlamak gibi dursada, Creed, rocky, sporino ve cümle gerçek dövüşçü, kendilerini, kendine ispatlama ihtiyacı duyduran o şey neyse ona ispatlamaya çalışırlar. (Yazın bunu güzel laf)
O da pozitif veya negatif değildir, ilkeldir, bazı adamların “ihtiyacıdır”.
Bunu Sporino maçında anlarız, her darbe daha hızlı ve sert yumrukları teşvik eder. Çünkü ringteki adamları darbeden kaçarken kulaklarındaki rüzgarın sesi, vücutlarının bükülürkenki momentumu, darbe verirkenki salınımı, çelik gibi kasları teşvik etmektedir. Bu da kimseyle ilgili değildir.
-Hani dedik ya kendilerini kendilerine ıspatlatıyomuş gibi bir şey vardır. İşte onun en kolay görünen elçisi Rocky tarafından antrenman sırasında “ bu güne kadar sana saygısızlık eden herkesi hatırla” repliğiyle çok hafifçe gün yüzüne çıkar. Çünkü bu şiddetin en kolay açılan musluğu budur. Bir şeylere müdahale edebilecek olmanın bilgisi ve yapabilecek(daha önce de dedik -ebilmek önemlidir) olmanın güveni.
-Creed Conlan maçını kabul eder ancak şimdiye kadar kullanmadığı “creed” ismini kullanmak şartıyla. Tereddütleri, kendisini bu ringe getirmiş ve ateşler içinde sınanmasına izin veren ismini kaybetmektendir. Filmin iddia ettiği gibi babası ve insanların beklentileri daha küçük bi sebeptir.
-Conlan maçı istemesede istemenin bir yolunu bulmuş, Creed’i provoke etmiştir. Ringe çıktığında ısırmaya değecek kıvama kendisi getirmiştir Adonisi.(Buradan baktığınızda her dövüşçü aynı şeyi aramaktadır.)
-Sonlara doğru kendini yerde bulan Adonis’in flashbackler eşliğinde kalkma sahnesi zaten anlattıklarımın konsantre halidir. Rocky ile çaresizliği, Apollo, ıslahevinden oluşan flashback sonrası, yorumcunun “ Creed ele geçirilmiş bir adam gibi ayağa kalkıyor” cümlesiyle iyice ayyuka çıkıyor. Çünkü Creed kendsini, Conlan gibi bir şampiyonla yakın mesafe dövüşüne, bir araba dayağa rağmen kendisini ayağa kaldıran şey, film boyunca Rockynin uyandırmaya çalıştığı, Adonisin kendini “ bir hata olmadığını “ ispatlamasını gerektiren şeydir. Hiçte hoş, sıcak, ilham verici değildir. İbretliktir. Bir ton makyaj sonrası bile Konanın gözünden kaçmaz.
Söylemeden edemem, filmin benim için en gergin anları dövüşler değil, Donie ve Bianca sahneleriydi. İçerden pek karanlık dürtülerle dövüştürülen “aç” adam, vücuduna bunu yaptırmasına izin veren hormonları ile çok savunmasızdır. Çünkü kan akıtmakta ve kanı akmaktadır. Vücudu duygusal bahaneler kabul edemez, darbeler direk ve dokunduğu yeri ezicidir. Yok olma tehlikesi altındadır. Duygusal darbeleri de öyle yorumlar.
Biancanın yok bana yalan söyledin, yok “belki de sende benim için motivasyonsundur” lafları, kapıyı açmamaları çok kötü yerlere gidebilirdi. Ama bu bi hollywood filmi ve mesaj vermesi gerektiği için olmadı.
Velhasıl kelam daha çooook uzatırım ama ne dediğimin çok anlaşılacağı bi konumda da değiliz. Bundan fazla konuşsam anlamayana manyakça gelir. Akşam akşam durduk yerde kendimizi ruh hastası ilan ettirmenin anlamı yok.En iyisi burada bırakmak.
