(@) - Raf

- 24.05.2024 - En sevdiğim film olan Minyonlar filmini dün erkek arkadaşımla birlikte tekrar izledik. Gerçekten çok seviyorum ya, bence çok tatlı bir evren. Ve minyonlar beni çok güldürüyorlar. Çılgın Hırsız serisi de zaten en sevdiğim animasyon serilerindendir. Özellikle de…devamı

lilithy 1 year ago

Dikenlerin Dili

Leigh Bardugo

3 Gönderi

Spoiler içeriyor - 08.05.2024 - 15.05.2024 - Leigh Bardugo isimli yazarın kalemiyle tanıştığım ilk kitap oldu kendisi. Yazarın Gölge ve Kemik serisini okumayı da çok istiyorum. Kitabı aslında 3 oturuşta falan okudum fakat aralarda zamanım olmadığı için vakit bulamadığım oldu, çok akıcı…devamı

lilithy 1 year ago

Barbie Prenses ve Yoksul Terzi Kız

William Lau

4 Gönderi

- 09.05.2024 - Çocukluğumdan beri en sevdiğim Barbie filmidir kendisi. Sanırım 9-10 kere falan izlemişimdir. Tekrar izledim. Her izleyişimde çok keyif alıyorum, akıp gidiyor yani hiç sıkılmıyorum. Bu izleyişimizde erkek arkadaşım, filmdeki iki yan kötü karakterin Keloğlandaki Huysuz ve Uzun’a…devamı

lilithy 1 year ago

Aşıklar Şehri

Damien Chazelle

206 Gönderi

Spoiler içeriyor - 05.05.2024 - Eskiden izlemiştim ama unuttuğum için sevgilimle tekrar izlemek istedik. Film gerçekten akıp gidiyor, hiç baymıyor. Ben zaten Emma Stone’yi ve Ryan Gosling’i çok severim. İkisi de çok güzel oyunculuk yapmışlar yine. Konusu, iki ayrı hayali olan insanın…devamı

