(@) - Raf

Spoiler içeriyor Merhaba. Diziyi yeni bitirdim ve içimde olunulmaz bir kış sevgisi var. Kara boğulmak, buzun üstünde dans eder gibi paten sürmek ve kışın altında beyaz elbisesini giymiş olan şehrin muhteşem ışıltılı manzarasını izlemek. Şuan biraz daha o atmosfere gitmek için camımı…devamıMerhaba. Diziyi yeni bitirdim ve içimde olunulmaz bir kış sevgisi var. Kara boğulmak, buzun üstünde dans eder gibi paten sürmek ve kışın altında beyaz elbisesini giymiş olan şehrin muhteşem ışıltılı manzarasını izlemek. Şuan biraz daha o atmosfere gitmek için camımı açtım ve dizideki kadar mükemmel olmasa da, kendi manzaramı izlerken bunları yazıyorum. Tabi burası Malatya. Kış gelirken kendiyle birlikte sadece bir düş de getirmiyor. Mesela karın artık çamurla karışıp siyahlaşması, kaldırımda yürürken yanından geçen arabanın üstüne bir kova çamurlu su sıçratma tehlikesi gibi, otobüsü beklerken üşümek gibi.. Her neyse, bunlar küçük aksilikler ve o tamamen mükemmel olan rüyayı bozuyorlar. Ama pencereyi açıp, bir yanımda karlı dağlar ve diğer yanımda beyaza boyanmış ışıltılı şehri görünce, "buradan taşınırsam , özlerim. " diye düşünüyorum. Pekala, dizi boyunca böyle bir yerdeydik. Soğuk kış, patenler ve bipolar... Ama Allah aşkına yani, dizi boyunca onunla bununla takılmayıp, daldan dala atlar gibi onu bunu sevmeyen, tek başına dimdik ayakta duran ve" kimin eli kimin cebinde" olayına girmeyen tek namuslu, edepli yerli yerinde yaşayan kişi : Dashanın kedisiydi. Hmm evet, bir kedi. Çok gönülden kendisini tebrik ettim. Çünkü herkesin aksine, aşksız vıcık vıcık ilişkisiz yaşayan tek kişi oydu. Tamam, şimdi böyle dedim diye herkes birbiriyle yatmış gibi düşünmeyin. Ama hani biraz öyle oldu. Kat'in vasat sevgilisi ile olaya giriş yaptık. Oradan "gönlü geniş" Justin abimize geldik. Zaten olay orada koptu. İşte her gece biriyle falan yatıyor. Üfff ne havalı ama (!) 🤮 sonra Marcus çıktı ortaya, o da Kat'in iş yerindeki arkadaşı. Ha bu arada bu dizi de arkadaş diye bir şey yok. Her an herkes sevgili olabilir. Aslında bu konuda onları pek suçlamıyorum, çünkü galiba karakterlerin kaynaşması ecnebi dilinde böyle bir şey. Ya aşık olursun ya da olursun. Tabi kedi değilsen ;) (Dashanın kedisine buradan bir "Mahsun Kırmızıgül - Yıkılmadım" gelsin bakim 🥂) Yani tabi çok gömmüşüm gibi oldu ama sevdiğim yerler oldu, Mesela neredeyse herkesin birbiriyle bir anda dertleşmesi ve içini dökmesi gibi. Bana çok sıcak geldi. Örneğin, "Spinningn out ilişki incelemeleri " diye bir başlık açarsam , şunları yazabilirim. 1-) Justin / kat : yani başrol oldukları için yer yer tatlılardı ama bu kat beni hasta etti. Bir insan nasıl bu kadar hem duygusuz, hem vicdanlı, hem gıcık, hem salak, hem ara sıra tatlı olabilir? Ha tabi bipolar hastalığının da etkisi var. Ama yani karaktere genel olarak ısındığım sahne ; son bölümlerdi. Hatırlıyor musunuz? Sonlara doğru bir ara hastalığı yüzünden kriz geçirmişti ve herkesin hayatını mahvetmişti. Sonra hepsine teker teker yazdı ve özür diledi. O sahnede biraz ona sövmeyi bıraktım. Ayrıca patene bu kadar bağlı olmasına da hayran kaldım. Yani gerçekten bu devirde dikkatimizi dağıtacak tonla şey varken, üstelik bipolar biriysen bir de, hayatının hepsini bir şeye (spora, mesleğe, işe, ilime..) adamak o kadar da kolay değil. Cesaret istiyor, fedakarlık istiyor, farkındalık istiyor. Ha bir de mesela kız yani çok afedersiniz ama tüm bu yarışmalara hazırlanırken, eşşek gibi de çalışıyordu. Yani maddi olarak da durumunu sağlamak için aynı zamanda çalışıyordu. Bu gerçekten önemli. Sonuna kadar çabaladı. "Öyle paranın nereden geldiği belli değil... Oh yat babam.." gibisinden değildi. Günümüzde de mesela eğer babanız sabancı falan değilse, iyi yerlere gelmek için aynı anda böyle çok yönlü çalışmanız gerekebiliyor. Hani buna sürekli şikayet etmek yerine, hayatına ısrarla çiçek açtırmaya çalışan birini görmek beni biraz kendine çekmiş olabilir. Sonra tabi Justin hayatına girdi. Bu arada başta Justini Behlül gibi göstersem de, onu sevdim. Yani anlayışlı, partnerinin ne istediğini bilmeye çalışan, ilişkisinde yine partnerinin özel sorunları olmasını ve o hayal ettiği mükemmel insan olmadığını kabul ettiği için, onu "bu erkekler ile evlenilir top 50 " listeme eklemek üzereydim az kalsın. Ama ekleyedebilirim. Bu arada kat "bu kadınlar ile evlenilir top 50 " listeme giremedi. Çünkü biraz manyak ve onunla kimse evlenmesin zaten. Sadece Justin onu idare edebilir. Ama bu listeme, Justinin o güzel olan üvey annesini ekleyebilirim. Yani Mandy Davis.. Mrs. Davis : "ya sen ne kadar tatlı bir kadınsın, aşk kadın yaa." diyerek diziyi sonlarına kadar izledim fakat son anlarda, 15 yaşındayken yeni doğurduğu bebeğini başkasına verdiğini duyunca, mükemmel bir insan bulma hevesim söndü. Ama hani o ana kadar onu listeme alabilirim diye düşünüyordum. Ama mesela Carol ile olan ilişkileri de çok tatlıydı. Hani size başlarda dedim ya, bu dizide çoğu kişi birbiriyle dertleşiyor ve bu çok sıcak ve güzel bir duygu paylaşımıydı benim gözümde. Carol ile Mandy'nin ikisinin de kırgınlık ve başarısızlık dolu anne olmaları yönünden birbirlerinin yaralarını sardılar. Tabi Carol yine bir Baker geni taşıdığı için asi, başına buyruk, hareketliydi. Mandy ise onun aksine Davis ailesi gibi sakin, daha mantıklı ve duyarlıydı. Fakat ikisinin de en büyük orta noktaları vicdandı. Onları bir araya getiren. Dizide böyle olan çok sahne vardı. Mesela Yine, dasha - serena ilişkisi, dasha - Justin ilişkisi, mich - Carol ilişkisi, Marcus - Alana, kat - Jenn ilişkisi , Justin - Jenn ilişkisi .. Gibi. Bunların çoğu hem birbiriyle o kadar alakasız, hem de aynı zamanda bir yerde kesişen noktaları olan dostluk, ilişki ve arkadaşlık tiplemeleriydi. Sanki yaralandıkları yerden hepsi birbirine bağlıydı. Mesela, şükrü erbaşın şuan okuduğum kitabından birkaç mısrayı izlerken hatırlattılar bana, "Hepimiz gömdük kendimizi geliyoruz, Yakamızda birer gözyaşı fotoğrafı Avuçlarımızda ölümden dua Toprağın merhametine inanarak korkuyla Birbirimizin omuzları üzerinden Mezarlığın dışındaki hayata bakarak İçimizde dünyadan yapılmış bir keder Bizi yaşamakla cezalandırmış tanrı gömdük kendimizi geliyoruz.. " Hepsi için bu söz söylenir. Oturup beraber ağladılar, güldüler, hatta bazı bölümlerde diş fırçasıyla yerleri temizlediler ( Carol yine kafayı yediğinde, michin onun için fayansları fırçaladığı sahne).. Öyle güzeldiler ya. Her neyse, sözde Justin ve Kat'in ilişkisini anlatıyordum ama bayağı uçmuşum. Kat ve Justin için şunu diyebilirim, yine şükrü erbaş'dan bir alıntı paylaşarak : "Yüz bin pişmanlıkla bir yalnızlık büyüttüm Yine bir insanla çiçeklendim... " Yani ikiside aynı böyle oldular. Tabi malum romantik dizi, "tek insanla insan değişmez " gibi büyük lafları bir güzel sana yediriyor. Ha bir de o beraber kaydıkları sahneler neydi yaa, öfff yani. 10 /10 hocam. Aşırı uyumlu, ateşli ve güzel gözüküyorlardı. Listeme mutlaka "buz pateni yap, bir kış ülkesinde erasmus ya da work and travel yap ama mutlaka böyle bir ülke de kal. " gibi bir şey ekledim, bunlar sayesinde. Tabi benim listeler yine kabardı ama yola devam.. Son olarak aileler hakkında konuşmam gerekirse, Baker familyası tam bir baş belasıydı. Kavga ettiler, Delirdiler, birbirlerine sövdüler, serena ile Carol hele ilk zamanlar kat' e kül kedisi hikayesi gibi davranıyorlardı. İşte onu sürekli dışlama falan. Ama sonlara doğru Carol düzelmeye başladı. Hani "ben bir anneyim.. " demeyi başardı. Tabi serena o doktorla çıktıktan sonra net mal olduğunu iyice ispat etti ama daha 16 yaşında. Biraz yaşına ve o iki deli insan arasında yaşamanın verdiği zorluğa dayanarak, onu da affettim. Tabi öyle karakterler ile aramın kötü olmasını istemem :'' Aynı şekilde Davislere bakarsak, erkeklerine bayıldım. Yani hele o ikizler. Allahım bu kafa nasıl bir kafa? Siz ne kadar hem tatlı hem de salak olabiliyorsunuz, ha tabi aynı zamanda havalı ve açık sözlü? Yani bu ailenin de çok sıkıntıları vardı ama sonlara doğru onlarda bayağı iyi toparladılar. Mesela Justin ile babasının sahneleri de güzeldi.d İki tane kendi içinde Parçalara ayrılmış ailenin ve dışarıdan da gelen birkaç insanla birlikte büyük bir asit - baz tepkimesi gibi bir şey izledik. Tabi sonunda çok şükür nötrleşme gerçekleşti, verimli bir Tepkime oldu ama aynı zamanda kapta Tepkimeye giremeyen ve arta kalan kişiler de oldu. Sınırlayıcı bileşenler de gayet iyi yol kat ettiler ve hep birlikte bağırdılar. "insana olan inancını yitirme" Ben sevdim. Mini dizi zaten. İzlenir.. Hayırlı geceler. Edit : gerçekten insanın ailesinin uyuz olması kadar kötü bir şey yok. Sanırım şu günlerde, ailemdeki birkaç insandan nefret ettiğim bu zamanlarda kat'i daha iyi anlıyorum. Mesela serena gibi bir küçük kardeşim var ve ben artık bazen onlarla uğraşmaktan bıktım. Hani tamamen onları bırakamıyorsun. Gidemiyorsun. Gitmesen de iyice kafayı yiyorsun. Bir de ailen sonuçta. Yine en kötü anlarında yanında oluyorlar. Galiba birkaç insanla beraber yaşamanın bedeli bu : b*k gibi hissetsen de, yine de onlarla anlaşanileceğin bir nokta bulmak ve her zaman insana olan inancını yitirmemek. Yoksa cidden kafayı yerdim. Pekala. Sabrediyorum. Ve 4 şubat 2023 tarihindeki Marulzele, bir mektup göndersem aynen şöyle derdim ; "Merhaba. Şuan iğrenç bir durumda olduğunu biliyorum. Hayatın berbat, yanındaki insanlar daha da berbat. Ve kötü olan ise her zaman böyle olmadıkları için hayattan ve onlardan tamamen umudunu kesip, boş bir sayfa açamıyorsun. Hala eskiyi geri getirebilmenin ve her şeyi düzene tekrar koyabilmenin umudunu taşıyorsun. Belki de hala yaşam sevinci veren budur. Ya da ölüm isteği ve böylece dünyayı bırakıp gitme isteği de bundandır. Ama galiba emin olduğum tek şey var, bunları yaşamaya mecburuz. " " Ne olurdu acının da bir fotoğrafı olsaydı, kalpteki ağrının, hüznün ve umutların.. Unutmak hemen kolay olmazdı böylece, Ama şimdi unutmak suç."

