(@) - Raf

Kitabın arka kapağında “roman türünü kendi içinde tartışan bir roman. Yazma eylemine okuru da ortak ediyor.” yazıyordu. Daha sonra kitabı okumaya başladığımda bir yanlışlık mı var yoksa ben mi yanlış okudum diye düşünürken okudukça bu yazının ne anlama geldiğini anladım.…devamıKitabın arka kapağında “roman türünü kendi içinde tartışan bir roman. Yazma eylemine okuru da ortak ediyor.” yazıyordu. Daha sonra kitabı okumaya başladığımda bir yanlışlık mı var yoksa ben mi yanlış okudum diye düşünürken okudukça bu yazının ne anlama geldiğini anladım. Son bölüm ise gerçekten son noktayı koymuş bu anlamda. Daha önce yazardan Çatı Katı isimli öykü kitabını Storytel’den dinlemiştim. Deneme süresi bittiğinden yarım kalmıştı kitap ama hep aklımın bir köşesinde kaldı çünkü içerisindeki kısacık öyküleri ve yalın anlatımıyla beni etkilemişti. 1-2 gün önce de bu kitabına başladım. Şöyle bir bakayım, en fazla 1 öykü okur bırakırım, sonra devam ederim diye düşünürken bir baktım kitap beni içine alıvermiş. İçerisinde 14 adet öykü (hepsi bir araya gelince bir romanı oluşturuyor aslında) var ama ben sadece birkaç tanesinden bahsedeyim. Kazlar isimli öyküde yazar bence farklı bir teknik denemiş. Özünde roman yazmanın kendisiyle ilgili ama metin içerisindeki ipuçları konuşan iki karakterin gerçekten de 2 karakter olup olmadığını sorgulatıyor size. Öyküyü okurken kafamda yankılanan kelime delilik oldu sürekli ki diğer öykülerde de çokça var bu. Tırnak içinde bir delilik ama. Sular isimli öyküyü okuyunca ise Nihan Kaya bir gerilim romanı yazsa çok iyi yazarmış diye düşündüm. Uzun bir hikaye (min 30 sayfaydı sanırım) olmasına rağmen sizi sürekli tetikte tutuyor ve sayfa atladıkça hikayeyi dallandırıp budaklandırıyor (iyi anlamda). Kar ismli öykü ise beni binlerce yerimden bıçakladı sanki. Şöyle başlıyor hikaye: “Varlığım kimilerini çok incitiyor. Bu yüzden hep, hafif olmak istedim. Ayaklarımı yere bir kar tanesi kadar hafif basmak. Ayaklarımı yere basmıyormuş gibi basmak. İz bırakmadan yaşamaya öyle çok gayret ediyorum ki, kendim de kendime karşı görünmez oluyorum bazen. Arasam da kendimi bulamıyorum. Doğduğumda kırmızıydım. Aslım parlak, ateşli bir kırmızıdır. ‘Kar beyazı’ diyorsunuz ya, herkes bunu unutmadan önce bu deyimin orijinali ‘kar kırmızısı’ idi. Herkesi mutlu etmek için, yavaş yavaş beyaza döndüm. Şimdi dışım beyaz, içim kırmızıdır.” Ve bu minvalde de ilerlemeye devam ediyor hikaye. Bir feryat gibi, binlerce yıldır duyulmayan kadınların feryadı. Üşümek, beden algısının eğilip bükülmesi ve bununla birlikte “giyecek hiçbir şeyinin olmayışı”. Hikayenin adının kar olmasının sebebi hem rengi hem de soğuk olması bence. Bu da hikayenin -ya da anlatım diyelim inanılmaz gerçek çünkü anlatılanlar- kalanıyla harika bir bütünlük oluşturuyor. İçindeki Öyküler ————————— •Kuşlar da Gitti •Kazlar •Sular •Kar •Duvar •Duvardaki Sarı Leke (Bu öykü bana Charlotte Perkins Gilman’ın Sarı Duvar Kağıdı isimli öyküyü hatırlattı.) •Michèle’nin Geçmişi ve Ayakkabı Dolabı •Petunya •Kırmızı •Süt •Ses •Divane •Paf •Kuğu Genel olarak öykülerin teması kadın, “deli”olma hali (çoğunlukla kadınlar özelinde, erkeklerin olduğu örnekler de var elbette) toplum ve çocuklardı bana kalırsa. Çok değişik bir okuma deneyimiydi (her ne kadar ilk başlarda çok ayırdına varamasam da). Çok ama çok keyif aldım. Nihan Kaya keşke daha çok yazsa. P.S. : Kitabı çok ara vermeden okumanızı tavsiye ederim böylece aradaki minik bağları ve göndermeleri kaçırmazsınız.