lilithy 1 year ago

Martin Eden

Jack London

309 Gönderi

Spoiler içeriyor - ? - 01.05.2024 - Öncelikle yazardan bahsetmek istiyorum. Jack London, Amerikalı gazeteci ve roman yazarıdır. Beyaz Diş, Vahşetin Çağrısı, Demir Ökçe gibi daha birçok ünlü kitabın da yazarıdır. Ailesinin işçi sınıfından geldiği bilinmektedir. Ve Jack London, yerel kütüphanede kitap…devamı- ? - 01.05.2024 - Öncelikle yazardan bahsetmek istiyorum. Jack London, Amerikalı gazeteci ve roman yazarıdır. Beyaz Diş, Vahşetin Çağrısı, Demir Ökçe gibi daha birçok ünlü kitabın da yazarıdır. Ailesinin işçi sınıfından geldiği bilinmektedir. Ve Jack London, yerel kütüphanede kitap okuyarak kendi kendisini eğitmiştir. Daha sonra bir konserve fabrikasında günde 12-18 saat çalışacak kadar ağır bir iş yaşamının içine düşmüştür. Bu ağır iş şartlarından kurtulmak için daha sonra denizlere açılmaya karar vermiştir ve serseri bir hayata kendini teslim etmiştir. Ve kendisi sosyalist bir insan olmuştur, yoksulluktan kurtulmak için yazar olmaya karar vermiştir. “Nasıl Sosyalist Oldum” adlı makalesinde halkın en alt tabakalarını gördükçe bu yaklaşıma daha çok ısınmıştır ve mecbur olmadıkça daha fazla çalışmamaya karar verir. Böyle bir yazardır kendisi. Ortaokuldayken Beyaz Diş adlı kitabını okumuştum ama o kitabı hiç hatırlamıyorum, bu yüzden kalemiyle ilk tanıştığım kitap Martin Eden diyebilirim. Martin Eden kitabına gelirsek, 1909’da yazılmıştır. Martin Eden, yazarın yarı otobiyografik romanıdır. Kendisinin tam aksine sosyalizmi kölelik olarak gören, bireyciliğe inanan, burjuva sınıfını niteliksiz gören bir karakter yaratmıştır bu kitapta. Kitabın baş karakteri Martin Eden, işçi sınıfına mensup, diksiyonu çok zayıf olan, kaba saba bir insandır. Bir gün burjuva sınıfından olan Ruth Morse’a aşık olduktan sonra işler değişmeye başlar, kitapları, dil bilgisini, felsefeyi, matematiği keşfetmeye başlar. Ruth’a layık olmak için çaba göstermeye başlar, diksiyonunu düzeltir, görgü kurallarını öğrenir, çok fazla çaba gösterir, kütüphanede saatlerini geçirir. Bu öğrenme arzusu sayesinde yazmaya da merak sarar ve yazar olmak istediğini fark eder. Tabii işçi sınıfından gelmiş bu kaba adamı kimse üst tabakaya almak istemez, hor görülür, yazıları eleştirilir. Hatta Ruth da ondan hoşlanır ve nişanlanırlar ama Martin yazarlığa merak saldığı için ailesi bunu onaylamaz. Uzun bir süre açlığa, yalnızlığa mahkum kalır çünkü yazı yazmak, o “muhteşem” beyindeki fikirleri üretmek için çalışmaya vakti yoktur. Uyku bile ona vakit kaybı gibi gelir, uyuyamamak için kendisine mahmuzdan bir engel yapar. Fakat bütün dergiler, yayınevleri Martin’in yazdıklarını reddederler, Ruth bu süreçte Martin’e olan inancını yitirir ve onu terkeder. Ama Martin kararlıdır. Bir gün yazıları keşfedilir ve postalar aracılığıyla editörlerden dolarlar kazanır, artık istediği o şeye kavuşmuştur ama eksikler vardır. Artık şöhreti ve parası olsa da, hiçbir şey değişmemesine rağmen üst kesimden insanlar bile ona ilgi göstermeye başlamıştır. Halbuki kendisi hala aynı Martin Eden’dir. Bu yapaylık onu çok rahatsız eder, burjuvazinin gerçek yüzünü görmüştür, okudukları onlarca kitapların, üniversitelerin onların beyinlerinde gelişim yaratmadığı korkunç gerçekle yüzleşmiştir. Martin, varoluşsal sancılar çeker ve maalesef hazin sona ulaşır. Öncelikle kitabı tesadüfen 1 Mayıs’ta, İşçi ve Emekçiler Bayramında bitirmenin verdiği duygusallığı yaşıyorum. Ne zaman başladığımı hatırlamıyorum ama tahmini olarak 6-7 okuyuşta bitti. Bu kitabın vermek istediği mesajların böyle özetlerle anlatılabileceğini sanmıyorum, gerçekten çok derin anlamlarla dolu bir kitap, o yüzden okumanızı tavsiye ediyorum. Martin Eden gibi insanlarla tanışmalıyız ve aramıza almalıyız. Dünyayı biz mi kurtaracağız gibi klişe kalıplara sığmamalıyız, kurtarabiliriz. Kitabın eleştirilerine baktım, Ruth’a hak verenler gördüm ancak ben pek