marulzell 3 years ago

Dövüş Kulübü

David Fincher

369 Gönderi

Spoiler içeriyor Fight Clup ✔️ -İyi Günler. Nihat hatipoğlu ile mi görüşüyorum? +buyrun. Sorunuzu alalım. -hocam şimdi şöyle ki, dün gece 11 sularında fight Clup izlemek gibi bir şey yaptım ve izledikten sonra evin içinde " U(LAN)TYLER DURDEN BİLE ÖLMÜŞ. BİZ Mİ…devamıFight Clup ✔️ -İyi Günler. Nihat hatipoğlu ile mi görüşüyorum? +buyrun. Sorunuzu alalım. -hocam şimdi şöyle ki, dün gece 11 sularında fight Clup izlemek gibi bir şey yaptım ve izledikten sonra evin içinde " U(LAN)TYLER DURDEN BİLE ÖLMÜŞ. BİZ Mİ AYAKTA KALACAĞIZ " diyerek dolaşmaya ve kendi dövüş kulübümü kuracağım diye sayıklamaya başladım. Bu caiz midir hocam? +Tyler abimiz, fight Clup evimiz evlat. (Nihat hatipoğlu is error) .... Pekala, ben ne kadar bir Rapunzel olmasam da bir Marulzel olarak normalde hep entel dantel şeyler falan yazmalıydım. Mesela bu gönderi de "Ulan" olmamalıydı. Klasik bir pazartesi akşamı izlediğim bir filmi öyle kendimi hiç incitmeden anlatmalıydım. Sonra yine birkaç şiir falan yazıp, saçma şeyler için günlük ağlama kotamı doldurup, gönderimi paylaşmalıydım. Ama olmadı. İşi Nihat hatipoğluna kadar getirmek istedik. (Jack 'in bir şeyi çok sevince atan kalbiyim ben) Evet, şimdi ciddi bir şekilde filme geçersek : hepimizin içinde aslında zaman zaman biriktirdiğimiz bir öfke, kırgınlık, tamamen özgür olma düşüncesi, seni küçük görenleri ezip yok etme isteği yatıyor. Hani filmin bir yerinde Tyler diyor ya, "Acı ve fedakarlık olmadan biz olmayız." İşte biz insanlar olarak bu acı çekmekten sonraki kısımda üçe ayrılıyoruz. 1- Sadece ağlayanlar (Norton) : tıpkı Edward nortonun başlangıçta başka insanların derdini dinlemeye gitmesi ve onlarla birlikte ağladıkça rahatlaması ve yine oradaki bazı insanların sürekli ağlaması gibi. Yani derinden bir kabulleniş ve teslimiyet var burada. Savaşmak yok. Sadece akışına bırakmak var. Sürekli umut halinde olmak ve hep bir boyun eğme. 2- sadece savaşanlar ve kırıp dökenler (Tyler) : bu insanlar içlerindeki kızgınlığı sürekli tekrarlayan ve bir süre sonra artık kendine de zarar veren, ağlamaktan tamamen kopmuş, hayattan tamamen umudunu yitirmiş tipler. Bu insanlar hayatlarında hep ezildikleri kısımlar ve içine attıkları şeyler bir gün canavar olarak kendilerine dönüyor ve sadece bir dövme makinesi ve yıkma makinesi gibi kalıyorlar. 3- dönüşenler ( Jack ) : aslında bu fight Clupün ana felsefesi bence. İlk önce düşersin, ağlarsın. Acıyı hissedersin. Sonra ayağa kalkar ve savaşırsın. Savaştıkça güçlenmeye başlarsın. Burada ilk ağladığın an, annendir(Kadınlar). Savunmasız anlarda beslediğin sevgilerin ve duyguların ana kaynağını anne sevginden alırsın. Seni yetiştiren özünden alırsın. Sonra savaşmayı babandan öğrenirsin. Baba sevgisi ve otoritesi sana nasıl ayakta kalacağını öğretir. Ve sen içinde büyüttüğün bu iki kişiliği birbirine dönüştürürsün ve içindeki tanrıya ulaşırsın. Tanrı, içinde dönüştürdüğün bu iki kişiliğin verdiği saf potansiyelindir. Yani sağlıklı bir insan içindeki canavarı hem kontrol edebilir, hem de ağlamayı. İkisini de yapar ve bunları olgunluğa dönüştürür. Hatırlıyor musunuz, filmdeki bir sahnede Tyler yani norton eline sodyum oksit döküyordu ve o sahnede, norton her elini acıyla çekmek için hamle yaptığında Tyler onu engelleyerek, aynen şöyle demişti, "babalarımız bizim tanrı modelimizdi, eğer babalarımız bizi terk ederse bu tanrı hakkında sana ne fikir verir?.. Tanrının seni sevmediği ihtimalini düşünmelisin. O seni hiç istemedi ve senden nefret ediyor. Ona ihtiyacımız yok. Günhakarlığın canı cehenneme.. " Evet aslında bu sözlerde hem Tyler hem de Norton (Jack) için çok şey gizli. Norton tam olarak ağlayan bir beyaz yakalı ve sadece itaat etmekle hep büyütülmüş. Tyler ise onun patlak verdiği kişilik bozukluğu ve ikinci sınıfta. Yani sürekli dövüşme ve yok etme sınıfında. Babasının nortonu tam terk ettiği yerde aslında iki kişi yatıyor ; biri kavgacı, asi ve öfkeli olan Tyler. Diğeri de hepsini kabullenmeye hazır olan norton. Ve norton sürekli bu iki kişilik içinde bocalayıp duruyor, Tanrıyı bile inkar edecek kadar çaresiz durumda. Çünkü kendisini o hale getiren ve yollarını kapatan her şeye karşı çok kırgın, bunalmış, bezmiş. Sesini duyan kimse yok ve ağlamak için de artık kimsesi kalmamış. Çünkü bu iki kişiyi tek bir şeye dönüştüremiyor. Biz bu dönüşüme, olgunlaşma diyoruz. Tam olarak insan olma eylemi diyoruz. Hani Tyler dövüş kulübünde diyor ya, " Biz tarihin ortanca çocuklarıyız. Ne büyük savaşı gördük, ne de büyük buhranı. Amaç yok, mekan yok, büyük bir savaşımız yok. Ruhani bir savaş bizimki. Büyük buhranlarımız hayatlarımız bizim. Hepimize televizyonlarda milyoner olacağımızı anlattılar ama olmayacağız. Ve bu gerçeği yavaş yavaş öğrenirken çok kızgınız. " Tam olarak bu işte. Tylerın ya da nortonun içinde dönüp durduğu ve