the leftover (@leftover)

Spoiler içeriyor Hayatımın belirsizlikler ile dolu bu zamanlarında ilaç gibi geldi. Özellikle uyuyamadığım gecelere. Daha önce Arthur Conan Doyle, John Verdon ve Agatha Christie okumuştum ancak Tess Gerritsen çok dolaysız anlatıyor ve bu kitabı daha sürükleyici kılıyor. Karakterlerin duygu durumunu vermeyi de…devamıHayatımın belirsizlikler ile dolu bu zamanlarında ilaç gibi geldi. Özellikle uyuyamadığım gecelere. Daha önce Arthur Conan Doyle, John Verdon ve Agatha Christie okumuştum ancak Tess Gerritsen çok dolaysız anlatıyor ve bu kitabı daha sürükleyici kılıyor. Karakterlerin duygu durumunu vermeyi de ihmal etmiyor ama genel olarak gidişatı da seziyorsunuz. Moore ve Rizzoli değil de Moore ve Catharine olacağını seziyorsunuz. Bu bakımdan ne olacağını değil nasıl olacağını okuyorsunuz.. Teknik açıdan bence gayet iyidi zaten onlarca kitap yazmış birini teknik açıdan değerlendirmek de pek haddime değil. Rizzoli benim en sevdiğim karakter oldu ve serinin kalan kitaplarında onun olmasına sevindim. Bu kitapta Isles katılmadı henüz ama Moore karakterinin merkezde olduğu bir romandı zaten. Rizzoli aşırı haklı tüm roman boyunca. Moore konusunda romantik bir çekim duydu başta, kıskançlık sebebi zaten buydu Catharine'e. Ama ne yazık ki günün sonunda güzel ve çekici kadınlar talep görüyor. Bunu bir erkek olarak aynı zamanda bir öz eleştiri olarak yazıyorum aslında. Rizzoli mesleki yaşantısını özel hayatındaki haksızlıklar ile inşa etmiş biri dolayısıyla kırılgan olduğu yerler var. Güzel bir kadın gördüğünde komplekse giriyor ya da bir erkeğin ilgisini çekemediğinde. Ama gerçekten aynı zamanda dobra ve mantıklı bir dedektif olduğunu da düşünüyorum. Yazar, kurbanlardan tutun da Rizzoliye kadar, kadın olmanın zorluklarından gizliden gizliye hep dem vurmuş. Bu bakımdan kadınların travma sonrası durumlarını anlamam bakımından da güzeldi. Bir kadının tacize/tecavüze uğraması ne kadar korkunç ve ne kadar derin izler bırakır bunu erkek olmama rağmen çok derin hissettim. Bu da mesela yazarın en önemli başarılarından biriydi kitap boyunca. Katile okurken küfürler etmekten geri durmadım. Çünkü hasta olmadığını biliyorsunuz. O hasta değil. Fantezileri alışılmışın dışında ve sapkın ve bu tipler gerçekten var. Sapkın biri deyince aklıma Cerrah gelecek. Genelde zaten kültürlü ve zengin bir aileden geliyorlar bu şaşırtmıyor. Bu konu üzerine derinleşmek için ve diğer kitaplarda da katil psikolojilerini anlamak için Sapkınlığın Tarihi diye bir kitap aldım yakında bunu onunla değerlendiririm umarım. Tıbbi terimlerin sıklığı şikayet edildiği kadar yormadı beni şahsen. Nasıl olsa ben o ameliyat masalarında sonuca bakmaya devam edeceğim :D öldü mü kaldı mı bu bilgi benim için yeterli. Tıpçı olanlar ayrı bir keyifle okuyordur ama eminim. Yazar tıp doktoru olmanın da tüm nimetlerinden faydalanıyor ama eser boyunca. Kendisi belli ki çok fazla ölü gördü morg gördü ceset gördü. Çünkü tasvirleri mükemmeldi. Yakın zaman önce dedemi görmüştüm morgta ama sanırım benim gördüğüm uyuyan bir yüzmüş salt. Kitaptaki ölüm biçimleri çok korkunç. Kısacası başarılı. Serinin ilk kitabı. Başlanacaksa burdan başlamalı bunu da not edeyim. 9/10

leftover 3 days ago

Neden İslam’ın Orta Çağı Yoktu ?