Mahallenizin dost canlısı olmayan 40k loremaster’i Brother Kona klasik ve çok uzun(!!!) 40k gönderileriyle yine karşınızda. Yine, yeni, yeniden kimsenin oralı veya fikrinin olmadığı bir 40k yazısı, ancak ve ancak batan gemilerden doluşanlarla dizisi neyin çıktığında, babadan 40kcılar türeyince kıymeti…devamıMahallenizin dost canlısı olmayan 40k loremaster’i Brother Kona klasik ve çok uzun(!!!) 40k gönderileriyle yine karşınızda. Yine, yeni, yeniden kimsenin oralı veya fikrinin olmadığı bir 40k yazısı, ancak ve ancak batan gemilerden doluşanlarla dizisi neyin çıktığında, babadan 40kcılar türeyince kıymeti anlaşılacak bir kitap…
40k serimi şöyle veya böyle okuyanları bu güne kadar hep korumaya üzerlerine kürekle “lore” atmamaya, yazıya yaymaya çalıştım. Buraya kadar… Bundan gayrısını lore açıklamadan anlatamam. Aşırı özet geçip belini kırmak pahasına başlıyorum.
İmparator bugünün Osmaneli-Mihailgazi-Kütahya üçgeninde m.ö 8-10bin arasında doğmuştur. İnsanlığın en güçlü psyker’idir.
Fiziksel evrenin bir de maddiyatsız bir karşılığı vardır. Canlılar buradan “warp/psyk” çeker ve işler. Ekseriyetle bu yetenek çok kısıtlıdır. Maddiyat ve aksi birbirine ekstrem şartlar dışında karışamaz ancak yankı yapar veya işlenebilir.(biraz D&D alt alemleri mekaniklerine benzer) Fiziksel evrende yaşananların iz düşümleri warpta mevcuttur.
İnsanlık altın çağını Cybernetik isyan ve uzayda seyahat etmelerini engelleyen warp fırtınaları sonucu geride bırakmış, koloniler birbirne girmiş veya tükenmiş, Terra(Dünya) binlerce yıldır kaos ve savaş içerisindedir. İmparator binlerce yıl boş durmasada bilemediğimiz bir sebepten 30k yıllarına yaklaştıkça “skrm sizin yapacağınız işi” diyerek meseleyi “tamamen” kontrol altına almaya karar verir. Dünyayı yavaş yavaş ele geçirmeye ve 40k imperiumunun temellerini atmaya başlar. Gen-zanaatlerinde usta olan imparator ordan burdan ganimet olarak topladığı başka bilim insanlarıyla kendisine hizmet edecek zorlu askerler yaratır. Bunların ilki Custodesler olup, el imalatı ve nev-i şahsına münhasırlardır. Seri üretimi yok, olsada aday olacak çocuklar o kadar bol değildir. İkincisi ve standart seri üretim prototipi olan halk arasında “Yıldırım Ordusu” olarak bilinen Cataegislerdir. Cüsseleri ve dizayn edilmiş metabolizmalarıyla son derece güçlü ve etkili olmalarına rağmen bahsettiğimiz Warp durumlarına karşı aşırı dirençsiz hatta ve hatta etkisinde kalabilmektedirler. Yetişkin tekno-barbarlar arasından seçilir ve yaratılırlar. Terrayı birleştirmek için verilen İttihat Savaşlarının pis kısmı hep bunlara denk gelmiştir. Ama sıyırmaya müsait oldukları için tek şikayetleri ömürlerinin teknik olarak çok uzun olmamasıdır.(Custodesler eceliyle ölmezler örneğin)
Terra’nın sivil yönetimi “Baş Efendiler”(Highlords) tarafından düzenlenir.(Kendileriyle Watchers of Throne serisinde tanıştık)
Astartesler ise “Uzay komandoları” olup imparatorun seri üretim, dengeli, taktik ve strateji kabiliyeti yüksek, vurucu gücüdür.
Buraya kadar sağ kalan, sorusu olan varsa yoruma gelsin.