dönüşemediği gerçekliğin acısı bu. Hepimizin aslında derdi bu. Hep birinci ya da ikinci maddede takılıp kalıyoruz. Dönüşmek, dönüştürmek için adımlar atmıyoruz. Duygusal anlamda olgunluğumuz sıfır. Adımlar atmadan iyinin mükemmelin bizi bulmasını istiyoruz. Çünkü bizi hep "en iyisiyiz. " diye kandırmışlar. Sonrada oturduğumuz yerden, yaptığımız yanlışlar sonucu teker teker ölmeye mahkum bırakılıyoruz. Çaresiziz. Pekala, film boyunca aynı zamanda marla singer de vardı ve kadınların olaya dahil olduğu tek kısım marlanın olduğu sahnelerdi. Tıpkı başlangıçta bahsettiğimiz anne sevgisi gibi, marla da filmde güçlü olan erkeğin aslında o anne sevgisini ve başlangıçta tek sahip olduğu saf sevgiyi kadından alma ihtiyacına odaklanmıştı. Hani kadın, erkeğe ilk dünyaya geldiği sıcaklığı veren ayrı bir dünya gibi yansıtılmıştı ve tıpkı baba sevgisi yoksun olursa kişi öfkeye kayabiliyorsa, anne sevgisi (yani bir kadının sevgisi) olmadan da tamamen özünü, benliğini kaybedebiliyor. İkisinin de eksikliği ruhsal intiharların sebebi oluyor. Biri tohum, diğeri onu büyüten toprak. Mesela kurallar ile ilgili ve dövüş kulübünün sistemi ile ilgili de birkaç şeye değinebilirim. 1.kural ve 2.kuralın, "dövüş kulübü hakkında asla konuşmamak" olması biraz düşününce aslında tam olarak Tylerın yapmak istediği ana temaya uygun. İnsanlar bir konuyu ağızlarında sakız etmeye başladıkları an, yani o konuyla ilgili gerekli gereksiz çoğu şeyi konuştuklarında ; artık o konu çoktan gerçekliğin dışında başka bir boyut kazanmış oluyor. Çünkü insanlar olarak hikayeleri seviyoruz. Hikaye anlatmayı, hikaye dinlemeyi ve insan olarak bir hikayemiz olmasını istiyoruz. Çünkü bizi özel kılan bu hikayelerimiz oluyor. Ve insanlar bir şey hakkında çok konuştukça, onu daha çok hikayeleştirmiş ve kendilerine özel kılmış oluyorlar. Tylerın ise amacı bunun tam tersiydi, onun meselesi özel olmaya düşmandı. Çünkü ona göre her şeyini kaybettiğin an, en özgür olduğun andı. Ondan sonra başka bir şey kaybedemezsin. Eğer seni oluşturan hikayelerini kaybedersen de zaten kendinle ilgili çoğu şeyi kaybetmiş oluyorsun. Çünkü artık sen diye bir şey yok. Bir mekanizmanın canlı ve dans eden bir pisliğisin. (filmdeki repliğe gönderme*) O yüzden dövüş kulübü hakkında konuşmak yasak. Çünkü konuştukça ve dinledikçe ruh payalaşacaksın ve sana özel bir şey oluşturucaksın. Ama Tyler bir insan değil, canavar oluşturmak istiyordu. O yüzden konuşmak yasaktı. Son olarak, yani dövüş kulübü hayatta kalman ve var olman için gerekli, aynı şekilde ağlamak ve bazı yerlerde teslimiyet içinde olmak da gerekli. Ama bu ikisini dönüştürdüğün ve olgunlaştığın vakit, Jack olabilirsin. Yoksa Tyler ve nortonun birbirini öldürmeye çalıştığı, bir ikilemler dünyasında çaresizce kalırsın. Sonra her şeyi ve herkesi inkar..tanrıdan kopma.. Galiba benim hayatımda ilk kısım gayet tamam. Yani ağlamak, insanları anlamak, çoğu kez hayata karşı teslim olmak gibi. Ama hayatımdaki dövüş kulübümde eksiklikler var. Kendimi net bir şekilde ifade edebileceğim dövüşlerden kaçıyorum. Kaybetmekle ya da kazanmakla bir ilgisi olmayan tamamen beni, daha üst bir seviyeye (olgunluğa) taşıyacak dövüşlerden kaçıyorum. İleride tek derdimin mobilya takıntısı olmaması için konfor alanımı bozmalıyım ve hem dövüşmesini bilmeliyim, hem de doyasıya bunun için ağlamayı. Özel olmak için kendime ait bir hikaye yazmalıyım ve tabiki de bunun için konuşmalıyım (filmdeki kasıt). Ama bu konuşmalarım, kendiyle birlikte bana büyük hayal dünyası getirdiğinden, hikayeceliğimi tam sahneye çıkıp dövüşmeye başladığım an bırakmalıyım. Çünkü orada sadece yaptıkların gerçek ve sadece gerçekler seni ayakta tutabilir. Yediğin yumruklar kadar varsın. Anlattığın hikayeler orada işe yaramaz. Ama sonra kavgamızı bir güzel yapıp, hikayemizi oluşturmalyız. Yoksa tamamen yok oluruz. İz bırakamayız. Sadece saf gerçek, umudumuzu kan pıhtısı rengine dönüştürür. Pekala, güzeldi film. Ben biraz prestije benzettim. Ama prestij daha soyut. Fight Clup tamamen hodri meydan denilerek yapılmış. Belki kadınlara daha fazla yer verilebilirdi, bilmiyorum gerçi. Bu film tamamen bir erkek egemenliği ve erkeklerin hayatta kalma mücadelesi üzerine kurulmuş. İleride bende bir gün film çekersem, sadece tek 1 tane erkeğin filmde olduğu ve kadınların hayatının anlatıldığı bir dövüş kulübü kurarak bu eksiği biraz kapatabilirim. Bu arada cidden bunu planlarıma not ettim. 😂 Ben artık jack'in tekrar dirildiği bedendeyim. Ne Norton var, ne Tyler. Sadece ben varım. 9/10 👩‍✈️ hayırlı günler efenim, sağlıcakla.

marulzell 3 years ago

>> gündeme göre nasıl şiir yazılır? #enteldantelşiiryazmagünlükleri Duyarlı Düzenbaz Kafayı taktık okuyacağız İlk dört sene rahat geçti Resim, çiçek, böcek çizdik A, B, C dedik, aferim aldık Diğer sayfaya geçtiğimizde işler değişti Sıkılmaya başladık, üst üste biriken posta kutuları gibi…devamı