Thomas Bauer

2 Gönderi

Kitapta genel olarak “Orta Çağ”, özel olarak da “İslami Orta Çağ” terimlerinin kullanılmasından neden kaçınılması gerektiğine dair yedi neden belirtilmiştir: “İslami Orta Çağ” terimi (1) belirsizdir, (2) hatalı çıkarımlara teşvik eder, (3) olumsuz çağrışımlarından sıyrılamaz ve bu nedenle sıklıkla karalayıcı…devamı

leftover 4 days ago

Lise dönemimden beri dinlediğim öyle bir soundtrack müzik var ki, zamanı hem hüzünle hissettiriyor hem de onun kaçınılmazlığına teslimiyetimi hatırlatıyor, bu da kaslarımı gevşetiyor, huzurlu hissettiriyor. Hans Zimmer/Time adlı parçadan bahsediyorum. Bestelendiği filmden apayrı bir yeri var bende, nedenlerini uzun…devamıLise dönemimden beri dinlediğim öyle bir soundtrack müzik var ki, zamanı hem hüzünle hissettiriyor hem de onun kaçınılmazlığına teslimiyetimi hatırlatıyor, bu da kaslarımı gevşetiyor, huzurlu hissettiriyor. Hans Zimmer/Time adlı parçadan bahsediyorum. Bestelendiği filmden apayrı bir yeri var bende, nedenlerini uzun uzun bir günlük edasıyla yazacağım. Parça piyano ile başlıyor ve belli notaları müzik yükselse de devamlı tekrar ediyor. Bu bana zaman hakkındaki unutkanlığımızı hatırlatıyor, hep öyle oldu. Son zamanlarda yarım bıraktığım kitaplardan biri olan Tim Maudlin'in Fizik Felsefesi/Uzay ve Zaman kitabı'nda dikkatimi çeken bir şey okumuştum zaman hakkında. Zamanın aslında olmadığını ve her şeyin çürüdüğü, bir nevi entropiye teslim olduğu bu evrende bizim buna anlam atfetme gereksinimimiz olarak zaman kavramını yarattığımız yazıyordu. Aslında tuhaf ama olabilir. Akrep ve Yelkovanı aynı şaşmaz hızla hareket eden saat de insan icadı neticede. Zaman algısı da onun ürünü. Zaman ne hissedilir ne gösterilebilir. Zaman bence insanlığın kavrayamayacağı hakikatlerden birisi olarak kalacak hep. Konu uzadı ama bunu yazmalıydım. Parçanın ilerleyişindeki yükseliş çok kademeli. Birden yükselmek yerine birkaç enstrünmanın katılması ile yükselme var. Zirve noktası bana hep yetişkinliğin doruk noktasını hatırlatırken zirveden sonraki ani çöküş birden gelen yaşlılığı acımasız olarak gösteriyor. Başlangıçtaki piyano ritimlerini tekrar net olarak duyabiliyoruz bu son kısımlarda. Çocukluk ve yaşlılık bir nevi aynı ağır tonda hissettiriyor. Bitişteki kesilme hissi ise düpedüz ölüm. Ölümün sesi olsa benim için böyle olurdu sanırım. O sesin işitilen son ses olması ve evet, şimdi ne olacak hissiyatı...tabii o hissiyatı "yaşayan" bir insan artık yok. O sesle kelimeler de bitiyor. Time'ı lisede iken sinemaya ve felsefeye merak saldığım o yıllar keşfetmiştim. Aynı zamanlarda büyük bir şey keşfettiğimi düşünüyordum: soundtrack müzik. Sonra sanırım birkaç yıl bu müzik türüne sardım. Filmlerini ise sonra izledim ama filmleri sanki büyüyü bozuyordu. En az Time kadar etki yapan başka bir parçası ise Chevaliers de Sangreal'di. Da Vinci's Code filminin müziğiydi o da. İntrosu mükemmeldi.Bir The Last Samurai müziği olan A Way Of Life ise apayrı bir dinginlik veriyordu. Bu ve daha nice parça ile sınavlara çalıştığım yıllardı. Ama Time eseri, apayrı bir büyü ile, yaklaşık 10 yıldır istikrarlı bir şekilde dinlediğim en müthiş eseri. Ve farkına varıyorum ki hiç sıkılmayacağım çünkü belli nota dizilimleri olan bir eser değil salt, bana özel bir zaman algısı.