levieden 2 years ago

Mahcubiyet Ve Haysiyet

Dag Solstad

5 Gönderi

Ana karakteri bir devlet okulunda edebiyat öğretmeni olan 50’li yaşlarındaki Elias Rukla’nın hayatını, ilişkilerini ve bunları sorgulayışını okuyoruz diyebilirim kısaca konusu için. Bu kitabı okumadan önce Ibsen’in Yaban Ördeği isimli oyununu okumanızı öneririm çünkü romanın açılış kısmında (yaklaşık 30-35 sayfa)…devamıAna karakteri bir devlet okulunda edebiyat öğretmeni olan 50’li yaşlarındaki Elias Rukla’nın hayatını, ilişkilerini ve bunları sorgulayışını okuyoruz diyebilirim kısaca konusu için. Bu kitabı okumadan önce Ibsen’in Yaban Ördeği isimli oyununu okumanızı öneririm çünkü romanın açılış kısmında (yaklaşık 30-35 sayfa) ana karakterimizin derslerinde bu oyunu işleyişini okuyoruz. Romanı kafamda 3’e böldüm: İlk kısımda 20-25 yıllık yaptığı öğretmenlik hayatında olduğu gibi o gün de Ibsen’in Yaban Ördeği’ni bir grup isteksiz lise öğrencisine anlatmaya çalıştıktan sonra Elias’ın başına gelen küçük bir olay sonucu kontrolünü kaybetmesi ve kendini yollara atması. İkinci kısımda yolun sonunda vardığı döner kavşakta üniversite yıllarına geri dönmesi, en yakın arkadaşıyla olan anılarını hatırlaması ve eşiyle tanışması. Üçüncü kısımda ise yine aynı döner kavşakta bu sefer içinde yaşadığı anı ve durumu, evliliğini, işini, arkadaşlık ilişkilerini, toplumu ve eğitim sistemini sorgulayışını da okuyoruz (ayriyeten bu sorgulamalar roman boyunca da yedirilmiş). Devlet liselerinde uzun yıllar çalışan öğretmenlerin yaşadıkları mesleki deformasyon, öğrenci profilleri ve tiplemeleri ve bunun değişmesi, aradaki kuşak farkı çok güzel anlatılmış. Romanda Elias’ın tartışmaya içten içe duyduğu derin tutkuyu yazarın bize bu denli geçirebilmiş olması şu an bunları yazarken şaşırtıcı geldi bana çünkü kitapta tek bir tartışma diyaloğuna bile şahit olmuyoruz. Sadece iki arkadaşın derin tartışmaların eşlik ettiği konuşmalar yaptığını söylüyor yazar bize. Bununla birlikte Elias’ın eşiyle ve arkadaşıyla olan ilişkilerine sadece Elias’ın gözüyle tanıklık ediyoruz. Onların gerçek düşüncelerine ya da duygularına hiçbir zaman şahit olmuyoruz ama sanki onları en yakınımızı tanıyor gibi hissediyoruz çünkü yazarın buradaki başarısı inanılmaz büyük. Ben kitabın son sayfasını çevirene ve kapağını kapatana kadar bunun farkına varmamıştım bile. Sonrasında şöyle düşündüm: Eva’nın ve Johan’ın da gerçekten ne düşündüğünü ve hissettiğini bilseydik güzel olurdu. Ama bir yandan da işin büyüsü burda sanki. Yazarın anlatımını daha fazla nasıl anlatabilirim bilemediğim için şu iki ifadeyi bırakayım buraya: “Bütünüyle hipnotize edici, bütünüyle insancıl bir yazar.” -James Wood “Solstad’ın dili, eski görünen yeni bir zarafetle parıldar ve taklit edilemeyen, enerji dolu, kendine özgü bir ışıltı yayar.” -Karl Ove Knausgaard Son olarak birkaç alıntı: “İşte burada, diyordu öğretmen, Relling acı kaderi içinde dondurulmuş. Onun için acı, bizim içinse -Relling’in kendi iğneleyici sözleriyle ifade edecek olursak- saçmalığın sınırında.” “belki de kalabalıkta kaybederim kendimi diye belirsiz bir duygu geçti içinden.” “Her şey burada sınırına erişir. Zaman. Mekan.” Ben aşırı sürüklenerek okudum, size de tavsiye ederim. İyi bir edebiyat örneği okuduğunuzu hissedeceksiniz kesinlikle.

