(@) - Raf

Şu rafın sadece amazon ve d&r'ı baz alarak kitap eklemesi kadar çok saçma şey var dünyada. Anlıyorum aptal istekleri kâle almak istemiyorlar ama dünyada amazonda olmayan zibiliyon tane kitap var ve bunları okuyoruz yani? Kitap dediğin illa iki karton arasında…devamı

martistis 1 year ago

Hasbüyü

Terry Pratchett

1 Gönderi

Terry pratchett hayatımda okuduğum en iyi kalemlerden biri olabilir. Yarattığı evrende canlı yahut cansız her şeyin bir kimliği ve o kimliğe göre değişen üslubu olması; bu da bi insana nasıl hayal ettirilir dedirten ama kafanızda bi anda onun kelimeleriyle var…devamıTerry pratchett hayatımda okuduğum en iyi kalemlerden biri olabilir. Yarattığı evrende canlı yahut cansız her şeyin bir kimliği ve o kimliğe göre değişen üslubu olması; bu da bi insana nasıl hayal ettirilir dedirten ama kafanızda bi anda onun kelimeleriyle var olan imgelerin egzantrikliği, neyin karanlıkta kalıp neyi ne kadar açığa çıkaracağını çok iyi bilip hayal gücünüzü büküşü... Cidden bu adam işini çok iyi yapıyor dedirtiyor. Rincewind romanlarının üçüncüsü, serinin ise beşinci kitabı olan Hasbüyü; yine Ölümle başlayıp, nasıl devam edeceğini belki de Terry Pratchett'in bile bilmediği bir şekilde devam ediyor. Diğer evrenler ve bizim gerçekliğimizdeki büyücü mitine bambaşka bir pencere sunuyor, bununla kalmayıp büyünün nasıl hissettirdiği ve aslında ne olması gerektiği hakkında da çok naif birtakım açıklamalarda bulunuyor. Açıkçası artık evrenden sıkılmam gereken noktadayım ve bazı şeyler bana kabak tadı verecek beklentisiyle okumaya başladım kitabı ama bu kadar yanılmış olmama şaşırmayaraktan da bitirdim. Bazen birine bir şeyler anlatırken ya da sadece düşünürken, kendime "şuan düşündüğüm bu şeyi kaç farklı şekilde ifade edebilirim acaba," diye soruyor ve üzerine biraz daha düşünüyorum. Terry Pratchett'in yazdığı her kitap da sanki böyle bir sürecin ardından hayata geçmiş gibi hissettiriyor, aynı şeyi ifade eden binlerce kelimenin içinde kendimi büyülenmiş bir şekilde bulmak dışında hiçbir şey yapamıyorum. Üstüne üstlük sonunda seriyi yayın sırasına göre okumuş olmanın da meyvesini tatmış olmanın da mutluluğu var içimde. Küçük nüansları yakalamak, evren hakkında daha çok bilgi sahibi olmak, var olan bilgilerimi güncellemek ve bunların hepsini yaparken eğlenmek cidden tüm seriyi okumaya değer kılıyor. Rincewind'ı tanımak zaten başlı başına gururken, kendisinin libosu ve vicdanını da ayrı olarak tanımış olmak çok özeldi. Bu evrene dair her şeyi uzun bi süre daha tüm varlığımla sevmeye devam edecek gibi duruyorum. "Ama öyle ya da böyle, bir sabah olacaktı. Her zaman yeni bir sabah olacaktı."