Hikaye Başefendi Kandawire hanımın tahminen Elazığ-Erzincan yöresinden Ağrı dağına yolculuğu ile başlar.Baş efendi bu radyoaktif hiçliğin ortasına yürüyüş yapmaya gelmemiştir. İmparator henüz Terrayı birleştirmemiştir ancak artık başarabileceği kesindir. İmperiumda tatsız söylentiler dolaşmaktadır. Cataegis birliklerinden aylardır ses çıkmamaktadır. Kandawire dağın tepesinde bulduğu savaş alanına bakakalır. Tanımadığı ekipmanlar da vardır. Milletin götünde ayı bağırırken sivil yöneticilerin düştüğü bazı legalist hatalara düşerek İmparatorun ilk göz ağrısı, efsane Custodes Constantin Valdor ile çocukça bir oyun oynama fikrini nedense mantıklı bulur.
Valdor, saray ve başkent inşaası için himalayalara cepheden geri gönderilmiştir. Kendinden sonraki Custodeslerin tarzını o mu belirlemiştir yoksa imparator öyle mi dizayn etmiştir bilinmez, Valdor, sakin, dengeli, poker surat bir tiptir. Kandawirenin “eğer sivil yönetime hesap vermezseniz sizde sıradan bir diktasınız” söylemini 1000kmden görmüş ve oyuny oynamaya gönüllü olur. Kandawire kendisi ile görüşür. Cataegisler hakkında bilgi alır. Valdor, Cataegisleri dengesiz bulmakta, erken dönem savaşlardan yadigar bir iki isimden biri olduğundan çeşitli örneklerle kendini açıklar; Ushotan ve Cataegisler kontrol edilmesi zor, duygusal ve biyolojik olarak stabil olmayan askerlerdir. Ancak nerede oldukları sorusunu gümbürtüye getirir. Olay hararetlendikçe Kandawire konuyu imparatorun deneylerine, primarchlara getirir, Valdor ise ezici varlığınında verdiği sersemletmeyle “yeni generaller düşünmüyoruz” diyerek konuyu kapatır. (Sizde altın zırhlı, el yapımı ve yüzyıllardır savaşan bir devle aynı odada yalnız otursanız fazla metin olamazdınız)
Kandawire idealist bir şekilde legalist olmak için bu konuşmaları yapmaktadır, kendisi zaten ikna olmuştur. Ushotan ile temasa geçmiş, İmparator yokken henüz kurulmakta olan başkenti ele geçirme planları yapmıştır. Hikaye bizi bir anda Astarteslerin anası gen zanaatkarı Amar Astarteye götürür. Astarte yıllardır çeşitli savaş lordları için genetik askerler imal etmektedir, sonunda imparator tarafından tutulur. İmparatorunda engin imkan ve bilgisiyle doğdukları günden itibaren biletleri kesilmiş Cataegislerin yerine daha stabil bir ordu için çalışmaktadır. Daha fazla işi karıştırmamak için şuan girmediğim konulardan ötürü yıllar önce yaşanan bir elim olay(primarchların dağılışı) Amar Astarte korkudan kafayı ciddi ciddi sıyırmıştır.
Primarchlar olmadan Astarteslerin zamanla Cataegislerden daha büyük bir sorun olacağının farkında olan Astarte, darbe sırasında “kendi çocuklarına” kıymaya kalkar, projeyi yok eder ve intihar eder.
Darbe başlamış, gözler yetersiz sayıdaki Custodeslerdedir. Saray düşmek üzeredir. Karlı gecenin karanlığında Valdor ve Ushotan karşı karşıya gelir. İmparatorun iki en büyük savaşçısından sadece biri canlı çıkacaktır.
“Sen bile hepimizi alaman Valdor” diyerek erkenden sevinen Ushotan Valdor’un “ben size yeni general yok dedim, ordu yok demedim” çıkışıyla çarşıyı karıştırır.
Ameliyat dikişleri henüz üzerinde, taze astartesler yeni nesil zırhları içerisinde mevzuya giriş yapar. Valdor herşeyi önceden bilmektedir(okurken bende anladım btw) ve eski dünyayı ilk lejyona kurban etmektedir. (First legion Dark Angels’ın seriye girişi) henüz eğitim ve biyolojik güçlendirmeleri bitmemiş acemi Melekler her dakika exp kasarak Cataegislerin kökünü kazır.