marulzell 3 years ago

Yıkık Kentlerden Babamın Ülkesine Gözlerimi kapattığımda anımsadığım bir şehir var Işıkları göz bebeklerimde atan bir kent var Sokaklarından geçtiğim evlerin çektiği ahlar var üstümde Ilık bir rüzgarın iniltisiyle her şey başlıyor Yavaş yavaş ruhumun derinliklerine akan bir sevgiyle uyanıyorum Sabah…devamıYıkık Kentlerden Babamın Ülkesine Gözlerimi kapattığımda anımsadığım bir şehir var Işıkları göz bebeklerimde atan bir kent var Sokaklarından geçtiğim evlerin çektiği ahlar var üstümde Ilık bir rüzgarın iniltisiyle her şey başlıyor Yavaş yavaş ruhumun derinliklerine akan bir sevgiyle uyanıyorum Sabah vakitleri daha sokaklar bomboş İşe gitmek için evinden çıkan birkaç kişiyle beraber yürüyoruz sevgi durağına doğru İlk gelen otobüs nefret oluyor, birkaç kişi hışımla otobüse biniyor Az sonra geçen otobüs yalnızlık oluyor Yüreğime geç kaldığımı bilsem de yanlış otobüslere binmiyorum Ellerim ve yanaklarımdan buz gibi sen akarken baba Bana verdiğin soğukluğu ellerimi cebime koyarak ısıtmak istemiyorum Canımı acıtsan da umutla beni sana getirecek otobüsümü bekliyorum Zaman geçiyor, yaralarım kabuk tutuyor Kaç otobüs geçiyor da sevgiler kentine hiçbirinin yolu düşmüyor Sonunda ışıklarıyla bütün yolu aydınlatan, biraz eski bir otobüs geliyor İçinde çok kişi yok Usulca biniyorum Şikayet edip bağırmıyorum neden geç kaldınız bu kadar diye Sadece otobüsün sıcaklığı için de küçük bir uykuya dalıyorum Uyandığımda çoktan gelmiş oluyoruz Koskocaman "Sevgi " yazısını gördüğümde gülümsüyorum Ama indiğim yerde gözlerimle seni arasam da bulamıyorum Belki birazdan gelirsin diye yine gülümsüyorum baba Belki acil bir işin çıkmıştır diye yine umut bağlıyorum İnsanlar tek tek birbirlerine kavuşup, buradan ayrılırken koskoca ülkede yalnız kaldığımı yeni yeni fark ediyorum Gelmeyecektin baba sen Kabullenmem zaman alsa da gelmeyeceğini anlamak kurşun gibi beynime saplanıyor. Herkesin içime baka baka yaşadığı mutluluk yalnızlığımda depremler yaratıyor Soğuk vuran ellerimi yavaşça cebime koyuyorum Isıtıyorum ellerimi senden bana kalan soğukluk ölsün diye Pişmanlık koynumda gezinirken nefret otobüsüne binmediğim için üzülüyorum Ya da yalnızlık ve hüzün koltuklarına... Çünkü bu ülke bana sadece acı veriyor Sensiz bir sevgi kalbimi kırıyor baba Her babasıyla el ele geçen çocuğu gördüğümde soğukluğunu öldürdüğüm ellerim titriyor O an da ben katil oluyorum baba Seni içimde diri diri gömdüğüm gün katil oluyorum Bak şimdi etrafına Şimdi kim senin için sabahlara kadar bekleyecek? Kim seni dünyanın tek kahramıymış gibi görecek? Hangi insan senden başka herkesin çok güçsüz olduğunu söyleyecek? Söyle baba, kimin düşlerini bu kadar süsleyeceksin? Ama bak, bize Nasıl ölüyoruz beni bırakıp umursamadığın her anda Bak göğe, nasıl bitmişiz biz bu ülkede İçimden her mısrası sen kokan şiirler akarken Bir anda hepsi koca koca travmalar oluyor Bu ülke bana yaramıyor baba Sen yoksun ya, hani gelmedin ya sen Bana buradaki hiç kimse yaramıyor Ellerim cebimde öfkeyle dönüyorum evime Hangi arabaya binmişim, hangi durak da durmuşum kafam bilmiyor Şimdi bir çeşit söylenti uydurmuşlar Serseriymişim ben Kötü biriymişim ben baba Oysa bilmiyorlar sevgiler kentine senin gelmediğin gün küstüğümü Bilmiyorlar içimdeki her iyiliğin ve güzelin katilinin sen olduğunu Konuşuyorlar, konuşuyorlar, susmuyorlar Şimdilerde hüzünlü bir yıkık kentler ülkesiyim baba Sana gelen bütün otobüslerim arızalı Senin ülkene gelen bütün yollar kapalı Bir ben kalmışım bu yıkık kentin sokaklarında Ama salonun ışığı hep açık Olur ya, belki bir gün gelirsin baba Belki bir gün yollar tekrar açılır Hani belki bir gün tekrar eskisi gibi oluruz baba Sen kahramanım olursun bende senin yine o küçük kızın olurum. Çünkü tek başına büyümek çok zor. Büyüdüğünü zannederken her gün tekrar tekrar ölmek çok zor. Işıklar açık, Kalbim bak hep burada. ... Yazar : Mrs. Marulzellll Not : bu şiir, 8 yaşındayken babasının bir gece de onu bırakıp gittiği ve bir daha hiç gelmediği, biricik arkadaşım M.A ya itahafen yazılmıştır. Dipnot 2 : gerçekten bu sondu. Şimdi rafı güzelce silip, derslerimin başına dönüyorum.

marulzell 3 years ago

Şuraya bırakayım, belki geçip de okuyan falan olur hani... Soğuk Duvarlar // Ellerim titriyor Gözlerim doluyor Özümden sarkan dallar kimsesiz göğümde yükseliyor Doğduğum günle beraber getirdiğim yalnızlığı her sokak başında biraz biraz bırakmaya çalışıyorum Geçtiğim her kaldırımda yorgunluğumu önüme katarak…devamıŞuraya bırakayım, belki geçip de okuyan falan olur hani... Soğuk Duvarlar // Ellerim titriyor Gözlerim doluyor Özümden sarkan dallar kimsesiz göğümde yükseliyor Doğduğum günle beraber getirdiğim yalnızlığı her sokak başında biraz biraz bırakmaya çalışıyorum Geçtiğim her kaldırımda yorgunluğumu önüme katarak yürüyorum Attığım her adımla arkamdaki çaresizliğimin gölgesi daha da büyüyor Bazen neyi yanlış yaptım diyorum Neden herkes gibi sevilmedim diyorum Anneme hangi harfleri yanlış söyledim de beni hayat karşısında yalnız bıraktı Alfabenin hangi kısmında kekeledim ki beni onca kasvetim içinde bırakıp gitti Aslında gözle görünen o kadar zor değil Mutlu ve güzel bir hayat gibi Annen hep seni sevmiş gibi Sanki hiç ondan kopmamışsın gibi Ama tablonun arkasında büyük bir leke var Gün geçtikçe geçmişimin tozlu sayfalarından silinmeyen bir leke var Bazen tüm gücümle ağlıyorum ama göz yaşlarım tek başına yetmiyor Bazen tamam mutluyum artık diyorum ama anlık mutluluklarda beni kurtarmıyor Soğuk duvarlara vuran kış gibi yüreğimdeki küçük çocuğa bakıyorum Elimi uzatıyorum ona Gel benimle diyorum, gidelim buralardan Yıllardır çok üşüdün, hep yıprandın Ağlama seslerini duymamak için gücüm yetmiyor artık Gel benimle ve ikimizde geçmişin bu soğuk duvarlarından kurtulalım, diyorum Bak önümüzdeki renkli mevsimlere Alacalı çocuk parklarına Hayat her gün sana yeniden doğuyor Sen her gün mucizelere gebe bir güneşin altında uyanıyorsun Bırak geçmişi tut ellerimi Soğuk duvarları yalnızlığımız ile değil, evin bacasından tüten sıcak dumanımız ile hatırlayalım Gülüşümüzün göğü yarıp da yıldızlarla bir olduğu yerde duralım Gönlümüzden esen rüzgarların başkalarına sevgi topladığı gece de duralım Bir kelebeğin ardında koşar gibi umudu kovalayalım Gel artık bana ey çocukluğum Kırılmış kalbim, soğuk duvarlarım, kimsesizliğim ve karşılıksız duygularım... Gel bana, gidelim bu kışın altındaki boğuk iniltilerden Bak görüyor musun şu evi Hani her camının önünde saksılar dizilmiş olan evi Zaman durmuş gibi perdesinin açık kalan kısmından görünen mutluluğu Balkonlarına çamaşırlar ile birlikte astıkları güzel günleri Ve içlerinde kuruyup ölen kötü anları... İşte onlar biziz. Rengarenk giyinmişiz siyah hiç keşfedilmemiş gibi Sanki koyu giyinmek hiç lügatımızda yokmuş gibi Bak bize nasıl gülüyoruz Tüm geçmişimizi ve kırgınlıklarımızı nasıl kırıp çamaşırlarımızı asmışız Saksılarımız da güzel duruyor, her geçenin gözleri onlarda kalıyor Soruyorlar bunlara nasıl bakıyorsunuz da böyle güzel büyüyorlar diye Bakma sudur, ısıdır dediğimize Sır gibi saklıyoruz onları nasıl büyüttüğümüzü Bilmiyorlar her geçmişten kopup da yaşadığımız an da büyüdüklerini Ve seni bu soğuk duvarların arasından çıkardığım her gün onlara güneş olduğumuzu Kırgınlıklarını dua ve yüreğin ile unuttuğun her gün onlara su olduğumuzu Her kendini sevip, tekrar yoluna döndüğünde salkım salkım göğe doğru yükseldiklerini Bilmiyorlar, konuşuyorlar Oysa ben seni sabah kadar güzel seviyorum Beni acıtsan da seni kucaklıyorum Seni tuttuğum kollarım yükünle ağrısa bile geçeceğini biliyorum Ağzımdan çıkan her söz kendi yazgımda yol alırken Bana bıraktığın acı çığlıkları bıçak gibi unutuyorum Hüzünlerimi tek tek toplayıp toprağa gömüyorum Gel benimle, Toprağa gömdüğümüz her acımız bizimle beraber umut olup göğe yükselsin Öyle bir yükselsin ki meyvelerinden merhamet ve sevgi aksın Köklerindeki mutluluktan beslenip yol alsın Gel benimle Beraber büyüyüp göğe uzanalım. ... Yazar : Mrs. Marulzellll