katılamayacağım. Ruth, ailesi tarafından istediği her şeye ulaşabilmiş bir kız. Yoksulluktan, sokaklarda geçen kavgalardan, bir ekmek için oluşan kalabalıktan, ağzın açlıktan kokmasından, hastalıktan, o sert yaşamla mücadeleden haberi yok. Ve tüm bunca şeylere göğüs germiş bir adama, onu kalıplara sokacak emrivakiler yapıyor. Martin’in gözlerindeki derinliğe bakmıyor. Ruth’un gerçekten aşık olduğunu düşünmüyorum, sadece Martin’in etrafındakilerden farklı olması ilgisini çekti diye düşünüyorum, çok sahte bir sevgiydi bence onunkisi. Ve maalesef Dünyada bir yerlerde, Martin Eden gibi çok güzel potansiyelleri olup bastırılmışlığın altında solup giden insanlar olduğunu hissediyorum. Keşke insanlığımıza sahip çıkabilsek, bu mirası hor görmesek. Kitapta beğendiğim çok çok fazla kısım var, post itlerle doldu, sığdırabildiklerimi buraya ekleyeceğim. Mesela şu kısım, içime dokunmuştu. Ruth’un annesi, Ruth’a Martin hakkında şöyle diyordu; “Yazmakla vakit kaybediyor, dehaların ve üniversite mezunu ender insanların bile her zaman başaramadıkları bir şeyi elde etmeye çalışıyor.” Halbuki ne kadar üzücü, insanın bilgiye kavuşması için illa diplomatik boyutta bir sertifikaya mı ihtiyacı vardır? Ve sayfa 457’deki o isyanı, çok acıklıdır, kitabın ana temasını anlatan bir isyandır bana kalırsa. “Yani haritası ya da pusulası olmadan yabancı denizlere sürüklenmiş gemi gibiyim. Ama şimdi artık ben de yönümü bulmak istiyom.” “Üzerine uymayan giysileri, yaralı elleri, güneş yanığı yüzü olduğu yerde duruyordu; ama bunların, kendisine ifade gücü vermeyen aciz dudakları nedeniyle meramını anlatamadığı için dilsiz kalan büyük bir ruhu hapseden parmaklıklar olduğunu anladı.” “Bu evde sizin soluduğunuz havayı solumak istiyom. Herkes bağırmadan temiz temiz konuşuyo, insanların düşünceleri temiz; kitaplarla, resimlerle, güzel şeylerle dolu bir ev. Benim soluduğum havada çok çalışmak var, ev kirası var, kavga ve demlenme var; herkes bunları konuşur.” “Bilgi, bana bir harita odası gibi geliyor. Kütüphaneye her gidişimde bunu düşünür, etkilenirim. Öğretmenlerin rolü, çocuklara harita odasının içinde ne olduğunu sistemli biçimde öğretmek. Öğretmen, harita odasındaki rehberdir, hepsi o. O bilgiler onların kafalarının içinde değil. İcat eden, yaratan onlar değil. Her şey o harita odasında. Öğretmenler harita odasından nasıl yararlanacaklarını bilir. Onların işi, normalde orada kaybolabilecek kişilere yol göstermektir. Halbuki ben kolay kolay kaybolmam. Yön bulma yeteneğim kuvvetlidir.” “En hızlı giden, yalnız gidendir.” “İnsanın bedeni gençken yumuşak olur ama ağır işlerde çalışmak, o işlerin doğası gereği, insanın bedenini macun gibi şekillendirir. Sokakta rastladığım işçi sınıfına mensup adamların çoğunun ne iş yaptığını bir bakışta söyleyebilirim. Bana bakın. Neden böyle yalpalaya yalpalaya yürüyorum? Denizde geçirdiğim yıllar yüzünden. Aynı yılları sığır güderek geçirseydim, genç ve esnek bedenimle şimdi yalpalamayacaktım ama bu sefer de çarpık bacaklı olacaktım. O kız da aynı. Ancak sert olarak tanımlayabileceğim gözlerini gördünüz. Hiç kimse tarafından korunup kollanmamış. Hep kendi başının çaresine bakmış. Kendi başının çaresine bakmış bir kızın gözleri yumuşak ve kibar olmaz, mesela sizinki gibi olmaz.” “Aralarındaki tek fark sınıf farkıydı ve sınıf denilen şey, insanın içinde bulunan değil, dışarıdan gelen bir şeydi. Yani silkilip atılabilirdi.” “Martin’i en çok şaşırtan şey onların cehaleti olmuştu. Ne olmuştu onlara? Eğitimlerini ne yapmışlardı? Kendisinin okuduğu kitaplara onlar da ulaşabilirdi. Nasıl olur da kitaplardan bir şey öğrenmezlerdi?” “Kültürün giyimle atbaşı gittiğine, üniversite eğitimiyle derin bilginin aynı şeyler olduğuna inanarak nasıl da kendini kandırmıştı.” “Hayatta her şey kötüye gidebilir, aşk hariç. Yeter ki bitkin düşen, bocalayıp tökezleyen zayıf iradeli biri olmasın, aşk hiçbir zaman yolunu şaşırmaz.” Puanım: 10/10 ⭐️