Valdor ise Ushotan ile vs’sinden aklında kalan“imparatorun senden alabileceği bir şey kaldı mı?” sözünü düşünmektedir. Ushotan bir noktada haklıdır kötü dahi olsa Ushotan yaşamıştır. Valdor ise şüpheli…
Mühürdar Malcador’un teşrifiyle aslında bu yaşananların İmparatorun çokta dükünde olmadığını anlarız. İmparator çoktan gözünü Kandawirenin bile tahmin edemediği diğer gezegenlere dikmiştir. O sadece dünyayı değil bütün insanlığı birleştirecektir. Bunun için Ay’daki Selenar genetik tarikatlarına ihtiyaç vardır. Malcador görüşmelerden gelmiştir. Yeni ordu hazır değildir, çok daha büyük sayılar gerekmektedir. Astartenin yok ettiği herseyi Malcador ve İmparator çoktan almışlardır.
Herkes Kandawirenin dediği gibi aslında bir ilüzyon içindedir. İmparatorun planları Terradan, sivillerden herşeyden büyüktür. Bunu da başkalarına emanet etmeyecektir. Kitapta bir kez bile gözükmeden reis yine yapacağını yapmış. Kendisini tanıyanların iddia ettiği gibi cesur kumarlar oynamaktadır. Normalde hikaye özetlerini sevmem ama bu karmaşada hem siz kendinizi yakmayın diye hem de havada kalmasın diye özet geçip öyle yorum yapacağım.
Aslında daha önceden kulağımıza çalınandan aşırı farklı birşey olmuyor ama detaylar bir 40kcının hobisidir. Valdor, Malcador, Astarte,Ushotan isimlerini ve 80lerden sorulan beri ulan bu İmperium nasıl buraya geldi sorusunun resmi cevabıdır bir bakıma. O yüzden önemlidir, e birazda fanservistir. (Şahsen 30kda Valdor yürüyüşe çıksa onu da okurum). Bazı diğer warhammer eserleri gibi tartışmalı derinlikler değilde, tartışmasız kesinliker vardı. Kandawirenin şüphelerinin gerçek olduğunu bu kadar warhammer okumasamda bilebilirdim. İmparator elbette ki Ushotanın biletini kesecekti, tekno barbar lordlar direnecekti, 38k yaşında bir adamdan söz ediyoruz. Elbette etrafı gibi düşünmeyecek onları zorlayacaktı. Bu bir plot twist değildi. Gerçek dünya pratiğinin ayak sesleriydi. Böyle ilginç zamanlarda çıldırtıcı derecede basitlikler olurdu. Velhasıl kelam yeni başlayanlara değilde ağzına kan değenlere hitap eden bir ara eserdi.
Edit: Aslında çok daha fazla irdelemek istediğim şahsi konular vardı ama okuyana acıdım biraz yavan kaldı.
Ey demir şehrin gurbetçileri! Ve 3 tarafı denizlerle çevrili Dörtnala gelip Uzak Asya'dan Akdeniz'e bir kısrak başı gibi uzanan bu memleketin sakinleri Ülkenin mali özgürlüğünün temeline taş olan Kabotaj Bayramımız kutlu olsun. (Sabotaj diyene aldırmayın)
Uzun ve Geleneksel 40k gönderisi. 40k'nın güncelinde neler oluyor diye bakmak için girdiğim bu uğraşta pekte hayal kırıklığına uğramadım. Tahtın Muhafızlarını bıraktığımız yerden devam. Guilliman son olaylardan sonra "Lex" isimli yasa bütünlerini değiştirmeye, yaşanan gerilemelere inat galaksiyi İmparatorun Ateşiyle temizlemeye…devamıUzun ve Geleneksel 40k gönderisi.
40k'nın güncelinde neler oluyor diye bakmak için girdiğim bu uğraşta pekte hayal kırıklığına uğramadım.
Tahtın Muhafızlarını bıraktığımız yerden devam.
Guilliman son olaylardan sonra "Lex" isimli yasa bütünlerini değiştirmeye, yaşanan gerilemelere inat galaksiyi İmparatorun Ateşiyle temizlemeye Indomitus Seferi ile niyet etmiştir. Sessiz bacılardan Aleya, Valerian ile bastıkları gemiden kurtarılmış, Terraya getirilmiş, bizzat Guilliman tarafından tören ile madalya takılmıştır.