leftover 5 days ago

Birçok şiirimin, gece uykusuzluk sebeplerimin nedeni olan o tarif edilemez hissi anlatan bir kelimeyle tanıştım bugün: Anemoia. Ne yaşanmış ne de tasarlanmış bir yere bir zamana duyulan özlem olarak tanımlanıyor. Bazen kendini bir film sahnesinde altın sarısı sıcak bir ışıkla…devamı

leftover 1 week ago

Sana Gül Bahçesi Vadetmedim

Joanne Greenberg

37 Gönderi

Benim için okuması zor olan ama son 60 sayfasında falan duygulandıran bir kitaptı. Zor olan kısmı şuydu ki gerçek bir şizofreni hastası okuyorsunuz( zira eser otobiyografik). Hal böyle olunca merak ve aman bir şey kaçırmayayım telaşı okuyucuyu sarıyor. Ama o…devamıBenim için okuması zor olan ama son 60 sayfasında falan duygulandıran bir kitaptı. Zor olan kısmı şuydu ki gerçek bir şizofreni hastası okuyorsunuz( zira eser otobiyografik). Hal böyle olunca merak ve aman bir şey kaçırmayayım telaşı okuyucuyu sarıyor. Ama o kadar karmaşık ki bir şizofreni hastasının durumu…Çözümlemek şöyle dursun kendi yarattığı evren ve onun aktörlerinin dedikleri dünya dilinden değil. Deborah kendi dili olan bir evren kurmuş kısacası. Etkileyici olan kısım ise Deborah’ın gerçek bir iyileşme dönemine girdiğinde, kurduğu Yr evreninin Tanrılarının verdiği acılar ve sizin o acıları hissetmeniz, bununla yıllarca baş edişi ve nihayetinde bazı düzelmelerin başlaması. Kitap bence Deborah’ı yavaş yavaş çözümlemekte çok başarılı. Yani Deborah şunu şunu yaşadı ve şunlar oldu hadi düzeltelim şimdi değil kitap. Katmanlı bir ilerleyişi var. Çok başarılı bu bakımdan zira kitap biraz sürükleyici ise bence bu ilerleyişe borçlu. Bir diğer etkileyici kısım bence bilinçdışının egoya yaptığı baskının fiziksel acı ile dengelenmeye çalışıldığı sahnelerdi. Bu belki de bir egoyu var etme çabasıydı Deborah için. Benlik algısı yıkılmış, uyumsuz ve var olamayan bir genç kızın benlik inşa edememesi ve yaratıcı bir beyni de varsa bu tür kaçışların yaşanması ve resim yeteneği gibi bazı özelliklerin çıkması işten değil. Jung insan tiplemelerinde buna içe dönük-hisseden insan tiplemesi der. Ama Deborah’ın gerçekten uyumlu olduğu bir dünyada içe dönük mü dışa dönük mü olduğunu bilemiyoruz. Kitap onun sağlıklı bir yaşamda nasıl olduğuna dair bir ipucu vermiyor bize. Belki de o kurumlarla hiçbir zaman bağdaşamayacağı gerçeğine rağmen sadece “var gücüyle” var olma gayretinin güzelliğini ve insaniliğini sunuyor. Bu yüzden kitabın ismi sana gül bahçesi vadetmedim zaten. Terapisti ile kurduğu ilişkiye bayıldım. Daha doğrusu terapistin sabırla ve içtenlikle ama bir yandan çok zekice yaklaşımı Deborah’a ilk kapıyı açtı iyileşmek için. Kitapta benim içimde de canlılık uyandıran bazı sahneler vardı sonlara doğru. Güneşin, çiçeklerin, gökyüzünün verdiği keyfin, dahası bu keyfi biri ile paylaşmanın en mükemmel şey olduğunu duyumsatan yerler vardı. Klişe verilmemişti aslında bu kısımlar. Uzun süren o hastalık evresinden sonra yaşamı üç boyutlu yaşamanın tadını kitap çok ustaca vermişti. Bir kusur varsa kitapta o da Deborah’ın ailesi, terapisti Dr. Fried ve Carla ile iletişiminin ne duruma geldiğinin asla bahsi geçmedi. Dr. Fried ve Carla’yı az çok tahmin edebiliyorum ama ailesi hep içinde acıma taşıyan gururla mı bakacaklardı kızlarına bunu belirtmedi bize yazar. İnsanın ufkunu genişleten kitaplardan desem yanlış olmaz. Hatta yanlış bir kıyaslama olur mu bilmiyoruma ama Coelho’nun Veronika Ölmek İstiyor kitabından daha iyidi; daha derinlikli ve hisliydi. Önerilir.