martistis 1 year ago

Persona

Ingmar Bergman

81 Gönderi

Aynı anda tek ve aynı kişi olma fikri etrafında şekillenen, şeklini sorgulayan ve sorgulatan, silik sınırlara sahip olan Persona; kimin izlediğine ve belki de kimin hangi personasıyla baktığına göre de değişen ama bence hissettirdikleriyle ortak duygusal bilinç oluşturmayı başarmış çok…devamıAynı anda tek ve aynı kişi olma fikri etrafında şekillenen, şeklini sorgulayan ve sorgulatan, silik sınırlara sahip olan Persona; kimin izlediğine ve belki de kimin hangi personasıyla baktığına göre de değişen ama bence hissettirdikleriyle ortak duygusal bilinç oluşturmayı başarmış çok başarılı bir yapım. Alma ile Elizabeth aynı insan mıydı yoksa aynı insanın içinde bulundurduğu iki kişilik mi? Kendine dışa vurmayı tercih eden ve yaptıkları ile kendisi arasında çelişkiler bulunduğuna inanan Elma'nın; yaşamı reddedip, susmayı tercih eden ama buna rağmen yaşamın içine akmasına tamamen engel olamayan Elizabeth'in yanında huzur bulması, onu kendisinden üstün görüşü ve kısmen büyüyünce sen olacağım tavırları. Elizabeth'in yazdığı mektupla beraber kendini tamamen açtığı ilk insanın kendi hakkında kötü düşündüğünü, yargıda bulunduğunu, safi dinlemeden ibaret olmadığını farkedişi ve akabinde gelen suçlama ile dengesizlik, Elizabeth'in elindekilerine sahip olma isteği ve bak sen de sütten çıkmış ak kaşık değilsin temalı tiratları. Hepimiz içimizdeki Elizabeth'in Alması olmuş, kendimizin bi kısmını kıskanıp ardından suçlamışızdır, burada suçlu/deli/dengesiz olarak Almayı görebilir miyiz? İnanın bilmiyorum. Kendisini yaşama kapattığını zanneden ama yaşamı kendisinden uzaklaştıramayan Elizabeth'e gelirsem eğer, en başından beri kendini başkalarının sözlerine göre şekillendirişinin ızdırabını çekip, en iyisi olmayı istemiş hırslı bir kadın. Susmasına rağmen birinin onu yüceltişinin tatmin ettiği egosu, karşısındakini çoğu zaman küçük görüşünün bakışlarına yansıyışı, susmasının hiçbir işe yaramadığının en büyük göstergesi. Yalan söylememek? Kendinle çelişmemek? Başkalarını duymamak? İnsan sonsuza dek kendiyle kalsa bile, kendi içinde bunları sürekli yapan bir canlı zaten. Elizabeth kimseyle konuşmuyordu ama buna rağmen tüm hikâyesini neredeyse aynı miniklere sahip olduğu Almadan duyduk. Tek bir insanın sözüyle yaptığı çocuğuna nasıl acımasızca davrandığını ve bundan duymadığı suçluluktan dolayı duyduğu suçluluğu gördük. Annesine ulaşmaya çalışan oğlunun kafasında büyüttüğü ve gittikçe silikleşen anne figürüne ulaşamamasıyla çırpınışına da şahit olduk. O sahnelere şahit olan bizlerin verdiği tepkiyi de gördük. Yani hem anne-çocuk hem insanın kendisi ile olan ilişkisinin, hem arkadaşlığın hem de insanın toplumla kurduğu bağın en detaylarına inmiş Persona. İkiyüzlülüğü, deliliği, kaçışı, öğrenilememiş sevgiyi, kıskançlığı ve insanı insan yapan her duyguyu oyuncularının suratına işlemiş ve olabilecek en iyi şekilde bunu ekrana yansıtmayı da başarmış. Şu Bergman ve mommy issues'u olmasan ben ne yapardım inanın düşünmek bile istemiyorum, mükemmel bir adam, mükemmel

