(@) - Raf

Bu filmi izledikten ve bu kadar hypelanmasını gördükten sonra sadece tek bir şey düşündüm, cidden ilişkilere muhtaç ve kendi bakış açısını bu kadar manipüle etmiş insanlar bu kadar fazla mı? Cevabım evet, BU KADAR fazla. Bu filmi izleyip de seven,…devamıBu filmi izledikten ve bu kadar hypelanmasını gördükten sonra sadece tek bir şey düşündüm, cidden ilişkilere muhtaç ve kendi bakış açısını bu kadar manipüle etmiş insanlar bu kadar fazla mı? Cevabım evet, BU KADAR fazla. Bu filmi izleyip de seven, bunu romantik gören herkesin acilen psikolog randevusu alması lazım. İlk film nispeten keyifli, gençliğin ve yeniliğin heyecanını çok güzel bir şekilde ekrana yansıtmış, bunu sinematografiyle desteklemiş bıcır bıcır bir filmdi, izlersiniz keyif alır ve kapatırsınız. Lakin bu film aldatmanın romantizeleştirilmesi, cinsiyetçiliğin meşrulaştırılması, geleneksel ilişki dinamiklerinin "modern" adıyla sunulmasından başka bir şey değil. Celine; ilk filmde gösterildiği bağımsız kadın kişiliğinden çok uzakta, kendisine verilecek herhangi bir ilgi için yanıp tutuşan, çok fena manipülatif, kendisine zerre saygısı olmayan, basit bir kadından fazlası değil. Kendisine biraz bile saygısı olan biri evli bir adamla konuşmaz iletişime geçmez, velev ki geçti o adamın kendisine "EŞİMLE AYNI YATAKTAYKEN, rüyalarıma giriyordun. Sen hamile bir şekilde yanımda yatmıştın sana dokunmama izin vermiyordun ama ben sana gene de dokundum, tenin yumuşacıktı.." diyerekten ıslak rüyasını anlatmasına izin vermez. Celine izin vermeyi bırakın bunları ağzının suyu akarken dinledi?? Siz iyi misiniz bir insan bunu nasıl romantize eder aklım almıyor. Jesse'ye gelirsek onun için amcı demek dışında ne diyebilirim ki, çok stereotipik bir erkek modeli, anlattıkları, konuştukları, bakışları o kadar am diye bağırıyordu ki cidden delirdim. Kafayı yedim. Özellikle Celine ne zaman bir şey anlatsa kendisinin sanki karşısında camekana kendini sürte sürte soyunan bir eskort varmış gibi bakması var ya.. biri bana böyle baksa tecavüze uğramış gibi hissederdim, ki filmi izlerken hissettim de. O kadar rahatsız ediciydi ki her şeyiyle, sinirden hala elim titriyor. Gel gelelim sevgilisi uzakta olan Celine ile evli ve çocuklu Jesse'in aralarındaki kimyaya. Jesse, Celine'i konuşan bir am dışında bir şey olarak gördüyse ben de şerefsizim. Birbirlerini o kadar dinlemiyorlardı ki, konuşmaları o kadar anlamsızdı ki anlatamam. Önce Celine'in sanki Jesse'i asla umursamıyormuş gibi davranıp tam uzaklaşmak üzereyken sözde sinir kriziyle ona kendini pazarlaması, ardından adamın sırasının gelmesi ve mutsuz evlilik az seks tiratları... İnanılmaz bir kimya, harika bir obsesyon. Aşk buysa size kalsın arkadaşlar.

martistis 7 months ago

Agnostik Torunum

Kerem Sari

4 Gönderi

O kadar saçma sapan keyif aldım ve eğlendim ki on iki saat bile geçmeden arkadaşımla tekrar izledim. Murtaza dede ve agnostik torun... İnanılmaz bir ikili, cidden gerçek sinema...