levieden 2 years ago

Küçük Kadınlar

Louisa May Alcott

32 Gönderi

“Yaşam hep böyle zor olacaksa, onunla nasıl baş edebileceğimizi bilemiyorum.” Bence bu kitabın kendisi o zorluklarla baş etmeye yardımcı olabilir. İçerisinde bolca aile sıcaklığı, dostluklar ve erdemli bir insan olma, hep kendininin daha iyi bir versiyonu olma çabalarını barındırıyor çünkü.…devamı“Yaşam hep böyle zor olacaksa, onunla nasıl baş edebileceğimizi bilemiyorum.” Bence bu kitabın kendisi o zorluklarla baş etmeye yardımcı olabilir. İçerisinde bolca aile sıcaklığı, dostluklar ve erdemli bir insan olma, hep kendininin daha iyi bir versiyonu olma çabalarını barındırıyor çünkü. Belki karakterlerin adeta birer “iyilik meleği” olması ve sürekli iyi bir hristiyan olma yolundaki yolculukları size rahatsız edici gelebilir ya da inandırıcı gelmeyebilir. Ama bu tarz kitapları dönemine göre değerlendirmek gerek ve bence bu açıdan bakıldığında oldukça iyi bir kitap. Okurken beni duygudan duyguya sürüklemesi de bu durumu kanıtlıyor bence. Buna başka bir örnek de ilk görüşte kurulan insan ilişkilerini çok güzel anlatmış olması olarak verilebilir bence. Kitabın adı neden Küçük Kadınlar diye durup düşündüğümüzdeyse bence yazarın kendisi sayfa 58’de açıklamış. Şöyle: “Büyük kızlar birbirleri için çok şey ifade ediyorlardı, ayrıca her biri küçüklerden birini himayesine almıştı ve kendi yöntemleriyle onlarla ilgileniyordu. Buna ‘annelik oyunu’ diyorlar ve küçük kadınların annelik içgüdüsüyle kız kardeşlerini artık bir kenara bıraktıkları o oyuncak bebeklerin yerine koyuyorlardı.” Gelelim kitapta en sevdiğim karaktere: Jo. Bunun ilk sebebi kendime çok benzetmem: “Jo sabahleyin Laurie’yle nehirde kayıkla dolaştı; öğleden sonrasını ise elma ağacının tepesinde The Wide, Wide World okuyup ağlayarak geçirdi.” :D Bir de şu kısımda karakterle çok bağ kurdum ve sımsıcak hissettim okurken: “ Jo’nun nefesi bu noktada kesildi, başını gazeteye gömerek hikayesini birkaç damla gözyaşıyla ıslattı; çünkü özgür olmak ve kendisini seven insanların takdirini kazanmak kalbindeki en büyük dilekti ve bu, o mutlu sona doğru atılan ilk adımdı”. Kısacası Joe’yu çok ama çok sevdim devam kitabında nasıl büyüyüp geliştiğini görmeye can atıyorum doğrusu. Louisa May Alcott’un her biri karakteri çok doğal ama bir o kadar da derinlikli anlattığını düşünüyorum. Bu nedenle de bence bu kadar sevilmiş kitap. Jane Austen’ın kitaplarının daha çocuksu ve masum bir halini okuyormuş gibi hissettim ben. Ama okuyacaklara tavsiyem çok beklentilerini yükseltmemeleri yönünde çünkü genç yaştakileri daha çok etkileyebilecek bir kitap bana kalırsa. Fakat daha ileriki yaşlardakiler okursa zaman kaybı olur gibi bi şey demiyorum asla. Herkesin alacağı şey farklı olacaktır ve kesin olan bir şey varsa o da bu kitabın size çok keyifli vakit geçirteceğidir. Çünkü kitap boyunca çok sıcak ve kucaklayıcı bir annenin göğsüne başınızı yaslamışsınız ve saçınız okşanırken bir yandan yüreğinizi ferahlatacak şeyler dinliyor bir yandan da kendinizi güvenli kollara bırakmış gibi hissedeceksiniz. Son olarak birkaç alıntı daha bırakayım ve gideyim: “O halde size yüklerinizi yeniden sırtlamanızı öğütleyeceğim, bazen ağır görünseler de bizim için yararlılar ve taşımayı öğrendikçe hafifleyecekler.” “Keşke yüreklerimizi de yıkayabilseydik Geçen zamanın kirlerinden, Ve tıpkı onlar gibi benliklerimizi de, Arındırabilseydik su ve havanın büyüsüyle İşte o zaman yeryüzü gerçekten de Bayram yeri olurdu çamaşır gününde!” (Jo’nun yazdığı ‘şiirimsi’. İsmi: Sabunlu Sulardan Yükselen Şarkı)