lilithy 1 year ago

Güneş Ve Onun Çiçekleri

Rupi Kaur

15 Gönderi

- 28.04.2024 - Rupi Kaur adlı yazarın ikinci kitabıdır. İlk kitabını da bugün okudum, beğendim. Daha çok aforizmaları andırıyor gibi geldi bana, tabii ki çok güzel şiirler var içerisinde ama kısa dizeler daha çok yoğunlukta sanki. Temaları yine aşk, kadınlık,…devamı

lilithy 1 year ago

Süt ve Bal

Rupi Kaur

42 Gönderi

- 28.04.2024 - Rupi Kaur, Hindistan doğumlu Kanadalı bir şairdir. İlk kitabı olan bu kitap 2014 yılında yayımlandı. Kitap aşk, kadınlık, istismar, aile ilişkileri, ayrılık, cinsellik gibi temalar içeriyor. İçerdiği tetikleyici unsurlar sebebiyle 18 yaş ve üzerinin okumasını tavsiye ederim.…devamı

lilithy 2 years ago

Babamın Gözleri Kedi Gözleri

Sevim Ak

2 Gönderi

- 17.04.2024 - Bu kitap benim için çok kıymetli oldu çünkü biricik sevgilimin çocukluk kitaplarından biri. Okumam için bana verdi sağolsun, ben de bugün okudum. Kitaptaki verilen mesajlar beni çok duygulandırdı. Kitabın konusu, küçük bir kız çocuğunun annesi ve babasının…devamı