leftover 1 week ago

Ekşi Sözlükten haber okumayı bıraktığımdan beri hayatımda neler değişti? √ Güncel gelişmelerin hep kötü olmadığını, hayatta güzel şeyler de olduğunu gördüm √ Birileri muhalif de olsa iktidarı da savunsa nihayetinde bizim vatandaşımız olduğunu, demokrasinin özünde zaten bu farkındalığın yattığını hatırladım…devamı

leftover 1 week ago

Karamazov Kardeşler

Dostoyevski

56 Gönderi

Benim için bu kitap, edebiyatın hayatla en yakından temas halinde olduğu o karakterleri, o felsefeleri ihtiva ediyor. Klişe bir biçimde diyebilirim ki, eğer tek bir edebi eser okuma hakkım olsaydı kesinlikle bu kitap olurdu. Bugün Dosto’nun ömrünün sonlarında iken günlüğüne…devamı

leftover 1 week ago

Jung Psikolojisinin Ana Hatları

Frieda Fordham

2 Gönderi

Kitap, analitik psikolojinin kurucusu C. G. Jung'un tüm eserlerindeki teorilerini bir kitapta toplayıp analiz ediyor. Tertipli ve sistematik olarak terminolojiye de çok boğmadan biz okuyucuya başlıklar halinde anlatıyor. Jung'un düşünceleri modern bilimsel yaklaşımla aslında yöntemsel açıdan pek uyuşmuyor. Kendisi bir…devamı

leftover 1 week ago

The Boogeyman

Rob Savage

11 Gönderi

The Human Centipede gibi saçma sapan iğrenç bir korku filmi 1.6bin izlenmiş burada ama bu korku filmi 200 bile değil. Harika olduğu için demiyorum aslında ortalamaydı ama içerdiği korku ögeleri ne vasattı ne de sıkıcıydı. Her korku filmi gibi bir…devamı