marulzell 3 years ago

Kırılmışız Üç beş kişi oturmuşuz Masada bir kağıt bir kalem Ne çay var ne ekmek Peynir desen kıyısından küflenmiş Keyif desen üstünden bayatlamış Üstümüzden geçen sigaranın değil yalnızlığın dumanı Sabah kadar gerçek gece kadar güzeliz Muhabbetimiz iki demli üç şekerli…devamıKırılmışız Üç beş kişi oturmuşuz Masada bir kağıt bir kalem Ne çay var ne ekmek Peynir desen kıyısından küflenmiş Keyif desen üstünden bayatlamış Üstümüzden geçen sigaranın değil yalnızlığın dumanı Sabah kadar gerçek gece kadar güzeliz Muhabbetimiz iki demli üç şekerli Bir tanesi çok demli Şeker atmayan için kaşığa gerek yok Bizi sevmeyen için üzülmeye gerek yok Düzeni bozup kırılmaya lüzum yok . Biri sonunda kalemi alır yazmaya başlar 1453 İstanbulun fethi Olmadı, biraz daha ileriye saralım 1999 İstanbul depremi Çok acılıyız, daha da ileriye saralım 2022 Aralık da duralım Coşkuyla başlayalım biraz Sonra içine ufak ufak hüzün ekleyelim Bir kaşık ihanet, üç bardak umut koyalım Biraz daha umut koyalım, çocuklar sever Güvenle ihanet birbiri içinde kayboluncaya kadar karıştıralım Umutla korku bitene kadar yoğuralım Olmadı böyle, çok kuru oldu Az biraz namaz ekleyelim İki dua üç subhaneke Her elif harfinde durup düşünelim Vav, lam, mim derken elhamdülillah da bitirelim ... Genciz heyecanlıyız Koyduğumuz her hedefin altını çizelim Şu en alt köşeye yazdığımız var ya Hani para, mal, mülk için yazdıklarımız Onların üstünü çizelim iki gözüm Bize para yaramıyor, sevgi yarıyor Onu da bulamıyoruz Bulduğumuzu zannederken yine kendimizde son durak yapıyoruz Sonunda yazdığımız on bir kelime ve iki çizgi ile özgüvemiz geri geliyor Kırılan gururumuz baba evinden dönüyor Çocuklarla hemen ona yemek hazırlıyoruz Biraz tuzsuz olmuş yemek ama o bizi idare ediyor Mutfak da çok kap var Hepsi kirli, yağlı Hiç utanmadan kirimizi de ona temizlettiriyoruz Böyle dünyanın düzenine de, anlayışına da diyip küfür etmeyi öğreniyoruz Bir çeşit serseri gibiyiz ama hepimiz iyi ailede yetişmişiz Kırmışlar bizi kırmışlar Ondan bu hallerimiz Çok bilmiş tavırlarımız Hiç bitmeyecekmiş gibi diklenmelerimiz Başımıza buyruk kavgalarımız Neye Kırılmışız diye soranlara hep ayrı cevaplar veririz Kimi babam der, kimi arkadaş der Bazen aşk deriz, bazen para Kıyafet de olur, yemek, güven ve emek... Hep bir hastayız Hepimiz hastayız. Aldığımız ilaçları içtikçe kafamız bulanıyor İlaç diye bize içirdiklerini kusmak için vakit olmuyor Hem Kusanları da dışlıyoruz Dışladıklarımızı bizden ayırmak için duvarlar örüyoruz Kim hangi tuğlayı elimize vermişse onunla örüyoruz Bazen nefret verirler, bazen popüler kültür, bazen de saf kin ve ayrımcılık verirler Aldığımız tuğlalarla bize çok yabancı duvarları öreriz Vay ki yıkmak iste onları Başlarlar sabahtan söylenmeye Seni diri diri ağızlarında sakız ederler Geriye kalır senden acıklı bir direniş Söyledikçe alevlerin çığ olup yakar En son masadan ayrılırız Geriye kalır bizden ufak hüzün yaraları Hep kederliyiz Hep bir üzgünüz Giderken de sigaramızdan acı tüter Bilmeden çekeriz hep bir şeylerin acısını Fark etmeden acı çekerek gelip gideriz buralardan Gecenin sabah olmaya mecbur olduğu gibi bizde bu çağı yaşamaya mecburuz. Bazen yaşamak için mecburuz, Bazen ölmek için. ... Yazar : Mrs. Marulzellll Dipnot : Bu şiiri öyle geceye bırakılmış, ortaya karışık bir şeylermiş gibi düşünün. Yoksa tema belirlemeye kalkarsanız Allah bereket versin içinden en az 5 - 6 farklı konu çıkıyor.

marulzell 3 years ago

Sevme Sanatı / Bir Eylem Olarak Sevmek

Erich Fromm

9 Gönderi

Spoiler içeriyor Sevme Sanatı / Bir Eylem Olarak Semek Selamun aleyküm dostlar. Eğer bir gün, osmanlının son dönemlerindeki gibi kendime ait, müfredatı mebden bağımsız bir okul açsaydım, büyük ihtimalle : okul derslerinden kredisi en yüksek olanlardan birini, bu kitap ve bu kitabın…devamıSevme Sanatı / Bir Eylem Olarak Semek Selamun aleyküm dostlar. Eğer bir gün, osmanlının son dönemlerindeki gibi kendime ait, müfredatı mebden bağımsız bir okul açsaydım, büyük ihtimalle : okul derslerinden kredisi en yüksek olanlardan birini, bu kitap ve bu kitabın konusu üzerine yapardım. Pekala, çok mu abartıyorum? Hayır abartmıyorum. İnanın ciddi manada bu kitabı okuduktan sonra dedim ki "arkadaş biz milletçe sevmeyi bilmiyormuşuz" . Üstelik bu sevgi denilen şey, sadece gelecekteki partnerinle sınırlı olan bir şey de değil. Sevdikçe ve sevme sanatını öğrendikçe, kendi varoluşuna yaptığın yolculuk anlam kazanmaya başlıyor. Üstelik sadece senle başlayıp bitmiyor. Çevrendeki bütün varlıklara karşı, kuvvetli bir his geliştiriyorsun. Bu his ; kimi zaman seni kardeşçe yaşaman gereken iş arkadaşlarınla olan ilişkilerine götürürken, kimi zaman da tanrıya olan inancına kadar seni götürüyor. Şimdi tabi konumuz bir türev olmadığı için, böyle şeyler size çok hayal ürünüymüş gibi gelebilir. Şimdi bahsedeceğimiz sevgi hakkındaki sözler ve düşünceler sanki boş öğütlermiş gibi gelebilir. Açıkcası oturup da bütün derslerini kaçırdığın vizene hazırlanırken ya da ay sonuna kadar kirayı nasıl çıkaracağını düşünürken veya üniversite sınavının iyice yaklaşması seni git gide zorlarken, bu tür laflar ve sevgi üzerine düşünmek hep ikinci plana atılıyor. Çünkü zaten sevgiyi hep biliyormuşuz gibi davranıyoruz. Oysa gerçek manada sevgiyi bir sanat gibi işleyip, sabırla ve inançla yaptığımızda, hayatımızdaki çoğu sorununda bu yoldan geçtiğini anlayacağız. Çünkü sevgiden bahsetmek aslında en temel gereksinimden ve en gerçek gereksinimden bahsetmektir. Dolayısıyla yaşamla ilgili en temelden şeyleri öğrenmeye başlamadığından, karşına çıkan sorunlarla baş edebilme yöntemlerinde bazı eksikler olduğunu ve bir şeylerin iyi gitmediğini anlayacaksın. Aslında her şeyi doğru yapıyor gibi hissediyorsundur ama yıllar boyunca yönlendirildiğinin ve en gerçek gereksinimi atladığın için pürüzler çıktığının farkında değilsindir. En sonunda koca bir hayat, içindeki inanca yapılmamış yolculuğun verdiği ruhsal tatminsizlik ve sıkıntı ile kasılmaya başlar. Pekala, bu sevgi nedir? Nereden başlamalı? Ben niye böyle uzaydan gelen yeni bir kavramı anlatıyormuş gibi heycanlıyım? Şöyle ki sevgili Erıch Fromm diyorki, sevgi aslında çoğumuzun yalnızlık dürtüsünden kurtulmak için sığındığımız bir ihtiyaçtır. Çoğumuz bu ihtiyacı sadece "sevilme " olarak algılıyoruz ve sevgiden anladığımız hep "almak eylemi " oluyor. Bundan dolayı gerekli bir sevgi için, güzel - endamlı - çekici / yakışıklı - güçlü - parası çok olan biri olursak eğer, sevilebileceğimizi ve bu yalnızlık dürtüsünden kurtulup gerçek sevgiye ulaşacağımızı sanıyoruz. Yani biz yeteri kadar güzel, yetenekli ve iyi olursak, alıcımız çoğalır ve her halükarda seviliriz gibi bir algı oluşuyor. Halbuki sevgi, bir" vermek" eylemidir. Tabi şimdi bu vermek eylemini de farklı