Sanırım hiçbir şeyi unutamamak güzel bir şey, hayatımın her anı kafamın içinde. Bu aynı zamanda çok sinir bozucu. Çünkü hiçbirini paylaşamıyorum fakat hiçbiri kaybolmuyor.
Ne güzel demiş Mevlana: "Beni yargılamadan önce benim ayakkabılarımı giy ve benim geçtiğim yollardan, sokaklardan, dağ ve ovalardan geç; hüznü, acıyı ve neşeyi tat. Benim geçtiğim senelerden geç. Benim takıldığım taşlara takıl. Yeniden ayağa kalk ve aynı yolu tekrar git…devamıNe güzel demiş Mevlana:
"Beni yargılamadan önce benim ayakkabılarımı giy ve benim geçtiğim yollardan, sokaklardan, dağ ve ovalardan geç; hüznü, acıyı ve neşeyi tat. Benim geçtiğim senelerden geç. Benim takıldığım taşlara takıl. Yeniden ayağa kalk ve aynı yolu tekrar git benim gibi. Ancak ondan sonra beni yargılayabilirsin."
Bilirsin. Göğsüne giren ağrı farklıdır. Lafını unutturur, susturur, yutturur. Gözünü kör eder, ışıkları kapar, kapıları kilitler. Ama hatırası hangi delikte saklı?
İnsanlar gelir ve giderdi. Hayatına girmiş her insanın bir amacı vardı değil mi? Belki sana çok küçük bir şey öğretmek için girmişti hayatına ve çıkacağı belliydi ama hayatına giren her insanın hayatına katacağı bir şey vardı.
Ben gerçekten ne yapacağımı bilmiyorum, bilemiyorum. Sussam niye susuyorsun konuşsana sonra bir anda ağlamaya başlıyorsun diyorlar. Susmasam niye şimdi böyle bir şey söyledin, senin ayarın yok mu, konuşurken bizi nasıl bir duruma soktuğunu görmüyorsun diyorlar. Zaten normalde konuşmayan ve odamdan…devamıBen gerçekten ne yapacağımı bilmiyorum, bilemiyorum. Sussam niye susuyorsun konuşsana sonra bir anda ağlamaya başlıyorsun diyorlar. Susmasam niye şimdi böyle bir şey söyledin, senin ayarın yok mu, konuşurken bizi nasıl bir duruma soktuğunu görmüyorsun diyorlar. Zaten normalde konuşmayan ve odamdan dışarıya çıkmayan birisiyim. Böyle denilince de nerede, ne zaman, ne söyleceğimi bilemiyorum. Konuşmam gerekiyor mu gerekmiyor mu bilmiyorum. Hep bir onay bekliyorum, bir şey konuşacağım zaman hep gözlerinin içine bakıyorum, acaba yanlış bir şey söyler miyim diye. Bunu nasıl düzelteceğimi de bilmiyorum. Ben herkesi dinliyorum, anlıyorum. Ama başkaları sadece dinliyor hiç anlayan yok, sürekli aynı şeyler söyleniyor. Ben bundan, böyle olmaktan gerçekten çok yoruldum. Her gece Allah'a yaşadığım her şeyi unutmak için dua ediyorum ama hiçbir şey olmuyor. Ben yani fazlasıyla yoruldum, yorgunum, çok ağır geliyor, her gün hastalanıyorum ve asla geçmeyen ağrılarım oluyor (önceden olmayan). Yaşıyorum ama ne yaşadığımı bilmeden yaşıyorum. Buraya da çok içimden geldi, yazmak istedim o yüzden yazdım.