levieden 2 years ago

Fil Adam

David Lynch

44 Gönderi

“You see, people are frightened by what they don’t understand.”

levieden 2 years ago

Otoportre

Edouard Leve

4 Gönderi

“Ergenliğimde, Yaşam Kullanma Kılavuzu’nun yaşamama, İntihar Kullanma Kılavuzu’nunsa ölmeme yardımcı olacağını düşünürdüm. Üç yıl, üç ay yurt dışında kaldım. Soluma bakmayı yeğlerim. Arkadaşlarımdan biri ihanetten zevk alıyor. Yolculukların sonundan da bir romanın sonunun verdiği o hüzünlü tadı alırım. Hoşuma gitmeyen…devamı“Ergenliğimde, Yaşam Kullanma Kılavuzu’nun yaşamama, İntihar Kullanma Kılavuzu’nunsa ölmeme yardımcı olacağını düşünürdüm. Üç yıl, üç ay yurt dışında kaldım. Soluma bakmayı yeğlerim. Arkadaşlarımdan biri ihanetten zevk alıyor. Yolculukların sonundan da bir romanın sonunun verdiği o hüzünlü tadı alırım. Hoşuma gitmeyen şeyi unuturum. Birini öldürmüş bir kişiyle konuşmuş olabilirim bilmeden. Gidip çıkmazlara bakarım. Yaşamın sonunda olan şey beni korkutmuyor. Bana söylenenleri gerçek anlamda dinlemem. İnsanların bana pek tanımamalarına karşın ad takmalarına şaşırıyorum. Birinin bana kötü davrandığını anlamam zaman alır, bunun olmasına da çok şaşırırım: Kötülük bir anlamda gerçekdışı bir şey. Arşiv yaparım. İki yaşımdayken, Salvador Dali’yle konuşmuştum. Rekabet bana kışkırtıcı gelmez. Yaşamımı tam olarak anlatmaya kalksam, yaşadığımdan daha uzun süre gerekirdi.” Bu okuduğunuz kısım kitabın ilk sayfasını oluşturuyor. Bu şekilde yapmasaydım kitabı daha iyi anlatamazdım diye düşündüm. İlk sayfası gibi kalan kısımlar da bu şekilde ilerliyor. Daha önce hiç böyle bir akışla ilerleyen bir kitap okumamıştım. Biraz bilinç akışı tekniği gibi ama çok da farklı ondan bence. Bir kurgu söz konusu değil bana kalırsa. Yazarın İntihar isimli kitabı benim en sevdiğim kitaplar arasında ilk sıralarda yerini aldı. Bu kitabı ise ondan sonra okumanızı tavsiye ederim. Çünkü her ne kadar İntihar da otobiyografik ögeler taşısa da bu kitabı okuyunca yazarın yanılgıya düşmeyip bir kurgu içerisine (İntihar’dan bahsediyorum) çok fazla kendi özelliklerini katmadığını gördüm. Yazarın karakterlerine kendi özelliklerini çok fazla attribute etmesi çok da iyi bir şey değil çünkü. İlla böyle yapılmak isteniyorsa Annie Ernaux’nun ya da Jean Louis Fournier’nin yaptığı gibi yapılmalı bence. Dediğim gibi bu kitabı ikinci sırada okumanızı tavsiye ederim çünkü İntihar’da kendi hayatıyla ilişkili yazdığı kısımların izlerini burada takip etmek çok keyifli. Yanılmıyorsam yazarın 2 tane daha anlatı türünde kitabı varmış ama onların bizde çevirisini görmedim hiç. Eğer varsa umarım yakın zamanda çevrilirler. Bir de kitabın nasıl sonlanacağını, hangi cümleyle biteceğini çok merak ediyordum. O kısmı da beni baya tatmin etti. Kısacası çok sevdim. Her iki kitabını da. Ama elbette İntihar ilk sırada benim için. Birkaç alıntı bırakayım: “İnsanlara tepeden bakmak için balkondan sarkarım, ama onları alttan görmek için nereden sarkacağımı bilemem.” “Bence Pazar yaşlı bir gün.” Gündelik hayatımızda fark etmediğimiz ya da sorgulamadığımız birçok şeyi fark etmemizi sağlıyor demek çok içimden gelmiyor bu kitap için. Değerini azaltabilirmiş gibi. Ama onları alttan görmek için sarkmak konusunda bana yardımcı oldu diyebilirim sadece.