şekillerde tanımlayabilirsiniz. Örneğin sizin sevginiz tüccar zihniyetli bir sevgiyse : (Ki kapitalist topluma doğru kayarken, çoğumuz böyleyiz.) yani size göre birini seversiniz ve o da sizi sever. Karşıklı iş birliği içinde olmuş olursunuz. Fakat eğer sevgiyi böyle algılarsak, yıllar boyu kendimize uygun "Bay mükemmeli" ya da "Bayan mükemmeli " aramakla ve iyi bir ticari iş yapmayı ummakla geçer. Yani bizim için asıl mesele, karşıdaki kişiyi sevmek değil onunla iyi bir ticaret yapmak olur. İki taraf da sonunda piyasadaki en kullanışlı nesneyi (insanı) bulduğunda "aşık" olduklarını zannederler. Pekala, çoğumuz zaten bunun doğru bir fikir olduğunu düşünürüz. Ama karşıdaki kişi alış veriş yapılan bir makine olmadığından, ruhsal sıkıntılar, anlaşılmayı umduğu anları ileride sizden bekler. Fakat halbuki siz başlangıçta böyle sıkıntılar için anlaşma yapmamışdınız. En kullanışlı nesneyi almıştınız. O yüzden tahammül azalır ve size göre ticaretin verimi ve iş kalitesi düştüğünden, karşıdaki kişiye olan saygınız ve anlayışınız yavaş yavaş tükenmeye başlar. Ondan sonra yeni bir iş arayışına girişirsiniz. Çünkü insanoğlu, başlangıçta da dediğimiz gibi yalnız kalma dürtüsünü bastırmak için sevgiye ihtiyaç duyar ve bu en temel olan sevgi gereksinimini kullanmayı bilmediği için, sürekli başa sarıp durur. Sorsan doğru kişiyi (nesneyi) arıyordur ama aslında sevgiyi aradığını ve istediği şeyin kendi içinde olduğunun farkında değildir. Bir ömür boyu güç, para ve cazibe için çalışır ve zamanını asla sevgiyi öğrenmek için harcamaz. Kişi, başlangıçta olan yalnızlığını aşıp bütünlüğe ulaşamadığından ve kendini tamamlayamadığı için, yalnızlığını ona unutturan şeyler yapmaya yönelir. Mesela cinsel birliktelik, madde kullanımı ya da sürekli ucuz aşk romanları okuyup, aşk filmleri izlemek kişiyi kısa anlarla yalnızlığından uzaklaştırır. Ama bu uzun vadeli olmadığından kişi, sürekli bir kavga halinde kısır döngü içinde hareket eder. Bunların çoğu bireyci yaşadığını ve düşüncelerine bireyci ulaştıklarını düşünürler. Onlara göre tek kendileri önemlidir ve geriye kalan her insan onların amacı için bir "araçtır ". Böylece fabrikadan çıkan standart mallar gibi, insanlarda tek tipleştirilir ve toplumun sevgisine, temel sevgiye, insanların aslında onun için sadece bir "araç " olmadığını, her insanın ayrı bir amaç ve dünya taşıdığını fark etmezler. Böylelikle bir ömür boyu içlerindeki sevgiyi kimseye vermeye layık görmediklerinden, gerçek sevginin kıyısından bile geçmemiş bir hayat tükenir. "Sevgi, kişiyi diğer insanlardan ayıran duvarları yıkan ve onu diğerleri ile birleştiren, insan içindeki etkin güçtür. " Pekala, gümüzdeki "sevgiyi vermek " algısının sık rastlanılan durumlarına baktığımıza göre, gerçekten sevgiyi vermenin, ne demek olduğuna bakabiliriz. Aslında üretici bir kişilik için vermek, tümden farklı bir anlam taşımaktadır. Verme sırasında gücümü, zenginliğimi ve kudretimi hissederim. Verdikten sonra ticari sevgideki gibi bir yokluk hissetmem. Çünkü sevgiyi verdikçe çoğaldığımı ve kendi içimdeki gücü daha iyi duyabildiğimi fark ederim. Kendi kabıma sığmadığımı, verdikçe canlılığımın gücü arttığından yaşadığımı hissederim. Verirken karşıdakinin yaşamına ilgimi, üretkenliğimi ve emeğimi verirken bu aktardığım şey bana geri yansır. Böylece insan vermekle, karşıdaki kişiyi de "veren kişi" yapar. Bu iki kişi böylelikle yaşama yeni bir şey getirmenin sevincini bölüşürler. Ama şöyle bir sıkıntı var ki, bir şeyi verebilmen için, üstelik bunu üretkenlik ve canlılık ile yapabilmen için bunun sende olması gerekir. Şimdi "herkesin içinde sevgi var " safsatasından daha önemli şeyler gerektiriyor bu. Çünkü herkesin içinde kendi yalnızlığına karşı direnmek için refleks olarak geliştirdiği bir "sevilme, sayılma" duygusu var. Sende sadece bu refleks aşamasındaki duygu bulunurken, başkasına veremezsin. Üstelik verdiğini zannederken, aslında o kişiye bağımlı olmuşsundur ve artık senin ona ihtiyacın vardır. Halbuki gerçek sevgide ona ihtiyacın olmadan onu seversin. Yoksa diğer türlü bu karşıdaki kişide yanılsama yapmaz ve sevgin bir şanssızlık olur. Peki o zmna bu içimizdeki sevgiyi nasıl zenginleşitirebiliriz? Aslında bize hiç uzak olmayan bir şey. Tamamen kendimize dönmek ve kendimizi sevip, olgunlaşmaktan, kendi sorumluluklarını yerine getirip, ayrı bir birey olarak yaşama katlanabilmekten, yalnız başına kalmayı başarabilmekten geliyor. Mesela reddedilmeyi ve herkes tarafından onaylanmayacağını da öğrenmelisin. Kendi kendini sevebilen ve gereksinimlerini başkası olamadan yerine getirebilen birinin, ilk önce kendine duyduğu inanç ve sevgi çok olduğundan, başlangıçtaki bağımlı ve ihtiyaç odaklı sevgi ona göre değildir. Zaten o sevginin de yanılsamaları görülmez. Ancak bu şekilde kendine olan güveni, olgunluğu, karakteri tamamlanmış bir insan ; ilişkideki sorumluluklarını da yerine getirebilir, canlılığını ve üretkenliğini, korkuları ve yalnız kalma duygusu olmadan karşısındakine verir. Böylece dediğimiz gibi karşı taraftan da kendi sevgisinin yanılsamalarını görüp, ne ticari bir ilişkinin bulvarında yaşar ne de bağımlı ve ihtiyaç odaklı bir tür nevroz etkisine kapılır. Tamamen bir bütün haline gelebileceği bir sevgiyi kucaklamış olur. Kendi insani güçlerini ele geçirmiş, amacına ulaşmak için kendi gücüne güvenme yürekliliğine sahip olan kişidir. Yani anlayacağınız sevgi dediğimiz şey, kendimizi geliştirmekten daha ileriye taşımaktan ve sorumluklarımızı yerine getiren bir birey olmaktan geliyor. Çünkü sorumluluk aslında başka insanların gereksinimlerine verdiğim yanıttır. Ve ben her sorumluluğumu yerine getirdiğinde aslında insanlara yanıt vermiş oluyorum. Sevgi sanatında da, en temel şey sevgini göstereceğin kişiye karşı ilgili olman, ynai onun sorularını, sorunlarını duyman ve onlara yanıt vermendir. Tabi bu arada bu ilgini ve yanıtlarını sağlıklı sürdürebilmen için bilgiye ihtiyacın vardır. Yani mantıklı bir düşünceyle temellendirilmiş ilgiye ihtiyacın vardır. Yoksa sevgin kör kalır. Aynı şekilde bu sorumlukların yanında karşıdaki kişiye karşı saygı da olmazsa eğer, bu ilişki kolayca kendine bağlama ve zorbalığa dönüşebilir. İki taraf da farkında değildir ama mozaşist ve sadistlik bir kutuplaşma içerisinde olurlar. O yüzden aslında sevmek ; karşıdaki kişiyi olduğu gibi görebilme yetisini, onu özgün bireyselliği içinde fark edebilmeyi belirtmektir. "Ben sevdiğim insanın bana hizmet etmesini değil, dilediği gibi büyüp gelişmesini isterim. Eğer bir başkasını seviyorsam onu bir nesne olarak, değiştirerek değil de olduğu gibi alırım ve kendimi onunla bir kılarım." kuramı etrafında şekillenmelidir. Not : karakter sınırı aşıldığı için diğer kısım, bağımsız gönderi olarak paylaşılmıştır. Hemen altta veya profilden ikinci kısmı bulabilirsiniz.