Deneyimli başbakan Tieron emekli olmuş yerine genç yardımcısı Anna-Murza Jek geçmiş, heyecan ve kendine güvenle, Guillimanında desteğiyle görevine başlamıştır. Guilliman sefere çıkmıştır.
Ancak Guillimanın reformları herkes tarafından hoş karşılanmamakla beraber bürokrasiden elenenler tarafından da kabul edilemez görülür. Bu genç kadın başbakan oldu olalı Terranın lordlarını aynı masaya oturtamamakta, Terranın ihtiyacı olan siyasi çarkı döndürememektedir. Yeni seçilen lordlar Lexçi ve Lex karşıtları olarak ikiye bölünmüş, hiç kimse birbirine güvenmez.
Jek insiyatifi ele alarak Ordu kumandanından asayiş için istediği piyade birlikleri verilmeyince son derece parlak bir siyasi hamleyle Donanma Lordu Pereth'ten yardım ister.
"Güzelliğin beş par etmez, bu bendeki donanma olmasa, eğlenecek yer bulamaz, bu bendeki piyade olmasa, güzel yüzün görülmezdi, yörüngede Phalanx olmasa" dizeleri eşliğinde Jek pazarlıklarını tamamlar. Dorn'un sadık evlatları yörüngede Phalanx ile belirmiş(Yaklaşık ay boyutlarında bir kale). İsyanları bastırmak, cemaatleri dağıtmak yoluna Astartes'i Custodes'i Trajan Valoris emri altında işe koyulmuşlardır.
Lordlar hala bir araya gelmemekte birbirlerini ihanetle suçlamaya başlamışken yörüngedeki ablukaya ek olarak bir başka gemi daha belirir. Bunlar bürokrasi tarafından şımartılmış, üstlerine en yeni zırhlar verilmiş fiyakalı şımarık Astarteslerdir. Yeni ekibin güvenilmez olması, Terranın kaynayan bir kazan olmasına eklenince işler içinden çıkılmaz bir hal alır.
Sessiz Bacıların aydaki yeni karargahları bir saldırı yiyince Aleya Karacoğlana dönüşüp "men kelle isterem" diyerek tekrar Terraya yola koyulur, düğünün kamberi olur. Gerim gerim gerilen Terra bu gerilime daha fazla dayanamaz ve darbe olur.
Şimdi her ne kadar 40k bir distopya olsada bazı beklentilerimin altında kalmıştır. Kumandanlar esir düşmemiş, yönetim çar çakkala yalvarmamış, ordu "%18imiz bu işe kalkıştı" diye ağlamamıştır. Bence olmamış...
Derin astartes Asterion Moloch kötü saç kesimli bir grup çocuk veya eli tespih kısa paça abiler tarafından övülmemiş, usülsüz emirleri göklere çıkarılmamıştır.
Terra lordlarının yarısı isyana katılmış ortalık 56 olmuştur. Galaksinin belkide Primarch olmayan en büyük savaşçısı Trajan Valoris ise çarpışma yanlısı değildir. Zaman kazanmaya oynar. Ancak ok yaydan çıkmıştır. Yörüngede Phalanx Terraya yaklaşmakta dünyanın bazı bölgeleri gece olmadan geceyi yaşamakta, Asi donanma Phalanx'a nişan almakta, Dornun oğulları ise sinirden zırhlarını kemirmkte dursun. Başbakan Jek'e gelen tüyo ile başlayan bir grup suikast ile elabaşları temizlenedursun. Valoris hala yerinde durmaktadır.
Hızlı infazlar sonrası anlaşılır ki, darbe Guilliman, Valoris ve Fadix tarafından öngörülmüş, (Fadix Lex karşıtı olmasına rağmen emirlere uymuştur) Ayrılıkçı sesler tuzağa çekilmiştir. Tam Custodes ve astartesler birbirine girecekken Administorum el değiştirmiş, Moloch ve adamlarını geri çekmiştir. Böylece Lordların Astartesler arasında illegal bir şekilde beslemeleri olduğuda aşikar olmuştur.
Galaksinin muhtemelen en tehlikeli savaşçısı kılını bile kıpırdatmadan Taht Gezegeninde isyan bastırmıştır. İmparatorun Naibi Guilliman'ın gölgesi Terraya ağır gelmiştir.