lilithy 2 years ago

Panın Labirenti

Cornelia Funke

1 Gönderi

Spoiler içeriyor - 16.04.2024 - 17.04.2024 - Bu kitap, Pan’ın Labirenti filminden uyarlanarak yazılmıştır. Pan’ın Labirenti filmi 2006 yılında yayımlanmıştır, kitabı ise 2021 yılında yayımlanmıştır. Pan’ın Labirenti, İspanyolca adıyla El Laberinto del Fauno, yönetmeni Guillermo del Toro olan fantastik filmdir. Film, Cannas…devamı- 16.04.2024 - 17.04.2024 - Bu kitap, Pan’ın Labirenti filminden uyarlanarak yazılmıştır. Pan’ın Labirenti filmi 2006 yılında yayımlanmıştır, kitabı ise 2021 yılında yayımlanmıştır. Pan’ın Labirenti, İspanyolca adıyla El Laberinto del Fauno, yönetmeni Guillermo del Toro olan fantastik filmdir. Film, Cannas Film Festivali’nde 22 dakika boyunca ayakta alkışlanmıştır. Guillermo del Toro’nun Suyun Sesi (Shape of Water) adlı filmini de izlemiştim, çok aşırı beklentimi karşılamamıştı ama o film de ilginçti. Ben bu kitabı arka kapağındaki yazıyı okuyunca çok merak ettim. “Bu kitap, kalbi zayıf ya da ruhu kırılgan olanlara uygun değildir. Peri masallarına ya da iyiliğin gücüne inanmayanlara da. Bu kitap, sadece kötülüğün her türlü suretinin doğrudan gözlerinin içine bakabilen, senin gibi cesur ve korkusuz ruhlar içindir.” Öncelikle kitabın tasarımının mükemmel olduğunu söylemek istiyorum. Kitap hem asıl olay örgüsünü anlatırken bir yandan da olay örgüsüne bağlı olarak masal kısımlarını anlatıyor. Kitapta İspanyadaki savaşlardan da oldukça bahsediliyor, faşizm kavramıyla ilgili şeyler görüyoruz. Özellikle de Tarta adlı insanın yaşadıkları, doktorun şahit olduğu şeyler çok üzücüydü. Zaten daha sonrasında doktor, “Sizin gibilere ancak sizin gibiler itaat eder.” şeklinde bir cümle kurarak bu rejime karşı çıkmıştır. Masal kısmında ise anlatılan cadı öyküsü, çok dokunaklıydı, cadının hikayesinden çok etkilendim. Kitap hakkında şöyle bir tartışma var ki, masal olan kısımlar Ofelia’nın acı gerçeklerle yüzleşemediği için oluşturduğu bir dünya olabilir ya da gerçekten olabilir. Ben gerçekten olduğuna inanmak istiyorum çünkü bir çocuğun böylesine acı gerçeklerden kaçmak için hayal gücünü bu denli kullanması çok daha çarpıcı bir üzüntü verirdi. Can Sungur ve Ceren Sungur’u çok severim, bu kitabın filmiyle ilgili olan yorumlarını da dinledim. Mesela Vidal’in halk açken kendi yiyecekleriyle övünmesi ile Solgun Adam’ın önündeki ziyafet sofrasına rağmen kimseye yedirtmemesinin ve kendinin de yememesinin bağlantılı olduğunu düşünmüşler ve gerçekten de mantıklı. Solgun Adam çocukların ruhuyla beslenirken, Vidal’de acımasızlıktan ve kibrinden besleniyor aslında. Filmde geçen adamotuyla ilgili olarak ise gerçekten cadılık uygulamalarında, Avrupadaki paganizm uygulamalarında adamotunu süte yatırıp yatağın altına koyarak bir yöntem uygulanabiliyormuş. Film hakkında tamamen bir direniş mesajı verildiğini düşünüyorlar, dağdaki adamların rejime karşı direndiğini, küçük kızın ölen baba figürünün yokluğuna ve üvey babasına direndiğini söylüyorlar ki ben bu görüşe de katılıyorum. Konusuna gelirsek, bir peri masalında babası yeraltı dünyasının kralı olan Prenses Moanna, insan dünyasını yani yeryüzünü çok merak eder fakat bu merak yüzünden ölür. Babası, onun ruhunun tekrar yeraltı dünyasına döneceğine inanır bu yüzden de dünyanın her yerine labirentler inşa ettirir. Kitap, Franco İspanya’sında geçiyor. Ofelia, hamile annesi Carmen’le birlikte yeni üvey babası Vidal’la tanışmak için yola çıkıyorlar. Çünkü Ofelia’nın babası ölmüş. Vidal’in siyasi görüşleri çok katıdır, kendisi gaddar bir adamdır. Tabii ki Ofealia, bu adamı baba olarak kabul etmek istemez. O yolculukta bir periyle tanışır, daha sonra da bir faunla (yarı keçi yarı insan bir yaratık) tanışır. Adı Satir’dir. Satir, bir