marulzell 3 years ago

Sevme Sanatı

Erich Fromm

32 Gönderi

Spoiler içeriyor Dikkat! : "Sevme sanatı " isimli kitabın gönderisinde karakter sınırı aşıldığı için, iki post halinde paylaşılmıştır. Bu ikinci kısımdır. İlk kısmı okumadıysanız ikinci kısmı okumanız tavsiye edilmez. İlk kısmı okumak için hemen üstteki gönderiyi okuyabilirsiniz. Ya da profilden ulaşabilirsiniz. ......…devamıDikkat! : "Sevme sanatı " isimli kitabın gönderisinde karakter sınırı aşıldığı için, iki post halinde paylaşılmıştır. Bu ikinci kısımdır. İlk kısmı okumadıysanız ikinci kısmı okumanız tavsiye edilmez. İlk kısmı okumak için hemen üstteki gönderiyi okuyabilirsiniz. Ya da profilden ulaşabilirsiniz. ...... "Ben sevdiğim insanın bana hizmet etmesini değil, dilediği gibi büyüp gelişmesini isterim. Eğer bir başkasını seviyorsam onu bir nesne olarak, değiştirerek değil de olduğu gibi alırım ve kendimi onunla bir kılarım." kuramı etrafında şekillenmelidir. ... Mesela az önce sadistlik - mozaşistlik ilişkisinden bahsettik. Aslında bu zorla ve parçalayarak, yok ederek elde edilmeye çalışan " sevgi" nin amacının, insanın yalnızlığından koparak başka biriyle bütünleşmesinde "insanın sırrı " yatmaktadır. Yani yalnızlığımızı bastırmak için o kişi hakkında elde edebildiğimiz kadar bilgi almak isteriz. Ama malesef insan sürekli devinim halinde olduğundan, sabit kalamaz. Yani değişir, gelişir ve büyür. O yüzden onun hakkımda tam bir bilgi alamayız. Ama eğer bu bir eşya olsaydı alabilirdik. Sadistlik ve zorla, kendine bağımlı hale getirilen sevginin altında da bu yatar : bir insanın sırrını tamamen ele geçirmek. Bu yüzden de o kişiyi, zorla kullanır ve artık her istediğini yapma eğilimi göreren bir eşyadan farksız hale getirir. Böylece sadist kişi, karşıdakinin bütün sırrını öğrenimiş ve yalnızlığından kurtulmuş gibi bu zorbalığına tutkuyla bağlanır. Aslında ihtiyacı olan şey, her şeyi bilmesinin mümkün olmadığı ve hayatın sırrının çözümlenecek kesin sınırlara bağlı olmamasıdır. Her şeyin onun elinde olmadığı gerçeğini kabullenmesidir. Halbuki gerçek sevgi eylemini gerçekleştirse : kendini, karşıdaki kişiyi ve insanı keşfedeceğini, onun elde edilecek bir sır olmadığını ve sürekli canlı olan bir keşif - buluş üretkenliği olduğunu fark edecektir. Bu zorla sevdirme ve tamamen kendine bağımlı bir eşya haline getirmekten yola çıktığımıza göre, buradan insanın içindeki anne - baba sevgisine göre tanrı sevgisini ve buna bağlı toplum kurallarını şekillendirdiğini de ortaya çıkarabiliriz. Şöyle ki anne - baba sevgisinin ikisi de çocuk üzerinde farklı duyguların temsilcisi oluyor. Anne (buradaki anneden kastımız ideal olandır) genellikle çocuğa şefkat, merhamet, güven duygusu ve her an sevildiğiyle ilgili hisleri yaşatmasına ve sürdürmesine izin verir. Çocuk yaklaşık 8 yaşına kadar sevmeyi değil, annesinden aldığı "sevilme " duygusu ile büyür. Sonra yavaş yavaş çocuk, bu duyguyu aşmaya ve artık sevmeyi öğrenmeye başlar. İnsanların hepsinin kendisi için sadece bir araç olmadığını fark eder. Ama bugün hala sevmeyi öğrenememiş, sadece sevilmek için bütün enerjisini harcayan koca koca "çocuk ruhlu "insanlar vardır. Her neyse, bu sırada baba devreye girer ve çocuğun hayatındaki otoriteyi, yol göstermeyi, sorumluluk bilincini çocuk da temsil eder. Sanırım tek olumsuz tarafı, çocuk tarafından itaat ve ödev sorumluluğu yerine getirilmediğinde bu sevginin yitip gideceği inancıdır. Ama anne aksine bütün varlığı ile çocuğu sever. Anne, onu sevgi tohumları ile dünyaya bırakırken baba onu yönlendirir, şekil verir ve olgun bir insan olabilmesi için, onun hayatında otoriteyi ve disiplini öğretir. Açıkcası benim aklıma bu anne baba rolleri yüzünden, şuanki 21.yüzyılda neden çoğunlukla iş yerlerinde ve dijital dünya da erkeklerin çok olduğundan, kadınların oranla neden az olduğu geldi. Mesela bir ara "yönetmenlerin çoğu neden erkek de, kadın değil?"gibi sorular doğmuştu. Sanırım altında yatan sebep, erkeklerin daha çok düzen, kurallar ve disiplin ile ilgilenmesi iken ; kadınların ise daha çok temel değerler ve" bireysel ben" lik bilinci içinde bir sevgi taşımlarıdır. Aradan zaman geçer ve çocuk bu iki temsilciyi de sağlıklı şekilde ruhunda büyütebilirse, içindeki sevgiyi ve "ben " kavramını geliştirmiş olur. Farkındaysanız "sağlıklı " dedim, çünkü bazı anne babaların zehirli bağımlıkları ve çocuğun onlardan ayrı bir birey olduğunu unutmaları sonucunda, çocuk onların zincirlerine bağlı kalarak anne babasının ; aynı sadistlik ilişkisindeki gibi onu bir eşya gibi kontrol etmesine izin verir. O yüzden anne - baba gerektiği yerde çocuğun kendi başına bir birey olduğunun farkında olmalıdır. Pekala, buradan tanrı sevgisine nasıl gidebiliriz? İçimizde büyüttüğümüz ve ayrı kutuplarda beslediğimiz anne - baba rolleri tanrıya olan bağlılığımızda da etkilidir. Çünkü aslında tanrı sevgisi bu iki kutbun birleşmesi ile oluşur. Tabi bu inandığınız din ile de ilgili. Yani mesela Hristiyanlık ve yahudilik gibi çoğu din : ataerkildir. Onlara göre tanrı : kuraldır, yasadır, sorumluklarını yapmazsan sana olan sevgisi yiter ve cezaya mahkum burakılırsın. Tabi ben Müslüman olduğum için, aslında islamın Anne - Baba temsilinin ikisini de kendisinde barındırdığını fark ettim. Allah (c.c) hem her zaman şefkat ve rahmet doludur ve bir anne gibi hep sevildiğimizi, "ben olduğum" için özel olduğumu hissettirir. Ne yaparsam yapayım, ellerimden tutup beni tekrar kucaklayacağını ve affedeceğini bilirim. Evde hep beni bekleyen bir annemmiş gibi, ne yaşarsam yaşayayım tövbe ile tekrar ona sığınabilirim. "De ki: Ey kendi nefisleri aleyhine haddi aşan kullarım! Allah'ın rahmetinden ümit kesmeyin! Çünkü Allah bütün günahları bağışlar. Şüphesiz ki O, çok bağışlayan, çok esirgeyendir." (Zümer/ 53) Ama aynı zamanda islam bana yol gösterir, ne yapacağımı ne yapmayacağımı, nasıl büyüyeceğimi ve hayatımı şekilkendireceğimi bana öğretir. Bunları yerine getirmesem de, bedelini ödeyeceğimi ve kendimden uzaklaşacaşımı bana bildirir. " (Hatırlayın!) Hani biz İsrailoğullarından: 'Yalnızca Allah’a ibadet edin, anne babaya, yakın akrabaya, yetimlere ve miskinlere/ihtiyaç sahibi yoksullara iyilik yapın. İnsanlara güzel söz söyleyin. Namazı dosdoğru kılın, zekâtı verin.' diye söz almıştık. Sonra pek azınız hariç (büyük çoğunluğunuz) sözünüzden döndünüz ve hâlâ yüz çevirmeye devam etmektesiniz. " (2/Bakara 83) Yani velhasıl, sevgi dediğimiz şey : arkadaş ilişkilerimizden, anne baba rolerimizden, anne babalarımızın bıraktığı izlerden, kardeş sevgimizden, kendimize olan inancımızdan, tanrıya olan bağlılığımızdan, kardeşçe yaşama duygusundan, kendimize verdiğimiz bir sözdür. O yüzden basite alınmamalı. Kendimizden başlayarak bunun için sabırla, disiplinle ve yoğunluk ile uğraşmalıyız. Hayatımızın merkezindeki çoğu sorunun ya da sıkıntının sevgiyi tam anlamıyla öğrenememekten ve ona duyduğumuz ihtiyacı yanlış yollar ile karşılamamzıdan geliyor. Ek olarak yazar gerçekten bahsettiğim bütün konuları daha kapsamlı ele almış ve psikoloji alanında cidden önemli bir çalışma yapmıştır. O yüzden mutlaka kitabı tekrar okumanızı ve salt okuma ile kalmayıp hayatınıza da yavaş yavaş katmanızı tavsiye ederim. Dipnot : 5 sayfalık gönderi için izin alınmıştır. (!) Duyurulur 📢

marulzell 3 years ago

Binbir Gece

Kudret Sabancı

3 Gönderi

"HERKES HERKESİ SATAR HOCAM!" sözünün 90 bölümlük (160 saatlik) dizi yapılmış halidir. "Binbir Gece" ismi koymuşlar diye, 90 BÖLÜM boyunca aynı gecenin muhabbetini de yapmışlar sağolsunlar. Ve ve ve Halit Ergenç gibi bir zamanların efsanesi oynamıştır. Bazen dizinin içine girip…devamı