martistis 7 months ago

Zemberekkuşu'nun Güncesi

Haruki Murakami

4 Gönderi

bu kitabın bana öğrettiği tek şey içimde bulunan saf murakami sevgisini yok edip yerini tüm varoluşumu ele geçiren bir nefretle doldurması oldu. 101 gün önce sakin bir günde başlamaya karar verdiğim bu kitabın bende bu etkiye bırakacağını elbette tahmin etmiş…devamıbu kitabın bana öğrettiği tek şey içimde bulunan saf murakami sevgisini yok edip yerini tüm varoluşumu ele geçiren bir nefretle doldurması oldu. 101 gün önce sakin bir günde başlamaya karar verdiğim bu kitabın bende bu etkiye bırakacağını elbette tahmin etmiş ama bunu engellememiştim. aynı dönemde gene murakamiden okuduğum kadınsız erkekler kitabı ile resmen aynı çizgide ilerleyişi, okudukça norwegian wood ile arasındaki benzerlikleri farketmem ve farkettiklerimin ruhumu gün geçtikçe daha da daraltması kitabı bitirmeme sebep olan en büyük etkendi. murakamiden hayatım boyunca nefret etmek istedim ve istediğime de ulaşmış bulunduğumu rahatlıkla söyleyebilirim. çok uzun kadın giysisi, ense, ayak, el ve insan vücudunda seksist bir şekilde bakılmaması gereken ne varsa onlar üzerine uzun ve erotik betimlemelerle bu adamın ne yapmak istediğini cidden anlayamıyorsunuz. tamam fetişlerini yazmak istiyor olabilirsin ya da tüm gidik kadın karakterlerin sana yanık olduğu bir şey de yazabilirsin ama zaten bunun için apayrı bir kitap türü ve hatta sektör var? neden seks ve eser miktarda bilinçaltı sembolizmine büyülü gerçeklik adı verirsin ki. kitapta anlamadığım daha doğrusu anlaşılmayan o kadar fazla şey var ki, neden diye sormaya başlasam buradan murakaminin adresine yol olurmuş gibi hissediyorum. aynı şeyleri sekiz yüz defa sanki bir bok varmış gibi içli içli yazılmasından çok sıkıldım. karakterler arasında tüm bağlar her ne kadar "derin" yansıtılmak istendiyse kağıtta o kadar sığ durmuş ve bu sığlık 750 sayfa boyunca kendini derin sanarak ilerlemeye devam etmiş. hani adamın tek bir kitabında bu tema hakim olsa tolere edebilir ve okumaya keyifle devam edebilirim ama her kitabındaki karakter arketipleri, olay örüleri ve hatta meme tasvirleri birebir örtüşüyor. kitaptaki bunca sıkıntı arasındaki en büyük sıkıntı ise kendini inanılmaz ciddiye alması. yani dünyanın en kötü seks sekansını okurken gözlerinizin önünde murakaminin bir kafede oturup; inanılmaz bir ciddiyetle beethoven dinleyip, bira içererek bunu yazdığını görebiliyorsunuz: "evet ayynen kuyu bilinçaltını simgelesin geçen de tutmuştu bu, kadınların ayakları da alter ego olsun, enseleri ve kulak arkaları da hmmmm.. ne olsa acaba, şuraya şunu mektubu gelsin ama karakter asla bu mektuba ulaşmamış olsun. ne eksiik... bi şey eksiiik... buldum 16 yaşındaki kızın henüz olgunlaşmamış dik memeleri!" alegorik anlatımının zirvesi, mhmhmmm büyülü gerçekliğin en önemli temsilcisi, japon edebiyatının aykırı çocuğu... çocuk mu? evet 76 yaşında olmasına rağmen 13 yaşında gibi seksi algılayıp yazmasına güzel bir ithaf olmuş bu. cidden okuduğum her harften nefret ettim.

martistis 8 months ago

Klavye Sürçmesi

Terry Pratchett

1 Gönderi

Bu ana kadar okuduğum Terry Pratchett kitaplarında gördüğüm şey; birbirinden bağımsız binlerce fikrin çarpışan arabalar oynamasıydı. Safi karmaşanın ve niş mizahın etkili olduğu kitapların arka planındaki hislerin içerisinde ise öfke olacağını düşünmemiştim. Terry Pratchett'ın hayata, yaşama, taksiciye, tanrıya ve dahasına…devamıBu ana kadar okuduğum Terry Pratchett kitaplarında gördüğüm şey; birbirinden bağımsız binlerce fikrin çarpışan arabalar oynamasıydı. Safi karmaşanın ve niş mizahın etkili olduğu kitapların arka planındaki hislerin içerisinde ise öfke olacağını düşünmemiştim. Terry Pratchett'ın hayata, yaşama, taksiciye, tanrıya ve dahasına olan öfkesini; bu şekilde katalize edip ondan binlerce kişinin içerisinde bulunmaktan huzur bulduğu bi evren yaratmış olması hangi fantastik kitabın kurgusu bilmiyorum. Üstelik tanrı vergisi olarak düşündüğüm hayal gücünün yaşamdan eti ve tırnağı ile kopardıkları olduğunu da bilmiyordum mesela. Beni mutlu eden, evim gibi olan diskdünya serisinin arka planındaki yaşamın bu kadar cesur olmasını da tahmin edemezdim. Beni kahkahalara boğan mizahının da üzerine çalışılmış olduğunu da kendiliği için bu kadar mücadele eden birinin ne kadar güzel olabileceğini de Terry Pratchett ile yeniden farkettim. Çevresindeki her şeyden güzel bir şey yaratan bu adamın sonunun alzheimer olduğunu ben bile kabullenememişken; kendisinin kabullenişindeki naifliği ile inandığı şey üzerine sonuna dek mücadele etmesini de asla unutmam mesela. Ona gelen mektuplar hakkında yazışını, harika bir yazar olmasını kendi üzerine konduramamış olduğundan dolayı cümlelerindeki mahcubiyetini ve kafasındaki ucube imgelemleri, hepsini zihnime kazıdım. Fantezi daha doğrusu kaçış edebiyatının insanlara bir şeyler öğretmesi gerektiğini, meselenin kaçmak da değil nereye kaçtığınla alakalı olduğunu söyleyip; bunun en güzel örneği olduğun için teşekkür ederim Terry Prathcett. Hayatıma senin pencerenden bakma fırsatı verdiğin için, yazar olduğun için, senden bir çok şey kapmama olanak sağlayan yazım tarzın için, güldüğüm her esprin için ve en önemlisi içime salıverdiğin bahar kokusu için teşekkür ederim. Seni çok çok seviyorum canım dedem.