levieden 2 years ago

Kuşatma

Füruzan

1 Gönderi

Füruzan’ın öykülerini nasıl anlatsam bilemedim. Zor bir dili yok ama hissettirdikleri sebebiyle insanı alıp götürüyor sanki başka diyarlara, bize çok yakın ama bir yandan da çok uzak eski İstanbul sokaklarına, mahallelerine, her biri sırtlarında ağır yaşamlarını taşıyan insanların öykülerine. İşte…devamı

levieden 2 years ago

Orange

Hiroshi Hamazaki

14 Gönderi

Tek oturuşta bitirdiğim bir anime oldu. Severek izledim ve başından kalkamadım. Sonunu sevip sevmediğimden çok emin olamasam da ve yine sonlara doğru birkaç bölüm hadi artık desem de bitirince beni düşündürttü baya kendi hayatım ve arkadaşlık ilişkilerim üzerine. Ben klasik…devamı

levieden 2 years ago

Başkalarının Tanrısı

Mine Söğüt

16 Gönderi

Yazara Deli Kadın Hikayeleri’yle başlayıp rahatsız ediciliğini ve anlatımının kapalılığını sevmiştim fakat bu kitabını hiç sevemedim. En büyük sebebi ise aşırı dramatize edilmiş karakterlerinin ve anlatımının olması. Bir diğeri ise artık bayatlamış bir konseptinin / konusunun ve sonunun oluşu (kitabın…devamı

levieden 2 years ago

A Summer at Grandpa's

Hsiao-Hsien Hou

1 Gönderi

koridorun bir ucundan diğerine koşup çoraplarınla kaymak, yere sırt üstü uzanıp bacaklarınla bisiklet sürer gibi yapmak, eşyalarını takas etmek, mahallenin / köyün delisinden kaçmak, ağaca tırmanmak, kardeş kavgaları, kulak misafir olunan bazı şeyler, anlayamamak ama birçoklarından daha çok anlamlandırmak, bile…devamı

levieden 2 years ago

Blue Gate Crossing

Chih-yen Yee

1 Gönderi

hoş bi filmdi ya, kendini keşfetmeye adım atmanın öyküsüydü diyebilirim tek kelimeyle. son sahnesi de baya hoşuma gitti.