marulzell 3 years ago

İrade Terbiyesi

Jules Payot

25 Gönderi

İrade Terbiyesi - Jules Payot Herkese iyi günler. Sözde rafa ara verecektim ama böyle güzel bir kitabı okuduktan sonra dedim ki : sevgili raflılar da bundan haberdar olmalı. Özellikle aranızda sınava hazırlananlar, bir proje üzerine çalışması gerekirken bir türlü başlayamayanlar…devamıİrade Terbiyesi - Jules Payot Herkese iyi günler. Sözde rafa ara verecektim ama böyle güzel bir kitabı okuduktan sonra dedim ki : sevgili raflılar da bundan haberdar olmalı. Özellikle aranızda sınava hazırlananlar, bir proje üzerine çalışması gerekirken bir türlü başlayamayanlar varsa... Bu kitap hepinize hitap ediyor. Aslında kitap da o kadar çok alıntıladığım yer var ki, baya uzun bir yazı olabilir ama oldukça kısaltılmış şekilde yazacağım. (gerçekten en kısa haliyle nznnzn) Ayrıca okurken normal olararak Spoiler yemiş olacaksınız ama hani normal kitaplardaki gibi hevesinizin kaçacağı bir durum olacağını düşünmüyorum. Çünkü kitap zaten biraz ağır olduğu için aksine bu yazımı kitaba giriş olarak da ön söz gibi okuyabilirsiniz. Ama tabi "yok ben nefret ederim her türlü spoiler dan" diyorsanız, o zmn okuduktan sonra gelin. Şimdi kitabın başında sevgili Payot diyor ki : hayatı şansa bırakmamanın üzerine bir test yapacağız. Kitap boyunca da bize çalışmaktan, boş ve Tembellik le geçirilen bir hayatın nasıl acınası olduğundan, şehvete kapılarak zevk için yaşayanların nasıl bir sonunun olacağından, nasıl daha iyi bir hayat yaşayacağımızdan bahsediyor. Daha doğrusu bahsetmekle kalmıyor, aynı zamanda sıkı bir şekilde delillendiriyor. Genel olarak hep erkil bir toplumdan bahsederek kitabı yazmış. Bu da yaşadığı dönemden kaynaklanıyor galiba. O yüzden bir kız olarak kitabı okurken biraz daraldığım yerler oldu. Sadece kitabın sonuna doğru kadınlardan birkaç sözle bahsetmişti. Onda da zaten pek sevimli düşünceleri yoktu. Ama yani içindeki bilgiler herkesin uygulayacağı ve her kesime hitap edilecek şekilde yazılmış. O yüzden rahatlıkla okuyabilirsiniz. İlk önce nasıl konu çalışılır ondan bahsediyor. Açıkcası kitabı okumadan önce çoğumuz gibi benim de ders çalışmaktan, konu çalışmaktan anladığım, örnek veriyorum : şu kadar matematik çöz, şu kadar fizik çöz, şu kadar paragraf çöz, günlük 10 sayfa kitap oku... Gibi gibi çok küçük adımlardı ama Payot ise diyor ki, bu şekilde kısa kısa olan ve derine inmeden yaptığın konu çalışmaların sadece bilgi depolama görevini üstlenir. Yani yaratıcılığını ve ilham kaynaklarını öldürerek ezbere bir sistem yapmış olursun. Onun yerine bir konuyu derinlemesine öğren ve sürekli o konuyu aklına getir. Sen konuyu düşünmediğin zamanlarda bile konu beyninin içinde çalışıyor olacaktır. O yüzden üstün körü biraz biraz elde ettiğin bilgiler sana yaratıcılığı sunmaz. Arkadaşlar bunu okuduktan sonra dedim ki, biz okul da tam tersine bu yanlış metodu öğreniyoruz. Her şeyden, her türlü bilgiden biraz biraz aldığımız, çok bilgimizin olduğu, sayfalarca soru çözdüğümüz ama bir şey üretemediğimiz bir sistem de eğitiliyoruz. Üstelik yapılan sınavlar da buna yönelik oluyor. Hani şu herkesin "abicim ezber bir eğitim sistemimiz var " diyerek söylediği klişe laf aslında tam olarak Payotun bahsettiği şey. Öğrencinin kafasını bir depoya dönüştürmek ve onun hayata bir şeyler aktaramamasını sağlamak. Mesela Newton yer çekimi yasasını bulmak için yıllar boyunca düşünmüştür ve sonunda sabrının ödülünü alarak yaratıcılığını ön plana çıkarmıştır. O yüzden aslında Deha, Sonsuz sabırdan geliyor. Yani aslında tefekkür dediğimiz şey de, bir nevi buradan geliyor : bilgiyi sadece depolamak değil, aynı zamanda onu yaratıcı bir enerjiyle patlatmaktır. Her neyse, bu şekilde konu çalışmasının ve asıl üretken olmanın nasıl olduğunu anlatırken, konu irade terbiyesine geliyor. Bir kere baştan Payot diyor ki : Karakter, doğuştan gelen bir mizaç değildir. Belli bir eğitim ile geliştirilebilir, kötü yönleri düzeltilebilir ama bu eğitim işi de yine sabırla yıllar içinde oluşulabilen bir şeydir. Hemen dönüşmeyebilir . Bazı insanlar da "ne zaman oluşacak be , ölünce mi düzelecek bu karakterimiz? " diyecek raddeye gelebilirsiniz ama elbet bir gün çalışmalarınız ve sabrınız meyvesini verecektir. Aslında karakterinizde ve huylarınızda sevmediğiniz yönler varsa ve bunlar normal hayatta size çok engel oluyorsa, biraz absürt gelecek ama daha çok sevinmelisiniz, çünkü kötü olmasaydınız o gelişmenin ve ileriye doğru gitmenin zevkini nasıl tadacaktınız ki? Asıl yaşamak da budur bence. Sabrının ve çalışmanın sonunda aldığın meyveleri görebilmektir. Zaten var olan bir şeyin kıymeti ve değeri çok bilinmez çünkü. Şimdi, irade teryesinin biraz karakteri ve yıllar içindeki alışkanlıklarınızı düzeltmek olduğunu anlayarak bir kenara koyarsak eğer, sıra Özgürlük kavramına geliyor. Hani şu güzelim ülkemiz de bile sürekli açılan bir konudur ya özgürlük. Herkes hakkında çok şey bildiğini ama asla özgür olamadığını söyler. Çoğunlukla" babam akşamları dışarı da dolaşmama izin vermiyor ama ben özgür olmak istiyorum ya " gibi üst düzey felsefik özgürlük tanımları (!) ile karşılaşsanız bile biz yine de bu kavramı bir masaya yatıralım. Payotun dediğine göre, özgürlük : kendine hükmetmektir. Yani düşüncelerimizdeki bağnaz, tembel ve hayvani eylemlerden kurtulup kendini gerçekleştirmektir. Çünkü sen kendine hükmedip, saplantılı şehvetinden ve hayvani güdülerinden kurtulduğunda aslında bu hayatta hangi rolü üstleneceğine de karar vermiş oluyorsun ve kendini tam anlamıyla Özgür bir insan olarak gerçekleştirmiş oluyorsun.. Çünkü saplantılı huylarından kurtulmuş oluyorsun. Buyrun efenim. Asıl özgürlük budur. Ha içinizden "ben belki hayvani duygularımın peşinden gitmek istiyorum, tembel olmak istiyorum, kendimi gerçekleştirmek istemiyorum, ot gibi geldim ve ot gibi gitmek istiyorum "diyenler varsa ; o zmn lütfen "insanlar " için yazdığım bu yazıya veda ederek gidebilirsiniz. :'' Pekala aramızdaki kaynatasızları yazının bu kısmında elediğimize göre geriye kalan tayfa ile yolumuza devam ediyoruz. Tabi şimdi çalışmaktan bahesedeceğiz ve onun bize bahşettiği yaşama sevincinden.. Ama şöyle ki çalışmanız kadar çalışmayı sevmeniz de gerekiyor. Tutkuyla bağlı olmanız gerekiyor ona. "Öyle annem istedi, babam kızmasın diye çalışayım" tipinden değil de gerçekten ortaya bir şeyler koymak için çalışıyorsanız, severek çalışmalısınız. Tabi bu klişe bir sözdür ve genellikle üniversite sınavına girmiş öğrenciler tercih yaparken rehber öğretmenin akla getirdiği" sevdiğin işi yaparsan mutlu olursun ama hani tıp da da mutlu olabilirsin (!) " gibisinden öğrenciye verdiği motivasyonla, öğrenci de eğer tıp tuturamamışsa ; eli ayağı birbirine dolanır." Acaba hangi bölümü seçmeliyim, ya sevmezsem, ya bir ömür boyu sevmediğim iş de çalışmak zorunda kalırsam" türünden kasılmalar yaşar. Ama Allah aşkına eğer gerçekten küçüklükten beri severek yaptığınız belirli bir şey yoksa bunu o kadar takmayın çünkü burada asıl mesele: yaptığın işi sevmek. İlla tutkuyla bağlı olduğun bir meslek olmak zorunda değil. Sen seçtiğin mesleği yaparken tutkuyla yapacaksın zaten. Merak etme farklı meslekler öcü değil, işkence falan çekmiceksin. Herkes doğuştan özel yetenekli olduğu bir meslekle doğmuyor. Aramızdan bazılarımız o kadar yetenekli sadece. Senin görevin yaptığın işi severek ve hakkaniyetle yapmak. Tabi dediğim gibi eğer çok sevdiğin bir meslek yoksa ya da yeteneğinin olduğu bir alan.. Ama tabi burada sözüm yanlış da anlaşılmasın, fizik sevmiyorsan gidip de "önemli olan yaptığın mesleği sevmek ve hakkaniyetle yapmak, öcü değil ya. elbet bunu da yaparız " havalarına girme lütfen. Onu kast etmediğimi biliyorsun değil miii?? Burada aslında tüm bu çalışmayı sevmek üzerine yaptığımız edebiyatların temelinde bir işle ruhsal olarak birleşmek yatıyor. Bir mesleğe bütün hünerini adayarak, mesleğe kendinden bir şey katmak... O çok küçük gördüğün kendinin aslında neler becerebildiğini, içinde nasıl bir potansiyel olduğunu fark etmekten geçiyor. Ama yok "ben sadece geçinmek istiyorum, hünerlerim bende kalsın. Başkalarıyla paylaşmaya gerek yok "diyorsanız çok da işinizi sevmenize gerek yok. Sadece alacağınız paraya bakın. Velhasıl, işini sevmek gibi bir klişe konu üzerine bile fazlaca konuştuğumuza ve okuyucularımızın yarısnı da burada kaybettiğimize göre yine geriye kalanlar ile devam edebiliriz millet! Duygu - düşünce mevzusuna gelelim. Şimdi mutlaka bir yerlerde, "düşüncelerimiz duygularımızı etkiler. Düşüncelerine sahip çık ki, duygularına dönüşmesin! " diye atarlı bir yazı okumuşsunuzdur. Nasıl ya okumadınız mı? En azından Hüsniye teyzenizin WhatsApp durumlarında bile göndermeli bir şekilde bunu görmüşsünüzdür. Hah hatırladınız değil mi o durumu? İşte aslında bu atarlı durum, bir nevi doğru ama aslında öyle tahmin edildiği kadar düşüncelerimiz anında duygularımıza etki etmiyor. Çünkü doğada fizyolojik olarak bulunan bütün duygularımızın altta yatan sebepleri kontrolümüz dışında olduğu için, duygularımız üzerinde kontrolsüz olduğumuz gün gibi ortadadır. Pekala, bu dediğimi pek anlamadınız mı? Örnek vereyim. Mesela gecenin bir vakti evde yalnızken aslında karanlık olan oda da kimsenin olmadığını bilirsiniz ama ona rağmen tek olduğunuz için korkarsınız ya da karanlıkta biri varmış hissine kapılabilirsiniz ama aslında orada kimsenin olmadığını ve büyük ihtimalle sizin hayal gücünüz olduğunu da düşünmenize rağmen korkmaktan kendinizi almazsınız. Eee Hüsniye teyze, hani düşünceler duyguları etkilerdi? Şimdi ne yapacağız? Dipnot : karakter sınırı aşıldığı için devamı bağımsız gönderi olarak hemen bir alttaki postta paylaşılmıştır.