martistis 1 year ago

Merhaba Canım

Ulaş Tosun

17 Gönderi

"bağışlatıcı olmuyor ey bağışlatıcı olmuyor bilmem nerelerdeki özgürlük şarkıları bizim özgürlüğümüzü bunca kısıtlamışken" Daha geçen gün tanıdığım; tanıdığım andan beri kişiliğini, yaşayışını, okuduğu kitapları, düşünce sistemini, yaşayış biçimini benimseme ihtiyacı duyduğum biri arkadaş. Bu amaçla ekranın başına geçip de homofobik…devamı"bağışlatıcı olmuyor ey bağışlatıcı olmuyor bilmem nerelerdeki özgürlük şarkıları bizim özgürlüğümüzü bunca kısıtlamışken" Daha geçen gün tanıdığım; tanıdığım andan beri kişiliğini, yaşayışını, okuduğu kitapları, düşünce sistemini, yaşayış biçimini benimseme ihtiyacı duyduğum biri arkadaş. Bu amaçla ekranın başına geçip de homofobik dedelerin zoom toplantısıyla karşılaşınca da insanın tadı hayli kaçıyor. Çocukluğundan beri kendisine eşlik eden topallığına, o dönemin en büyük tabusu olan gayliği de eklenince, büyüyen yalnızlığı ve kendisine sürekli yüklediği yüklerin ağırlığı artıyor. En azından bunu her biri ayrı bir günah çıkarma ayinine benzeyen şiirlerinden çok net çıkarabiliyorsunuz. Başka neyi şiirlerinde çok fazla görüyorsunuz biliyor musunuz? Ezici bir yalnızlığı. Fiziksel, bilinçsel, metafiziksel bir yalnızlık. İlk okuduğumda anlam veremeyip, belgeselle nedenini anladığım o yalnızlık. Gay, cinsel yönelim, sevişmek gibi kelimeleri kullanmaya korkan adamların "evet, geçmişte onu dışladık," derken kaçırdıkları gözlerinden anladım. "Bizi müzikal dövdüler abi, bir iki üç komutlarıyla" diye betimlediği, çelimsiz vücudunda beyaz yer kalmayana kadar davası uğruna beraber dayak yediği arkadaşlarının "öldüğü gün inşaatçılarla aşk yaşamak istiyordu belki," demesinden anladım. "Karım görse napardım," deyip arkadaş'ın kendisine gönderdiği destelerce mektubu ve şiiri yırtan Hüseyin Peker'in iki cümleyi bir araya getiremediği cahilliğinden anladım. Biz dava arkadaşımızı tek bıraktık, onu dışladık, ezdik, iftira attık ve yalnızlığın çukuruna kendine olan nefretiyle debelenmesini seyrettik demek yerine öldüğü günün meçhuliyetinden dem vuran vicdansız insanların olmayan pişmanlıklarını görünce anladım. "annem bir sabır küpü annem bir acı küpü acıyla beslemiş yüreğini yoksulluğu ve açlığı acıyla doyurmuş ve acıyla büyütmüş bebeğini acıyla doğurmuş ben işte eksik bir birikimin tortusuyum geçmişlerde yoğrularak çocukluğum bana hep acıyı ve hüznü öğretti" Zamanının çok ötesinde olan şiirlerin ve varoluşunla yaptığın çifte devrimin için teşekkür ederim Arkadaş.

martistis 1 year ago

Sünger Bob Kare Pantolon

Stephen Hillenburg

4 Gönderi

SüngerBob'u seyretmeyi kestiğim andan beri hayatımda hiçbir şey düzgün gitmedi :(

martistis 1 year ago

One piece: Dead end no bôken

Kônosuke Uda

1 Gönderi

Yine ve tekrar neden bu seriye bu kadar bağlandığımı iliklerime kadar hissettim.

martistis 1 year ago

Ateşli Silahlar ve Bilardo

Can Bonomo

5 Gönderi

Dünya gözüyle Can Bonomo'nun yazdığı bir kitabı alıp okudum ya, artık gözüm açık gitmem zannediyorum. Daha sipariş etmeden "umarım güzel bir kitaptır, ya zaten şefim kötü kitap yazmaz ama... Umarım güzeldir," diye dua edip/evreni enerjiliyordum. Kitabı aldım, okudum ve son…devamı