martistis 8 months ago

İnsan Trafiği

Justin Kerrigan

2 Gönderi

Yaşadığımız hayat peri masallarına ev sahipliği yapamaz dediğim an aklıma bu filmin beni nasıl şaşırtıp dehşete düşürdüğü geliyor. İnsan, hayatı romantize etmediği ya da bireysel olarak kendini manipüle etmediği müddetçe hayatta "yaşamak buna değer" diyebileceği hiçbir şey göremez, ki zaten…devamıYaşadığımız hayat peri masallarına ev sahipliği yapamaz dediğim an aklıma bu filmin beni nasıl şaşırtıp dehşete düşürdüğü geliyor. İnsan, hayatı romantize etmediği ya da bireysel olarak kendini manipüle etmediği müddetçe hayatta "yaşamak buna değer" diyebileceği hiçbir şey göremez, ki zaten hayatın yaşamaya değer olup olmaması da çoğu zaman ana konu değildir. Hepimiz bir şekilde bu vasat hayatlarda ortalama bir yaşam sürmeyi kabullenir, bize verilen rolleri oynar ve kim olduğumuzun bir önemi kalmayana dek buna devam ederiz. Ama bazen vasat hayatlarından keyif alma cüretini gösteren, utanmadan kim olduklarını arayan ve sorunlu adledilen insanlar çıkar ortaya. İşleri her zaman daha zordur ve onlar da bunu kolaylaştırmadan yaşamı bir intikam mücadelesine çevirirler. İliklerine kadar keyif ala ala hayatı ve dolayısıyla kendilerini sömürürler. Human Traffic o insanlardan birinin zihninden çıkmış, bu ana kadar izlediğim en uçuk peri masalı. Olabildiğine dengesiz ve cafcaflı dünyasında, beş "kayıp" gencin kendileriyle olan mücadelesini ve mücadeleleriyle beraber toplumda yer edinme çabasının en naif anlatımı; insanın kendini arama çabasının en brutal gösterimi, netlikten uzak deliliğe yakın kamera açılarının eşlik ettiği EDM pornosunun filmin kaotikliği ile birebir bütünleşişinin verdiği haz ve keyif. Film Jip'in iktidarsızlığı, Moof'un tembel aklı, Koop'un bastırmaya çalıştığı toksik maskülenliği, Lulu ve Nina'nın kırdığı "iyi kız" sınırlarıyla aslında toplumun dayatmalarına karşı bireyin kurduğu yanlış savunma mekanizmalarının derinlerine iniyor. Karakterlerin çevresinde döndüğünü sandığımız film koca bir neslin uyuşturucuyla kurduğu bağı irdeleyip, 90'lar İngilteresinin karmaşıklığına göz kırpıyor. Filmin üzerine daha ne diyebilirim bilmiyorum, izlediğim en güzel şeylerden biriydi ve bunu yanında bulunmaktan çok keyif aldığım biriyle izledim. Yaşamak bazenleri çok güzel oluyor. "Present is gone. Fantasy is a part of reality and we take the brakes off. We are thinking clearly yet not thinking at all. And this feels right. We stop trying to control things. Warm rush of chemicals through us. We are fluctuating. Is this brain damage? We forget all the pain and the hurt in life. We want to go somewhere else. We are not threatened by people anymore. All our insecurities have evaporated. We are in the clouds now, wide open. We are spacemen, orbiting the Earth. Yeah, the world looks beautiful from here, man. We are nympholeptics, desiring for the unobtainable. We risk sanity for moments of temporary enlightenment. So many ideas, so little memory. The last thought killed by anticipation of the next. We embrace an overwhelming feeling of love. We flow in unison, we are together. I wish this was real. We want a universal level of togetherness, where we are comfortable with everyone. We are in rhythm, part of a movement. A movement to escape. We wave goodbye. Ultimately, we just want to be happy."