leftover 2 weeks ago

Günahkar Olmak Üzerine Son günlerde kendimle alakalı keşfettiğim önemli bir gerçek tepemde sürekli. Bu gerçek her sabah “bugün harika bir kul olacağım” azmiyle uyandığım günlerde dahi gün sonunda büyük bir hayal kırıklığı ile yatağa girmek oluyor. Oturmayan şeyler mi var…devamıGünahkar Olmak Üzerine Son günlerde kendimle alakalı keşfettiğim önemli bir gerçek tepemde sürekli. Bu gerçek her sabah “bugün harika bir kul olacağım” azmiyle uyandığım günlerde dahi gün sonunda büyük bir hayal kırıklığı ile yatağa girmek oluyor. Oturmayan şeyler mi var diyorum dinimde yoksa, benim anlamadığım noktalar mı var diye düşünüyorum sonrasında. O büyük mahcubiyeti yaşayanlar bilir, nasıl namaz kılacağım nasıl ibadete odaklanacağım tekrar ah o sözü neden söyledim o hareketi neden yaptım neden neden neden…Ben bunlarla meşgulken okuduklarım ve izlediklerimden öğrendiğim bir şey oldu bunun üzerine. Öncelikle son bitirdiğim “hayat” isimli kitapta yazar insanın gölge benliği ile barışık olmasını kendi ve dışındakilere anlayış göstermenin bir yolu olarak sunuyordu. Tabii burada Jung’un yaklaşımları şöyle dursun, benim anladığım başka bir şey vardı farklı olarak: ben fıtratımdaki günah işleme potansiyelini tamamen kalıcı olarak yok edemem zira bu yok edemeyiş benim fıtratımda var. Belki yok etmek de istemem hatta içten içe. Belki de bu dünya nimetlerinden minimum düzeyde faydalansam bile bir gün, o minimum haddeki tatminim vazgeçilmez hazzım olacak benim. Fıtratımla zıt düştüğümü farkettim en nihayetinde. Aslında bu benim için fazla “ben” olmanın bedeliydi. Bir “ben “ çağında yaşıyoruz ve bu elbette kendinle fazlaca uğraşmak, kendini sınırlarının ötesinde konumlandırmak telaşı ile beraber geliyor.Hayır, bizim kısıtlı becerilerimiz, kısıtlı gücümüz var, biz aciziz, biz hep tutarlı değiliz ve bazen saçmalarız(egomuza uymadığı şekliyle).Ve popüler kültürde pompalandığı üzre insan istediği her şeyi başarır şeklinde değil hayat bu kadar sayısız nedenselliğin olduğu bir dünyada. Bu yargılar dahi modern topluma ayak uyduramayan kavramlar olarak menfi addedilmişler. Aslında hayır, değiller. Doymak ve haz almak kadar doğal kavramlar bunlar da çünkü onlar da fıtrattanlar. Kitabın bende ayrıca şu paylaşacağım alıntı hayret uyandırdığını söyleyebilirim: 📌 Yaşar Nuri Öztürk Kur'an ve Sünnete Göre Tasavvuf adlı kitabında şöyle yazar: "... Bu bakımdan, günah işleme gücü insanın üstünlüklerinden biridir. Günah yapmamak üzere şartlanmış bir benliğin tekamülü de söz konusu olamaz. Melekler bu cümleden varlıklardır. Bu yüzden melekler aleminde ilerleme söz konusu değildir. Anlaşılan odur ki suç işleyebilme iktidarı, hürriyet ve ubudiyet yolunda ilerlemekte olduğumuzun delilidir. Hemen söyleyelim ki günah işleme gücü ve günah işleme ayrı şeylerdir. Şimdi şu hadise kulak verelim: 'Eğer günah işlemeseydiniz Allah sizi yok eder ve yerinize, günah işleyip ondan af dileyen bir başka kavim getirirdi.' Günahla irtibatı kesilen iman kemale eremez." Mükemmel bir yaklaşım bence. Şunu da düşündürdü sonrasında: Allah(c.c.) bizi günah işleme gücüne sahip varlıklar olarak halk etti. Kendisi Rahman ve Rahim’dir, bu hep böyleydi, biz yaratılmadan evvel bile. O halde O’nun ezeli olan varlığı sıfatlarını da ezeli kılıyorsa şayet, bu sıfatların tecellisi için Allah’ın her halükarda günah işleyip af dileyen başka bir kavim getireceğine inanmamız gerekir. Bu mükemmel derin bir mevzudur ve çok dikkatle yaklaşmak gerekir. Kuran’da şöyle geçer : “ De ki: 'Ey günah işleyerek kendilerine yazık eden kullarım! Allah'ın rahmetinden ümidinizi kesmeyin! Çünkü Allah, bütün günahları bağışlar. Şüphesiz O, çok bağışlayıcıdır, engin merhamet sahibidir.” Zümer/53 Yine bir kutsi hadiste şöyle rivayet edilir: "Ey Âdemoğlu! Sen yeryüzünü dolduracak kadar günahla huzuruma gelsen, fakat bana hiçbir şeyi ortak koşmamış olsan, şüphesiz ben de seni yeryüzü dolusu bağışlamayla karşılarım." (Tirmizî, Daavât 98) Allah kulunun günaha bulanmış zavallı bir kul olduğunu bilmiyor mu? Allah bu kadar günahımı acaba affedebilir mi demek ne kadar basiretsiz kendini beğenmiş bir cümle… Şunu anlıyorum: insanlık kartezyen yaklaşımın, o Newton’cı nedensellik takıntısının, materyalizmin, bireyciliğin o denli kölesi olmuş ki, ne kendi içinde ne kendi dışında huzuru ve anlamı bulabilir olmuş. İslam, insanı ve onun her saniyesinin önemini yüceltirken, modern dünya insanı eşyalaştırmış, hayvandan farksız görmüş ve zamanı nihilist bir kayıtsızlık gibi algılatır olmuş. Ayrıca insan kusurlu ise bu onun “hayvani” yönü ile ilgilidir demeye getiriliyor. Hayvan hayvandır, bilinç düzeyi benlik bilinci yoktur; eşya da eşyadır atom altı dünyada devinim halinde olan bir yapısı olsa da ne bir canlılık vasfı vardır ne de bir bilinç düzeyi. Bunları açıkladığıma inanamıyorum ama gerçekten insanlar artık bunlara inanıyor ya da inanmak mı istiyor bilemiyorum. “Allah insanlara zerrece kötülük etmez, fakat insanlar kendi kendilerine zulmederler.” Yunus/ 44