kitap verir ve ait olduğu krallığa dönmesi için ona 3 tane görev verir. Bu görevler dev bir kurbağanın karnından anahtar almak, çocuk yiyen bir canavar olan Solgun Adam’ın hançerini çalmak, yeraltı dünyasının kapısını açmak için masum bir kişinin kanını akıtmaktır. İlk görevi başarır, bu sırada annesi Carmen doğumdan dolayı çok hastalanmıştır. Satir, bir adamotu kökü verir ve bunu besleyerek annesini iyileştirebileceğini söyler. Bu şekilde Carmen hafiften iyileşir. İkinci görevinde ise Satir onu kesinlikle uyarmasına, o sofradan bir şey yememesi gerekmesine rağmen Ofelia iki üzüm yer ve Solgun Adam tarafından kovalanır ve çok zor kurtulur. Sonrasında bir gün, Vidal adamotu kökünü bulur ve ateşe atar, Carmen de bir anda kötüleşir, Vidal’in oğlunu doğururken ölür. Bir de Mercedes adlı karakterimiz var, bir hizmetli. Ama Ofelia’yı hep koruyor, aynı zamanda Vidal’in savaştığı ve işkenceler yaptığı direnişçilerden birinin de ablası. Onlara yardım etmek için yakalanıp Vidal’e esir düşünce, Vidal’ı bıçaklıyor, ağzından bir kesik açıyor. Bu esnada, Ofelia kardeşini kaçırıp labirente gider fakat Satir kardeşinin kanını akıtması gerektiğini söylediğinde Ofelia canı pahasına bunu reddeder. O sırada Vidal gelir ve Ofelia’yı öldürür. Daha sonra Ofelia’yı yeraltı krallığında olarak okuruz, Satir ona seçiminin doğru olduğunu, bir masumun kanını akıtmamakla son sınavı geçtiğini söyler. Son söz kısmında Prenses Moanna evine kavuşur, insanlık aleminde geçirdiği zamana dair yalnızca nereye bakacağını bilenlerin görebileceği çok az sayıda iz bıraktığını söyler. “Kötülük nadiren pat diye surete bürünür. Genellikle başlangıçta bir fısıltıdan azıcık daha fazlasıdır. Bir bakıştır. Bir ihanettir. Ne var ki zamanla hiç kimseye fark ettirmeden gizlice serpilip kök salar. Yalnızca peri masalları kötülüğe münasip bir suret verir. Büyük kötü kurtlar, habis krallar, ifritler ve iblisler…” “Mezarlar yalnızca içi boş ve ruhtan yoksun kabukları bağırlarına basarlar. Ruhlar ise çok uzaklara gidip ebedi ihtişamlarına kavuşurlar…” “İhtiyaç duyacağın tek şey zanaatın olacak ve onu içinden öylece söküp atamazsın çünkü hünerin özünün bir parçasıdır. İstersen ona ölümsüz bir kıvılcım bile diyebilirsin.” “Üstelik nezaket, Ölüm’ün âdemi beşer arasında nadiren rastladığı bir erdemmiş.” “Kadınlar bıçakları ancak bunun için kullanırdı: Bıçaklarıyla o kadınların kocalarını, oğullarını ve kızlarını öldüren erkeklere yemek yapmak.” “İnek sabırsızca böğürdü. İnsanları değil, buzağıları beslemek istiyordu.” “Annesi yatalak kalmış, hastalık bedenini yavaş yavaş yiyip tüketmişti. Kadınlar böyle ölürdü. Erkekler değil.” “Babasının ona öğrettiği yegâne şey ise en azılı canavarların iki ayaklı olduğuydu.” “Ferreira’nın deneyimine göre kekemelik insanın dünyanın karanlığıyla arasına mesafe koymasına yetecek kadar ince derili olduğunun kanıtıydı. Yufka yürekli ve hassas olanlar kekeme olurdu. Her türden acıyı görüp her türden acıyı hissetmelerine rağmen ellerinden hiçbir şey gelmeyenler.” “En büyük korkularımız, daima ayaklarımızın altında gizlenip sert ve sağlam olmasını dilediğimiz zemini sarsarlardı.” “Bazen sevdiğimiz nesneler kim olduğumuzu, sevdiğimiz insanlardan daha çok ele verir.” “Nereye bakması ve nasıl dinlemesi gerektiğini bilenlerin sayısı her daim azdır. Doğru. Fakat en iyi hikâyeler için o azınlık yeter.” Puanım: 10/10 ⭐️

lilithy 2 years ago

Kung Fu Panda 4

Mike Mitchell

33 Gönderi

- 15.04.2024 - Erkek arkadaşımla birlikte sinemada izledik. Ben bu seriyi izleyeli uzun zaman oldu o yüzden ilk filmlerini tam hatırlamıyordum ama yine de seyretmesi çok keyifli geçti. Açıkçası ben baya beğendim, kötü karakter olarak tasarlanmış olan bukalemunu izlemek de…devamı