Sonsöz:
Normalde daha fiziksel hareketli geçen 40k biraz daha siyasi bir hal alıyor bu kitapla. Bir öncekinde neredeyse tamamen politik manevralar içerikli seri bununla daha melez bir yapıya geçiyor. Olmaya olmuş ama çok daha iyi olabilirdi. Biraz James Bond biraz Holmes biraz 40k. Ortaya böyle bir şey çıkmış. Her 40k eseri gibi bunda da havada bırakılan ilgi çekici plotlar var. Zaten son derece karışan modern 40kda tansiyonun daha da yükseleceğinin habercisi niteliğinde. Klasik bir 40kdan beklenenin ötesinde politik manevra dolu, Terra bürokrasisi ve iç işleyişlerine şahit olduğumuz bir eser.
Yine başımız dumanlı, Bernard Hill abim ölmüş. Let me tell you story yani meali gelin size bir nostalji hikaye anlatayım. 2000lerin başı ben sümük kadarım(yine de yaşıtlarımdan iriydim). Bir gün komşunun oğlu heyecanla elinde bi cd gelmiş “aga abim film…devamıYine başımız dumanlı, Bernard Hill abim ölmüş.
Let me tell you story yani meali gelin size bir nostalji hikaye anlatayım.
2000lerin başı ben sümük kadarım(yine de yaşıtlarımdan iriydim). Bir gün komşunun oğlu heyecanla elinde bi cd gelmiş “aga abim film verdi” diye zıplıyor. Allah allah diyorum Hüseyin abi nası bizi iplemişte film almış bize diyorum sonra aklıma geliyor muhtemelen bu dümbeleği kız arkadaşıyla rahat konuşsun diye kovalamış olabilir. Sorgulamıyoruz filmi takıyoruz. Büyücü var, ufak ufak insanlar var bi yüzük muhabbeti falan var. Elfler, cüceler, insanlar falan çok ilginç bişe kapılıyoruz, tribe giriyoruz orkları falan görünce birbirimizi korkutmaya çalışıyoruz. Ama o da ne Frodo, Sam ile kayığa biniyo film bitiyo. Eee dayı hani Boromir noldu fatihası okundu mu? Öyle kalıyoruz.
Ben öbür gün Hüseyin abiyi yakalıyorum okuldan gelirken.
Abi diyorum “gidelim korsancıya paramızı isteyelim ya da düzgününü isteyelim. Bu kesilmiş abi” Hüseyin abi iplemez bi şekilde “yok” diyo “devamı varmış daha çıkmadı” Neyse ben bunu darlıyorum. En son bıkıyo “Yükseel” diye birine sesleniyo
(Şimdi burada bi es veriyorum. O zamanlar o abiler ablalar bize göre çok cooldu. Öyle istediğimiz gibi konuşamazdık. Onlar Türkiyenin ilk genç-yetişkin özgür nesilleriydi. Ana baba fazla karışamaz. Büyükler kadar sıkıcı değil, bizler kadar aciz değiller. Giyinişleri lafları farklı, okuyolar saygı görüyolar. Yani benim gidip yapışmam bana cevap vermeleri falan inanılmaz şeyler. )
Oradan o zamanların bir Türkiye ikonu olan Ragga Oktaya benzeyen ince, gözlüklü, yakası açık, saçlar jöleli bir liseli bize doğru geliyo. Hüseyin abi kafasıyla “aha buna sor” işareti yapıyo ben başlıyorum darlamaya. Yüksel abi cevaplıyo. Kitap diyo 1-2 seneye gelir falan diyo. Kitabı istiyorum artık arkadaşımda diyor.(artık bu pale ne okucak kitap mı verilir buna deyip vermedi yoksa cidden öyle miydi bilmiyorum artık günahı Yüksel abimin boynuna. Ama muhtemelen doğrudur o zaman bu tarz kitaplardan 1-2 tane olurdu millet dönerdi)
Neyse ben dedemi darlıyorum bu sefer bi dahaki kitap alışverişine bende gidiyorum. O zaman tek cilt yüzüklerin efendisi baskısı yeni çıkmış kitapçı yok diyor, dedem uzatma gibisinden parayı uzatıyor getirtin diyor. Neyse ben kitabı alıyorum kitap tuğla gibi, babam dedeme kızıyor “bu ne aq?” diye dedemse kendine gelip eski kelimeleri falan sormamdan dört köşe “eşşekoğlu eşşek sen karışma” diyor babama. Kalan zamanlarda da Yüksel abiyi darlıyorum. Yüksel abinin yavaş yavaş yancısı oluyorum. Bana o zamanın ne kadar pop-neo kültürü varsa tanıştırıyor (Age of empires, baldurs gate, diablo, linkin park, evanescence, rasmus, three days grace, cyberpunk, dune, çizgi roman daha neler neler) arada atari falan oynuyoruz inanılmaz bi ikiliyiz. İnanılmaz prestijim var tabi babalarla takılabildiğim için. Neyse gel zaman git zaman. İki Kule sinemalara geldi.