martistis 1 year ago

Kasım Kitap; 1.) Türklerin tarihî 1 2.) karısını şapka sanan adam 3.) eşit haklar 4.) yüzüklerin efendisi iki kule 5.) tarihin yapıları 6.) tüfek mikrop ve çelik Dizi; 1.) rivals Film; 1.) the color of magic 2.) one piece movie…devamı

martistis 1 year ago

Büyünün Rengi

Terry Pratchett

1 Gönderi

Gene günlerden bir gün, discord daha yasak yememişken, rastgele biriyle konuşmaya başlıyorum. One pieceli bir profil fotoğrafının vesile olduğu sohbetimiz, defalarca sevdiğimiz şeylerden bahsetmenin bünyede oluşturduğu tüyleri diken diken etme etkisiyle devam ediyor. Ben ona yazar öneriyorum, o bana manga…devamıGene günlerden bir gün, discord daha yasak yememişken, rastgele biriyle konuşmaya başlıyorum. One pieceli bir profil fotoğrafının vesile olduğu sohbetimiz, defalarca sevdiğimiz şeylerden bahsetmenin bünyede oluşturduğu tüyleri diken diken etme etkisiyle devam ediyor. Ben ona yazar öneriyorum, o bana manga öneriyor; ben diyorum ''ay sen bunu biliyon mu?'' o diyor ''he biliyom senin şundan haberin var mı?'' böyle böyle her şeyden konuşuyoruz. İşte böyle bir sohbette dalmaya karar verdim diskdünya evrenine, arkadaşım bana kedi seven bir ölüm karakterinden bahsettiği an seriye çoktan ısınmıştım zaten. Daha önceden methini işittiğim Terry Pratchett amcamla tanışma vaktim gelmişti. Hazır arkadaşımın önerdiği kitap serini dördüncüsüyken her şeye en baştan başlayayım dedim ve kendimim diye demiyorum 19 yıldır dediğim en iyi şeyi demişim. Dünya üzerindeki tüm mitlerin, fikirlerin, yaradılış destanlarının, masalların ve anlatılan her hikayenin efsanevi bir hayal gücü eşliğinde; bir an olsun orjinalliğini kaybetmeden size sunulduğunu düşünün. İşte, favori kaplumbağam Büyük A'tuin'in sırtındaki dört filin taşıdığı düz dünya sizi düşüncelerinizin ötesine taşıyor. İlk iki kitap olan büyünün rengi ile fantastik ışık serinin öbür kitaplarına kıyasla pek beğenilmese de; tanrıların ateistlerin camına taş attığı, akabinde insanların hayatarı üzerine kumar oynadığı bir evrende Rincewind ile İkiçiçek'in ordan oraya sürüklenmesini okumak müthişti. Her ne kadar olayların bağlanışı insanın kafasını biraz karıştırsa da; gerek karekter betimlemeleriyle, gerekse evrenin kafada oturmasını sağlayan detayların hikayeye yediriliş biçimiyle cidden harika bir okuma deneyimiydi. Yer yer beni gülmekten ağlatacak dereceye getiren, kafamda esprilerini defalarca döndürdüğüm bir safe place'e dönüştü diskdünya. Sadece mizah öğeleriyle de yapmadı bunu, resmen gözümün önünde büyütüp sevdirmiş olduğu karakterlerinin, inanılmaz bir hayal gücünün ve çoğu sayfasında denk gelmiş olduğum kendimin bunda çok büyük bir etkisi var. Biraz saçmalık ve hayal gücünün bir insana düşündürttükleri ve hissettirdiklerine şaşırmadan edemiyorum. Bi de biliyor musunuz Terry Pratchett dünyada fikirleri en çok çalınan yazarmış, bu kadardı teşekkürler :)))

martistis 1 year ago

Ekim Kitap: 1.) dr. Jekyll ile bay Hyde 2.) büyünün rengi 3.) mavi köpeğin gözleri 4.) ölmeye yatmak 5.) one piece 1 6.) fantastik ışık 7.) tavuk bacaklı ev 8.) habibi 9.) itaate karşı 10.) duino ağıtları 11.) sokratesin savunması…devamı