martistis 9 months ago

Japonları severim

martistis 9 months ago

Kelebekler

Tolga Karaçelik

67 Gönderi

Bartu Küçükçağlayan'ın oynadığı her yapımda kendini oynama huyu...

martistis 9 months ago

Bir Annenin Sonatı

Fehmi Öztürk

3 Gönderi

Rafta film hakkında sadece iyi yorumların olması bana bu uygulamayı neden kullanmayı azalttığımı tekrardan hatırlattı ve bir yandan da yorum yazma isteğimi kırbaçladı. Bu filmi sevmek için ya salak olmanız gerekiyor ya da bi noktada "sanat nedir ve nasıl olmalıdır"…devamı

martistis 10 months ago

Tepenin Ardı

Emin Alper

12 Gönderi

Sevgi - nefret, çaresizlik, cinsiyet ve insanı insan yapan şeylerin hepsi içimizde bulundurduğumuz ama nasıl yönlendireceğimizi "dışarıdan" öğrendiğimiz olgulardır; başarısız olursak toplum tarafından kabul görmez, otorite tarafından sindirilir ve sosyal hayvan olmanın lanetine mahkûm ediliriz. Cinsiyet ve olması gerekenler bu…devamıSevgi - nefret, çaresizlik, cinsiyet ve insanı insan yapan şeylerin hepsi içimizde bulundurduğumuz ama nasıl yönlendireceğimizi "dışarıdan" öğrendiğimiz olgulardır; başarısız olursak toplum tarafından kabul görmez, otorite tarafından sindirilir ve sosyal hayvan olmanın lanetine mahkûm ediliriz. Cinsiyet ve olması gerekenler bu olgulardan birisi, hatta toplumumuzun gözünde en önemlisiyken; bu rollerin insanlarımıza neler yaptığı, çürümüş zincirlere nasıl mahkum ettiği ise sorunlarımızın en büyüğüdür sanırım. Sorun bu kadar büyük olunca da sıradan kelimeler anlamını yitirmeye ve yerini sessizliğe bırakmaya başlıyor, işte Tepenin Ardı bu sessizliği kullanarak sormaya başlıyor sorularını. Bir erkek nasıl olmalı? Emekli asker Faik gibi, sürekli sindirildiği otoritenin bir parçası olduğunu düşünerek, en küçük güç gösterisine ve saygıya muhtaç; bastırdığı korkularının esiri olmayı kabul etmemenin getirdiği gerginlikle sürekli kafasında kurduğu "düşmanı" arayan ve çevresindekileri de buna zorlayan biri olabilir. Ya da Nusret gibi, babası tarafından sürekli bastırılmasından dolayı sürekli kendisinden bir bok olmayacağını düşünen; buna rağmen egosunu tatmin edemeyen ve kendinden küçük gördüğü ne varsa babasından gördüğünü uygulayan bir erkek de olabilir. Mehmet gibi, pasif, grubun eziği ve sessizi gibi gözüküp, çocuklarında yansımasını gördüğümüz öfkesini nereye yönlendireceğini asla bilemeyen biri de olabilir. Bu da olmazsa askerden yeni dönmüş Zafer gibi, gözlerine bakınca ne hissedeceğimizi ve ne göreceğimizi asla kestiremediğimiz; ne yaşadığını, ne hissettiğini, ne düşündüğünü asla öğrenemeyip her gözlerine baktığımızda içimizde var olmaya başlayan sisle bakıştığımız biri de olabilir. Ya da henüz genç olan Caner ve Süleyman gibi, geçmişin gölgesinde geleceği nasıl omuzlayacaklarını bilmeden savrulup duran kişi midir erkek? Erkeğin ne olduğunu ve ne olması gerektiğini bilmiyorum ama tek bildiğim özgür olmadığı. Film bu kapana kısılmışlığı, geriden geriye kendini sürekli hissettiren bir gerginlikle size çok iyi hissettiriyor. Bir noktadan sonra izleyici olmaktan çıkıp her biri farklı bir anlama sahip olan sahnelerden bir parçaya dönüşüyorsunuz. Karakterlerin öfkelerini nasıl ötekileşip cisimleştiğine şahit olurken, bunun aslında erkeklikten ya da tarlada gezen üç - beş adamdan çok daha fazlası olduğunu farkediyorsunuz. Sonra film bitiyor, gönderinin de bittiği gibi.

martistis 10 months ago

Kızıl Goncalar

Necati Sahin

18 Gönderi

Elveda guilty pleasure dizim ve elveda tr dizisi izleme eram, beni yeterince sömürdüğünüz için teşekkür ederim.