O zaman sümük değilsemde hala çok küçüğüm sinemaya o saatte tek girememe ihtimalim çok fazla. Yüksel abiye yalvarıyorum abi benide diye. Yüksel abiyle planımızı yapıyoruz. Baba kız arkadaşıyla gidecek, biletleri alacak ben arkalarda oturacağım, tanışmıyomuş gibi yapıcaz. Müthiş bir poker face ile yüksel abi ve kız arkadaşıyla berabermiş gibi ancak yengenin anlamayacağı kadar da uzaktan içeri giriyorum.( yengeye içimizden bir iki sövdük allah affetsin). Film başlıyor ben deli gibi bişey olmuşum ne uzunluğu ne bişey koyuyor. 3 sahneye takılmışım. Ne Eowyn, ne elfler ne saruman ne entler falan hikaye.
Theodredin cenazesi Theodenin “Simbelmynë” çiçeği ile ağlamaya başlaması( çok dokunmuştu bana ama ağlar mağlarsam yüksel abi siksen bi daha getirmez beni)
Gamlingin zırh giydirme sahnesi “at ile efendisi nerede?” sahnesi.
Son at sürüş ve Eomerin gelişi.
Hepsinde Bernard Hill var. Adam aklımdan gitmiyor. Film bitti. Film uzun, salon yorgun.
Çıkıyoruz, saat geç, ben yine sıcak takipteyim. Yüksel abi yengeyle filmi falan konuşmaya çalışıyo ama yok, yenge mutsuz. Yengeyi otobüs durağına bırakıyoruz. Yüksel abi dönüyo, ben sarumanın hizmetkârı orklar gibi atlıyorum Yüksel abinin önüne “abi çok iyiydi, abi urukhai,abi miğfer dibi, abi aragorn, abi kitapta böyle değildi falan. Yüksel abi önce bi kendine gelemiyo sonra başlıyoruz konuşmaya. Sonra meyve suyu alıyo ikimize. (o zamanlar büfelerde havuç, portakal falan sıkarlardı) İçe içe gidiyoruz, ben hiç susmuyorum. Eve geliyoruz. Yüksel abinin yüzü bir garip, bana dönüyor “ aferin lan Gülcan ablan bişey anlamadı, sen anladın” diyor. Yüzümde bir gurur eve giriyorum.
Yüksel abi o günden sonra beni daha bi seviyor.
Yıllar sonra anlıyorum Yüksel abinin o geceki bana garip bakışı, hayal kırıklığı ve anlaşılmamanın bakışı, Gülcanın kendi için doğru kişi olmadığını anlıyor o sırada bi de dönüp yanındaki ork’a bakıyor, kendi kendine “ulan” diyor.
(Aradan zaman geçiyor Kralın dönüşü geliyor, bu sefer direk Yüksel abiyle beraber gidiyoruz Gülcan mülcanlar olmadan.) ( Yaa Yüksel abi sen Gülcanla gezersin ama cenazene Kona gelir…)
Yani uzun lafın kısası Bernard Hill benim için yüzüklerin efendisini ve o geceyi unutulmaz yapıyor. Daha sonraki performansıyla Yüzüklerin efendisinin unutulmaz yüzü oluyor. 20 yıl aklımızdan çıkmıyor.
Kendisine teşekkürlerle veda ediyoruz.